Verhaal van de week
Wat was ik eindeloos gelukkig toen ik van de eerste keer zwanger geraakte via zelfinseminatie. Ik had ook al helemaal in mijn hoofd uitgestippeld wat een moeder ik ging zijn. Een maandje borstvoeding geven zodat ik dat had meegemaakt en mijn kindje ging al heel snel in zijn eigen kamer en eigen bedje slapen. Nu gruwel ik er zelfs een beetje over dat ik zo tegenover het moederschap stond. Het draaide immers helemaal anders uit: volgens de gynaecoloog was ik zwanger van een meisje, maar na 34 weken beviel ik met keizersnede van een jongen.
Mijn kindje kreeg onmiddellijk zware ademhalingsproblemen en werd naar het UZA gebracht. Van de gynaecoloog mocht ik niet vervoerd worden en kon hem pas twee dagen later achterna. Ik vroeg of ik dan al mocht afkolven, zodat mijn kleintje toch iets van zijn mama bij hem had, maar dat mocht niet.
Ik moest eerst uitrusten en herstellen.
Pas de volgende dag mocht ik eens proberen. Het lukte natuurlijk niet. Met foto's van mijn zoontje rond mij probeerde ik huilend urenlang af te kolven. Toen ik eindelijk naar hem werd gebracht, voelde ik me vreselijk schuldig omdat ik uit al die couveuse kindjes het mijne niet eens herkende. Ik mocht hem even aanleggen, maar niet te lang, dat was te vermoeiend voor hem. Een ganse week heb ik geprobeerd af te kolven, maar meer dan een paar druppels kwamen er niet.
Toen mocht ik naar huis, en werd hij naar het plaatselijk ziekenhuis in Mechelen vervoerd, waar opeens allerlei absurde regels golden. Ik mocht hem wel even pakken, maar niet te lang. En als ik te lang naar hem zat te kijken, kwamen ze zeggen dat hij zo wel oververmoeid geraakte. Ook mocht hij pas naar huis als hij een bepaald gewicht had, en met een flesje afgekolfde melk ging dat veel sneller dan aan de borst, zeiden ze. Ondertussen was de productie wel op gang gekomen, ik kolfde eindelijk zelfs zoveel dat ik moedermelk kon invriezen.
Mijn dochter Lisanne, nu vijf maanden, die krijgt bv omdat, we met allergieën te maken hebben in de familie en het is schijnbaar ook beter bv ipv fles voor haar. We hadden een bijeenkomst gevolgd tijdens de zes maanden zwangerschap van twee uurtje en na veel lezen en ik had zo iets van daar ga ik voor. Dit ga ik doen en toen Lisanne er was heb ik aan me borsten gevoeld van; zo voelen ze aan, als er wat mee zou zijn dan weet ik het. En van dag één dat ze er was had ik al een hard plekje in me borst en ik heb het tegen iedereen gezegd huisarts, kraam- en de verloskundige maar niemand gaf er eigenlijk aandacht aan, ze zeiden alleen: niemand heeft twee dezelfde borsten en klaar was ik er mee.
In de kraamtijd had ik een bloedende tepel en het deed erg zeer tot dikke tranen van mij tijdens het voeden van Lisanne en de kraamhulp gaf nog aan; jij wilt toch bv geven, dan moet je er maar wat voor over hebben (was als een grapje bedoeld neem ik aan?). Het was ook erg normaal dat het pijn deed zeiden ze (huisarts en verloskundige en de kraam) het mag dertig seconden zeer doen want, je tepels moeten er wennen.
Ik lag labiel in me bed natuurlijk nog van de bevalling maar met grote twijfels maar ja zij zeggen het en dan zal het zo wel zijn dacht ik nog.
Lisanne is de 13 december 2007 geboren en net voor de feestdagen had ik een bloedende tepel. De verloskundige gebeld en tepelhoedjes gehaald en dat ging wel weer even. De vrijdag na de kerstdagen heb ik de borstvoedingsstichting gebeld want, voor de tweede keer had ik bloedende tepel en er is een lactatiekundige bij ons geweest aan huis. Dezelfde dag en die heeft mee gekeken naar het aanleggen. En letterlijk na drie seconden zag zij al wat er aan de hand was; ze lag verkeerd aan. Dus al die tijd van dag één na de bevalling lag ze verkeerd aan schijnbaar en niemand heeft daar opgelet.
Toen Thijs een dagje oud was, kregen we van de kinderarts te horen dat'ie onder de lamp moest. Ik heb bloedgroep O en m'n kleine manneke heeft A, dus ik was zijn bloed beginnen af te breken toen'ie in mijn buik zat.
De plannen om poliklinisch te bevallen werden opgeborgen, en ons kleine ventje ging op de kamer onder de lamp. De dag erna werd duidelijk dat die lamp weinig hielp, zijn billirubinewaarden waren heel erg gestegen; dus moest'ie naar de neonatologie voor intensievere therapie…
Op zo'n moment valt je hele wereld in... Ik wou nog zoveel genieten van dat kleine wondertje dicht bij me, de borstvoeding kwam nog op gang, ik had echt geen zin om hem nu niet meer naast m'n bed te hebben.
Gelukkig was hij een flinke drinker, want hij lapte alle raad van de verpleging daar aan z'n laars… hij eiste iedere drie uur z'n voeding, ook al zeiden ze soms dat het teveel was. Ja mama wist wel beter. Dus ik ging dapper om de zoveel uur naar de neonatologie om te voeden. Soms wilden ze hem wat water bijgeven (ja door die lampen verlies je veel vocht) maar dat kan mama bespreken met de arts… zolang hij vlot dronk mocht ik 't zelf regelen! Oef!!
Met de prof kon ik afspreken dat'ie op vraag mocht drinken; hoorde van sommige verpleegkundigen zelfs dat dat teveel was, maar daar trokken we ons niks van aan. Acht dagen lang hebben we gevochten voor de borstvoeding, mama mocht vroeger naar huis maar reed weg en weer van huis naar ziekenhuis, want die borstvoeding was 't me wel waard!!
Eindelijk mocht Thijsje mee naar huis, grote broer Robin en kleine zus Hanne waren suuuper blij! En mama genoot eindelijk van het contact met dat kleintje… daar kwam de blauwe wolk.
Sinds 2003 woon ik in Frankrijk en ben daar twee jaar later bevallen van ons eerste kindje. Tijdens mijn zwangerschap verdiepte ik me natuurlijk in alle baby tijdschriften en –boeken en het werd me al snel duidelijk dat borstvoeding hier lang niet zo gebruikelijk is als in Nederland.
In de jaren zeventig /tachtig (mijn generatie) werden kinderen vooral met de fles grootgebracht. Kinderartsen vonden borstvoeding vaak niet zo noodzakelijk en vooral minder praktisch dan de borst. De Franse feministische beweging was ook van mening dat flesvoeding een revolutie voor de vrouw was: een moderne Française kon na de bevalling makkelijker weer fulltime gaan werken en haar man 's nachts de fles laten geven. De media uit die periode onderstrepen zelden het feit dat niets de samenstelling van borstvoeding kan evenaren.
In de latere decennia is dit beeld wel wat bijgesteld; de voordelen van borstvoeding worden overal duidelijk neergezet en het percentage moeders dat hiervoor kiest is flink gestegen, maar ver nog van het aantal Nederlandse voedende vrouwen.
Gisteren was ik samen met mijn kleine meisje aan het genieten van de eerste lentezon toen we plots getuige waren van een hartverwarmend tafereel: een lammetje dat wakker werd uit zijn middagdutje en meteen op zoek ging naar mamaschaap en gretig toehapte en gulzig begon te drinken.
Je hoefde maar naar dat snel heen en weer zwiepende staartje te kijken om te zien hoe hij ervan genoot! Zo ongelooflijk fijn!
'Wat kunnen wij mensen het toch nodeloos ingewikkeld maken,' was de eerste gedachte die spontaan bij me opkwam. Als ik soms van vriendinnen of kennissen verhalen hoor van de eerste kraamweken, de kriebels krijg ik ervan! Baby'tjes niet vaker voeden dan om de drie uur, 's nachts baby'tjes op een andere kamer leggen en ze vijf of zes uur niet laten drinken, de eerste dag al meteen een fopspeentje geven in plaats van ze gewoon heel vaak aan te leggen…
En dan schrikken mensen soms dat de borstvoeding niet lukt. Triest word ik ervan.
Dan vind ik dat we op dat vlak nog veel van de dieren kunnen leren: zo ongecompliceerd, zo eenvoudig, zo mooi. Voeden op verzoek in de meest pure vorm!
Het riep bij mij heel wat warme gevoelens op; ik besefte plots weer hoe ontzettend dankbaar ik ben voor die fijne borstvoedingsmomenten die ik al zeven mooie maanden met mijn kleine meisje mag beleven. Soms gulzig van de honger, soms even een paar slokjes 'voor de gezelligheid', om even lekker, veilig en geborgen, dicht bij mama te zijn. We genieten met volle teugen en hopen nog een tijdje te kunnen doorgaan.
Vriendelijke groetjes,
Liesbeth
Voor mij stond het altijd al vast, als er ooit een kindje zou komen in mijn leven, dan gaan we aan de borstvoeding. En liefst zolang mogelijk. Het is slopend en eet energie, maar ik zou niets liever willen. Vanaf dag 1 (Miko is met keizersnee geboren) gaat het super, de verpleging noemde Miko een Natuurtalent en mij een Oermoeder… groots compliment!
Miko is nu dertien weken en het gaat fantastisch. Nergens last van, laatst 1 x een verstopt melkkliertje gehad, en dat was na 1 x kolven en 1 x voeden weer weg.
Persoonlijk pleit ik ervoor dat alle moeders bij wie het lukt, borstvoeding geven en volhouden en het zou mooi zijn dat er eindelijk eens begrip en respect komt in werkend Nederland voor het feit dat vrouwen nu eenmaal kinderen baren en voeden en dat het heel goed is als het eerste levensjaar van het kind daar voldoende tijd voor wordt gecreëerd, en dan niet alleen in de agenda maar ook in het hoofd van de Maatschappij met de Mening. Vrouwen kunnen zich niet in zessen delen en een goede start geeft een goede basis, wat is daar nou tegen? Ik merk zelf dat er weinig begrip is voor het feit dat ik time out neem en niet mijn werk bovenaan zet maar mijn kind. Borstvoeding is moeilijk te plannen, maar niet onmogelijk.
Direct bij opening van de verloskundigen praktijk Mami in Wezep, werd mij en mijn collega van de Vereniging Borstvoeding Natuurlijk gevraagd of we informatie van de VBN neer wilden leggen in de nieuwe praktijk. Wij waren beide al actief in Zwolle, waar we als contactpersonen informatieavonden organiseerden, die goed bezocht werden. Het aanbod in Zwolle aan informatie over borstvoeding werd echter steeds groter en kwam er ruimte om ook in Wezep onze brochures neer te leggen, te meer omdat Mami cliënten overnam van de verloskundigen in Zwolle.
Hier bleef het echter niet bij, we mochten ook hun wachtkamer gebruiken als we veel aanmeldingen voor onze borstvoedingsinformatieavonden kregen vanuit Wezep. Het liep niet direct storm, dus we kozen ervoor om de bijeenkomsten eerst in de huiskamer van mijn collega te organiseren. Alleen als het druk was, gebruikten we de wachtkamer van de praktijk. De verloskundigen nodigen echter hun cliënten actief uit en er kwamen steeds meer zwangeren naar de bijeenkomsten.
Vrijdag 9 maart 2007, acht uur 's avonds. Iets meer dan zeven uur na de geboorte heeft ons lief klein zoontje eindelijk zin om te drinken. Ze hadden hem naar lokale gewoonte bij de geboorte niet op de buik gelegd en al helemaal niet laten aanleggen (de placenta krijgen ze er hier ook 'makkelijk' uit door nog eens hard op de buik te duwen). Daarna, ondanks de melding van de kinderarts dat hij het perfect deed en onmiddellijk bij me op de kamer mocht, hadden ze kleine Matthias toch nog een goede twee uur in een warmtebedje gelegd, waarna hij uiteindelijk twee tot drie uur later in een diepe slaap bij mij gebracht werd. De borst interesseerde hem geen beetje, hoe ze ook op z'n wangetjes tikten en z'n mondje open probeerden te houden.
Maar ik was voorbereid, en 'ze' zouden er niet in slagen om me de borstvoeding af te nemen. Ik heb geduldig gewacht, altijd vaag gereageerd als ze kwamen vragen of hij al gedronken had, en om acht uur 's avonds werd Matthias eindelijk wakker en hapte hij meteen naar de borst. Z'n eerste maaltijd en onmiddellijk aan beide kanten een kwartiertje gedronken! Om daarna weer heerlijk lang te slapen. Pas de volgende ochtend om tien uur had hij er weer zin in.
De verpleegsters had ik telkens gezegd dat alles goed ging, want ik wist hoe snel ze hier flesjes en zelfs sondevoeding geven. Maar net toen om tien uur kwam de kinderarts kijken of alles ok was en of we naar huis mochten: of ik dus eventjes kon stoppen met voeden? Daarna had Matthias natuurlijk geen zin meer, maar ik had tijd en vertrouwen, hij zou wel drinken.
Ik lees en hoor bijna alleen maar negatieve verhalen over de borstvoedingsbegeleiding in het ziekenhuis. Zelf ben ik bevallen in het Reinier de Graafgasthuis in Delft en ik heb niets anders dan positieve ervaringen.
Voordat de bevalling echt op gang kwam werd er al gevraagd of ik borstvoeding wilde geven, waarop ik ja antwoordde. Er werd gelijk uitgelegd dat het kindje het eerste half uur op mijn blote borst gelegd zou worden en dat het mogelijk was dat het kindje gelijk zou gaan zoeken naar de borst. Als dit zou gebeuren zou ik het kindje gelijk aan kunnen leggen, maar als ik zelf bij moest komen zouden ze haar eerst onderzoeken en aankleden. Het was aan mij.
De verloskundige was heel enthousiast en positief over het feit dat ik borstvoeding wilde geven. Ik stelde nog wat vragen die bij me opkwamen en die beantwoordde ze. Na de bevalling werd mijn dochter gelijk bij me gelegd. Nadat ze een minuut of tien mij en mijn vriend had bestudeerd ging ze op zoek naar de borst. Echt ongelofelijk hoe de natuur dat regelt. Ze 'tijgerde' over mij heen, een klein beetje grommend begon ze te zoeken. De verpleegster vond het prachtig om te zien en stimuleerde het om haar aan te leggen, want dit zou ook de nageboorte bevorderen.
De verpleegster legde mijn dochter zo makkelijk mogelijk voor de borst. Ze begon gelijk krachtig te zuigen! Wat een speciaal gevoel is dat zeg! Tien minuten op de wereld en dan al bij mama drinken. Ik vroeg me af of er al wat uitkwam en er werd uitgelegd dat het zou kunnen, maar dat het waarschijnlijk alleen de melkproductie op gang hielp. Het lag niet echt makkelijk, half omhoog en nog 'in de steigers', dus de verpleegster stelde voor haar aan te kleden, te wegen en daarna weer liggend aan te leggen. Zo gezegd zo gedaan, er werd duidelijk verteld dat ik eerst zelf lekker moest liggen en daarna mijn kindje naar de borst toe moest brengen. De verpleegster legde mijn dochter voor de tepel, met haar mondje op de goede hoogte en HAP deed ze weer! Ook werd er gezegd dat het geen pijn mocht doen, want dan had ze de tepel verkeerd vast.
Het is onvoorstelbaar hoe snel baby'tjes groeien. En dan bedoel ik niet alleen de ontwikkeling die baby's doormaken volgens de groeicurve van het CB. Ik blijf me er over verbazen dat zo'n klein wezentje, mits gezond en goed verzorgd, in de loop van de maanden zich ontwikkelt van een hulpeloos wurmpje tot een klein mensje dat z'n hoofdje op tilt, begint te rollen, te tijgeren en dat al snel dappere pogingen onderneemt om zijn wereldje te vergroten door te gaan kruipen.
Alles moet onderzocht worden, alles willen die handjes vasthouden, alles moet naar dat mondje. Hij gaat de mensen in de omgeving herkennen, begint te brabbelen, te imiteren. Allemaal instinct. Een gezonde baby wil zich ontwikkelen, die wil leren. Ik blijf het bijzonder vinden.
Daar kunnen wij volwassenen nog wat van opsteken. Wij kiezen toch regelmatig met zijn allen voor de makkelijke oplossing. Tegen mensen die wel doorzetten zeggen wij al snel 'joh, waarom doe je niet gewoon… dat is toch veel eenvoudiger?'. We laten achterwege hen te steunen maar kiezen er vaak voor ze te ontmoedigen of ze op andere gedachten te brengen. Raar toch?
Een kind probeer je tenslotte ook zoveel mogelijk positief te stimuleren. Die rem je ook niet af! Het achter de rug om praten over de aanpak van iemand anders is ook al zo'n geliefde bezigheid van volwassenen. Tenslotte is dat veel eenvoudiger dan je verdiepen in de denkwijze en beweegredenen van iemand anders. Natuurlijk heb ik mijzelf daar ook al geregeld schuldig aan gemaakt.
Zo herinner ik me nog goed dat ik jaren geleden met een vriendin in een restaurant zat alwaar een liefdevolle moeder haar baby voedde. Onbegrijpelijk vond ik het. 'Dat doe je toch niet in het openbaar? En dan nog wel in een restaurant!'. Ik vond het niet gepast.
Tijdens mijn zwangerschap keek ik enorm uit naar de borstvoeding die ik zo graag wou geven. Ik volgde zelfs een cursus bij 'De Bakermat' zodat het allemaal vlot zou verlopen.
Toen Nils geboren werd, kreeg ik te horen dat hij een luie drinker was, hij viel steeds in slaap tijdens de borstvoeding. Hij zou ook niet goed aanhappen volgens de nachtverpleegster waardoor we een tepelhoedje gebruikten. Door het slechte aanhappen en het in slaap vallen kwam mijn melkproductie niet snel op gang en gaf het personeel al heel snel een dik flesje kunstvoeding.
Ik begon ijverig te kolven om de productie op gang te brengen. Jammer genoeg had de verpleging het kolven helemaal verkeerd uitgelegd (kolf stond veel te hard), waardoor ik na een dag bloedende tepels had. Het kleine beetje melk werd ook meteen aangelengd met water. Het was een heel negatief gevoel om te zien wat voor grote hoeveelheden kunstvoeding mijn zoontje te drinken kreeg en wat voor kleine beetjes ik produceerde. Mijn zelfvertrouwen kelderde! Een vroedvrouw zei dat ze dachten dat mijn melk niet goed genoeg was voor mijn kindje...
We genieten al een jaar samen van de borstvoeding, ik moet eerlijk zeggen dat ik nooit gedacht had dat ik het zo lang zou geven. Ik ging voor de zes maanden, na tepelkloven, te veel en te weinig melk, verstopte melkkanaaltjes. Toch heb ik die zes maanden gehaald, wat was ik trots!!!
En toen, tja.. we gingen gewoon nog even door, eerst rustig begonnen met de bijvoeding en ik zou wel zien of ik over een maandje stoppen zou. En zo zijn we nu alweer bij een jaar lang borstvoeding aangekomen. Wat een mijlpaal, al een heel jaar lang groeit en ontwikkelt ons kind zich op mijn melk, ik vind het een prachtig natuurlijk iets. En ik vind het zo zonde dat niet meer mensen deze keuze maken!
Ik merk nu veel in onze omgeving dat de 'buitenwereld' het nu wel genoeg vindt, mensen kijken erg vreemd op als ze horen dat ik nog borstvoeding geef. Ik ben een redelijk jonge moeder en om ons heen gebeurt dit echt nooit. Daarom heb ik heel veel steun en hulp gevonden op het borstvoedingsforum en op borstvoeding.com.
We merken ook dat het moeilijk is om goede informatie over borstvoeding te krijgen, de huisarts en het CB zijn slecht op de hoogte. Lang leve het forum en deze site dus!
We zouden het leuk vinden om ons verhaal met deze foto op de site terug te zien, ik doe nog steeds mijn best voor een mooie borstvoedingsfoto, maar meneer is erg geïnteresseerd in het fototoestel en hapt dan echt niet meer aan!
Groeten Sandra en Cas.
Ik weet het nog zo goed, vijf jaar geleden lag hij in zijn couveusebakje, meer dood dan levend met een apgar van twee en vijf.
Ze noemden hem een snelle spuger omdat hij alle melk (kunstvoeding) zo snel uitspuugde.
Toen hij voor het eerst een flesje moedermelk kreeg, hield hij dat binnen. Dat was voor mij het punt waarop ik dacht: 'Ik ga ervoor.'
Eerst wilde ik de zes maanden halen, toen dacht ik: 'Ach ik heb negen maanden kolfrecht, dus waarom niet?' Toen werd de lat weer verlegd, zolang hij wil mag hij drinken.
Hij was vijftien maanden toen ik zwanger raakte, de melk liep terug, maar hij bleef stug doordrinken. De nachtvoedingen ging ik wel iets terugbrengen, mijn tepels waren een beetje pijnlijk en ik was erg moe.
Zijn zusje werd geboren, er was weer volop melk en samen genoten ze ervan.
Toen zijn zusje achttien maanden was raakte ik weer zwanger, de melk liep terug, zusje dronk door, hij stopte op een gegeven moment, hij kon niet meer zo goed drinken en er kwam niet zoveel meer uit. Ik vertelde hem dat het kwam omdat er een baby in mijn buik zat, dus zei hij: 'De baby drinkt de melk op, als baby er is drink ik wel weer.'
Hij probeerde af en toe nog wel even, maar het ging niet zo goed meer.
Ik dacht, dit is het einde, maar ik had er vrede mee, hij was inmiddels vier. Zijn tweede zusje werd geboren, er was weer melk en... hij dronk weer!! (alleen ochtend en avond, als het aan hem lag (en ligt) drinkt hij veel vaker). En vandaag is hij dus vijf jaar geworden, mijn grote vent en nog steeds geniet hij van zijn mammamelk.
Wanneer hij gaat stoppen? Ik weet het niet, hij vindt het nog steeds zo lekker, het is zijn lievelingsdrinken zegt hij, dus waarom zou ik het hem onthouden?
Zijn oudste zusje drinkt de ochtend en avond en overdag nog een keer, en zijn kleine zusje drinkt volledig op verzoek, maar ik heb nog nooit het gevoel gehad dat het teveel is. Ik geniet er zelf ook zo van als ik zie hoe zij genieten.
