Zuid-Holland

Wat was ik eindeloos gelukkig toen ik van de eerste keer zwanger geraakte via zelfinseminatie. Ik had ook al helemaal in mijn hoofd uitgestippeld wat een moeder ik ging zijn. Een maandje borstvoeding geven zodat ik dat had meegemaakt en mijn kindje ging al heel snel in zijn eigen kamer en eigen bedje slapen. Nu gruwel ik er zelfs een beetje over dat ik zo tegenover het moederschap stond. Het draaide immers helemaal anders uit: volgens de gynaecoloog was ik zwanger van een meisje, maar na 34 weken beviel ik met keizersnede van een jongen.

Mijn kindje kreeg onmiddellijk zware ademhalingsproblemen en werd naar het UZA gebracht. Van de gynaecoloog mocht ik niet vervoerd worden en kon hem pas twee dagen later achterna. Ik vroeg of ik dan al mocht afkolven, zodat mijn kleintje toch iets van zijn mama bij hem had, maar dat mocht niet.
Ik moest eerst uitrusten en herstellen.
Pas de volgende dag mocht ik eens proberen. Het lukte natuurlijk niet. Met foto's van mijn zoontje rond mij probeerde ik huilend urenlang af te kolven. Toen ik eindelijk naar hem werd gebracht, voelde ik me vreselijk schuldig omdat ik uit al die couveuse kindjes het mijne niet eens herkende. Ik mocht hem even aanleggen, maar niet te lang, dat was te vermoeiend voor hem. Een ganse week heb ik geprobeerd af te kolven, maar meer dan een paar druppels kwamen er niet.

Toen mocht ik naar huis, en werd hij naar het plaatselijk ziekenhuis in Mechelen vervoerd, waar opeens allerlei absurde regels golden. Ik mocht hem wel even pakken, maar niet te lang. En als ik te lang naar hem zat te kijken, kwamen ze zeggen dat hij zo wel oververmoeid geraakte. Ook mocht hij pas naar huis als hij een bepaald gewicht had, en met een flesje afgekolfde melk ging dat veel sneller dan aan de borst, zeiden ze. Ondertussen was de productie wel op gang gekomen, ik kolfde eindelijk zelfs zoveel dat ik moedermelk kon invriezen.