Beide kinderen moest ik uitkleden, om ze na een vleeskeuring op het consternatiebureau weer aan te mogen aankleden. Daarna begon het wachten, het wachten op iemand die ik waarschijnlijk nog nooit had gezien. En zoals altijd duurde dat wachten een eeuwigheid. 
Excuses!
Milk Trays, het flexibel invriessysteem voor afgekolfde moedermelk, is genomineerd voor de
We zijn op zoek naar foto's van veilig samen slapen! In maart staat de
Geelzucht wordt veroorzaakt door ophoping van bilirubine in het bloed. Bilirubine is de gele kleurstof die ontstaat bij de afbraak van oude rode bloedcellen. Het is normaal dat oude rode bloedcellen worden afgebroken, maar de gevormde bilirubine veroorzaakt doorgaans geen geelzucht omdat de lever het omzet en het via de darmen afvoert. De pasgeboren baby wordt echter in de eerste paar dagen vaak geel omdat het lever-enzym dat de bilirubine omzet nog niet helemaal rijp is.
Woensdag 21 maart is er, van 10.00 - 12.00 uur, een klein feestje in Café 'Brink 15' in Roden ter gelegenheid van het tweejarig bestaan van het
Goed dat er aandacht is voor de 'huilbaby's'. Jonge ouders leren niet meer hoe op een natuurlijke manier om te gaan met hun baby. Het sociale vangnet is verdwenen. Oma's, vriendinnen, de buurvrouw, iedereen is aan het werk. 
Vragen over het geven van borstvoeding? Dinsdag 31 januari kan je terecht bij het digitale spreekuur van het Kennemer Gasthuis. Lactatiekundige IBCLC Erica Stapper beantwoordt tussen 10.00 uur en 11.00 uur alle vragen via Twitter en e-mail.
Als je borstvoeding gaat geven, bereid je je hier waarschijnlijk op voor. Je zoekt informatie op internet, je volgt voorlichtingsbijeenkomsten, en of je leest een boek. Van je verloskundige of kraamverzorgende krijg je meestal ook nog informatie. Die informatie is vaak gericht op de gezonde baby die na 37 weken geboren is. Maar wat als je met 36 weken al bevalt van je kindje? Of als je kindje met 39 weken op de wereld komt en een gewicht van 2200 gram heeft? Hoe zit het dan met borstvoeding geven? Gaat dit net zo als wanneer je baby op tijd, met 40 weken geboren wordt? Of wanneer je kindje 3500 gram weegt? Nee, meestal niet.
Half december 2011 publiceerde de Stichting Wiegedood haar
Universitair kantinevoeden
Een paar weken geleden begaven mijn vriend en ik ons, samen met onze vier maanden oude zoon Otto, naar een feestje van onze studievereniging, op de universiteit. Inderdaad, we studeren nog, of eigenlijk alleen mijn vriend.
Toen ik vier maanden zwanger was, besloot ik namelijk om mijn studie Pedagogiek gedag te zeggen, want deze studie met mijn zwangerschap combineren en daarbij het feit dat ik toch al best twijfelde over mijn studiekeuze, zag ik niet zitten. Voordat ik met Pedagogiek begon, studeerde ik Duits. Jammer genoeg was dat het niet voor mij, dus stopte ik daarmee. Wel richtte ik me nog op het secretarisschap van de Duitse studievereniging; zo bleef ik toch nog een beetje betrokken bij de studie en zag ik mijn ex-studiegenoten ook nog regelmatig op uitjes en reizen.
Inmiddels heb ik een goede opvolgster voor mijn functie en vervul ik de rol van fulltime mama. Dat vind ik echt heerlijk; op deze manier ben ik er altijd voor Otto, en kan ik hem precies wanneer hij wil voeden. Borstvoeden, welteverstaan: ik wist al vanaf het allereerste dubbele streepje op de zwangerschapstest dat ik dit kindje zou geven wat voor hem bestemd was.
Afijn, zin in een feestje hadden we, juist omdat het het kleine kringetje fijne vrienden en studiegenoten betrof die allemaal wisten dat we net ouders waren geworden. Natuurlijk wilde Otto ook een slokje drinken, daar had ik al rekening mee gehouden. Hij drinkt namelijk veel en vaak, zo om de twee uur. Of ik dat niet vermoeiend vind, krijg ik af en toe als vraag. Nee. Mijn zoon wil nou eenmaal zo vaak bij mij drinken en dat vind ik prima.
Op zoek naar een rustig plekje om Otto te voeden, vond ik een hoekje in de kantine. Vestje open, voedingsbh los en zo kon mijn zoon fijn de melk drinken die voor hem klaar lag. Ik voed overal, op verzoek, zo ook op de universiteit. Het viel me op dat de mensen gek opkeken van mij, wandelend door de gangen van het gebouw. Erg vind ik het niet, maar het is blijkbaar ongewoon, een studerende moeder die haar kroost ook nog eens mee naar de universiteit neemt.
Zogezegd zat ik in de hoek van de kantine, toen er voor mij een meisje van mijn leeftijd (22) ging zitten, niet om zich heen kijkend. Ze pakte een boek, ging zitten, en keek op. En stond ook meteen weer op om ergens anders te gaan zitten. Waarom? Ik begreep het gewoon niet. Daar zat ik, met mijn baby, die rustig en discreet aan het drinken was, en zij, die het blijkbaar niet kon aanzien. Heel erg vind ik dat, en vooral jammer. Zeker als er dan letterlijk achter je rug om door datzelfde meisje, inmiddels vergezeld door een vriend, zachtjes wordt gefluisterd en je af en toe 'dat doe je toch niet', 'bah', 'tsss' en 'ga op de wc zitten' en 'flesje' opvangt.
Ik stond perplex. Ik dacht dat mijn generatie er eentje was die vooral openstaat voor dingen. Posters met blote vrouwen kunnen wel, net als een laag uitgesneden decolleté en broeken die op half elf hangen, maar een zogende vrouw van dezelfde leeftijd is niet om aan te zien? Ik voelde me niet eens ongemakkelijk, ik voelde me juist sterk. Ik wilde al graag het meest vanzelfsprekende tussen moeder en kind laten zien, maar nu juist des te meer. Waar en wanneer ik en mijn zoon maar willen.
Gelukkig krijg ik ook heel fijne reacties, Van een meneer in het park, die het zo mooi vond, dat samenspel tussen moeder en kind. Het maakt me blij, maar vooral ook trots. Trots op mij als moeder, maar vooral op mij en mijn zoon, we zijn een goed team!
Geschreven door Maartje
Er is een tendens binnen de wereld van de zwangerschaps- en vroeg-ouderschapsvoorlichting om moeders aan te moedigen geen nachtvoedingen te geven om daarmee het risico op postpartumdepressie te verkleinen. We weten dat het opvolgen van dit advies een negatief effect heeft op de borstvoeding. Los hiervan is de vraag: Is het vermijden van nachtvoedingen goed voor de geestelijke gezondheid doordat ze mogelijk meer slaap krijgen. Kortom, is dit goed advies?
