Bij ons in het dorp stopt een verloskundige met haar werkzaamheden. Om haar afscheid een vrolijk tintje te geven is er een oproep geplaatst aan alle zwangeren en moeders die in de afgelopen 25 jaar met haar te maken hebben gehad. Of we nog een leuke c.q. mooie anekdote hebben over deze periode. Ook aan mij werd dit gevraagd toen ik op een donderdagochtend even binnen liep om mijn dochter te voeden. Helaas, ik kan niks verzinnen wat me van haar bij is gebleven. Nou ja, niks positiefs dan. Toen ik destijds in verwachting was van mijn eerste vroeg ze tijdens een van de controles hoe het ging. Ik kampte destijds met forse bekkenpijn en maakte me toch wel serieuze zorgen over de aankomende bevalling. Toen ik dit met haar besprak wuifde ze nonchalant en riep: 'Bekkeninstabiliteit? Natuurlijk is je bekken instabiel, anders kan dat kind er straks niet door. Het gaat wel over hoor!'. En dat was dat. Geen voorlichting, geen adviezen, gewoon niet aanstellen.
Nu mijn tweede kindje inmiddels zeven maanden is en ik nog steeds bij de fysiotherapeut loop met bekkeninstabiliteit denk ik nog wel eens aan haar terug. Destijds nam ik wat zij zei voor waarheid aan en voelde ik me als beginnende moeder toch een beetje een aansteller. Nu ik een paar jaar verder ben en zelfs het advies heb gekregen om geen derde zwangerschap meer te overwegen, weet ik wel beter. Wat extra voorlichting en begeleiding waren destijds zeker op zijn plaats geweest. Net als met de borstvoeding. Je krijgt bij de verloskundigenpraktijk een folder, een gesprekje en een datum voor een bijeenkomst, en dat is dat. Omdat ik toen niet beter wist ben ik mijn zoontje met vier maanden lekker bij gaan voeden (dat adviseerde het CB, dus dat nam ik braaf aan van de arts) en met vijf ŕ zes maanden ronde ik de borstvoeding af. Tenslotte had ik de 'gewenste tijd' vol gemaakt dus verder voeden was weinig zinvol. Ik wilde de avondvoeding nog wel even doorzetten, maar mijn zoontje begon zich tijdens het voeden steeds meer te verzetten dus ging ik ervan uit dat het voor hem niet meer nodig was. Klaar. Iedereen in mijn omgeving stemde hiermee in. Het was geen moment in me op gekomen om op zoek te gaan naar extra informatie of adviezen omtrent langvoeden.
Achteraf denk ik: 'Waarom beperkt de verloskundige zich tot een gesprekje en een foldertje?'. 'Is het niet nuttiger om alle zwangeren op te laten draven voor een goede voorlichtingsavond?' Bespreek het hoe en waarom van borstvoeding, en dan niet alleen tijdens de eerste zes weken, nee ook het verloop en het nut ervan op langere termijn! Gewoon een extra consult zeg maar. En niet uitsluitend de opmerking 'als je er nou wat meer van zou willen weten, dan is er ergens in… om zo en zo laat een bijeenkomst'. Want dan ga je dus niet! Je denk als beginnende moeder al snel: ' ik zie het wel als het zover is, hoe moeilijk kan het zijn?'. Geen moment heb ik er toen bij stil gestaan dat het geven van borstvoeding iets is waar je in moet groeien, wat je moet leren en waarbij geldt (voor mij althans wel) hoe beter je bent voorgelicht, hoe meer kans je hebt van slagen! Het lijkt me een gemiste kans voor veel verloskundigen.
Ik laat inmiddels mijn oren niet teveel meer hangen naar de 'mensen in witte jassen'. Mensen die je vaak te weinig of verkeerde informatie verschaffen. Ik scharrel nu zelf zoveel mogelijk mijn voorlichting bij elkaar. Via boeken of internetsites. Mijn dochter krijgt borstvoeding en vanaf het moment dat ze zes maanden werd zit ze gezellig aan de eettafel erbij en knabbelt en vermorzelt ze vrolijk haar stukken peen, broccoli en bloemkool. Zodra ze me in de keuken ziet kokkerellen wordt ze enthousiast en beginnen haar kaakjes alvast een soort kauwbewegingen te maken. Ze kan gewoon niet wachten.
'Wat vinden ze op het CB van deze Rapley methode?' vroeg me laatst een vriendin. 'Dat maakt me weinig uit' zei ik. 'Ik heb de methode met hen besproken en ik voel me er goed bij. Dus ik ga door. En bovendien; Sanne groeit super en is een heel tevreden meisje'. En dat is wat telt voor mij. Maar toch is het jammer. Mijn zoontje heeft achteraf gezien naar mijn gevoel te weinig borstvoeding en te vroeg (en onnodig) gepureerde en 'lekker gemakkelijke' potjes voeding gekregen. Nu is hij drie jaar oud en een lastige eter. Alles met stukjes, velletjes of brokjes weigert hij te eten. Had dit met Rapley voorkomen kunnen worden? Wie weet. In elk geval had betere voorlichting wel zo prettig geweest.
En wat betreft mijn bekkeninstabiliteit? Het geven van borstvoeding kan daar een negatief effect op hebben. Maar met de nadruk op 'kan'. Het advies van mijn fysiotherapeut luidde dan ook: 'Gewoon doorvoeden zolang jij je daarbij prettig blijft voelen, er is namelijk geen garantie dat de klachten verdwijnen als je stopt'. Kijk, da's tenminste een advies, daar kan ik wat mee. En mijn dochter gelukkig ook.
Ik wist het meteen: ook dit keer zou ik er alles aan doen om mijn kleine ukkie borstvoeding te gaan geven. Dat dit dus betekende dat wanneer ik weg zou gaan, ik moest kolven of een plekje moest zoeken zodat niemand mij zou kunnen zien om borstvoeding te geven, dat nam ik maar voor lief.
