banner_bvcom.jpgbanner_webshop.jpgbanner_graphico_nederlands.jpgbanner_bvcomapp.jpgbanner_borstbaan.jpgbanner_tietzat.jpg

Hallo, op de site zag ik dat er ervaringen gevraagd werden. Wij zijn in 2014 met onze dochter van vier weken bij de tandarts geweest in Groningen. Ze kon niet vacuüm zuigen en ze huilde heel veel. Begrijpelijk want zo bleek ze na vier weken maar honderd gram boven haar geboortegewicht te zitten. Radeloos dan toch kunstvoeding gaan geven, echter kreeg ze ook daar niets uit.

verhaal-408-1.jpgVanaf week 37 verliep mijn zwangerschap niet meer zoals voorheen. Ik had veel pijn en voelde me slecht. De verloskundige vond echter niets verontrustends. Een week later (4 september 2016) weer bezoek gehad want ik ging me steeds slechter voelen en had een enorme pijn boven in mijn buik.
Deze keer doorgestuurd naar de gynaecoloog omdat mijn bloeddruk wat hoog was (140/90). Nadat in het ziekenhuis mijn bloedwaarden bekend waren lag ik binnen 10 minuten onder volledige narcose op de operatietafel voor een keizersnede. Acute ernstige HELLP. Bjorn werd gehaald en ik heb er dus niets van meegekregen. Toen ik uiteindelijk wakker werd op de Intensive Care werd Bjorn gebracht. Hij werd direct aan de borst gelegd en hij dronk hartstikke goed!

verhaal-407-1.jpgDag medemoeders,
En toen was hij zes maanden, de tijd is snel gegaan en het wordt steeds leuker, hij wordt actiever, reageert meer en is zo snel afgeleid ;) ook tijdens het voeden!
Slokje, even naar z'n zus kijken, weer een slokje! We zijn nu op het punt gekomen van bijvoeden, dit betekent voor ons ook (naast dat het super leuk is) ook meer last van z'n darmen en vaker wakker worden in de nacht.

verhaal-406-1.jpgWat heb ik in het afgelopen jaar al veel geleerd en met plezier de verhalen van andere moeders gelezen. Daarom klim ik nu in de pen om te delen hoe ik mijn eerste jaar borstvoeding ervaren heb.
Van tevoren had ik mij goed verdiept in borstvoeding. Het leek mij wel heel mooi om dit aan je kindje te kunnen geven. Ook in het geboorteplan had ik opgenomen dat ik graag borstvoeding wilde geven, want ik wist dat het belangrijk is om in de eerste uren na de geboorte hier de juiste aandacht aan te geven. Stel je voor dat je je kans mist… Toen onze dochter werd geboren, kroop zij al snel over mijn buik richting mijn borsten om te zoeken…

verhaal-405-1.jpg
Al voor mijn zwangerschap had ik besloten dat mijn kindje borstvoeding zou krijgen. Gewoon omdat het de beste voeding voor een baby is.
Na 38 weken zwangerschap ben ik wegens zwangerschapshypertensie ingeleid. In het ziekenhuis heb ik voor het eerst geprobeerd mijn zoontje aan te leggen, hij hapte en liet weer los. De verpleegkundige zei dat het wel goed zou komen, baby's zouden de eerste 24 uur zonder voeding kunnen. (...)

verhaal-404-1.jpgEen jaar geleden raakte ik voor de derde keer zwanger. Ik had op dat moment een zoon van vijf, die ik 3,5 jaar had gevoed. En een zoontje van net een jaar, dat volop bij me dronk. Toen ik met de positieve test in m'n hand stond, was mijn eerste gedachte dan ook: 'Ojee… de borstvoeding'. Ik hoopte dat ik bij de minderheid van moeders zou horen, die tijdens hun zwangerschap melk blijven maken. Maar helaas bleek ik helemaal aan de andere kant van spectrum te staan. Al in de eerste maand stopte mijn productie en het voeden deed verschrikkelijk zeer.

Ik ben bevallen van een gezonde twee-eiige tweeling, beide gezonde meisjes. De bevalling was in anderhalf uur gedaan. De eerste van de twee werd na de bevalling snel aangelegd, van te voren had ik aangegeven borstvoeding te willen geven. Drie minuten na de eerste kwam de tweede ook zij werd snel aangelegd maar kon niet zo lang drinken. De placenta bleef vast zitten, dus ik moest met spoed naar de OK.

verhaal-402-1.jpgHallo, naar aanleiding van jullie oproep op facebook... Ik deel mijn verhaal om andere mama's waarbij de borstvoeding niet meteen van een leien dakje loopt, een hart onder de riem te steken. Spijtig genoeg is het niet evident om een verhaal te vertellen met maar 120 woorden, dus is mijn verhaal wat langer dan dat...
Ik was er rotsvast van overtuigd dat borstvoeding meteen zou lukken als mijn zoontje geboren werd. Borstvoeding is iets natuurlijk, hoe kon dat nu mislopen?! Ik dacht dat dit wel dankzij onze oerinstincten vanzelf zou gaan. Maar ik denk omdat in onze Westerse maatschappij de laatste jaren de borsten van een vrouw enkel maar een erotische functie hebben gekregen, borstvoeding taboe werd. Je ziet het hier veel minder dan in het Midden-Oosten of Afrika bijvoorbeeld.

verhaal-401-1.jpgKinderen krijgen en ze dan borstvoeding geven leek mij heel vanzelfsprekend en ik ging er altijd vanuit dat dat voor mij 'gewoon' zou gebeuren. Beide dingen bleken helemaal niet zo vanzelfsprekend te zijn...
Toen na drie zwangerschappen die niet goed waren afgelopen eindelijk ons zoontje Gijs gezond en wel ter wereld kwam, heb ik er niet over getwijfeld: ik wilde borstvoeding gaan geven. Ik ben niet tegen kunstvoeding; ik denk dat het goed is dat er een alternatief is als borstvoeding niet lukt, en dat vrouwen een keuze hebben. Maar voor mij is borstvoeding het meest natuurlijke dat er is en ik was ook heel blij dat Gijs na zijn geboorte in het ziekenhuis meteen goed dronk.

verhaal-400-1.jpgDe bevalling van onze zoon Mart verliep alles behalve vlekkeloos. Het voeden ging in tegenstelling tot de bevalling vanaf de tweede dag werkelijk perfect! Voor mijn bevalling had ik een borstvoedingscursus gevolgd en een aantal boeken aangeschaft en gelezen. Desalniettemin was de werkelijkheid, onder de hormonen en met een monster van een bevalling vers in het geheugen, toch anders. Het voeden gaf mij een ontzettende boost als kersverse moeder, maar ik was ondanks mijn voorbereidingen lang niet op de hoogte van wat mijn zoon echt nodig had. Dit bleek in zijn geval ongelimiteerd aan de borst kunnen en mogen en veel gedragen willen worden.

verhaal-399-1.jpgOp de foto mijn dochter Molly aan de borst. Haar broer (nu 2,5) heb ik ruim een jaar borstvoeding gegeven, hij had er toen simpelweg geen behoefte meer aan.
Ik dacht bij Molly betreft borstvoeding: 'Nou dat doen we wel 'even', ik heb immers ervaring.' Nu bleek dat toch niet zo makkelijk, ze moest het wel nog 'leren'.

verhaal-398-1.jpgNadat mijn eerste borstvoeding mislukt was, wou ik het graag nog een tweede keer proberen.
Ik begon vol goede moed, want wou heel graag zes maanden exclusief borstvoeding geven.
Maar het begon dezelfde kant op te gaan zoals bij de eerste. Enorme kloven, huilende baby, te weinig pap volgens de dokter, dus deed ik niets anders dan kolven.

 

B orsten: de bron van mijn borstvoeding
O nvoorwaardelijke liefdesband met mn kinderen
R aarrrr maar wel waar!
S amenhangend: het klopt wat wij doen
T oeschietreflex: vaak snel en soms langzaam
V orstelijk voeden: ja, ik zélf maak en geef eten
O penbaar voeden maar vooral veel privé
E igenwijs: wij gaan onze eigen weg
D oorzetten ondanks tegenslag(en)
I nnig contact met onze kinderen
N iet onzeker laten maken door anderen
G root ermee worden, een nieuwe generatie is geboren

Anoniem

verhaal-396-1.PNGOp deze foto zie je de kleine meid lekker genieten van de borstvoeding. Helaas is het niet zo makkelijk voor mij om te blijven geven. Dat ik studeer had geen probleem moeten zijn. Helaas is het anders... Er is geen kolfruimte in de school. Omdat ik toch graag wil blijven voeden, ben ik verbannen naar de gehandicapten wc en terwijl ik kolf moet ik ook me eten opeten. Wetten zijn er niet voor een studerende moeder, kolfrecht nou daar hebben ze nooit van gehoord.
Gelukkig ben ik een doorzetter en zorg ik ervoor dat iedereen mijn verhaal hoort in de hoop dat er iets gaat gebeuren. Maar ondertussen geniet ik nog van elk moment dat mijn meisje al zes maanden aan mijn borst drinkt

Jessica

verhaal-395-1.jpgIk ben een trotse mama van twee prachtige zoontjes (de oudste is drie jaar en de jongste bijna negen maanden). De eerste heeft kort borstvoeding gehad, ik had veel pijn en het lukte niet echt. Uiteindelijk toch drie weken volgehouden met voeden en kolven. Daarna over op de fles; in ieder geval heeft hij de beste start gehad.
Tijdens de zwangerschap van de jongste wist ik al zeker dat ik weer een poging wilde doen om borstvoeding te geven. Lukte het weer niet, dan had ik het in ieder geval weer geprobeerd. Na een hele fijne en relaxte kraamweek, waarin de borstvoeding toch wel redelijk goed verliep, toch (ontzettend) veel pijn, onhandigheid, onzekerheid etc.

verhaal-20-iris-1.jpg

Toen na een wonderlijk intieme keizersnede mijn dochtertje voor het eerst begon te huilen zagen we het meteen. Linde had een bijzonder korte tongriem, het puntje zat met een klein toompje verbonden met haar kaakje tot aan het punt waar haar tandjes zouden gaan komen. Ik besloot meteen om eerst te kijken hoe het drinken ging voor ik aan de bel zou trekken, ik had op dat moment helemaal geen zin in bemoeienis van artsen en verpleegkundigen die het dan misschien nodig zouden vinden haar mee te nemen voor onderzoek. Wel vroeg ik een aantal keer verbaasd aan mijn vriend of ze haar wel hadden nagekeken omdat ik het gek vond dat het niet opgevallen was. Haar tongetje kliefde in het midden bij het huilen, een gek gezicht. Gelukkig kon ze door mijn overvloedige toestroom goed drinken. Wel met het nodige lawaai, ze hapte wel veel lucht mee door een slecht vacuüm. Maar de vierde dag was ze al weer terug op haar geboortegewicht dus geen zorgen. Gek genoeg heeft geen een verpleegkundige het opgemerkt of ons er op attent gemaakt, terwijl ik toch regelmatig wat hulp bij aanleggen vroeg en kloofjes op de loer lagen.

verhaal-333-1.jpgIk schrijf dit verhaal in de hoop dat andere vrouwen die een borstverkleining hebben gehad hier steun uit kunnen halen.
Zelf heb ik veel gezocht naar ervaringsverhalen, maar kon er niet veel vinden (behalve op de site van borstvoeding.com)
Toen ik 18 jaar was heb ik een borstverkleining laten doen… wat een opluchting was dat.
De chirurg vertelde mij uiteraard dat er een grote kans was dat ik later geen borstvoeding zou kunnen geven, op dat moment was ik daar niet mee bezig. Ik was zo blij dat ik van die last af was…. Zowel lichamelijk als geestelijk.

verhaal-212-1.jpgDe meest gestelde vraag aan jonge ouders is 'slaapt ze al door?' Het wekt een bepaalde verwachting die samen gaat met onzekerheid, ongewilde slapeloosheid en een trukendoos aan gewilde oplossingen.
Als moeder van drie ging deze vraag altijd al het ene oor in en het andere oor uit. Maar sinds enkele weken beantwoord ik deze vraag met een volmondig: 'Gelukkig niet!'
Dit komt niet doordat ik niet graag slaap, maar dit komt omdat ik het nachtelijk voeden extra ben gaan waarderen. Medio februari besloot mijn dochter van toen ruim elf maanden om de borst te gaan weigeren. De aanleiding daarvoor bestond uit een combinatie van twee nieuwe ondertanden, twee chronische looporen en een verstopte neus… kortom: pijn bij het drinken.

verhaal-197-1.jpgHier ben ik mijn dochtertje, Lorena, nu zeven maand, aan het voeden in het Colosseum in Rome. Tijdens de zwangerschap was ik niet zeker of ik überhaupt wel borstvoeding zou geven. Toen zo'n kleine maand te vroeg mijn water brak, moest ik opeens erg snel beslissen. Instinctief weet je dat het beter is voor je kleintje dus toen ze me de kolf gaven heb ik geen moment getwijfeld.

verhaal-285-2.jpgAl voordat ik überhaupt dacht aan kinderen was het voor mij duidelijk: als ik ze zou krijgen, dan kregen ze borstvoeding, natuurlijk. Ik snapte de mensen niet die hun kindje kunstvoeding gaven. Borstvoeding was het beste, handigste en goedkoopste wat je je kindje kan geven, waarom stapte iedereen 'zomaar' over op kunstvoeding? En wat een onzin: 'het lukt niet', hadden ze het dan wel echt geprobeerd? Ik hoorde zo vaak dat het niet lukte, dat ik het ongeloofwaardig vond: Moeder Natuur zou het dan wel heel vaak af laten weten, niet? Ik werd zwanger en ging er volledig voor: ik volgde een borstvoedingscursus, las de informatieboeken, dacht de lactatiekundige niet meer te zien en zocht zelfs op hoe ik bij zou kunnen dragen aan de moedermelkbank. Geen haar op mijn hoofd die eraan dacht dat ik één van de moeders zou zijn die zou moeten zeggen: 'het lukte niet'. Dit verhaal dient om het verdriet dat dat doet van me af te schrijven en een plekje te geven.

verhaal-394-1.jpgMet dit verhaal hoop ik vrouwen met een randprematuur kindje de moed te geven door te zetten met kolven, vingervoeden en natural feeding via de fles, want het levert zo ontzettend veel op! Onze prachtige dochter, met 36 weken geboren en nu vijf weken, drinkt nu namelijk als een volleerde baby aan de borst!
Ik zal proberen te schetsen hoe dit gegaan is...

Geboorte: huidcontact & flesvoeding
Onze dochter werd in het ziekenhuis geboren (vanwege langdurig gebroken vliezen) en mocht direct na de bevalling ruim een uur bij mij op de huid liggen en daarna ook bij haar papa. Echt zoeken aan de borst was er nog niet bij. Daarom kreeg ze van de verpleging na het meten, wegen en aankleden 10 ml kunstvoeding met een spuitje met sondedraadje in haar mond gespoten, overigens zonder overleg met ons.

verhaal-393-1.jpgEén dag voor mijn 25ste verjaardag werd ik mama. Ik was jong en was de allereerste in mijn familie en vriendenkring met een baby'tje, een voorbeeld hoe je een baby'tje grootbrengt had ik dus niet. Dat had zijn voordelen en zijn nadelen. Ik vertrouwde erop dat ik wel zou weten hoe het moest, mama zijn, iedereen kon dat toch? Dat ik borstvoeding ging geven vond ik normaal aangezien ik wist dat het zowel voor moeder als baby vele voordelen had. Op een voorlichtingsavond vernam ik dat je moest voeden op vraag en vooral in het begin vaak moest aanleggen.

verhaal-392-1.jpg

Bij ons eerste kindje werd na een week aanmodderen ontdekt dat hij een te korte tongriem had. Nadat deze geknipt was, heb ik hem negen maanden mogen voeden.
Ons tweede kindje voedde ik een jaar.

verhaal-391-1.jpg'Ik wil borstvoeding geven!', riep ik tegen de operatiemedewerker terwijl ik met bed en al de lift in werd gereden. Nog zeven weken had je in mijn buik moeten zitten. Acute Hellp en een voorliggende placenta zorgde ervoor dat er een spoedkeizersnede nodig was. Je kreeg hartmassage om je kleine motor draaiende te houden. Je herpakte je en ik ook. Die nacht kwam de kinderarts met kolfapparaat bij mijn bed. Ik herinner me dat zij die paar kleine druppeltjes eerste melk met een naald van mijn borst oogstte en in een ieniemieniebuisje stopte. Ze zou het morgen naar je brengen. Dat wilde ik niet. Papa heeft het meteen naar je toe gebracht. Je hebt er die nacht nog van gehad.

verhaal-390-1.jpgDe meest grote dramaverhalen doen zich de ronde terwijl het eigenlijk zo gemakkelijk is. Nou ja… alle begin is moeilijk toch?
Ruim vier jaar geleden werd onze oudste dochter geboren als rand prematuur en dysmatuur. Na een inleiding kwam ze met 36 weken ter wereld en ze woog 2070 gram. Helaas werd ze direct opgenomen in het Sophia kinderziekenhuis dus een uur huid op huid contact zat er niet in.

verhaal-389-1.jpgTijdens mijn zwangerschap heb ik te maken gekregen met bekkeninstabiliteit. Dat begon ongeveer toen ik 15 weken zwanger was. De klachten zijn helaas niet verdwenen na mijn zwangerschap. Hierdoor kan ik niet goed voor mijn kinderen zorgen. Mijn man moest vaak vrij nemen van werk om de zorg op zich te nemen. Bekkeninstabiliteit kan ervoor zorgen dat ik sneller moe word, vooral als ik langdurig in dezelfde positie sta, zit of lig. Daarnaast herstel ik ook nog langzamer van vermoeidheid en pijn. Een uurtje winkelen kan er al voor zorgen dat ik de volgende dag meer pijn heb dan gewoonlijk. Bij het start van een bepalende beweging, zoals bij het opstaan uit een stoel, ervaar ik pijn. Deze pijn wordt startpijn genoemd.

verhaal-387-1.jpg

Al kolvend schrijf ik mijn verhaal, want dat is hoe borstvoeding voor mij eruit ziet: in de vorm van een geel machientje, slangetjes en een hele berg extra afwas.
Toen ik voor de tweede keer zwanger mocht zijn, keek ik er ontzettend naar uit om weer een kindje aan de borst te mogen hebben. Mijn oudste kindje heeft vijftien maanden bij mij gedronken en ondanks dat het een pittige tijd is geweest, hebben we er beiden ook enorm van genoten. Wat had ik er zin in!

verhaal-386-1.jpgInmiddels vier jaar geleden werd onze dochter Eva geboren. Tijdens mijn zwangerschap zei ik steeds: ik zie wel of ik borstvoeding ga geven of niet en zo ja, hoe lang ik ga voeden. Ik zie wel of het lukt. Ik heb geen borstvoeding gehad, mijn broers ook niet. Mijn moeder vertelde vaak over ingevallen tepels, geklungel met tepelhoedjes.
Daardoor werd ik niet nerveus, wilde het misschien juist graag proberen, maar was er ook niet te gespannen door.

verhaal-385-1.jpgZwanger van onze twee dochter zei ik 'dit nooit meer'. Onze oudste dochter heeft twee jaar bij mij gedronken. Twee jaar met een paar ups, maar vooral veel downs op borstvoedingsvlak.
Onze oudste dochter had een te korte tong- en lipriem, viel hierdoor teveel af en moest zelfs worden opgenomen. Tepelkloven, borstontstekingen, spruw, flesweigeren...
We hebben het allemaal gehad en dit ging me echt geen tweede keer overkomen.

verhaal-384-1.jpgHet is september 2011. Na een hete zomer en amper een maand verkering met mijn lief blijk ik onverwacht zwanger. Hoewel we er even van schrikken, overheerst bijna direct het gevoel dat dit weleens het begin zou kunnen zijn van een heel mooi avontuur. Na een avond praten, besluiten we ervoor te gaan. Ik moet alleen nog wel met mijn psychiater bespreken of de medicatie, twee stemmingsstabilisatoren die ik op dat moment slik, de foetus schade kunnen hebben toegebracht. Hij adviseert me direct af te bouwen, maar voorziet verder geen problemen. Wel raadt hij me aan een afspraak te maken op de POP-poli van het Lucas Andreas Ziekenhuis, omdat mijn kans op een postnatale depressie relatief groot is.

verhaal-383-1.jpgMijn man en ik hebben best lang moeten wachten op een positieve zwangerschapstest. We hebben nog voor ik zwanger was vaak gepraat over hoe we het zouden doen als ouders. We zijn echt een geweldig stel, zijn het over alle belangrijke zaken eens, ook over borstvoeding dus. Voor mij (en voor mijn lieve man) was borstvoeding zelfs geen keuze. Het is gewoon hoe het hoort te zijn.

verhaal-382_1.pngEen tweetal jaar terug 'pende' ik hier het borstvoedingsverhaal neer van mijn dochter...(de normaalste zaak ter wereld). Het was er een met een erg lange en pittige start, moeilijk, emotioneel en fysiek heel erg intensief... Maar samen gingen we ervoor en konden aan de moeilijke start nog een mooi verhaal van anderhalf jaar breien. Een verhaal met een pittige start. Gelukkig een mooie afloop waardoor een tweede borstvoedingsavontuur me niet afschrikte... maar hoe verschillend kan het zijn! Hopelijk biedt het wat steun aan andere mama's... eerste keer moeilijk wil niet automatisch zeggen tweede keer ook moeilijk... (en als het toch zo is, zijn er veel hulplijnen in te schakelen).

verhaal-388-1.jpgMijn Iris, al weer bijna zes. Nog maar een paar weken en dan drinkt ze zes jaar bij me aan de borst. 
'Als ik jarig ben, dan stop ik voor áltijd Mama!' zeg je regelmatig. Soms vind ik het prima als ze nu beslist te stoppen. Soms vind ik de gedachten er aan juist weer iets wat me tegenstaat. 'Áltijd?' Dat is wel een gek idee. Nooit meer die grote kleuter die zo eindeloos kan sabbelen aan de borst, omdat er met mijn productie soms niet meer echt van drinken valt te spreken. Nooit meer kleuter gesprekjes of onderhandelingen met haar over wel of niet drinken.

verhaal-381-1.jpgEen vrouw heeft borsten. Ik ben een vrouw. Dus ik heb borsten. En die van mij waren (meestal) netjes in mijn bh te vinden.
Klein maar fijn: voor mij prima passend bij mijn figuur. Al mocht 't wel wat steviger, voller en ronder zijn. Daarom dus een mooi klein voorgevormd cupje eromheen en niks meer aan doen!

verhaal-380-1.jpgDat ik mijn kindje na de geboorte borstvoeding wilde geven daar was ik altijd zeker van, maar ik zei er altijd bij 'als het lukt'. Zo kocht ik een maand voor de uitgerekende datum een pot kunstvoeding voor als de borstvoeding niet zou lukken. Ik wilde me het prille geluk en mijn roze wolk niet laten afnemen als de borstvoeding niet op gang zou komen of zou lukken. Wel had ik in mijn geboorteplan opgenomen dat ik graag wilde dat mijn kindje bij de eerste zuigbehoefte aangelegd zou worden, ik wilde er wel alles aan doen om het te laten slagen.

verhaal-379-1.pngOp 7 februari 2013 werd onze eerste mooie meisje Fenna gehaald via een keizersnede.
Omdat ze vroeg in de ochtend was geboren om 06:33, was de verkoeverkamer nog dicht dus moest ik naar de IC vanwege de ruggenprik. Mijn man Tim en Fenna mochten daar niet naar toe. Na anderhalf uur werd ik weer naar de kraamafdeling gebracht. Toen werd Fenna gelijk bij me gelegd en probeerde ik haar gelijk aan te leggen. In het begin was dat best lastig. Het lijkt zo makkelijk.

verhaal-378-2.jpgHoelang wil je nog doorgaan met borstvoeding? Een vraag die mij de laatste tijd steeds vaker gesteld wordt. Soms niet hardop uitgesproken, maar voel ik de vraag in de lucht hangen zodra het ter sprake komt of ik aanstalten maak om mijn dochter te gaan voeden. Over een paar dagen wordt mijn Eva zes maanden. Het moment waarop ik de borstvoeding af wilde bouwen. Maar nu het zover is, slaat de twijfel toe. Overal lees ik dat je na zes maanden met een gerust hart over kunt stappen op kunstvoeding. Sterker nog, de meeste moeders halen de zes maanden niet eens. Maar in tegenstelling tot de mensen om me heen, ben ik nog niet klaar om te stoppen. En Eva al helemaal niet.

verhaal-345-6.jpgToen ik aankwam in het ziekenhuis was de kinderarts bezig met tests. Hij kreeg een maagspoeling en bleek toch heel ziek. Tegen 1 uur 's nachts bleek zijn bloed zo dik als stroop en verdubbelde zijn hartslag. Hij moest vocht krijgen. Ter nauwernood wist ik te voorkomen dat er een spuit vol kunstmatige zuigelingenvoeding naar binnen ging. De verloskundige regelde met spoed een ziekenhuiskolf en in drie minuten kolfde ik tien ml. Genoeg voor twee voedingen en mijn vader was zo lief de vriezervoorraad langs te brengen. Mijn zoontje moest op de mediumcare blijven, ik kon naar huis. Dit heb ik geweigerd, en kreeg toen toch een bed in de zaal naast die van hem.

verhaal-345-2.jpgOktober 2013. In mijn hand een positieve zwangerschapstest. Niet meer verwacht, heel erg gewenst. We krijgen een derde kindje. Mijn tweede dochter drinkt nog bij mij en zal dit tot haar derde verjaardag met kerst vol overgave blijven doen. Hierna is het op. Helaas verleert ze het drinken daarna snel.

Al snel bedenken we dat het deze keer toch echt beter moet dan de vorige keren. Veel geleerd van vorige ervaringen komt er een uitgebreid geboorteplan met vele keuzes die niet volgens protocol zijn. Gelukkig kan de verloskundige zich bijna overal gelijk in vinden, verder kan ze zich er na onze uitleg in vinden of heeft ze naar ons toe goede argumenten om te heroverwegen en tot passend compromis te komen.

verhaal-201-1.jpgTwaalf jaar geleden, 19 jaar was ik, zie ik voor het eerst in mijn leven een kindje aan de borst. Ik vind het maar niets, iemand die aan tafel zit te voeden terwijl wij lekker aan het bbqen zijn, dat doe je toch niet. Ben dagen geschokt, manlief, toen vriendlief snapt niets van mijn reactie.

verhaal-377-1.jpgTwee en een half jaar geleden schreef ik een weekverhaal voor deze website. Het heette Dit.moest.lukken.
Het was het verhaal van al het bloed zweet en tranen wat het me had gekost om ons zoontje Olivier exclusief borstvoeding te laten geven. Toen ik het na acht weken wilde opgeven vanwege onder andere lage productie, stress en onzekerheid bleek het loslaten precies te zijn wat we nodig hadden. Ik eindigde mijn verhaal toen op het moment dat ik drie maanden borstvoeding gaf...

verhaal-375-2.jpgOp 30 april 2014 werd onze dochter Sanne met 25 weken door middel van een spoedkeizersnede geboren. Ze woog nog geen 1000 gram en moest meteen in de couveuse aan de beademing. Ze werd opgenomen in de gloednieuwe NICU in Glasgow (waar wij wonen). Overrompeld dat ons tweede kindje er nu al was, zo veel te vroeg, kwam ik wat later bij van de narcose. Door omstandigheden was ik alleen; mijn man was nog onderweg, mijn zoontje gelukkig ondergebracht bij vrienden.

verhaal-374-1.jpgOnze dochter Serah Thérѐse Robine Pott werd geboren op vrijdagnacht 31 juli 2015. Een gezonde baby met een gewicht van precies 3000 gram. Om diverse reden startte ik niet met borstvoeding. Op maandagnacht 7 september, Serah was inmiddels ruim vijf weken, begon ons meisje heel hard te huilen, kreeg koorts, spuugde en was ontroostbaar. Waarin we toen belandden was een bizarre achtbaan van emoties.

verhaal-376-4.jpgEen klein blond jongetje stopte met drinken aan de borst. Bijna twee, de borsten van zijn moeder waren niet meer interessant. De enkele druppels melk smaakte raar nu ze een klein zusje in haar buik droeg. Hoe de moeder ook aanbood, vroeg en probeerde, het kleine jongetje sliep voortaan in zonder slokjes aan de borst. Een paar weken later werd kleine zus geboren. Het derde kindje in het gezin. Broertje keek naar zijn zusje dat opgekruld op mama's buik lag. Dicht bij haar grote volle borsten. De melk liep pardoes de borst uit, druppels witte mamamelk gleden omlaag het bedlaken op.

verhaal-373_1.jpgMijn dochter Mikki is net 1 jaar en ik geef borstvoeding. Ik ben van plan om dit nog lang te gaan doen, totdat zij het zelf niet meer wil. Ik had dit van tevoren ook niet gedacht, maar als je er eenmaal mee bezig bent geeft het zoveel voordelen. Stiekem ben ik er best trots op, want ik had niet zo'n goede start.
Eekhoorn! Toen ik zwanger was zag ik een romantisch beeld voor me bij het voeden van je kind. Lekker zacht, teder… ik kon niet wachten tot het zover was! Dus vol verwachting legde ik Mikki de dag na de keizersnede aan. Ik schrok me rot! Het leek wel of een eekhoorn in mijn tepel beet en er vervolgens knetterhard op ging knabbelen! Waarom vertelt niemand dit van tevoren?

Beste redactie, vier jaar geleden heb ik onderstaande stuk ingestuurd. Graag stuur ik een update, welke jullie wellicht ook op willen nemen. Groet, Maaike

Adriënne, lieve dochter,

Wat bijzonder is het om te ervaren hoe het is om langdurig borstvoeding te geven. 

Dankzij jou wil en mijn lichamelijke mogelijkheden hebben wij samen vijf en een half jaar mogen genieten van het geven en ontvangen van borstvoeding. Deze week hebben we samen besloten dat het genoeg is. Ik heb in deze periode mogen ervaren hoe het is om een steeds groter wordend kind te blijven voeden. Dat je lijf melk blijft maken ondanks dat er wekenlang geen vraag is geweest. De ervaring dat je kind het drinken uit de borst 'verleert' maar een paar weken later weer 'weet hoe het moet', is heel bijzonder.

verhaal-371-1.jpgEen luchtbel die in mijn buik opstijgt. Een zachte kriebel tegen de binnenkant van de buikwand. Zo voel ik jou voor het eerst. Dat is ons eerste contact. Op dat moment ben je al ongeveer zeventien weken oud!
Maar je zit al veel langer in mijn hoofd. Drie maanden eerder zaten je papa en ik vol spanning te staren naar een schermpje, hopend dat er een blauw lijntje zou verschijnen. En drie minuten later wisten we dat je bestond. Een onbeschrijfelijk gevoel van geluk overspoelde ons.

verhaal-370.jpgBeste redactie, ik lees geregeld op jullie website, handige tips, artikelen enz. Laatst las ik het artikel Borstvoeding op de OK, het kan, ter voorbereiding op mijn eigen sectio. Net als zijn grote zus lag ook mijn tweede baby dwars. Ik heb mijn oudste 20 maanden borstvoeding gegeven, er is nooit kunstvoeding in gegaan ondanks een sectio (keizersnede), ruim bloedverlies daarbij en gewoon weer werken na vier maanden.

verhaal-369-1.jpgMijn oudste dochter, nu acht, kreeg slechts twee dagen borstvoeding. De allereerste keer in het ziekenhuis ging het al mis. Ik gaf aan dat het pijn bleef doen en kreeg te horen dat dit normaal was de eerste keer...
Daarna heb ik nog twee dagen elke twee uur gevoed terwijl de tranen over mijn wangen rolden van de pijn en ik mijn dochter eigenlijk niet meer op wilde pakken omdat er dan weer gevoed moest worden. Zij gaf op haar beurt veel over, voornamelijk bloed, viel af, bleef niet op temperatuur en werd wat geel.

verhaal-368-1.jpgAls je me pak een beet zes jaar terug had gevraagd wat ik van borstvoeding vond, zou ik je zeggen; iewl en wat een gedoe! En als je het me nu, nu ik net voor de tweede keer moeder ben geworden, vraagt, denk ik alleen maar: Wauw! Vet handig.
In januari 2011 beviel ik van een mooie thuis bevalling van een zoon, ik ging borstvoeding proberen, want tja ik wilde toch wel even kijken of het lukte maar als het veel gedoe was zou ik er wel mee stoppen. Totaal on voorbereid begonnen wij aan ons avontuur (Lees: geen cursus, niet ingelezen van te voren), wist ik veel hoe ik een baby moest voeden, je houdt toch gewoon die tepel voor zijn mond en hij doet de rest?!

verhaal-367-1.jpgOp 11 maart 2015 is onze prachtige zoon Danique geboren om 16.35 na een zware bevalling met veel rugweeën die ik alleen maar staand kon opvangen. Op advies van een voorlichtingsavond over borstvoeding ben ik met 37 weken al begonnen met kolven waardoor ik al een flinke voorraad had in de vriezer en waardoor mijn productie goed op gang kwam.

verhaal-366-1.jpgWat is het toch bijzonder om vrouw te zijn. Een kind te mogen dragen, baren en vervolgens te voeden als eerste levensbehoefte, binding, warmte en troost. Een kind dragen wat jou uitkiest als moeder, bij jou wil horen voor een hele lange tijd, zijn levensopdrachten bij zich heeft en waar jij als moeder alleen het allerbeste voor wilt. Dit alles is voor mij persoonlijk het mooiste en krachtigste wat mij als vrouw is overkomen in mijn leven.

verhaal-286-1.jpgAl 6,5 jaar ben ik kraamverzorgster. Ik heb honderden nieuwbakken moeders begeleid bij borstvoeding, volg elk jaar borstvoedingscurcussen en ben absoluut pro borstvoeding. Ondanks dat ik een kunstvoedingsbaby was en mijn ouders anti borstvoeding zijn, koos ik zelf natuurlijk voor borstvoeding. 'Je houdt het nog geen week vol', kreeg ik te horen van mijn moeder.

verhaal-338-1.jpgIk ben vier weken geleden bevallen van mijn tweede kindje. Ik heb een zoon van bijna vier en een dochter. Ik ging vandaag boodschappen doen omdat mijn man bij de kapper zat. Ik voed mijn dochter op verzoek. En je raad het al ze begint te huilen. Instinctief pak ik haar uit de maxi cosi maar ontroostbaar. Ja ik weet het (denk ik) ze moet gevoed worden.

verhaal-295-1.jpgNatuurlijk ging ik borstvoeding geven, ik die grootgebracht was met borstvoeding en zelfgebakken brood en op mijn 44e mijn dochter Cato baarde. Maar zo eenvoudig was dat niet. De kraamhulp haalde er al een kolfapparaat bij omdat Cato niet goed dronk en er was bijvoeding nodig omdat mijn productie tekort schoot en ze achterbleef in gewicht. 
Wat was dat frustrerend, gewogen voor en na een half uur voeden en nauwelijks iets binnengekregen.

verhaal-289-1.jpgVoor mij stond vanaf het begin van mijn zwangerschap vast: ik ga borstvoeding geven! Tegenwoordig hoor je vaak dat mensen zeggen, 'ik ga proberen borstvoeding te geven', maar voor mij was het geen proberen, ik ging het gewoon doen. Ik heb een heel goed voorbeeld, mijn moeder heeft vijf kinderen borstvoeding gegeven. Alleen haar oudste kind maar zes weken, in verband met werk. Maar de rest allemaal minimaal een jaar. Ik heb zelf het langst van allemaal gehad, ik was bijna twee toen mijn moeder stopte. Ik ben de tweede dochter van mijn moeder en er zit overal vrij veel leeftijdsverschil tussen, waardoor ik mijn moeder vaak heb zien voeden.

verhaal-274.jpgHeel lang wist ik zeker dat ik nog een derde kindje wilde. Maar niet met mijn ex. Maar de tijd verstreek en in de zomer besloot ik dat mijn gezin met twee grotere kinderen ook compleet was. We konden nu best doen wat we wilden en hoefden niet meer de hele tijd met ze in de weer te zijn. Natuurlijk bleek ik na de vakantie zwanger te zijn. Hoewel we eerst wat schrokken waren wij heel erg blij. Het blijft toch een cadeautje, ook als je er niet 'voor gaat'.

verhaal-336-1.jpgLactatiekundige, kraamverzorgende, moeder van vier kinderen. Mijn buurvrouw is het allemaal. Wat een geluk voor mij, om zoveel kennis en ervaring naast de deur te hebben. En om twee keer een zeer leerzame (en gezellige!) kraamweek met haar te mogen doorbrengen.

verhaal-208-6.jpgHet is zaterdag 29 november 2008 wanneer wij na een bevalling van meer dan 24 uur welke helaas in het ziekenhuis eindigde, thuis komen en ik vol met energie het bed sta te verschonen. Van de twintigjarige zwangere kraamhulp hoefde ik niets te verwachten en dus stond ik elke dag vol energie alles op te ruimen en te poetsen. De eerste weken had ik energie voor tien. Ik trok de slapeloze nachten beter dan mijn man en ik ging er van uit dat deze energie door het geven van borstvoeding kwam.

verhaal-173-2.jpgOp 18 maart was het dan zover: Ik ging bevallen van ons tweede kindje. Ik zag enorm uit naar ons kleine mannetje en verheugde me op weer een nieuwe borstvoedingstijd.

verhaal-266-1.jpgVol bewondering heb ik mijn gehele zwangerschap deze site bezocht en vele verhalen gelezen. Dit is ons derde kindje en ook dit keer wist ik weer, Ik wil borstvoeding geven.
Onze eerste dochter is geboren met 35 weken, ik als 18 jarige stapte zonder ervaring en enige kennis in de rollercoaster van het moederschap en borstvoeding geven.

verhaal-183-1.jpgOp 23 september werd ik, na een laatste hectische zwangere periode, een hel van een bevalling en uiteindelijk een spoedkeizersnee, moeder van een prachtige zoon.
Ik wilde graag borstvoeding geven en hij bleek, in tegenstelling tot het natuurlijk bevallen, een natuurtalent. Wat een kerel! Ik had bedacht om zeker drie maanden borstvoeding te geven en daarna wilde ik graag 's morgens en 's avonds blijven geven, tenminste als het allemaal zou lukken.

verhaal-365-1.jpgBorstvoeding moet een ontspannen iets zijn, dat is wat je constant hoort in je zwangerschap.
Helaas was dat bij ons niet het geval.
Mijn zwangerschap werd overschaduwd door de terminale ziekte van mijn vader en het was maar de vraag of hij onze zoon nog zou zien.

verhaal-364-1.jpgVandaag gaf ik de laatste borstvoeding aan mijn jongste zoon en daarmee waarschijnlijk de allerlaatste van mijn leven.
Een bitterzoet moment. Bijna zes jaar heb ik non-stop gevoed, mijn oudste zoon drie jaar en drie maanden, beide jongens zo'n zeven maanden tandem en de jongste nu dus ook drie jaar en drie maanden. Ik vind dat nummer twee niet 'voorgetrokken' mocht worden door tot oudere leeftijd bij mama te mogen drinken dan zijn broer, maar ik heb nu veel minder het 'het is mooi geweest'-gevoel dan toen ik de oudste liet stoppen.

verhaal-363-2.jpgOp mijn blog plaatste ik een artikel over twaalf bizarre feitjes. In het artikel kwam ook het woordje 'fles' voor. Reden genoeg voor iemand om hier haar vraagtekens bij te zetten: 'Leuke weetjes, alleen punt 9… een fles?'

Een fles ja. Je weet wel zon plastic ding wat lijkt op een bekertje waar je een speen op kunt draaien. Wordt ook vaak gebruikt om jonge schaapjes mee te voeren. Oh en wist je dat ook menselijke baby's uit een fles drinken! Nog een leuk feitje die ik kan toevoegen aan die lijst van 12.
Wat is het toch dat sommige vrouwen reageren op het woord fles alsof ik zojuist het meest verschrikkelijk scheldwoord heb uitgesproken.

verhaal-362-1.jpg

In mijn eerste verhaal lees je over mijn borstvoedingsperiode met mijn eerste zoon Mark. Een moeilijke opstart na een sectio met nog een flinke hobbel tussendoor. Maar al met al terug kijkend op een hele fijne voedingsperiode waar hij met een leeftijd van drie jaar en zeven maanden zelf een eind aan breidde.

verhaal-361-1.jpg

Mijn verhaal is dat van een hoop 'achteraf gezien…'. Een opvolging van dingen die anders hadden gemoeten, zelf vooraf te weinig kennis opgedaan en een hoop foute adviezen van hulpverleners die je in de eerste weken ziet waarvan je verwacht dat zij het weten. Een verhaal met een flinke portie eigenwijsheid en doorzettingsvermogen. Maar daardoor heeft mijn verhaal gelukkig wel een 'happy end'.


Mark werd geboren in 2009 met een geplande keizersnede vanwege placenta praevia met, volgens toen geldend protocol, 37 weken. Na controle kreeg ik hem even bij me, en het cliché is waar, hij was het mooiste wat ik ooit had gezien. Ik vertrok naar de uitslaapkamer en mijn man Mark ging met Ron mee naar mijn kamer.

verhaal-360-1.jpgMet veel plezier lees ik elke week de borstvoedingsverhalen. Het leek me leuk om zelf mijn verhaal te schrijven.
Ruim 2,5 jaar geleden raakte ik onverwacht maar zeker niet ongewenst zwanger. Tijd om me te verdiepen in alles wat te maken heeft met zwangerschap en baby's. Google is geweldig, ik las alles wat los en vast zat, vroeg zoveel mogelijk informatie aan en vermaakte me geweldig.
Op één of andere manier heb ik weinig over borstvoeding gelezen. Mijn moeder had mijn broers en zussen en mij allemaal borstvoeding gegeven, dus het was voor mij wel een logische stap om er in ieder geval mee te beginnen. Hoe het zou gaan, dat zag ik dan wel.

verhaal-359-1.jpgEen groot kinderlijf naast me in bed. Een groot kinderhandje op mijn blote borst. Lange meisjesharen die in mijn neus kriebelen. Iris wordt bijna vijf. Een prachtige kleuter als ik haar zie rennen over de stoep, haar bloemenjurkje tot net over haar knieen, haar rode jip&janneke laarsjes steken er eigenwijs onderuit. Iris is de derde in ons gezin. Eigenwijs, koppig en weten wat ze wil. Zo kan ik haar momenteel wel omschrijven. Haar 'nee' is duidelijk en haar wil is wet. Knokken voor haar plaatsje in ons grote gezin, want ook zij wil haar mening vertellen, net als haar grote zus en grote broer boven haar.

verhaal-357-1.jpgBorstvoeding dat is zo natuurlijk, een avondcursus moet genoeg zijn dacht ik in mijn zwangerschap naïef. Helaas bleken mijn gedachten niet helemaal waar, de eerste drie dagen na mijn spoedkeizersnede heeft mijn mannetje niets gedronken.
Leg hem maar aan en laat hem maar vijftien minuten drinken was de uitleg vanuit het ziekenhuis, niemand die even keek hoe ik het deed. Wat voelde ik mezelf een slechte mama met een falend lijf.

verhaal-349-1.jpgMijn zoontje werd in juni 2014 geboren, na een heftige bevalling met wee-opwekkers en morfine.
Zó anders dan de thuisbevalling vijf jaar daarvoor van zijn grote zus. Direct na de geboorte waren er verpleegsters die zich druk maakten over zijn huid. Hij zag eruit alsof zijn huid van oud bruin vliegerpapier was gemaakt met witte groeven. Ook zijn ademhaling was erg snel.
Hij heeft het eerste uur heerlijk bij me mogen liggen, daarna werden we ter observatie opgenomen, vanwege de 48 uur gebroken vliezen voor de bevalling.

Ik vind het best spannend om mijn verhaal op deze site te zetten, maar ik hoop dat ik mee werk aan het evenwichtig beeld van borstvoeding.
Ik ben een moeder van drie kinderen, de jongste is net drie maanden geweest. 
Bij de eerste twee had ik me niet zo erg verdiept in borstvoeding, ik dacht dat doe ik gewoon. Bij de eerste ben ik na zes weken kloven gestopt en de tweede groeide niet en ik dacht dat het aan de borstvoeding lag dus met twee weken gestopt. 

verhaal-358-1.jpgIk ga met mijn tasje naar boven, net als anders een beetje beschaamd. Ik sluit me op in een leeg kantoor.
Soms schijnt er rond lunchtijd al een aangenaam zonnetje aan deze kant van het gebouw. Nu is het bewolkt. De vlag van het bedrijf naast ons wappert fanatiek. Auto's rijden over de viaduct en er onderdoor, langs de grote flats. Ik kan ze niet horen.

verhaal-355-9.pngBij mijn eerste kindje heb ik geen borstvoeding gegeven. De bevalling was zwaar. Ik was helemaal op en kon niet eens zitten. Mijn zoontje huilde niet en zag blauw, waardoor hij meteen mee moest en ik hem later pas op mijn buik kreeg. Door de morfine kan ik me dit moment niet meer herinneren. Op dat moment koos ik voor de fles.

verhaal-354-1.jpgBeste Stefan, met interesse las ik op borstvoeding.com de column Anti-kunstvoeding of pro-borstvoeding? door Monique Hollema.

Zelf ben ik een langvoedster en voorstander van borstvoeding. Mijn zoon is tweeënhalf jaar en drinkt nog steeds graag bij me aan de borst wanneer hij 's ochtends wakker wordt en voor hij 's avonds naar bed gaat. Inmiddels ben ik vijf maanden zwanger van nummer twee en ik hoop zowel mijn oudste als zijn kleine broertje nog lang (samen) aan de borst te kunnen voeden.

Hoe anders liep het voor mijn jongste zusje. Ze was volledig overtuigd van de voordelen van borstvoeding en heeft serieus overwogen om zelf ook borstvoeding te gaan geven. Er was alleen één probleem: Mijn zusje is in haar tienerjaren langdurig seksueel misbruikt en verkracht door een oudere jongen/man. De manier waarop die man destijds met mijn zusje is omgegaan, maakt dat zij heel veel moeite heeft met het idee dat er ooit nog iemand, al is het een kleine onschuldige baby, aan haar borsten zal zuigen.

verhaal-351-1.jpgHaar kindje was wel wat ouder als de mijne maar toch ervaar ik het anders.
Mijn eerste dochter is een flessenkindje, op zich niets mis mee want ze is ondertussen al drie jaar en ik heb haar de genegenheid, liefde, intieme band etc. gegeven dat je volgens sommigen enkel kan geven als je borstvoeding geeft.

verhaal-352-1.jpgHet is acht uur in de morgen. Ik kijk neer op mijn blote borst met daar tegen aan het slapende gezichtje van zoonlief. Voor mij heel bijzonder. Dertien weken geleden is hij geboren. Ik wilde hem ontzettend graag borstvoeding geven, dat was bij de oudste niet gelukt en bij de andere kinderen zag ik het daardoor niet zitten.
Vol goede moed en enorm gemotiveerd was ik. Negen dagen heb ik het vol gehouden. Negen dagen pijn! Het voeden deed zo ontzettend zeer, 20 minuten de ene borst, 20 minuten de andere. 40 minuten het gevoel of er met een mes in me werd gestoken. Tot bloedens toe. Later bleek het dat m'n zoontje spruw had.

verhaal-350-1.jpgHierbij mijn ervaring met het klieven van zowel tong- als lipriem. Mijn dochter wordt met 38 weken gehaald middels keizersnede (in verband met complicaties van een vorige zwangerschap) en wordt binnen het uur aan de borst gelegd. Ik merk vrijwel meteen dat ze wel wil, maar net als haar broer aan de tepel hangt en niet een grote hap neemt. Ook voel ik haar tong langs mijn tepels raspen, au!

verhaal-347-14.jpgVan mijn omgeving hoor ik dat ze het zo knap vinden wat ik doe! Ik vind het alleen maar vanzelfsprekend en geniet, ondanks alle beperkingen en pijn, intens van mijn kleine spruit! Maar ik heb dan ook gelukkig geen zorgen om de gezondheid van Derk. Hij heeft geen last van een (verborgen) reflux of van extreme darmkrampjes, zoals bij mijn eerste twee kids het geval was. Nee, hij is relaxed! Lacht heel veel, kijkt helder uit zijn ogen en begint nu ook te brabbelen. Ook slapen gaat perfect! Hij meldt hij zich maar 1 of 2 keer per nacht en ik kan hem zonder morren gewoon weer in bedje leggen! Dus wat heb ik te klagen? 
Zelf ben ik ook helemaal hersteld van de keizersnede. Ik heb geen last of pijn. Doe alles weer zoals voor de bevalling (alhoewel ik merk dat de bekkenbodemspieroefeningen geen overbodige luxe zijn, maar dat komt later wel!). Regelmatig krijg ik complimentjes over hoe goed ik eruit zie en dat ik helemaal straal! Maar wat wil je dan ook, dit is toch gewoon fantastisch!

verhaal-347-12.jpgWeek 8: het is al weer de achtste week. Nog drie weken en dan moet ik weer werken! Ik ben er nog helemaal niet aan toe. Dit is het moment op je baby te laten wennen aan de fles. Gelukkig is Derk al alle varianten gewend, zowel de fles als diepvriesvoeding gaat prima. Dus dat zit al goed! 
Ik probeer nu ook weer mijn rechterborst erbij te betrekken. Op deze manier hoop ik dat Derk net iets meer binnen krijgt per voedingsmoment, zodat ik overdag iets meer ruimte heb tussen twee voedingen. Hij komt nu om de twee - drie uur. 

verhaal-347-11.jpgWeek 4: het roer gaat om, we doen het helemaal anders! De tepelhoed gaat weer in de tas en geen flessen meer!  Alsof het niet waar kan zijn, hapt Derk zowaar ineens aan! Ook aan mijn rechterborst begint hij te sabbelen. Echt drinken kun je het nog niet noemen, maar ik krijg al wel een toeschietreflex. Aan het eind van deze week is Derk, nu rechtstreeks drinkend uit de borst, toch een halve kilo aangekomen! Volgens de kinderarts blijkt het kreunen veel voor te komen, alleen hadden we er met de twee andere jongens geen last van. Voor mijn eigen nachtrust verhuist Derk, tot toch mijn spijt, nu naar zijn eigen bedje in zijn eigen kamer. 

Week 5: Derk drinkt uit beide borsten! De rechter borst kolf ik nog voor, maar hij drinkt dan wel. De ene dag is beter dan de andere dag. En 's nachts heeft hij helemaal geen zin om extra moeite te doen. Tja mannen, beter lui dan moe? Ik heb nu wel het idee dat het aanhappen beter gaat.
Met andere woorden, zijn mondje is nu groot genoeg om goed aan mijn xl-tepel te zuigen. Zelfs uit mijn borst met ingetrokken tepel krijgt hij nu melk! Toch heb ik aan het eind van de week tepelkloven, waar je U tegen zegt. Ze zijn erg gevoelig (voel ze elk moment van de dag), maar in ieder geval heb ik geen pijn tijdens het voeden. Het helingsproces kan worden gestart en nu kan ik ook steeds meer genieten! 

verhaal-347-1.jpgIs borstvoeding vanzelfsprekend? Nee, absoluut niet! Maar wel een grote wens van mij om nu bij mijn derde zoon borstvoeding te kunnen geven. Bij de eerste heb ik vijf maanden gekolft, bij de tweede kon ik het door diverse problematiek niet aan en dus nu poging drie. Onder de noemer 'Drie keer scheepsrecht' ben ik nog volhardende dan anders. Deze jonge man zal ook de laatste in rij zijn. Goed voorbereid deze keer. Elke letter van het borstvoedingsboek van Stefan kleintjes doorgespit en vooraf een lactatiekundige bezocht omdat ik een ingetrokken rechter tepel heb.

verhaal-353-1.jpgZonder twijfel begon ik melk te kolven. Dat was niet makkelijk. Na een doosje domperidon gebruikt te hebben kreeg ik genoeg melk. Zoveel dat ik ook heb kunnen doneren voor een ander kindje want mijn meiden dronken maar de helft van wat ik had.
Weken van oefenen gingen voorbij. Ik wilde ze zo graag aan de borst. Ik wilde weten hoe dat voelde. In het ziekenhuis kregen ze de fles en de rest per sonde. Ik voedde ze twee keer op een dag.

verhaal-346-1.jpgMijn lieve ventje is 1 jaar geworden en ik kijk met gemengde gevoelens terug naar het afgelopen jaar. Het is ook nog eens eind december dus dan ben ik altijd al extra gevoelig: heerlijk tussen alle lampjes, lieve kerstkaarten en al het lekkers nadenken over het leven, het nieuwe jaar en onze wensen en dromen.

Maar dit jaar voornamelijk terugkijken: wat een veranderingen sinds de komst van onze baby. Ik had eind november alle spullen klaar, ideeën over opvoeden paraat en genoot nog even de laatste weekjes van m'n verlof. En dan die bevalling. Heftig maar zo mooi!
Een kraamweek waarin ik 'sterk en stoer' deed want ik wilde niet teveel toegeven aan moeheid of onzekerheid.
En dan de vragen: 'slaapt hij al door?' 'Drinkt hij om de drie of vier uur?' 'Accepteert hij z'n eigen bedje?' En daar ging het mis. Want hij sliep niet door. Of in z'n eigen bedje. En dronk het liefst de hele dag. Wat heb ik gestreden. Ik heb zoonlief in z'n bedje laten huilen. Ik heb hem een paar uur gesust tot hij mocht drinken. Ik heb hem een speen gegeven. En wat heb ik daar spijt van.

verhaal-346-2.jpgIk ben niet de meest mondige persoon. Ik word graag aardig gevonden. Ik doe graag met mensen mee en bewaar graag de lieve vrede. Maar ergens ben ik mezelf een beetje kwijtgeraakt, dit afgelopen jaar. Want mijn gevoel druiste enorm in tegen de opvoedkundige norm om mij heen. Mijn instinct zei: troost je baby, voed hem als hij erom vraagt, houd hem bij je: koester en bescherm hem!

Want wat is borstvoeding geven bijzonder en intiem. Wat ben ik blij dat dat lukt en dat ik ineens een langvoedster ben, we gaan namelijk nog lang niet stoppen! Maar de keuze om meer Natuurlijk Op te gaan Voeden is een zoektocht geweest. Wat fijn dat er dan een borstvoedingsforum en borstvoeding.com is. Ik vond daar herkenning! Er was dus een andere manier van opvoeden die precies aansloot bij wat ik voelde!

Nu ben ik een heel jaar verder en een klein beetje zekerder: ik anticipeer volledig op m'n kindje dus voed nu op verzoek, we dragen hem in de draagdoek als dat zo uitkomt, hij slaapt heerlijk bij mij in bed en we laten hem nooit huilen.

Naar de buitenwereld ben ik er niet zo open over vanwege angst voor reacties. Maar binnen in onze 'cocon' genieten wij enorm! Het is zo anders dan ik had verwacht, ik voel me één met m'n kindje: als hij blij is, ben ik het ook en daar heb ik alles voor over. M'n lijf, tijd, slaap en energie. Maar wacht eens: ik voel me goed in m'n lijf want ik ben trots op de borstvoeding, heb door het dragen in de draagdoek veel tijd, slaap heerlijk door het cosleepen en krijg energie van de vrolijkheid van mijn ventje.

verhaal-346-3.jpgIk wens nieuwe moeders toe dat ze uit durven komen voor hun methodes, zich niet zo onzeker of gespannen hoeven voelen doordat ze niet aan hun kindje durven toe te geven of ouderwetse praktijken met hun baby uitvoeren 'omdat dat zo hoort'.
Ik ben daar echt ongelukkig van geweest en roep een ieder op: heb je kindje lief en geniet van elkaar. Ga ik het komende jaar ook doen!

Deborah

verhaal-344-1.jpgBeste Borstvoeding.com
Graag wil ik mijn borstvoedingsverhaal delen met alle moeders die borstvoeding geven, gaan geven of gegeven hebben.
Ik hoop dat jullie het op de site willen plaatsen ter ondersteuning van deze moeders die zich herkennen in mijn verhaal.

Acht weken oud was mijn zoon, toen ik begon met schrijven van mijn verhaal. Het is op de plank blijven liggen en nu wil ik het graag afronden.
Inmiddels is hij zes maanden.

Acht weken is hij nu, mijn mannetje, ons tweede kindje. En net als zijn grote zus die inmiddels 3,5 jaar is, ga ik hem borstvoeden tot hij er klaar mee is.
Mijn dochter heeft 22 maanden borstvoeding gekregen. Daar ging mijn
eerdere verhaal  over: Een aai over mijn borst en 'klaar' zei ze.
Zoals eerder aangegeven was het voeden van mijn dochter intensief en moest ik mijn verwachtingen van een baby opvoeden bijstellen. Inmiddels ben ik een zelfverzekerde moeder die gelooft in het eigen tempo van het kind, in borstvoeding op verzoek, samen slapen en draagdoeken. Door deze manier van opvoeden ervaar ik het verzorgen van mijn zoon anders dan destijds bij mijn dochter.

Mijn dochter was zeven maanden toen ik instortte! Een maand voor ik zou gaan werken. Mijn energie was op. Ik kon niet meer. Hoe kon ik straks aan mijn baan beginnen als ik zo'n wrak was.
Iedereen zei, voor de zoveelste keer dat ik moest stoppen met borstvoeding, dat dat de reden was dat ik me zo voelde. Dat het beter zou zijn als ik volledig kunstvoeding zou geven. Maar ik kon dat niet. Echter heb ik in die maanden mijzelf zo vaak rot gevoeld en gedacht om te stoppen als ik weer eens een huilbui had wanneer ik haar aan het voeden was en dacht dat alles volgende week beter, leuker en makkelijker zou zijn.

Eerst dacht ik dat het kwam doordat ze zoveel mamahonger had, en bij mij wilde zijn in plaats van in haar eigen bedje. Dat al haar behoefte aan mijn geborgenheid mij fataal zijn geworden in het afzakken van mijn psychische gemoedstoestand. Had ik mijn dochter voor mijn eigen bestwil, koste wat het kost op haar eigen kamer moeten laten slapen? Had ik de kookwekkerregel moeten uitproberen? Had ik op de fles moeten overstappen? Om het voor mezelf makkelijker te maken? Nee dat kon ik niet, dat kleine meisje had mij nodig. Enkel moest ik er voor zorgen dat mijn behoeften ook vervuld werden. Om deze reden ben ik bij een psycholoog terechtgekomen en samen met haar is het mij gelukt om mezelf weer in balans  te krijgen maar wel op mijn eigen opvoedvoorwaarden.
En zo begon ik haar behoeften en mijn behoeften op elkaar af te stemmen. Hoe konden beide behoeften vervuld worden zonder een hoge prijs te moeten betalen? Samen slapen en draagdoeken. Dat bleek de oplossing voor haar en mij.

Zelf was ik er in mijn tweede zwangerschap van overtuigd dat ik deze keer niet in een depressie zou kunnen raken. Ik had een signaleringsplan geschreven en samen met mijn partner besproken waar wij beiden op moesten letten en het opvoeden volgens natuurlijk ouderschap zou het een stuk makkelijker maken.
Het is inderdaad een stuk makkelijker.

Onze zoon slaapt bij mij in bed. Mijn vriend is na de geboorte op de kamer van onze dochter gaan slapen om geen gebroken nachten te hebben. En onze dochter is een week na de bevalling op haar eigen inititief bij haar vader gaan slapen, op haar eigen kamer. Als ze 's nachts wakker wordt, kruipt ze op zijn matras en slapen zij samen verder. Ik geef borstvoeding op verzoek en onze zoon is bijna continue in de ringsling. En toch? toch voelde ik dezelfde gevoelens die ik bij mijn dochter had. Weer die rare neerslachtige gevoelens, de drang om heel hard te huilen.

Ik snapte er niets van. Ik was uitgerust, had mijn manier van opvoeding gevonden en toch ervoer ik hetzelfde gevoel wat ik bij mijn dochter had. Ik ging er bij mijn zoon op letten wanneer ik deze gevoelens had en kwam er achter dat dit enkel bij het geven van borstvoeding was/is.

Ik heb 'neerslachtige gevoelens tijdens borstvoeden' opgezocht op internet en kwam via borstvoeding.com op een wetenschappelijk artikel uit wat schrijft over dysforische toeschietreflex. Bij het lezen van dit artikel herkende ik mezelf met het voeden van mijn dochter en nu ook met mijn zoon.

Oxytocine zorgt ervoor dat de dopamine daalt. Bij sommige vrouwen daalt de dopamine zo erg dat ze daardoor met neerslachtige gevoelens, een brok in hun keel en een rare maag kampen. Enkel bij het toeschieten van de melk.
Met deze kennis weet ik dat ik niet terug zal vallen. Het is echt enkel bij het voeden (vermoeidheid en honger verergeren het gevoel heb ik inmiddels gemerkt, dus daar let ik goed op) en ik weet dat dit gevoel, naarmate de zwangerschapshormonen uit mijn lijf verdwijnen, zal afnemen. Had ik dit drie jaar geleden maar geweten dan was ik nooit zo ver in een depressie gezakt. Dan had ik het gevoel kunnen relativeren en weten dat het na het voeden weer over is. En dan had ik meer kunnen genieten van de acht maanden dat ik thuis was om voor mijn dochter te zorgen en er voor haar te zijn.

Op dit moment berust ik mij in mijn lot van DTSR en als ik zie dat mijn mannetje in acht weken tijd al twee kilo gegroeid is kan ik alleen maar doorgaan met het voeden op verzoek en er goed op letten dat ik mezelf ook goed voed.
Ik hoop dat mijn verhaal andere moeders die op dit moment kampen met neerslachtige gevoelens het lukt om het voor zichzelf helder te krijgen wanneer zij zich zo voelen en hopelijk net als ik tot de conclusie komen dat het enkel tijdens het borstvoeden is. En dat het hen lukt om voor hun kindje en zichzelf te kiezen ondanks wat iedereen zegt.

verhaal-344-2.jpgInmiddels is mijn zoon zes maanden en lees ik mijn eigen verhaal terug. Het verhaal wat ik had willen opsturen toen hij acht weken was. Nu vier maanden later vind ik het mooi om mijn eigen gedachten terug te lezen en te kunnen bevestigen dat mijn gedachte klopte. Het neerslachtige gevoel is inderdaad afgenomen naarmate de weken verstreken.
Deze week ben ik weer gaan werken. Geen moment ben ik bang geweest dat ik deze week niet zou kunnen beginnen met mijn baan. Ik voel me zelfverzekerd door de kennis die ik heb opgedaan over de keerzijde van het geven van borstvoeding. Waar helaas nog weinig over bekend is. En dat het woordje gelukshormoon niet voor iedereen opgaat.

Ik heb me er in berust. Ik heb goed voor mezelf gezorgd en me laten verzorgen door mijn partner die mij steunt in mijn borstvoedingskeuze en mij ontlast als dat nodig is.
Lange tijd heb ik op de dag meegeslapen met mijn zoontje als mijn dochter op de opvang was of als mijn partner thuis was. Daar heb ik bewust voor gekozen ondanks dat ik liever iets anders deed als mijn mannetje sliep. Allemaal in het belang van mijn eigen gemoedstoestand en de wil om borstvoeding te geven.
Deze keer heb ik door de opgedane kennis geen hoge prijs hoeven te betalen. En geniet ik van ieder borstvoedingsmoment en hoe liefdevol mijn mannetje mij aankijkt als hij zijn buikje vol heeft gedronken.
Slapen doe ik niet meer op de dag, de nachtvoedingen gaan goed door het samen slapen. Mijn mannetje en ik zijn in balans. En daar plukt ons gezin de zoete vruchten van.

Ik hoop dat ik over twee jaar weer een verhaal kan schrijven voor Borstvoeding.com omdat mijn zoon net als mijn dochter stopt met borstvoeding als hij er klaar voor is.

Mijn huisarts, de lactatiekundige en de verloskundigen, allen hadden ze nog nooit van DTSR gehoord. Inmiddels weten zij wel van het bestaan en ik vertrouw er op dat zij deze kennis delen met hun collega's.

En ik hoop dat door mijn verhaal er mensen zijn die het herkennen, bij zichzelf of misschien bij iemand in hun omgeving en wellicht de borstvoedende moeder kunnen attenderen op DTSR en dat de oplossing wellicht te vinden is in voldoende voeding en voldoende slaapmomenten in plaats van het standaard advies om te stoppen met borstvoeding.

Daniëlle

verhaal-343-1.jpgOnlangs zijn mijn zoontje Joey en ik de zes maanden borstvoeding gepasseerd. Een mijlpaal. Voor zijn geboorte was ik al vastberaden minimaal zes maanden borstvoeding te geven. Mijn belangrijkste motivatie is het voorkomen van allergieën. Zelf heb ik veel allergieën en ik zou zo graag willen dat mijn zoontje dat bespaard blijft. Helaas gingen die zes maanden niet vanzelf.

Joey is geboren met blaren op zijn polsen en wilde zo graag zuigen, dat door mijn onervarenheid mijn borsten na de eerste borstvoedingspoging onder de bloeduitstortingen zaten. De melkproductie wilde ook maar niet op gang komen en enorme tepelkloven volgden. Doordat alles zo stuk was werd Joey misselijk door het bloed dat hij mee dronk. Mijn tepel wilde niet helen. Een lange periode van kolven volgde. Na meerdere spruwbehandelingen, bezoekjes aan de huisarts (die niet snapte waarom in nog doorzette) en noodkreten bij een lactatiekundige bereikte ik na twee maanden een eerste mijlpaal. Onder begeleiding van een lactatiekundige legde ik Joey voor het eerst weer aan mijn linkerborst aan. Het was echt even eng en wennen, maar ik was dolgelukkig dat ik weer met beide borsten kon voeden.

verhaal-343-2.jpgIk genoot van mijn verlof en het mooie weer. Vele kilometers heb ik met hem gewandeld. Regelmatig zocht ik een bankje op, ging ik langs de Rijn zitten of zocht ik een ander plekje op in de natuur om hem te voeden. Gek genoeg kwamen er regelmatig mensen naast mij zitten die het geweldig vonden om te zien en om even een praatje te maken. In het begin vond ik dit onwennig, maar dit zette ik al gauw aan de kant. Ik voelde me soms een met de natuur en intens gelukkig dit te mogen ervaren.

Al gauw was mijn verlof voorbij en begon het kolven op het werk. Vanaf het begin had ik veel moeite met het kolven van voldoende melk. Gelukkig ontdekte ik dat de regeltjes van het consultatiebureau die in het blauwe boekje staan voor de hoeveelheid melk die mijn zoontje nodig zou hebben, echt niet opgaat voor borstvoeding. Dat nam wat onzekerheid weg en maakte het al wat makkelijker. Na van alles te hebben geprobeerd de kolfopbrengst te vergroten ben ik 's nachts een wekker gaan zetten om de productie op peil te houden.

Dat beviel Joey wel en zo belandden we in een ritme van om de drie uur voeden. Dag én nacht. Nu is Joey zeven maanden en zitten we nog steeds in dit ritme. Regelmatig zit ik er doorheen. Met name de vier dagen in de week dat ik lange dagen moet werken zijn zwaar. Nog steeds krijg ik van familie en kennissen te horen dat ik maar beter kan stoppen. Soms wordt ik onzeker als ze met argumenten komen als: 'Hij drinkt vast nog minimaal acht keer per dag omdat je te weinig voedingstoffen in je melk hebt.'
Gelukkig weet ik inmiddels beter en laat ik me niet van de wijs brengen.

verhaal-343-4.jpgIk moet er echt voor knokken om de borstvoeding voort te zetten, maar hoe cliché... het is het meer dan waard!
Geweldig hoe hij zichtbaar kan genieten aan de borst, met zijn handjes mijn borsten masseert en ik de warmte van zijn lichaampje tegen me aan voel. Hoe hij mij vaak bewondert met zijn mooie blauwe ogen tijdens het drinken doet me steeds weer smelten. Ik knok graag nog een paar maandjes door!

Filmpje

Daarnaast heb ik misschien nog een leuk filmpje voor het onderdeel 'bijvoeding'.
Het is met mobiel gefilmd van joey die komkommer ontdekt. In het begin vond ik het zelf laten eten (en het vele kokhalzen) wel eng, maar bij ons was dat na drie weken helemaal over. Nu geniet ik ervan te zien hoe hij het eten ontdekt.

Debbie

verhaal-342-1.jpgNadat het twee keer eerder niet goed ging heb ik het dit maal toch weer geprobeerd. Door de diabetes in de zwangerschap heb ik geëxpirementeerd met kolven tijdens de zwangerschap. Dit heeft in combinatie met de gentle sectio wel z'n vruchten afgeworpen.
De voeding was direct aanwezig, misschien zelfs wat overvloedig.
Hij werd geboren met een bloedsuiker van 0.2 en is direct aan allerlei toeters en bellen gegaan, maar heeft maar 1 maal bijvoeding gekregen omdat het gelijk super liep.

Uiteindelijk thuis een lactatiekundige ingeschakeld omdat het werkelijk als een hogedrukstraal in z'n keeltje werd gespoten. Met behulp van een tepelhoedje drupte het naar binnen.
Echter heeft hij elke avond tussen 19.00 en 22.00 dat hij non stop aan de borst wil. Na de derde avond had ik geen tepels meer over en was ook de wanhoop nabij. Was ik dan toch weer aan het falen?? Nu is in mijn ogen de grootste vijand van borstvoeding stress en besefte ik dat ik moest ontspannen.

Samen in bad en dan straks maar weer aanleggen was mijn gedachte.
Eenmaal in bad zocht hij direct mijn borst op en hij dronk vele malen rustiger en minder krachtig, maar nog altijd ruim voldoende voeding. Hij ging volledig ontspannen en het drie uur durende huiluurtje was voorbij.
Een zeer relaxte ervaring voor ons allebei!

Melissa

verhaal-341-0.jpgBen heel blij dat de borstvoeding bij mijn eerste kindje zo goed lukt, ben hier dan ook een grote voorstander van. Ikzelf heb kunstvoeding gekregen omdat 'ik niet wilde' drinken van de borst en mijn broers en zus zijn een drieling dus was er voor hen niet genoeg melk. Waarschijnlijk klopt dit niet, maar 25 jaar geleden werd er misschien niet zo goed geïnformeerd en waren minder (of geen?) lactatiekundigen...

verhaal-341-1.jpgAan deze laatste heb ik erg veel gehad en al mijn vragen kunnen stellen, ook jullie site (redactie: www.borstvoeding.com) raadpleeg ik geregeld.
Tijdens de bevalling vroeg ik me af of ik wel borstvoeding kon geven omdat ik tijdens de zwangerschap nog geen melk leek te produceren, zoals bij een vriendin wel het geval was. Maar toen Mona net geboren was, kwam ze zelf richting de borst en begon ze meteen te zuigen; het leek wel een wonder. Ook al vond ik dit heel normaal in de dierenwereld, toch was ik erg verbaasd over het instinct dat dit kleine wezentje bezat.

verhaal-341-2.jpgIn het ziekenhuis heb ik het verschil geleerd tussen echt drinken en gewoon wat tutteren, de correcte manier van aanleggen, hoeveel keer per dag dit nodig was. Ik weet niet hoe het zou gelopen zijn moest de vriendelijke verpleging mij niet hebben bijgestaan, letterlijk op elk uur van de dag.
Ondertussen loopt de borstvoeding al zes maanden goed en ben erg fier dat mijn kleintje zo groot, sterk en gezond is geworden enkel en alleen door mijn melk. Bij zoiets had ik vroeger nooit stilgestaan, alhoewel ik altijd al heb geweten dat ik borstvoeding wilde geven.

verhaal-341-3.jpgOok de schroom die er in het begin was is volledig verdwenen; voeden kan overal!
In het begin heb ik altijd aangekondigd dat, mocht dit lukken, ik tot 1 jaar zeker borstvoeding wilde geven. Nu we al halfweg zijn -en help, het gaat zo snel- maak ik er 'minstens' tot 1 jaar van. De dag dat ik er mee stop, of dat de dochter beslist om te stoppen, gaat me pijn doen want ik geniet er echt van, en zij ook.

verhaal-341-4.jpgDe onderbroken nachten of het altijd ter beschikking staan is niet altijd even makkelijk, maar weten dat ik haar alles geef dat ze nodig heeft maakt alles goed.
Binnen twee weken moet ik terug aan het werk; het afkolven met de machine was niets voor mij, dus kolf ik met de hand. Elke dag een beetje en dit invriezen, ik hoop dat ze niets tekort komt. Uit het flesje wil ze ook niet drinken, ze heeft nooit een tutje gekregen, dus is de speen niet gewoon. Wekenlang hebben we geprobeerd, de voorbereiding voor het terug aan het werk gaan, alle tips uitgeprobeerd maar niets werkte.

Nu blijkt het dat ze wel drinkt uit een open beker, dus zullen we dat maar doen. Ik ga haar zo missen, dus zal heel blij zijn als ik na die eerste werkdag weer dat momentje met ons tweetjes heb.

Elise

verhaal-339-2.jpgWaarom schrijf ik deze inzending voor het weekverhaal. Om met jullie te delen hoe mooi het is om te voeden, om te kunnen genieten van knus, warm, liefdevol contact met je kindje. Het kindje dat negen maanden in je buik zat. En dat nu al langer dan negen maanden tegen mijn buik ligt om te drinken, te knuffelen en te tutten.

Het heeft me verwonderd hoeveel meer het voeden betekent voor je kleintje. Het is een vertrouwd plekje dat troost bied en ik vind het dan vooral in de nachten een zege om de borst te kunnen aanbieden in plaats van rondlopen met een kind dat al het maximum aantal flesjes heeft gehad.

verhaal-339-3.jpgMaar het is niet allemaal vanzelf gegaan en daarom schrijf ik ook deze inzending. Niet om op te scheppen, iemand bang te maken, te motiveren of te demotiveren want de keuze voor borstvoeding is een keuze die je zelf moet maken. Met je hoofd, kun je jezelf voorbereiden en voorzien van goede informatie en begeleiding, maar vooral met je hart moet je kiezen voor de borstvoeding geven (of niet).

Toen onze dochter twee weken later dan gepland na een lange bevalling van 23 uur werd geboren, was ik erg trots en in de wolken dat dit kleine mensje na zo'n bevalling toch helemaal zelf de borst zocht. Ik voel me nog altijd verliefd en een echte softie als ik aan dat moment terugdenk. Ze wist helemaal uit zichzelf wat ze doen moest en waar ze moest zijn. Toch kwam er na een klein uurtje nog eens verpleging langs om onze kleine nog eens aan te leggen en wat bij te voeden. Ze was net boven de vier kilo grens en moest bijvoeding in verband met haar suikerwaarden. Dat ze onsuccesvol borstvoeding dronk is helaas niet tijdig geconstateerd door het spuitje bijvoeding dat zonder pardon naast mijn tepel in haar drinkende mondje werd gedaan. Gelukkig is dit het enige spuitje bijvoeding gebleven en konden we ons de daarna volgende 36 uur redden met voeden met een lepeltje en met de hand kolven. We hebben veel geoefend met aanleggen en moesten haar erg motiveren. Wat ik niet wist is dat baby's in de buik ook oefenen om bij de geboorte te kunnen drinken.

verhaal-339-4.jpgOnze vliegende start had niet tot een succesvolle eerste voedingsperiode geleid. Ons kleintje vroeg veel en vaak om de borst maar kreeg niet genoeg binnen. Aanhappen ging moeizaam en ze drukte mijn tepels fijn tot kloven. Het voeden begon pijn te doen. De kleine meid was nog niet gezakt in gewicht maar kwam ook niet aan. Onze lieve kraamhulp haalde alles uit de kast, en ik kreeg extra uitbreiding op de kraamuren om ons op gang te helpen. Het was het onderbuikgevoel van de kraamhulp dat de doorslag gaf, deze kleine meid gaat het niet van zichzelf leren en een lactatiekundige werd de dag voor kerst nog ingeschakeld. De lactatiekundige bevestigde ons vermoeden van een te strak tongriempje. Iets waar op borstvoeding.com ook veel te lezen valt. Het klieven viel erg mee en de kleine meid hapte gretig.

verhaal-339-5.jpgDat ze al die tijd in de buik geoefend heeft met een 'verkeerde drinktechniek' was te merken: ook nu kon ze beter maar nog niet altijd effectief genoeg drinken. Ik had gelukkig allerlei hulpmiddelen in huis en probeerde samen met de kraamhulp een tepelhoedje. Wat een uitvinding, onze kleine meid dronk krachtig en effectief, was minder snel moe. Ze kreeg zoveel melk binnen dat het naast haar mondje liep en ze dronk zowaar tevreden in plaats van onrustig.
Aan alle kanten op internet en in real life werd ik gewaarschuwd voor het tepelhoedje. Het was niet goed voor je productie, langer dan twee à drie weken gebruiken, is niet aan te raden. Al die tijd voelde ik in mijn achterhoofd de stress en de druk om te blijven oefenen zonder tepelhoedje en kon ik minder genieten van de succesvolle voedingsmomenten.

Inmiddels had de kleine meid spruw, waarschijnlijk doordat het tepelhoedje niet na iedere voeding is uitgekookt maar alleen met een sopje was gewassen. Als tip kan ik dus meegeven koop er gewoon een stuk of zes en was en kook die na gebruik grondig uit. Nu hadden we dus spruw en met het voeden met een tepelhoedje dus twee 'problemen'. Drie weken gedonder met spruw en een middeltje van de dokter, clusteren en oefenen met happen later was ze wel enorm gegroeid, konden we als ze eenmaal goed dronk enorm van elkaar genieten en waren we niet van plan om op te geven. Toen de spruw verdween en de clusterperioden voorbij waren, kwam er een ritme in ons leven en toen de kleine lekker groeide, durfde ik ook gewoon mijn moedergevoel te volgen.

verhaal-339-6.jpgIk blijf lekker voeden met tepelhoedje was wat ik besloot. We waren allebei gefrustreerd van al het oefenen. Ik schafte nog zes stuks aan en met twaalf tepelhoedjes en negen voedingen op een dag kwamen we prima uit met wassen of uitkoken.

Inmiddels is mijn dochter tien maanden en drinkt ze vier à vijf voedingen met hoedje. Ze kan zowaar soms ook zonder hoedje drinken maar dit is pas sinds een paar weken zo. Ook nu lukt dit alleen op momenten dat we er allebei voor gemotiveerd zijn en vooral niet gefrustreerd. En ook in de nacht hapt ze nu soms op de automatische piloot goed aan zonder hoed.

Wat ik met deze inzending wil meegeven is dat niet ieder geval van voeden met een tepelhoedje leidt tot productieproblemen of andere struikelblokken. Een tepelhoedje was de simpele oplossing om samen al tien maanden buik aan buik van elkaar te kunnen genieten wat een mijlpaal! Hopelijk kunnen we nog lang samen van deze bijzondere voedingsmomenten genieten.

Michelle

verhaal-340-1.jpgSinds 2,5 jaar ben ik trotse moeder van een zoon en tien maanden geleden heb ik een mooie dochter ontvangen. Mijn geluk kan niet op.
Toen ik zwanger was van mijn zoon heb ik goed nagedacht over het geven van borstvoeding. Zeker met de ervaring van mijn moeder en zus in mijn hoofd. Bij hun is het niet gelukt om het te geven. Ik dacht bij mezelf: ik probeer het en zie wel hoe het loopt. Op de laatste Koninginnedag is hij geboren en hij dronk gelijk. Ik vond het fantastisch. Na vijf dagen oefenen en proberen, hadden we een ritme en kon ik zeggen dat ik borstvoeding kon geven. Ik heb hem een jaar, met plezier, borstvoeding gegeven.

Na een acht maanden was is weer zwanger. Helaas verloor ik dit kindje met negen weken. Ik was er kapot van. Tijdens het rouwproces kreeg ik nesteldrang. Dit vond ik zo vreemd. Na een test wist ik het: Zwanger! Ik was blij en verdrietig door elkaar. Dit heeft de gehele zwangerschap geduurd. Ik kreeg mijn emoties niet meer goed onder controle. Dit was moeilijk. Ook omdat ik nog een kleintje rond had lopen. Weer dacht ik na over borstvoeding en ik wist het zeker: Ik ga het geven.
Op de uitgerekende datum beviel ik van een prachtige dochter. Ook zij dronk gelijk goed. Zo goed dat ik er na twintig minuten van mijn borst moest halen. De eerste twee dagen ging het super. Ze dronk en ik had weer een roze wolk.
De derde dag, kerstavond ging het 'mis'. Ik had zo'n stuwing dat mijn dochter niet meer kon drinken en mijn kolf ook geen melk uit mijn borst kreeg. Mensen, wat had ik een pijn en verdriet. Via de verloskundige konden we een kolfapparaat van het ziekenhuis huren. Mijn dochter kreeg mijn borstvoeding via vingervoeden en later via een flesje. Mijn borst wilde ze niet meer. Ik dacht: Met de tweede gaat voeding geven makkelijker. Dus niet! Terwijl ik iedere avond huid op huid met mijn dochter lag om de stress van de borst weg te halen.

De kraamverzorgster raadde een tepelhoedje aan. Toen ging het beter. Ik kon weer zelf voeding geven. Maar wat een weerstand kreeg ik. Stop er toch mee meid. Je gaat er zelf aan onderdoor. Ik heb doorgezet! Mijn dochter bleef veel huilen en zat helemaal onder de eczeem. Na zes weken kwamen we er achter dat ze koemelk allergie had. Ik op dieet. En weer, stop er toch mee meid...... Mijn man en mijn ouders steunden mij door dik en dun. Ik moest zelf weten wat ik wilde. Ook goede vriendinnen motiveerden mij. Maar wat een commentaar kreeg ik. Dat is wel moeilijk zeg, voeden met een tepelhoedje en een koemelkvrij dieet volgen. Ik wilde het beste voor mijn dochter. Voor mij is dat borstvoeding.

Na acht maanden speelde mijn dochter meer met het tepelhoedje, dan dat ze dronk. Ik heb haar toen zonder aangelegd en ze dronk zo verder. Hoera, ik kan ook zo borstvoeding geven. Na negen maanden was ze af van de koemelkallergie. Hoera, geen dieet meer.

Nu geef ik gewoon borstvoeding en geniet ik van ieder moment! Het is echt een genot om de voeding aan mijn dochter te kunnen geven. Vooral als ze mijn borst los laat en mij, met haar stralende ogen, aankijkt.

Paulien

verhaal-337-1.jpg

Ga je borstvoeding geven? Een veel gehoorde vraag toen ik zwanger was. Mijn antwoord steevast: ja, zeker, als het lukt. Want borstvoeding is nou eenmaal het allerbeste, maar ik heb genoeg vrouwen om me heen die het écht wel wilden, maar bij wie het gewoon niet lukte. Ik had geluk – mijn superbaby hapte een uur na de bevalling al goed aan, de productie kwam snel op gang, ik heb geen tepelkloof of borstonsteking gezien en ik had ruim voldoende melk, soms teveel. Of ik had doorgezet als ik tegen allerlei (opstart-)problemen was aangelopen? Ik heb geen idee, díe vraag hoefde ik gelukkig niet te beantwoorden.

Toen ik zwanger was zei ik ook dat ik geen zin had in kolven op mijn werk, dat leek me zo'n gedoe. 's Ochtends en 's avonds thuis voeden, en dan op de crèche flesvoeding, dat leek me wel wat. Maar toen de kleine een paar weken oud was experimenteerde ik eens wat met een handkolf (zodat papa ook eens een fles kon geven), en ook dat ging soepel. Zo kondigde het moment van beginnen met werken zich weer aan (na drie maanden), gaf ik nog volledig borstvoeding en trok ik me dagelijks twee keer terug in de weinig inspirerende en koude kolfruimte op mijn werk.

'Over de zomer wil ik het nog wel volhouden, dan is het rustig en werk ik nog minder' zei ik eind juni, toen ik net begon met werken. Nu is het ruim september, werk ik bijna vier dagen per week en zit ik nog steeds twee keer per dag te kolven met een artikel of werkgerelateerd boek voor mijn neus om de tijd tóch nog een beetje nuttig te besteden (ja, officieel krijg ik er tijd voor van mijn werkgever, maar er moet ook nog werk gedaan worden...). Ik besluit dat ik als de kleine man zes maanden oud is, het ga houden bij één keer per dag kolven.

De afgelopen weken liep mijn productie behoorlijk terug. Omdat meneer zich ook ineens weer twee ker per nacht met honger meldde, besloten we wat extra te gaan geven. De kleine man is al 5 maanden oud, dus het dagmenu werd aangevuld met pap, fruit en groenten (het ene met meer succes dan het andere), en af en toe een extra flesje. Dit leek me ook een mooi moment om het kolven te beperken tot één keer per (werk)dag. Maar wat bleek: het resultaat van een paar dagen bijvoeden is dat meneer ineens weer doorslaapt, ik beter uitrust, en hoppa, mijn melkproductie is weer op peil. Ik moet zelfs twee keer per dag kolven om van pijnlijk volle borsten af te komen.

Zo kom je er dus nooit vanaf. Maar wil ik dat ook wel? Een flesje geven is leuk (hij kan het nu zelf vastpakken, erg schattig) en we hebben veel lol om de groenten die hij heel vies vindt en het fruit dat gretig naar binnen wordt gewerkt. Maar niets is zo mooi als die oogjes die wegdraaien terwijl hij gulzig aan mijn borsten hangt. En niets zo handig als 's ochtends vroeg je kindje naast je in bed te leggen, en zelf nog een kwartiertje te snoozen terwijl hij al aan het ontbijten is.

Toch nog maar even volhouden dan.

Eva

verhaal-335-1.jpgMijn oudste dochtertje dronk heerlijk bij mij, tot het moment dat ze me plotseling beet. Ze was 1,5 jaar. Ze schrok zo erg van mijn 'auw', dat ze niet meer bij me wilde drinken. Van alles heb ik geprobeerd: drinken op schoot, in bad, onder de douche.

Ze bleef 'nee' roepen en haar hoofd afdraaien. Fijn, borstweigering! Kapot was ik ervan! Ik genoot zo van het samen drinken, en nu wilde ze niet meer. Ik voelde me verdrietig en schuldig. Dan maar oxytocine neusspray halen bij de apotheek en de melk afkolven. Ik heb dit nog een aantal weken volgehouden. Tot mijn verbazing kwam er na 1,5 jaar helemaal geen 200 cc uit als een aantal maanden eerder. Van de neusspray werd ik zo ziek, zware hoofdpijn kreeg ik ervan.

Omdat mijn oudste dochtertje toch echt niet meer wilde drinken, ben ik met pijn in mijn hart gestopt. Ik was nog een tijdje verdrietig, al leek mijn dochtertje nergens moeite mee te hebben. Vrolijk als altijd kwam ze de dag door. Dat gaf me wel wat kracht. Voor haar was het goed, voor mama dus ook.

Ik raakte zwanger van mijn jongste dochtertje en na tien stuwings-dagen, wederom borstontstekingen, regeldagen en clustermomenten gehad te hebben, dacht ik alles gehad te hebben. Hyperlactatie! Ook dat nog. Blokvoeden en laid-back-voeden waarbij de baby vrijwel bovenop je ligt om te drinken hielpen me op weg. Haar zuigbehoefte werd vervuld en ik kreeg geen overmatig toeschietreflex meer. Alles liep op rolletjes. De nachtvoedingen werden geleidelijk minder, de slaapperiodes langer, en mama knapte weer wat op.

Op een dag zag mijn oudste dochtertje een meisje van ruim vier drinken bij haar moeder. Ondanks dat ik haar altijd bij de voedingen betrek en haar bijvoorbeeld knuffel met mijn vrije hand als ik de baby voed, heeft ze nooit om de borst gevraagd als ik aan het voeden was. Jaloezie was er ook niet. Ze knuffelde de baby en aaide haar lief.

Tot daar opeens het onverwachte moment aanbrak dat ze me vroeg: 'mama, mag ik bij jou tiet drinken?'
Waarop ik antwoordde: 'Ja hoor!'
Ik had nooit gedacht dat ze nog zou weten hoe ze moet drinken en aanhappen. Maar het tegendeel werd bewezen. Ze hapte aan en dronk meteen goed! Kloek kloek! Nu is ze drie jaar en na 1,5 jaar niet gedronken te hebben, voed ik mijn twee dochtertjes nu 's middags tegelijk. De ene dus 3 jaar en de andere 1 jaar. Wat een mooie ervaring!

Liefs, tandem-mama Melissa

verhaal-334-1.jpgValentijnsdag was de dag dat ik uitgerekend was, de hele dag was rustig.
Vlak voor het naar bed gaan, liepen mijn vriend en ik even naar buiten, de maan scheen zo mooi vol. Ik had zelf gedacht dat ik met volle maan zou bevallen.
Om half vijf 's ochtends werd ik wakker, even naar het toilet. Op de terugweg richting bed liepen de straaltjes langs mijn benen. Gebroken vliezen!
Uiteindelijk is Wouter 's avonds om 22.53 geboren, een pittige bevalling die eindigde in het ziekenhuis, de persweeën zetten thuis niet goed genoeg door, in het ziekenhuis een infuus met weeën-opwekkers, de knip, en de vacuümpomp.

Zodra Wouter op mijn borst lag vergat ik de pijn en waren we direct verliefd op onze zoon.
We lieten Wouter bewust zelf zoeken naar mijn borst, mijn vriendin die verloskundige is en de hele dag bij ons was zorgde daarvoor, prachtig om te zien. Hij dronk goed en wij genoten.

verhaal-334-2.jpgNa een aantal dagen werd het drinken moeilijker, Wouter zette zich met zijn handen af, overstrekte zich en huilde veel. In de nachten probeerden we hem te voeden door middel van afkolven, pink in zijn mond en bijspuiten met een klein spuitje. Al zwetend pakte hij een aantal milliliter. Tussendoor probeerden we wat slaap te pakken. Overdag probeerde de kraamhulp Wouter aan te leggen door zijn hoofdje goed tegen mijn borst aan te drukken, dit werkte averechts, Wouter bleef zich afzetten. Het voelde naar, alsof hij de borst niet fijn vond.

De kraamzorg kwam na drie dagen met het idee om het tepelhoedje te proberen. In eerste instantie zag ik dit niet zitten, ik wilde dat alles zo natuurlijk mogelijk ging en vond het tepelhoedje maar raar. Na toch een aantal maal proberen met tepelhoedje ging dit aardig, Wouter leek wat meer grip te hebben en dronk een stuk beter.
Het overstrekken bleef, ook kwamen hier buikkrampen bij en veel huilen tijdens en na een voeding. Ergens leek het alsof hij pijn had, na zes weken besloten we naar een manueel geregistreerd therapeut te gaan. De therapeut ontdekte dat de bovenste nekwervel van Wouter vastzat, zeer waarschijnlijk als gevolg van de vacuümpompbevalling.

verhaal-334-3.jpgNa twee behandelingen werd Wouter veel rustiger en de borstvoeding verliep stukken beter. Het tepelhoedje was op een gegeven moment niet meer nodig.
Na vijf maanden kreeg ik een terugslag, mijn hele zwangerschap had ik weinig last gehad van mijn rug en heupen (ziekte van Bechterew) maar het kwam het terug en nu drie keer zo erg. De reumatoloog maakte een MRI en zag dat er ontsteking aanwezig was. Hij schreef mij medicijnen (diclofenac) voor en adviseerde te stoppen met de borstvoeding. Hij zei dat ik de belangrijkste maanden al gehad had en nu voor mijzelf moest zorgen.

verhaal-334-4.jpgIk besloot nog even door te gaan, maar de pijn in mijn rug werd erger. We besloten toch maar de fles te gaan geven, deels van ingevroren moedermelk wat we opgespaard hadden en deels poedermelk. Ik zou blijven kolven om de borstvoeding op gang te houden zodat ik na een aantal weken weer door zou kunnen gaan.
De eerste keer de fles geven vond ik vreselijk, ik was verdrietig en mistte het contact. Ook had ik het gevoel dat ik Wouter iets tekort deed. Wouter zelf accepteerde het prima. De melk die ik afkolfde werd onbruikbaar, we vonden het naar om het door de gootsteen te spoelen dus gaven we het aan de perenboom in de tuin die het leek te kunnen gebruiken.

verhaal-334-5.jpgDe medicijnen sloegen aan, de rugpijn werd draaglijker en na een aantal weken besloot ik de borstvoeding weer op te pakken.
Wouter vond het geen probleem, hij dronk en het voelde weer net als daarvoor.
Wat vind ik het bijzonder en geweldig om je kind zelf te kunnen voeden, te zien groeien. Wouter is nu bijna zeven maanden, ruim negen kilo, drinkt nog uit de borst en geniet ook van groenten en fruit.

Ellen

Tip van de redactie: Raadpleeg bij medicijngebruik en borstvoeding de informatie op deze site of vraag gelijk deskundig advies aan een in medicatie & borstvoeding gespecialiseerde lactatiekundige.

verhaal-330-1.jpgOm te beginnen wil ik zeggen dat ik een groot voorstander ben van borstvoeding geven. Toen ik zwanger was besloot ik dan ook dat ik zo lang mogelijk borstvoeding wilde geven, in ieder geval zes maanden. Afgelopen week heb ik echter besloten dat ik Evy niet meer aan de borst laat drinken. Ik heb dit acht weken gedaan, maar het gaat niet meer.

Het begon eigenlijk al in het ziekenhuis. Toen Evy op mijn buik werd gelegd werd ze door de verloskundige direct richting mijn borst geduwd. Dat vond ze niet prettig en blijkbaar had ze door het laatste stukje bevalling last van haar hoofd. Bij het pakken van haar hoofd en nek begon ze te brullen. Ik was nog aardig van de wereld op dat moment door de adrenaline, maar ik had wel door dat het niet helemaal de bedoeling was dat ze de borst weigerde.

Eenmaal thuis hebben we vaak geprobeerd Evy aan de borst te krijgen. Vooral de kraamverzorgster was erg betrokken bij dit proces en we hebben dan ook van alles geprobeerd, maar het liep niet lekker. Evy hapte niet goed aan en was onrustig. Hierdoor kwam mijn productie ook niet goed op gang en zo kom je in een negatieve spiraal. Er zijn zoveel momenten geweest dat Evy gefrustreerd aan mijn borst lag en ik daardoor helemaal in de stress schoot. Tranen met tuiten heb ik gehuild.

Na een paar dagen besloten we een elektrische kolf te huren. Wat een uitkomst! Mijn productie kwam razendsnel op gang. Nu kon Evy in ieder geval borstvoeding krijgen al kwam het niet rechtstreeks uit mijn borst. Daar had ik me al snel bij neergelegd, als ze het maar kreeg, hoe het erin ging maakte me niet zoveel uit. Veel dank aan mijn kraamverzorgster want zonder haar had ik het veel eerder opgegeven. 

Omdat het wel erg veel tijd kostte om haar te voeden op deze manier (kolven en met een spuitje de voeding geven) besloten we ook een lactatiekundige te vragen om hulp. Die kwam meteen dezelfde middag, bestudeerde de situatie en kwam met een oplossing; een tepelhoedje! Dit wordt over het algemeen snel afgeraden in onder andere het ziekenhuis maar met het tepelhoedje dronk Evy wel aan de borst! Halleluja, wat een verademing! Dat zoiets kleins zo'n groot verschil kon maken vond ik wonderbaarlijk. Het is en blijft een hulpmiddel en niet de oplossing, maar wat was ik er blij mee!

verhaal-330-2.jpgHelaas werkte dit niet voor lange tijd. Wat een mooi moment tussen moeder en dochter hoort te zijn, eindigde telkens in een huilende baby (en een huilende moeder). De eerste minuten aan de borst gingen goed maar dan begon Evy onrustig te worden, ze werd driftig en weigerde uiteindelijk de borst. Ik voelde me zo machteloos! De lactatiekundige is nogmaals bij me thuis geweest en constateerde dat er met Evy niets aan de hand was. Ik was bang dat ik te weinig melk voor haar had maar ik had juist heel veel! Het kwam met zoveel tegelijk dat Evy het gewoon niet aankon.

Nu heb ik besloten weer te gaan kolven, de melk krijgt ze in een fles en wat ik tekort kom krijgt ze in de vorm van kunstvoeding. Eerder zei ik dat het me niet uitmaakte hoe ze het krijgt, als ze maar moedermelk krijgt en daar sta ik nog steeds achter. Evy niet meer aan de borst te laten drinken was een zwaar besluit waar ik heel wat tranen om gelaten heb. Samen met mijn partner heb ik er veel over gesproken, dit trok namelijk een behoorlijke wissel op onze relatie. Telkens stress bij het voeden, een krijsende baby en een huilende moeder is niet fijn.
De rust is nu wedergekeerd, Evy drinkt goed, slaapt goed, groeit goed (ze is nu elf weken en weegt zeven kilo) en ik ben weer mezelf. Geen stress meer en een blije, tevreden baby, dat is me heel veel waard!

Ik besloot mijn verhaal te delen om moeders die tegen hetzelfde probleem aanlopen een hart onder de riem te steken. Je baby niet aan de borst te laten drinken is geen misdaad. Soms loopt het nou eenmaal anders dan je graag zou willen.

Valerie
http://lavidadevalerie.blogspot.nl/

verhaal-329-1.jpgVanmiddag waren we op bezoek bij mijn oma. Al snel ging het over de voedselintoleranties van onze dochter en de borstvoeding die ik nog steeds geef. Mijn oma is er één uit de duizenden, dus geïnteresseerd luisterde ze naar mijn verhaal. Na afloop vroeg ik haar hoe men zestig jaar geleden tegenover langer voeden stond. Ze vertelde dat ze haar eerstgeborene zes maanden borstvoeding had gegeven, en dat was in die tijd abnormaal lang.

En dat is het nog steeds.

Wat doet het me hartzeer als ik lees dat mama's die vinden dat hun keuze de beste is voor hun situatie, twijfelen aan zichzelf of overstag gaan omdat het niet zo 'hoort' in deze tijd. Oké, voor velen zijn het niet de meest alledaagse zaken: een draagdoek is zeldzamer in het straatbeeld dan een buggy, langer borstvoeding geven is zeldzamer dan overschakelen op flesvoeding. Maar het zijn wel bewuste keuzes waarover is nagedacht, waar we over hebben gelezen, en die naar ons gevoel juist zijn voor onze kinderen. En dat heeft niks met geitenwollensokken te maken. 

Stilstaan, nadenken en het anders doen. Dat is niet evident in deze tijd. Het gaat dan ook zoveel makkelijker als je steun krijgt, vooral van je nabije omgeving. Waarom ons niet even vragen wat de voordelen zijn van onze aanpak? We zullen hen met veel plezier meenemen in ons avontuur!

De voorbije zestig jaar is er nog niks veranderd. Sta stil, denk na. Is dit wat ik wil, of wat mijn omgeving vindt dat 'juist' is? En volg dan je moedergevoel. Voor onze kinderen, maar evengoed voor onze kleinkinderen, zodat ook zij later de vruchten kunnen plukken van onze keuze.

Het is nu of nooit.

Mona's blog, voor mama's die hun moedergevoel volgen 

verhaal-327-5.jpgOnder supervisie van de lactatiekundige leg ik opnieuw, vol angst, maar op haar manier, mijn zoontje aan.
Meteen voelt het beter. Labiel als ik die dag ben van alle spanning en wanhoop begin ik wéér te huilen; nu van dankbaarheid. Wat een verademing!
'Je bent m'n reddende engel!', zeg ik.
'Dat hoor ik vaker', lacht de lactatiekundige.
Met de uitgesproken wensen, de productie-activerende start en alles wat ik zelf al heb geprobeerd aan de hand van een heleboel hulpartikelen, was ik goed op weg - hoe zou het anders zijn gelopen? - , maar de lactatiekundige en haar hamburgertip zijn hun prijs meer dan waard.
In de weken die volgen verdwijnt met elke positieve ervaring een stukje van mijn aanlegangst. Mijn man blijft benoemen hoe heerlijk hij het vindt om me zo pijnloos te zien voeden.

Dankbaar

Inmiddels is Efraïm een goedgevuld Hollands welvaren van ruim een half jaar en gaat het voeden zo natuurlijk en vanzelf dat ik het ook 's nachts heerlijk vind. De handkolf en de hamburgertruc zijn niet meer nodig. Vraag en aanbod zijn in balans.
Allebei genieten we met volle teugen van die verrukkelijke samen-momentjes. Ik ben zó dankbaar dat ik hem de supermelk én de geborgenheid van de borst kan bieden. Extra dankbaar ben ik op clusterdagen, als Efraïm bijna continu om de borst vraagt en ik hem geen nee hoef te verkopen.

Als Efraïm overstuur is en drinken aan de borst het enige is dat hem kan troosten en kalmeren. Als hij wakker wordt voor een nachtvoeding en ik hem alleen maar naar me toe hoef te schuiven, waarna hij voldaan verder slaapt in mijn armen. Als hij me na een voeding met een aangeschoten, verliefde blik en een koddig lachje bedankt voor de melk en de huid-op-huidliefde. Er gebeurt iets speciaals tussen ons als mijn zoontje bij me drinkt. Ik zou willen dat ik deze momenten voor altijd kon vasthouden en ben vreselijk gelukkig dat ik ze meemaak.

Bereid je voor

Ik weet dat er moeders zijn die met net zoveel motivatie en gedrevenheid (of méér) aan dit 'avontuur' zijn begonnen, maar bij wie het tot hun verdriet helaas niet zo gelukkig afliep als bij mij. Daar kunnen zoveel redenen voor zijn en het is dan ook absoluut niet mijn intentie om iemand een schuldgevoel te geven. Ik moet ook noemen dat, toen mijn baby er eenmaal was, de vaak stellige theorieën die ik heilig achtte hier en daar wel wat nuance bleken te kunnen gebruiken.

Toch ben ik er, afgaande op veel ervaringsverhalen én mijn eigen verhaal, van overtuigd dat borstvoeding veel vaker zou slagen met een flinke portie voorbereiding, kennis en betrouwbare connecties.

Dus aanstaande ouders, laat je overtuigen van je wens door je van tevoren uitgebreid te verdiepen in eerlijke informatie over borstvoeding, van organisaties als VBN, Kenniscentrum Borstvoeding en La Leche League. Begin bijvoorbeeld hier: 101 redenen om borstvoeding te geven.

verhaal-327-6.jpgHet helpt je om een goede start te maken, sterker in je schoenen te staan als het moeilijk wordt, te weten wat je kunt doen bij een bepaald probleem of als mensen je proberen te ontmoedigen. Een borstvoedingscursus is zeker een aanrader, maar te kort om alle ins en outs uitgelegd te krijgen, dus hoe eerder je begint met verdiepen, hoe beter. Er is een hoop te lezen en het zal tijd kosten om enigszins vertrouwd te raken met zo'n berg nieuwe informatie.
Sla telefoonnummers op van lactatiekundigen in je buurt. Bel ze zodra je problemen ervaart, want er is zoveel onkunde op dit gebied en het punt waarop het echt niet meer gaat kan plotseling bereikt zijn.

Bouw een netwerk op van lactatiekundigen en bovengenoemde borstvoedingsorganisaties, bijvoorbeeld op Twitter en Facebook, zodat je kunt nagaan of een bepaald advies dat je hebt gekregen strookt met hun deskundige visie, of als een lactatiekundige ook de oplossing niet weet.

Zoveel mensen: kraamverzorgenden, verpleegkundigen, verloskundigen, artsen op het consultatiebureau en mensen in je omgeving, claimen dat ze deskundig genoeg zijn om je te helpen, maar zijn hierin niet gespecialiseerd en geven regelmatig adviezen die je eerder verder van huis helpen dan dat ze het probleem oplossen. Daar is het al te vaak op misgegaan.

'Onze kraamverzorgenden zijn voldoende opgeleid om borstvoeding geven tot een succes te maken, en als het mis gaat, komt dat waarschijnlijk omdat de moeders diep in hun hart eigenlijk geen borstvoeding wilden geven', zei de dame van de kraamzorgpraktijk toen ik tijdens het intakegesprek mijn zorgen uitsprak. Ik vond dat een wat arrogante bewering, en inmiddels weet ik ook dat dat onzin is. Ik wilde niets liever. En onze kraamverzorgster was geweldig en wist veel, maar heeft de oorzaak van het probleem niet gezien, terwijl het uiteindelijk zo makkelijk te verhelpen bleek. Ik deel deze ervaring helaas met heel veel andere moeders.

Laat je niet te snel ontmoedigen als het allemaal niet meteen van een leien dakje gaat of als er later problemen ontstaan. Er is véél meer (en betere) hulp beschikbaar dan de meeste mensen weten!

Elja, augustus 2014

Lees hier deel 1, deel 2 en deel 3 van Broodje Hamburger.

verhaal-327-3.jpgAls de heftigste stuwing, die ik verrassend genoeg niet als pijnlijk ervaar, afgenomen is, blijven mijn borsten tonnetjerond. Efraïm laat steeds vaker los en drinkt kort en slordig. Zijn irritatie wijt ik deels aan een trage toeschietreflex. Voor elke voeding haal ik wat druk van mijn borsten, zodat ze wat zachter zijn. Eerst met de hand, maar als dat niet snel genoeg blijkt te gaan voor mijn hongerige zoontje - in plaats van eerst een aantal subtiele hongersignalen te laten zien, wordt hij direct huilend wakker leg ik hem liever meteen aan - toch maar zachtjes met de handkolf. Het lijkt te helpen; Efraïm krijgt er meer grip op. Toch blijft het aanleggen vreselijk. Mijn sterke kereltje blijft een enorme zuigkracht inzetten en in mijn tepels worden donkerpaarse bloeduitstortingen zichtbaar. Ik kolf melk vermengd met bloed.

Dapper zet ik door. Steeds als ik aanleg, houden mijn man en de kraamverzorgster hun adem in en moeten ze me vooral niet storen. Dit moment vereist opperste concentratie. Stampvoetend van de pijn, die aanhoudt tijdens het drinken, bijt ik voor de zoveelste keer mijn lip kapot. Een vette zalf wordt op mijn tepels gesmeerd, zakjes bevroren appelstroop worden in mijn bh gestopt, speciale koelende zoogcompressen zijn besteld. 'Je moet hier doorheen, maar het gaat echt over', wordt me verteld, en daaruit put ik moed. Efraïm drinkt en groeit van mijn overvloed en dat is het belangrijkste.

Steeds meer pijn

verhaal-327-4.jpgMaar het gaat niet over. Het wordt alleen maar erger. Naalden worden via mijn tepels diep in mijn borsten gestoken, zo voelt het, en de tranen springen me al in de ogen bij de gedachte dat mijn zoon opnieuw om de borst zal gaan vragen. De wanhoop maakt me woest. Overstuur vecht ik die dagen tegen mijn weerstand en angst om hem aan te leggen. Ik wil zo graag!

Mijn man is geweldig. Hij stelt niet voor om te stoppen en hij zegt niet dat kunstmatige zuigelingenvoeding óók wel prima is; hij prijst me omdat ik doorzet en helpt me waar hij kan. Dat is wat ik nodig heb! Hij weet hoe belangrijk dit is; voor onze zoon en voor mij.

Maar als er, na alles wat we hebben geprobeerd, toch roze melk uit Efraïms mondje loopt, knapt er iets. Er is geen haar op mijn hoofd die erover denkt om te stoppen; ik weet alleen niet hoe ik door moet gaan. De pijn is niet te harden. Alle informatie die ik ooit heb opgeslurpt, is een grote brei in mijn hoofd geworden en ik weet niet meer welke zoektermen ik nog moet invoeren op mijn vertrouwde borstvoedingswebsites. Ik ben boos, teleurgesteld en wanhopig. Midden in de nacht, terwijl mijn man geduldig, maar vermoeid aan het tobben is met cupvoeden, stuur ik een lactatiekundige in de buurt een smsje met de vraag of ik haar de volgende dag mag bellen voor een afspraak. Klaar met al het gedoe pak ik een flesje en kolf ik mijn pijnlijkste borst leeg, want mijn arme baby kan ik er niet meer aan verdragen.

Hulp

De lactatiekundige stapt binnen en ik doe mijn verhaal. Het verbaast haar dat ik bloed, want van kloven of ontstekingen is nog steeds geen sprake. Ze laat me Efraïm aanleggen. Dat is inmiddels een stuntelig gebeuren geworden. Ik ben stiknerveus en barst in tranen uit. Zo zeker als ik begon, zo onzeker ben ik nu. 'Oh, ik zie het al', zegt ze.

Ze handelt resoluut en leert me hoe ik met mijn hand een C moet maken; die C waarover ik al eerder heb gehoord, maar waarbij ik de logica helemaal kwijt ben geraakt omdat het eigenlijk een U is. En wat moest er ook alweer mee? Met mijn hand in U-vorm rond de tepelhof, laat de lactatiekundige me mijn borst 'een beetje pletten, zoals je met een broodje hamburger doet'. Want mijn borst is, ondanks het druk wegkolven, nog steeds zo vol en gespannen dat Efraïm moeite houdt met aanhappen en dus maar extra hard zuigt. Daar lijkt het mis te gaan.

De lactatiekundige gaat nog wat dingen na, maar aan Efraïm ligt het niet. Prima tongriempje, geen spruw. Het is overduidelijk een aanlegprobleem, en ik mag het nog eens proberen. Met gekromde tenen en bijtend op mijn lip breng ik mijn baby weer aan de borst.

Elja

Lees hier deel 1, deel 2 en deel 3 van Broodje Hamburger.

verhaal-327-1.jpgMijn bevallingsplan is besproken met de verloskundige en ligt klaar, vol wensen over direct huid-op-huidcontact en voeden. Met de bevalling zelf ben ik niet zo bezig, maar ik ben vreselijk bang dat het voeden met de borst zal mislukken door een noodsituatie, bepaalde protocollen of te weinig verstand van zaken bij het ziekenhuispersoneel. Wat heb ik al vaak gehoord over veel te laat laten aanleggen. Over te snel ingrijpen met flesjes kunstvoeding als de productie niet meteen op gang komt. Over dominante verpleegsters en kraamverzorgsters die baby's uit armen trekken, in een kamertje ver weg leggen en wel even zullen bepalen hoe het allemaal zal gaan, want zo doen ze het al 40 jaar, en voor ander 'gezeur' is nou eenmaal geen tijd. Het lijkt me onverteerbaar als de onkunde of haast van een zogenaamde deskundige de reden zal zijn dat mijn verlangen om mijn baby met mijn eigen melk te voeden zal eindigen in een teleurstelling.

Mijn man is geïnstrueerd. Hij kent mijn wensen en het waarom erachter, zodat hij sterk kan staan als ik dat, om wat voor reden dan ook, niet kan opbrengen. Aan onze voorbereiding zal het in elk geval niet liggen. Samen deden we een borstvoedingscursus. Al jaren lees ik via Twitter de artikelen van borstvoeding.com. Ze hebben me véél geleerd. Alle argumenten en ontroerende foto's hebben me enthousiast gemaakt; hier wil ik voor gaan! Uit het boek 'Borstvoeding' heb ik zo nu en dan wat stukken voorgelezen. Al tijdens de zwangerschap kolf ik zo nu en dan met de hand wat colostrum; als mijn kindje te vroeg wordt geboren en te zwak is om te zuigen, zal ik hem of haar toch zelf kunnen voeden. En als het allemaal toch niet meteen zal lukken, weet ik dat er nog heel veel mogelijk is.

De mooiste start

Een dag voordat ik uitgerekend ben, zit ik opeens in mijn gebloemde oma-nachthemd met knoopjes op een baarkruk in onze slaapkamer, want tijd om naar het ziekenhuis te rijden is er niet meer. Twintig minuten nadat de verloskundige me groen licht geeft om te persen, geeft ze me een prachtig, nat hoopje mens aan, dat ik meteen op mijn blote huid leg. Een jongetje! Óns jongetje! Wat is hij prachtig!
In filmpjes heb ik gezien dat pasgeboren babytjes helemaal zelf de borst weten te vinden, en ik vind het moeilijk om hem niet te helpen, maar ook Efraïm duwt zich met zijn stevige beentjes over mijn buik. Hij weet precies waar hij moet zijn en probeert al wat te drinken. Oh heerlijk, wat een mooi gezicht! Dit kan niemand ons meer afnemen.

Mijn baby hou ik een flinke tijd bloot bij me; op mijn borst. Wassen en wegen komt later wel; eerst moet de melkproductie een boost krijgen van ons huidcontact en mag mijn ventje voelen dat hij veilig is; dat ik er ben. Nadat de verloskundige met naald en draad een en ander heeft gerepareerd, kan ik me beter concentreren op het aanleggen. Verloskundige en kraamverzorgster zijn net zo verbaasd als ik: er is voeding in overvloed en Efraïm drinkt alsof hij nooit anders heeft gedaan. Wauw! Ik glunder van dankbaarheid.

We zitten op een grote, dikke, roze wolk, mijn man en ik. Ons zoontje is adembenemend. De kraamverzorgster is ontzettend lief en wat zij weet over borstvoeding komt overeen met alles wat ik heb geleerd. Ik vertrouw haar, en zij is verrast dat ik zo ontspannen en zelfverzekerd ben. Net als ikzelf trouwens. Mijn zoontje doet het geweldig en ik leg hem zo vaak mogelijk aan om zoveel mogelijk melkklieren te activeren voor later. Het lukt, het lukt! Dit is een mooier begin dan ik heb durven dromen!

Pijn

verhaal-327-2.jpgDe roze wolk blijft, maar na een paar dagen begint het voeden pijn te doen. Ik weet waarop ik moet letten: mijn baby moet een zo groot mogelijke hap maken om tepelkloven te voorkomen en als vanzelf masseer ik volle melkklieren mee om borstontstekingen te voorkomen. Toch voel ik steeds nare, scherpe steken. 
In mijn achterhoofd hou ik het zinnetje: 'pijn bij het voeden is niet normaal; er moet een oplossing zijn.' Ik zoek naar informatie over spruw en te korte tongriempjes, maar die lijken niet het probleem te zijn. Voor de honderdste keer controleer ik met behulp van plaatjes of ik mijn zoontje goed aanleg. Ik lees alle artikelen die tevoorschijn komen als ik zoek op 'pijn bij het voeden', en probeer nog es wat, maar kom er niet uit. Wat gaat er verkeerd?

Elja

Lees hier deel 1, deel 2 en deel 3 van Broodje Hamburger.

verhaal-328-2.jpgZomer 2014: Mijn partner en ik houden al jaren van een dagje sauna. De warmte, sfeer, lekkere hapjes, een het bloot zijn met elkaar, geven ons een ontspannen dag uit. We dachten wel eens na over hoe het was om naar een naturisten camping te gaan. Bloot in de zon liggen, de kinderen vrolijk spelend zonder jurk of broek. We hadden altijd wel ideeen over naturisten. Oude dames met grote billen die geheel ontkleed aan het tennissen waren. Swiepende borsten en zwaaiende piemels op de campingplaats omdat de scheerlijnen strak moesten worden getrokken.

Na veel zoeken op internet besloten we het toch een jaar te proberen. Een kleine rustige boscamping in het zuiden van nederland sprak ons beide aan. De camping zag er kindervriendelijk uit. Tijdens de zomervakantie reden we met vouwwagen en auto vol spullen naar de camping. De vouwwagen klapte we uit in kleren. Het was wel warm, maar om nu direct bloot te gaan, voelde ook nog wat onwennig. De kinderen daarintegen vonden bloot lopen heel gewoon. Hun kleren gingen bij de campingplaats al uit en mijn drie lievelingen zochten met witte billen de trampoline op.
Bloot lopen bleek gewoon te zijn, ook voor ons. De zomerzon en de zachte wind waren een genot aan ons lijf.

Met blote borsten lopen was niet altijd alleen fijn, want baby Lise van elf maanden en kleuter Iris van net vier jaar drinken nog graag bij mij aan de borst. Ik vind het meestal prima om regelmatig een borst te ontbloten voor een slokje, maar nu leek ik voor Iris, maar vooral voor Lise soms letterlijk lopend buffet. Lise bleef bij ieder moment dat ik haar optilden of naar de speeltuin droeg te zien als een moment om een tepel op te zoeken. Een slokje links, een slokje rechts en dan weer terug naar links.
Als ik even in het zonnige gras ging zitten om met de bal over te rollen, dan kwam Lise aangekropen. 'Niets spelen met de bal Mama, gewoon lekker aan jouw borst drinken en spelen.' Ik kreeg er wel eens genoeg van. Het leek alsof ik geen stap kon verzetten zonder drinkend kind. Hoewel de temperatuur hoog was en Lise goed de extra melk kon gebruiken om genoeg vocht te krijgen, was mijn grens soms ook bereikt. Iris kreeg een glas water in plaats van een tepel en Lise mocht bij papa in de draagdoek of op schoot om even afleiding te zoeken.

verhaal-328-1.jpgOp de camping keken ze niet op van mijn kinderen aan de borst. Er bleek zelfs een lactatiekundige en een oud medewerkster van de VBN ook op de camping te staan. Oudere dames vonden het heerlijk om te zien hoe Lise haar voedingsbron zocht terwijl ik bezig was de afwas te doen of de broccoli sneed. 'Kijk toch eens, wat een heerlijke baby' werd er met pretoogjes vol kraaienpootjes gezegd.

Straks, als we weer thuis zijn en ik mij weer kleed in vrolijke jurkjes of stippen rokjes, zal het drinken van Lise en Iris wel weer anders gaan. We vinden dan wel weer een andere manier of samen te genieten van het borstdrinken. En als ik even geen zin heb? Dan krijgt Iris een glas water en leid ik Lise af met een mooi stuk speelgoed of een schaaltje zomerse aardbeien.

Vera @verab81
Geboortebegeleiding: www.hetbevaltgoed.nl

Dag beste mensen van borstvoeding.com,

Bij deze stuur ik jullie 'mijn verhaal'. Ik had na 3,5 maand ervaring op het gebied van borstvoeding behoefte om mijn frustraties over onze slechte start van me af te schrijven. Wat heb ik veel geleerd in de tussentijd! 

Ik heb het geschreven om het zelf kwijt te zijn, maar ook een beetje als bedankje aan jullie voor de site en aan alle andere vrouwen die hun verhaal hebben gedeeld op de site. Mochten jullie het geschikt vinden om te plaatsen dan vind ik dat leuk, maar zo niet beschouw het dan maar puur als bedankje! 


verhaal-326-1.jpgHet is half twee 's nachts en mijn eerstgeborene vraagt aandacht. Ze slaapt nog, maar wringt en kreunt in haar bedje naast me. Ik kreun ook even; het is wat vroeg voor haar doen. En even, tegen beter weten in, hoop ik dat ze gewoon weer dieper wegzakt in haar slaap. Drie minuten later ben ik beter wakker en ik weet dat het tijd is om te voeden. Ik sta op, til dochterlief voorzichtig uit haar bedje en sus haar een beetje. Met haar in mijn armen ga ik op bed zitten, leg een kussen op mijn schoot en leg mijn nog half slapende kind erop. Dan leg ik haar aan, haar mondje gaat gretig open, ze zuigt aan. Zo simpel, zo natuurlijk. Even later begint ook het slikken. Lange halen, zuig, slik, zuig, slik. Goed zo, zeg ik, en ik aai haar over haar bol. De poes komt de kamer binnen en komt er even bij liggen, ook zij krijgt een aai. Manlief mompelt vaag iets en slaapt door. Even later is de meeste melk uit beide borsten in de maag van mijn dochtertje beland en gaan we weer liggen, dit keer met z'n drieën in het grote bed. De poes vertrekt weer naar buiten. Met haar donkere ogen kijkt mijn meisje me helder aan en ze glimlacht voldaan. Een paar minuten later slapen we weer in, innig tevreden.

Dat een voeding ooit zo rustig, geroutineerd en tot ieders tevredenheid zou verlopen, had ik drie maanden geleden niet durven dromen. De opstart van de borstvoeding verliep met de nodige problemen. Wat hebben we samen geworsteld! Dat het zo moeilijk zo zijn had ik van te voren nooit gedacht. Nu, met drie maanden ervaring in de wereld van de borstvoeding, verbaas ik me er over hoe slecht ik bij de geboorte was voorbereid.

Mijn zwangerschap verliep op rolletjes, ik voelde me vrolijk en sterk en er leek geen vuiltje aan de lucht. Trots en vol vertrouwen liep ik maandenlang rond met mijn groeiende buik en borsten. Borstvoeding is het beste voor je kind, dat wist ik, en het leek me ook niet meer dan normaal. Ik had er alle vertrouwen in dat mijn lijf dat ook zou kunnen! Het was dan ook één van de weinige dingen die ik vooraf zeker wist, zonder er echt over na te hoeven denken; ik wilde borstvoeding gaan geven. De verloskundige noteerde het, en dat was dat.

Ik ging nog naar een inloopspreekuur van een lactatiekundige, om even kennis te maken voor het geval ik haar na de bevalling nodig mocht hebben. En ook ging ik naar een voorlichtingsavond. Goed aanleggen, rooming-in en voeden op verzoek, dan komt het wel goed, zo was de strekking. Ok, dacht ik, dat lijkt me niet zo moeilijk, eigenlijk gewoon je instincten volgen dus. En als zich problemen voordoen, dan kun je altijd je kraamhulp en lactatiekundige inschakelen, toch? De praktijk bleek een stuk weerbarstiger.

verhaal-326-2.jpgEen dag na de uitgerekende datum diende de bevalling zich aan en na 24 uur kwam onze stevige en kerngezonde dochter ter wereld, thuis, in onze eigen slaapkamer. Toen ik een beetje bijgekomen was, verheugde ik me op de eerste voeding. Hoe zou dat zijn? Maar na 24 uur had ze nog steeds niets gedronken. Ze hapte wel, maar zoog vervolgens niet. Wat nu? De kraamhulp vond het tijd voor kunstvoeding uit een pipetje; om de drie uur 10 ml. En wel elke keer blijven proberen natuurlijk. Ja ja, ok, natuurlijk, zo'n kindje kan toch niet zonder drinken? En kolven. In de dagen erna kwam er al gauw een tepelhoedje bij, toen een groter tepelhoedje, een lactatiekundige, allerlei verschillende manieren van aanleggen; het hielp allemaal nauwelijks. De professionals stonden voor een raadsel. Het aanleggen ging toch goed? Te kort tongriempje misschien? Nee, dat was het niet. Te weinig kracht om te zuigen? Nee, een pink in haar mond en ze zoog zowat je nagel eraf.

Elke keer dat proberen werkte me ontzettend op de zenuwen, het lukte toch nooit, en na een paar dagen begon dochterlief al gefrustreerd te huilen als ze ook maar bij een ontblootte borst in de buurt kwam. Tranen met tuiten huilde ik, vervloekte het kolfapparaat, voelde me onzeker. Waarom wilde ik dit ook al weer zo graag? Zo rustig en tevreden als ze leek terwijl ze de kunstvoeding kreeg… Pas op dagnegen, met een extra kraamhulp, lukte het voor het eerst 'echt'. Ik kon mijn geluk niet op; ze leek het nu echt door te krijgen. Vanaf dat moment ging het steeds beter. Na twee weken stopten we helemaal met de kunstvoeding en na een week of zes hingen we het tepelhoedje definitief aan de wilgen; de borstvoeding was geslaagd. Pfieuw.

Een paar weken na de geboorte, toen alles thuis weer in iets rustiger vaarwater kwam, begon ik me eens goed in borstvoeding te verdiepen. Er ging een wereld voor me open. Ik las bijvoorbeeld dat veel baby's 's avonds rond etenstijd kort na elkaar een paar keer willen drinken. Oh ok, dus ik hoef me geen zorgen te maken dat ik 's avond te weinig melk heb? Ik ontdekte dat het onzin is dat je de eerste week niet genoeg melk zou hebben, zoals mijn kraamhulp had gezegd. Ik leerde wat voeden op verzoek ècht betekent en had vervolgens de grootste moeite om de 'controle op het drinkschema' aan mijn dochter over te laten. En ik leerde, misschien nog wel het pijnlijkst van alle fouten, dat ik mijn dochter na de geboorte veel langer de tijd had moeten geven om rustig, zelf de borst te gaan zoeken.

verhaal-326-3.jpgWat heb ik een spijt van mijn slechte voorbereiding, wat een gemiste kansen! Waarom had ik me nooit eerder echt in borstvoeding geïnteresseerd? En ook ben ik wel een beetje boos op de mensen die mij hadden moeten begeleiden. Zelf was ik zo onervaren en kwetsbaar in de kraamweek, ik vertrouwde vrijwel volledig op hun advies. Waarom hebben ze me niet geholpen om de eerste tekenen van honger bij mijn baby in de praktijk te herkennen? Waarom mij en mijn baby een schema aanraden waar we allebei gestrest van raakten? En waarom, waarom hebben ze mij niet begeleid om in de eerste uren na de geboorte mijn dochter haar instincten te laten volgen? Het voert te ver om te zeggen dat het dan allemaal wel goed was gegaan. Maar we hadden in elk geval een betere start gehad dan nu.

Over een tijdje, als dochterlief wat ouder is, wil ik graag nog een kindje. En dan ga ik het helemaal anders doen!

verhaal-325-1.jpgDat het een keizersnede zou worden, had ik nooit van tevoren bedacht. Ik zou een natuurlijke stuitbevalling doen. Punt. 50-60% kans op een keizersnede? Bij mij niet hoor. Dat liep dus anders… Eigenlijk liep alles anders. Het liep niet. Het infuus liep niet, de ruggeprik liep niet en de bevalling liep niet. De jongeman in mijn buik bleef steken. En dus werd ik weëen wegpuffend, de ruggeprik liep niet immers naar de operatiekamer gereden (en dat terwijl ik liever niet eens een ruggeprik had gewild). Tot grote teleurstelling van de afdeling die graag een natuurlijke stuitbevalling had willen meemaken. Zelf ook teleurgesteld, maar vooral ook dankbaar naar meneer de anesthesist die mij toch weer pijnvrij heeft gekregen. Een belangrijke voorwaarde bij een keizersnede vond ik.

verhaal-325-2.jpgGeduw en getrek en toen werd ineens daar een besmeurde baby boven het blauwe doek gehouden. 'Gefeliciteerd mevrouw!' Ik? Nou, nee, U gefeliciteerd dat u hem er zo snel uit heeft gekregen, waar ik al een eeuwigheid bezig was. Meer dan mijn eigen falen voelde ik niet. De jongeman kreeg controle, helemaal in orde. En toen werd daar een klein dik ingepakt mannetje, want het was niet warm genoeg, op mijn borst gelegd, ondersteund door de verpleging. Stap 1 van de borstvoeding. Wat ik me niet realiseerde. Ik had me immers niet ingelezen, het zou geen keizersnede worden, en was volledig overgeleverd aan het ziekenhuis. Net als bij mijn dochter de eerste keer. Volledig onvoorbereid op de borstvoeding. Ja, ik had destijds wel een borstvoedingscursus gevolgd hoor. Maar tijdens de cursus werd ik onpasselijk van de foto's van blote borsten en de kolf. En al die zwangeren om me heen. De verschillende flessen aan het einde vond ik toen nog wel interessant.

Toen ik eenmaal gehecht was na drie kwartier werd zoonlief in een bakje gelegd en werden we na elkaar naar de verkoever gereden. Op de verkoever kreeg ik een gift antibiotica met uitleg en werd mijn zoontje op mijn borst gelegd en aangelegd. Stap 2 van de borstvoeding. Waar ik zelf nooit aan zou hebben gedacht, zo overdonderd was ik door de keizersnede. Hij sabbelde wat, maar dronk nog niet. Gelukkig wist ik uit ervaring met mijn dochtertje dat dit geen probleem was. Belangrijk was dat hij een poging deed, bij me lag en de tijd kreeg.

verhaal-325-3.jpgPas na een tijd werd ik naar de kraamafdeling gereden. Na alle checks werd hij weer aangelegd. Stap 3 van de borstvoeding. Vaak aanleggen. Ik had nog steeds geen idee, ondanks mijn ervaring met borstvoeding. Ik was druk bezig met mezelf en alleen met mezelf. De ruggeprik, die niet liep, was inmiddels vervangen door morfine. En ik vertoefde in mijn eigen wereldje. Om de twee uur meldde hij zich netjes. Ik, in mijn eigen morfine-wereldje, had nog steeds geen idee. Hongersignalen? Ik belde de verpleegster als hij luidkeels begon te huilen. En die hielp me met aanleggen. De derde keer dat hij werd aangelegd dronk hij ineens veel, hij klokte het met mega slokken naar binnen. Hij dronk alsof zijn leven er vanaf hing. Stap 4 van de borstvoeding. Het daadwerkelijk drinken. De verpleging was verbaasd. Vrijwel iedere voeding daarna dronk hij en produceerde plas- en poepluiers waar je u tegen zei. Volgens de verpleging dan, nog steeds verbaasd. Na 2,5 dag mocht ik naar huis, waar de kraamzorg het over nam. Gelukkig dezelfde als bij mijn dochtertje. Zodat de borstvoeding in ieder geval veilig was gesteld.

Moraal van het verhaal. Als het aan mij had gelegen, was de borstvoeding mislukt of in ieder geval later op gang gekomen. Ondanks het niet inlezen, kende ik alle stappen, ik had ze immers al meegemaakt. Ik heb mijn dochter een jaar mogen voeden. Maar een keizersnede is indrukwekkend, hoe makkelijk er tegenwoordig ook over wordt gedaan. En in mijn eigen morfinewereldje kwam geen baby, laat staan borstvoeding voor. En dan is het aan het ziekenhuis. Of aan een mondige partner. Ik ben het ziekenhuis dankbaar voor hun kennis en kunde. En ik besef me terdege dat ik heb geboft met de specialisten en verpleegkundigen die mij hebben begeleid. Dus beter dan inlezen, had ik kunnen informeren hoe het ziekenhuis voor de borstvoeding ging zorgen. Of ik had mijn partner duidelijke instructies op papier kunnen geven. Een soort 'handboek borstvoeding voor de partner bij eventuele keizersnedes of andere bijkomstigheden bij de bevalling'. Ook al zou ik nooit een keizersnede krijgen….

Leonie

verhaal-324-1.jpgIk heb op mijn negentiende gekozen voor een borstverkleining. Ik had cup E en sportte veel. De chirurg vertelde me toen dat er een grote kans was dat ik geen borstvoeding kon geven later. Ik had echter zo veel last van mijn grote cup, dat ik de operatie toch heb doorgezet. Ik ben van cup E naar C gegaan waarbij er 1,5 kg per borst is weggehaald. Ook zijn beide tepels verplaatst, maar de chirurg heeft wel geprobeerd om het tepelhof zo veel mogelijk in takt te houden. Vrij snel na de operatie had ik wel weer wat gevoel in mijn tepels. De chirurg zei toen dat ik daarom
meer kans zou hebben om later toch borstvoeding te geven.

Negatief

Vijftien jaar later was ik zwanger van mijn eerste. De verloskundige vertelde me dat de kans dat ik borstvoeding zou kunnen geven erg klein was, maar dat ik het wel kon proberen. Tijdens mijn zwangerschap ben ik verhuisd en ben ik bij een andere verloskundige praktijk terecht gekomen. Een van de verloskundige daar was tevens lactatiekundige. Toen ik vertelde dat ik graag wilde proberen om borstvoeding te geven werd er benadrukt dat dit waarschijnlijk toch echt niet ging lukken en daar moest ik me maar op instellen. Aangezien ik het erg belangrijk vond om toch zoveel mogelijk borstvoeding te geven (mijn man heeft heel veel allergieën) heb ik toch ook maar een borstvoedingsinformatiebijeenkomst bezocht. Helaas waren de lactatiekundigen daar ook extreem negatief. In plaats van steun en denken in mogelijkheden werd ik alleen maar voorbereid op het feit dat het waarschijnlijk toch niet ging lukken om teleurstelling te voorkomen.

verhaal-324-2.jpgBorstvoeding proberen

Kay werd in het ziekenhuis geboren na een zware bevalling waarbij hij 2,5 uur heeft klem gezeten en ik 2,5 liter bloed heb verloren. Ik mocht hem maar heel even bij me houden, maar na 1,5 uur mocht ik hem gaan aanleggen. Ik zei tegen de verpleegkundige dat ik een borstverkleining had gehad en niet zeker wist of ik wel kon voeden, waarop zij twee keer
in mijn tepel kneep en er melk uitkwam en ik natuurlijk heel blij werd. Daarop heb ik mijn zoon gelijk met hulp aangelegd. Ik heb 1,5 dag in het ziekenhuis gelegen en de verpleegkundigen hebben elke keer geholpen. Kay was echter heel erg onrustig en daarom heeft hij de volgende ochtend kunstvoeding gekregen. Daarna was hij wel tevreden. Thuis gekomen kreeg ik het advies om hem eerst zelf te voeden en daarna nog kunstvoeding te geven. De volgende dag werd door de verloskundige/lactatiekundige dan ook aangeraden om een kolf te huren en fulltime te gaan kolven zodat we tenminste wisten wat hij binnenkreeg. Het kolven ging moeizaam. Ik heb 1 keer 50 ml gekolfd, maar meestal was het niet meer dan 20 of 30 ml. Ik heb meerdere keren een lactatiekundige ingeschakeld om te kijken of ik meer kon kolven. De lactatiekundige heeft nooit gekeken tijdens het kolven of het aanleggen en me alleen maar van standaard advies voorzien zoals het verwarmen en masseren van mijn borsten en het gebruik van oxytocine neusspray. Het kolven werd een echte frustratie en na zeven weken was de melk echt op. Ik was erg teleurgesteld, maar wel blij dat ik Kay toch nog een aantal keer zelf heb gevoed. Ik vond dit zo speciaal. Ik heb me er uiteindelijk bij neergelegd en gedacht dat het helaas voor mij niet mogelijk was om borstvoeding te geven.

Weer zwanger

Twee jaar later was ik weer zwanger. Ook dit keer wilde ik toch weer proberen om borstvoeding te geven, al was het alleen maar om nog meer te genieten van mijn zoon. Van te voren had ik al bedacht dat fulltime kolven dit keer geen optie was, want met een peuter die in huis rondhuppelt en een baby is dit niet te combineren. Dit keer had ik een hele snelle bevalling, maar mijn zoon had wel een moeilijke start omdat de navelstreng twee keer om zijn nekje zat. Hij had een apgarscore van 2, maar gelukkig trok Tim heel snel bij en kon ik hem gelijk aanleggen. We moesten een nachtje in het ziekenhuis doorbrengen en mijn zoon een nachtje op de neonatologie. Tim heeft 's avonds wel kunstvoeding gehad omdat hij honger had. Toen ik hem 's nachts kwam voeden op de neonatologie zei de verpleegkundige daar dat het heel vaak voorkwam dat moeders niet gelijk voldoende voeding hadden en dat ik hem vooral veel moest aanleggen. Dit gaf mij weer wat vertrouwen.

verhaal-324-3.jpgVertrouwen en ontspannen

Thuisgekomen kregen we een fantastische kraamhulp, Wilma. Zij heeft heel veel tijd gestoken in de begeleiding van mijn borstvoeding. Zij adviseerde mij om naast de borstvoeding ook nog wat extra te gaan kolven zodat ik snel meer voeding zou gaan aanmaken. Zij was ook de eerste die keek of ik wel de juiste schelpen had en op de juiste manier kolfde. Op haar advies hebben we manlief een paar keer op pad gestuurd om twee andere maten schelpen te halen en deze te proberen. We kwamen er op uit dat ik inderdaad 1 maat groter nodig had. Wilma was echt het type hands on en leerde mij hoe ik kon voelen of mijn zoon goed dronk en zij leerde mij ook om mijn borsten goed te leren kennen. Na vijf dagen kreeg ik enorme stuwing. Iets wat ik bij Kay nooit heb gehad. En het klinkt gek, maar ik was hier super blij mee ondanks de pijnlijke borsten. Ook kreeg ik spontaan een toeschietreflex: als ik Tim een borst aanbood, ging schoot de ander ook toe. Ik kan de toeschiet niet voelen, maar ik kan het wel zien gebeuren.

In het begin heb ik na de borstvoeding nog de fles aangeboden, maar Tim dronk daar steeds minder van en toen heb ik in overleg met Wilma besloten om alleen nog maar borstvoeding te geven. Als Tim dan echt honger zou blijven hebben dan kon ik altijd nog kunstvoeding geven. Gelukkig ging dit erg goed. Tim sliep 's nachts zelfs vier uur op de voeding. Overdag kwam hij wel wat vaker. Ook kon ik hem steeds makkelijker en beter aanleggen en kon ik echt genieten van de borstvoeding. Wilma's belangrijkste tip was dan ook om vertrouwen te hebben en lekker ontspannen te voeden en dit heeft ontzettend geholpen.

verhaal-324-4.pngHet lukt!!

Na drie weken heeft Tim helemaal geen extra kunstvoeding meer nodig gehad. Hij is nu 4,5 maand en krijgt nog steeds alleen maar borstvoeding. Daar ben ik zo trots op. Helemaal omdat Tim reflux en koemelkallergie heeft. Ook mijn oudste zoon had dit, maar hij had verborgen reflux en spuugde niet te veel uit maar bij Tim kwam er heel veel voeding uit. Dit betekende dus ook dat op dagen dat hij heel veel voeding spuugde hij dus ook extra veel voeding nodig had om te kunnen groeien. Ik heb hem daardoor wel heel veel aan moeten leggen en gevoed. Dit was soms wel wat vervelend voor Kay omdat hij natuurlijk ook graag aandacht wilde van mama, maar gelukkig kwam oma regelmatig helpen. Ik maakte ook elke dag tijd om echt even samen met Kay wat te doen zodat ook hij zijn portie aandacht kreeg en even lekker met mama kon spelen.

Tim heeft vanaf dat hij vier weken was elke avond geclusterd. Hij doet dit nog steeds regelmatig en zo komt hij aan zijn trekken. Dit houdt in dat ik 's avond weinig anders kan doen, maar ik heb dit gewoon geaccepteerd en kijk wat meer tv en lees lekker wat tijdschriften en geniet van de tijd dat hij zo klein is en lekker bij me ligt. Daarnaast slaapt hij door het clusteren erg goed. Hij sliep al snel zes uur achter elkaar door.

verhaal-324-5.jpgWeer aan het werk

Na 3,5 maand moest ik weer gaan werken. Ik werk drie dagen van negen uur. Ik kolf op mijn werk 4 x per dag 20-25 minuten. Mijn linkerborst geeft dan tussen de 70-90 ml en mijn rechterborst geeft maar maximaal 30 ml. Door de operatie heb ik minder openingen en rechts zitten deze ook nog zo dat ik er echt niet meer uitkolf. Mijn zoon kan rechts wel meer er uit krijgen dan dat ik kolf. Dat kun je ook zien aan de vorm van de tepel als hij gedronken heeft, maar het doet geen pijn. Ik kolf ongeveer 350 ml en daarmee heeft hij voldoende voor een dag kinderdagverblijf. Als we thuiskomen, moet ik hem wel gelijk weer voeden en 's avonds komt hij dan ook nog drie à vier keer. Verder kan hij niet goed uit een normale fles drinken. Omdat hij erg zijn best moet doen om voldoende moedermelk uit de borst te krijgen, zuigt hij erg hard en bij een gewone fles verslikt hij zich. Wij hebben gekozen voor een speciale fles waarbij de voeding in een zakje wordt gedaan en we de lucht er helemaal uitdrukken. Verder gebruiken we de kleinste speen en dit gaat erg goed.

verhaal-324-6.jpgTrots

Tim is nu 4,5 maand oud en doet het hartstikke goed. Hij is een sterk, tevreden en nieuwsgierig mannetje. Hij kon in de kraamweek al draaien van rug naar buik en na tien weken ook van buik naar rug. Hij is erg beweeglijk en kan wel wat energie gebruiken. Ik merk nu wel dat hij iets meer voeding nodig heeft. Voorheen sliep hij door of kwam een klein beetje drinken rond vier uur, maar nu komt hij 's nachts weer twee tot vier keer. Natuurlijk is dit erg vermoeiend, maar ik hoop het toch vol te houden tot hij ongeveer zes maanden is en ik vast voedsel ga introduceren. Inmiddels heb ik het liggend voeden ook heel goed onder de knie zodat ik dit half slapend kan doen en gelukkig heb ik al weer snel vakantie en mag ik van manlief in de weekenden een beetje bijslapen en gaat hij lekker met de jongens wandelen. Op de dagen dat ik niet werk probeer ik na de ochtendvoeding nog wat te kolven. Meestal is dit zo'n 60 ml en dat leg ik weer in de vriezer bij mijn kleine voorraad.

Ik ben ontzettend trots dat zowel het voeden als het kolven lukt en dat ik Tim nog steeds volledig kan voeden. Ook ben ik trots op Tim die echt veel moeite heeft moeten doen om voldoende uit de borst te halen. We genieten echt van het samen tijdens de voeding.

Hoop

Ik hoop dat mijn verhaal andere mama's kan die een borstverkleining hebben ondergaan iets aan mijn verhaal hebben. Het is namelijk toch mogelijk voor sommige moeders om volledig of gedeeltelijk borstvoeding te geven. Mijn advies is wel om proberen dit te doen door je kindje aan te leggen want dat helpt enorm bij de moedermelkproductie en je kindje kan vaak meer uit de borst halen dan de kolf. Daarnaast is het gewoon een fijn moment samen. Vraag verder veel (positieve) ondersteuning en huur anders een andere lactatiekundige in. En zolang je kindje goed groeit (volgens de WHO-groeicurve) en lekker alert is, krijgt hij echt voldoende binnen. Wees ontspannen en vertrouw op jezelf en je lichaam.

verhaal-321-kolven-1.jpgZomaar een dinsdagmiddag in mei. Daar zit ik weer. Op mijn 'kolfstoel', mijn elektrische kolf zachtjes zoemend naast mij. Ik blader wat door een tijdschrift, lees mijn tijdlijn van Twitter, schrijf een update op Facebook en probeer samen met mijn ruziënde kinderen tot een harmonieuze oplossing te komen over het delen van de de komkommers.

Kolven is bijna een dagtaak. vijf keer per dag kolf ik melk. Niet voor mijn kinderen, want peuter Iris en baby Lise drinken gewoon aan de borst tussen de kolfsessies door.
Ik kolf voor andere baby's die (nog) niet genoeg hebben aan de melk uit de borsten van hun moeder.

verhaal-321-kolven-3.pngSoms, in alle hectiek van een gezin net vier kinderen vraag ik mij af waarom ik dit doe. Kolven kost me toch ruim anderhalf uur per dag. Het zorgt voor irritaties en lastige situaties, want ook op een dagje uit naar de dierentuin gaat de kolf mee. Ik wil mijn productie in stand houden, ik wil geen overvolle borsten met een gigantisch toeschietreflex voor mijn kinderen, maar ik voel mij vooral verantwoordelijk voor de kindjes die mijn melk zo nodig hebben. Zo gaat het al jaren. Ik ben niet anders gewend.

Ken je deze column nog van mij?

En toch weet ik het soms niet meer waarom ik dit doe, moe en zo genoeg van al dat kolven. Ben ik soms de barmhartige samaritaan? Iemand zich zonder eigen belang over een ander ontfermt? Of heb ik wel eigen belang bij het kolven van melk?
Ja, ik denk het eigenlijk toch van wel. Ik ontmoet mooie mensen op deze manier. Mensen die, net als ik, het geven van borstvoeding belangrijk vinden. Het de norm vinden dat kinderen groot groeien aan de borst.

Er ontstaan mooie gesprekken. Over de baby's, over werk, maar ook over hele andere zaken.
Er ontstaan vriendschappen waar ik veel waarde aan hecht, maar wat mij het meeste blij? Dat ik weet dat ik iemand help. Een moeder, een vader, een baby… Een leven lang zullen ze een beetje profijt hebben van de gezondheidsvoordelen van mijn gekolfde mamamelk.

verhaal-321-kolven-2.jpgNormvoeding voor iedere baby is aan de borst bij mama, maar op de tweede plaats komt gekolfde mamamelk van de eigen moeder en als die er ook niet is, dan de mamamelk van een andere moeder; aan de borst of gekolfd. En daar kan en wil ik graag bij helpen. Als vrijwillige kolfmoeder neem ik deze mooie part-time baan graag aan. Zal ik dit blijk van doorzettingsvermogen ooit een plaats op mijn CV en LinkedIn durven geven?

Vera

verhaal-323-1.jpg'Wil je even meekomen naar binnen' zegt de peuterjuf op het schoolplein.

Op school zitten mijn zoon van vijf en mijn peutermeid van twee. Ik loop met babylief in de draagdoek mee naar binnen.

'Er zijn ouders geweest die hebben geklaagd en er moeite mee hebben dat jij je kind aan de borst doet.'
Ik: 'o'
Zij: 'voed gewoon even in een andere ruimte de volgende keer'
Ik: uh.. nee, ik ga liever eerst hierover in gesprek alvorens keuzes te maken en misschien hoeven er niet eens keuzes gemaakt te worden.
Zij: er is ook tegen de directeur hierover geklaagd en er lopen hier ook kinderen in groep acht die dan een blote borst zien...

Ik: laat er in godsnaam vaker een borst te zien zijn in deze setting bij kinderen uit groep acht zodat de associatie met bloot niet persé erotiek hoeft te zijn. ik begin te huilen, voel me machteloos en vind het ongelofelijk triest dat dit bestaat..
Zij: tja, als er mensen last van hebben is het een kleine moeite er rekening mee te houden toch?
Ik: dat is de issue niet. Er is iemand of meer die ergens last van hebben, die dat tegen een ander hebben gezegd dan degene waar ze last van hebben en vervolgens gaat die ander mij zeggen dat ik mijn gedrag moet veranderen. Dat is niet hoe ik het wens. Allereerst mogen mensen mij rechtstreeks aanspreken. En ten tweede vind ik het reuze interessant als ik me ergens aan stoor wat dat zegt over mij, dus ook als een ander zich stoort aan iets wat ik doe, is dat interessant voor die ander wat maakt dat hij/zij zich stoort. We zijn het helaas niet meer gewend in onze cultuur. Dus ben ik een uitzondering, dus valt dat op bij deze of gene. Dus kan ook het advies zijn aan andere voedende moeders om vooral in het openbaar op school overal en nergens het kind aan de borst te zwengelen... kan ook een conclusie zijn..

Afijn, een uur en tranen later, net buiten het hek van het schoolplein, met baby aan de borst, komt de directrice d'r aan. Ze vertelt dat er iemand bij haar is geweest om te vragen of er 'beleid op is' en dat ik in de gangen was gezien met de baby aan de borst terwijl ik ook nog een ander kind hielp. De Directrice heeft toen gezegd dat degene dat tegen mij zelf mocht zeggen en ook dat ze eerst zelf wou weten 'of het echt waar was'....

Kort gezegd, ik heb haar moeten laten inzien dat ik mijn kind de borst geeft als dat nodig is en niet als de klok dat zegt. Daarnaast gebruik ik geen fabrieksspeen, dus de borst is meer dan voeding. (daar viel opeens een kwartje bij haar). Dus heb ik hem soms ook even lopend aan de borst als ik nog twee andere kinderen 'doe'.
Afijn, ongelofelijk dat ik nu hierin verzeild ben geraakt. Ik, degene die altijd zegt dat er nooit negatief wordt gereageerd op borstvoeding omdat dat te maken heeft met je eigen houding. uh.. nou ben ik aan zet.

Update: Een dag later stond de directeur open om mijn visie op school kenbaar te maken via nieuwsbrief en ouderavond als ik daar behoefte aan had. Mijn suggestie om in groep acht iets over borstvoeding te vertellen nam ze ter harte, dat kan na de zomervakantie. De docent van groep acht herkende niets van de uitspraken van de peuterjuf. De directeur eindigde met: 'Doe dan even een sjaal erover ofzo'.

Er is al met al veel ingevuld en gespeculeerd. Nog steeds is niet bekend wie nou eigenlijk problemen had met wát. Voor mij heeft het helaas nog wel het effect dat ik gespannen weer naar school ga morgen wanneer de baby onrustig wordt. Het aanleggen is opeens beladen geworden.

verhaal-322-1.png28 januari 2013, na zo'n 34 uur tonen dat je de wereld wou zien, was je er eindelijk...
Oogjes al open om te ontdekken... en mama zo moe, zo overweldigd door alles...
plots mama zijn... baby op je borst...
Want borstvoeding natuurlijk...
Na 1 'prenatale borstvoedingsles' waarbij je een pop in de juiste houding houdt, had ik er verder niet bij nagedacht...
het leek vanzelfsprekend, makkelijk, en dat zou wel vanzelf gaan... een illusie die al vanaf dag 1 aan diggelen ging...

Je had geen aangeboren zuigtalent. De eerste uren moest je van de vroedvrouwen dus maar een beetje 'snuffelen' en de tepel leren kennen. Toen je eindelijk de tepel gevonden had, had ik het ook geweten...
Zonder tandjes kon je al behoorlijk hard bijten, met als gevolg, grote pijnlijke kloven. Mama met krullende tenen. Alle houdingen uitgeprobeerd, vroedvrouwen passeerden bij elk voedingsmoment, rugby, baker, madonna, tongetje tik zodat je juister zou zuigen, dorstkoorts, ... daar kwamen ze met flesjes aandraven voor jou, en een kolf voor mij. De regel: 24 uur kolven of toch tot de kloven weg zijn... Onzeker, en bang dat je helemaal zou vergeten hoe, lapte ik het regeltje na 12 u aan m'n laars en daar gingen we weer. Oefenen oefenen oefenen, pijn pijn pijn.

Thuis liet ik de lactatiekundige zo vaak als nodig komen, tussenin nog raad en daad van mijn eigen moeder (vroedvrouw), en oefenen oefenen...
Tranen met tuiten, en krullende tenen bij elk gilletje dat dorstig klonk. Ik trok me op aan de zeldzame momentjes dat het even minder pijn deed, maar het leek wel of je letterlijk mijn tepels had opgegeten...
Verschillende tepelzalfjes, alle soorten compressen, zo vaak mogelijk bloot, raad vragen...
De moeheid en de pijn eisten zijn tol. Ik voelde me weg van de wereld, bezoek kwam, maar alles ging aan me voorbij, en ik was zo blij als ze weg waren...
Wanneer zou ik eindelijk eens genieten van jou, kleine meid. Waar is die 'roze wolk'? Het leek zelfs of jij ook even hard overdonderd was door de wereld.

Maar samen gingen we ervoor...voor de liefde, voor de borstvoeding, voor het samen genieten... mijn focus was jij... papa moest wijken, telefoontjes onbeantwoord, poezen zonder eten, ... jij in de doek, jij aan de borst zo vaak je wou, jij slapen bij mij...
Weg borstvoedingskussen, weg alle vette zalfjes, weg compresjes... Jij 'zittend' op mijn schoot, want alleen zo kon ik je happend mondje zien, en zien of je het goed deed...Ik zoveel mogelijk bloot. Zo ging het goed, en zo ging het beter... maar niet helemaal. Witte puntjes aan je lipje...spruw? dacht ik... en had gelijk. Waarschijnlijk een van de redenen van je ontroostbaarheid en mijn eeuwig durende kloven...
Beetje bij beetje ging het beter, dronk je beter, gingen de kloven na een tiental weken echt genezen. En na een drietal maanden ging het eindelijk 'vanzelf'. Ik maakte dus gretig gebruik van de borstvoedingspauzes op het werk. Het kolven bracht net genoeg op voor de dag erna, en een mini diepvriesvoorraadje... Bij de onthaalmama kreeg je dus lekkere mamamelk. In het weekend voltijds mamamelk.

verhaal-322-2.pngEn hoe lang ik borstvoeding zou geven? We hadden zo hard moeten 'doorbijten', dat ik nu veel te koppig was om te stoppen...dus toch zeker tot de 'magische' 6 maand!
Maar die zes maand vlogen voorbij, en geleidelijk aan voelde het nog meer 'natuurlijker'...eindelijk kon ik echt genieten van onze momentjes samen. Eindelijk een beetje op wolkjes.
Ook jij, kleine deugniet, werd je steeds bewuster van wat je deed... wat vaak leidde, en nog steeds leidt, tot grappige reacties...In bad, spelen en plonzen, slokje links, slokje rechts, even spelen, slokje links, rechts bestuderen, nog een slokje. Ontdekken dat mama's borstjes er ook zijn, ook al zie je ze niet, hoe fantastisch is dat niet ... ' s morgens even zelf beslissen welke je best vindt.
's Avonds een slaapmutsje, 's nachts droomzoetjes en 's morgens een wekslokje.
Dé reden dat papa nog steeds pal achter de borstvoeding staat. Zolang mama je slaapmutsjes uitdeelt, hoeft papa niet uit zijn bed 's nachts. Geen klokken zien, en proberen genieten. Nu je, na 17 maanden beetje bij beetje langere nachten doorslaapt, ben ik blij dat we 's avonds en 's morgens nog 'ons' momentje hebben. En is er weer even een mindere nacht of voel je je niet goed, dan ben ik er voor jou. Je bent maar eventjes zo klein... en zal naar mijn gevoel veel te snel 'groot' zijn...
Hoe lang dus...? We zien wel.... zolang het voor ons allebei natuurlijk aanvoelt... zo lang dus.

Hoe zeer ik ook geniet, en hoe vanzelfsprekend en natuurlijk ik het vind om borstvoeding te geven, het blijft toch lastig dat het door de meeste mensen (in onze westerse cultuur) niet als 'gewoon' wordt gezien. Ook dat borstvoeding zoveel meer is dan puur 'voeding', lijkt men niet altijd te beseffen.
Sluikse commentaar en visies komen stilletjesaan je richting uit. 'Toch raar om nog borstvoeding te geven, 'als je kindje al zelfstandig is en goed kan zitten (of lopen in mijn geval).' 'Het is toch een 'verkeerde relatie' die je opbouwt met je kind' 'is dat dan wel mogelijk zo lang borstvoeding? want jouw borsten zijn toch niet groot, en dan is er toch niets meer', ' 'k zou daar nu toch stilletjesaan mee stoppen, ze kan wel alleen inslapen hoor', 'en nu, toch volledig gedaan met borstvoeding zeker?'
Als je dan zegt, jawel toch nog steeds hoor....krijg je een 'ooh?'....en een bijna stotterende, rood oplopende 'ooh maja niks mis mee hoor '....
Natuurlijk niks mis mee... Ze zouden blij moeten zijn dat (ook hun) oogappeltje, nog steeds mee profiteert van mama's melkje, nog niet zo vaak ziek is geweest en als actieve ontdekker even rust vindt aan mama's borst.
Zo vaak zwijg ik, terwijl ik er in mijn hoofd honderduit over praat. Maar het onbegrip maakt je soms zo klein (en kwaad), ook al ben je zo zeker van je stuk. Ik had het zelf nooit gedacht, maar de tijd gaat snel, en dit voelt zo natuurlijk...

Stop dus met vragen 'of' en 'hoe lang nog'....Laat het voor even van ons zijn, laat het voor even heel normaal zijn, de normaalste zaak ter wereld...want dat is het ook, en dat is het tegelijk ook niet. Het is, als het lukt na veel geduld, de wonderlijkste zaak ter wereld.

Bieke

Naschrift:
Ik heb al 17 maanden zo veel steun aan al de verhalen hier. Ik heb er al vaak de steun gevonden die ik nodig had, en die ik niet altijd rondom mij vind. Hopelijk zal het mijne een even grote steun zijn voor andere mama's.
Bedankt voor de website, ik vind dit een waar succes :-)

verhaal-320-1.jpg28 december 2013 wordt dan eindelijk onze Stella Viktoria geboren. Toen ze haar boven het blauwe scherm hielden was ik bijna verbaasd een baby te zien.
De bevalling duurde zo lang en ik had zo veel medicatie gekregen dat ik soort van vergeten was dat we een baby kregen, ik wilde alleen nog maar dat het over was.

Tweede kerstdag begonnen de weeën, tien dagen overtijd. Helemaal blij dat het eindelijk ging gebeuren, liet ik mijn ouders en schoonouders weten dat ze al om de vijf minuten kwamen!!
Helaas schoot het niet op, de weeën kwamen onregelmatig en de ontsluiting bleef hangen bij 2-3 cm.
Na 24 uur puffen, douchen en niet slapen, vond de verloskundige het genoeg geweest. We gaan naar het ziekenhuis.
Ondertussen was ik erg moe maar nog vol goede moed, ik dacht dat het nu niet lang meer kon duren. Waarom zouden we anders naar het ziekenhuis gaan?

Helaas duurde het toen nog ruim 27 uur (51 uur bij elkaar) voordat Stella uiteindelijk met een spoedkeizersnee geboren werd. De navelstreng bleek twee keer om haar nek te zitten, ze zat scheef en had in het vruchtwater gepoept.
Wat er allemaal in het ziekenhuis is gebeurd en fout is gegaan, vind ik nog lastig te vertellen.
Ik ben nog steeds erg verdrietig dat er niet naar mij geluisterd is en dat ze me zo lang hebben laten liggen.
Het allerergste vind ik nog dat Stella hier onder heeft moeten lijden.

Nog steeds voel ik me schuldig dat ik niet beter haar belangen heb bewaakt. Ik had niet zo veel pijnmedicatie (twee keer ruggeprik, drie keer injectie met iets waar ik heel giechelig van werd en nog van alles anders wat ik niet meer weet) moeten nemen, dat is niet goed voor haar geweest. Ik had harder moeten roepen dat ze er uit moest. Ik had moeten zorgen dat ze huid op huidcontact kreeg inplaats van de eerste 24 uur in haar eentje in een bakkie op de kinderafdeling. Ik had haar vaker moeten aanleggen...

De eerste 24 uur haar maar twee keer kunnen aanleggen. Dat ging goed maar helaas kreeg ze van de zusters gelijk bijvoeding en wilde ze uiteindelijk niet meer aan de borst omdat daar bijna niks uit kwam. In het ziekenhuis werd pas de volgende dag kolven voorgesteld om de borstvoediing op gang te krijgen.
Ik was nog veel te suf om zelf na te denken.

Na zes weken fulltime kolven en flessen geven gebeurde er een wondertje. Ze wilde weer bij mij drinken! Wauw wat een geweldig gevoel. Ik was zo blij dat ik de eerste week iedere keer dat ze bij mij dronk moest huilen.
Nu drinkt ze alle voedingen bij mij en weegt ze al zeven kilo met vier maanden!

Nog steeds heb ik veel verdriet van de slechte start maar bij iedere slok moedermelk die ze neemt aan de borst heb ik het gevoel dat ik het een beetje goed maak.

Elvi, trotse mama van Stella

verhaal-316-1.jpgIk heb momenteel veel zwangere vriendinnen en bekenden in mijn omgeving. Ik krijg daarom regelmatig de vraag te horen: 'Hoe is dat nu, borstvoeding geven?' Ik merk dat na deze vraag altijd de standaardzinnetjes over mijn lippen rollen. De alom bekende argumenten van 'borstvoeding heeft zo veel gezondheidsvoordelen, zowel voor je kindje als voor jou', 'het is handig, nooit gezeul met flesjes' en 'het is goed voor de binding'. Allemaal waarheden maar toch heb ik altijd het gevoel dat ik na het opsommen van al die talloze voordelen van borstvoeding niet de lading dek hoe het voor mij écht voelde om mijn kinderen zelf te voeden. Wat het voor mij heeft betekend om borstvoeding te geven, gaat dieper dan al die feitelijkheden en laat zich lastig in woorden vangen.

verhaal-316-2.jpgZes jaar geleden werd mijn dochter veel te vroeg geboren. Ik had vanaf het begin van de zwangerschap een hoge bloeddruk en in de 30e week van mijn zwangerschap resulteerde die hoge bloeddruk in het feit dat ik twee insulten kreeg. Vlak na het tweede insult hebben ze mijn dochtertje met spoed gehaald. Een klein, hulpeloos wezentje van 1300 gram. De zwangerschap was gevuld geweest met angst en in de maanden na de geboorte van mijn dochter bleef deze angst als een constante factor in mijn lichaam genesteld. Ons kleine meisje had veel medische zorg nodig. Ze heeft maanden op de intensive care gelegen en ze leek met al die infusen en apparaten om haar heen weinig op een 'gewone' baby. Ook had ik niet het gevoel dat ik haar moeder was, voor mijn gevoel kon ik niets voor haar betekenen. Ik kon haar niet vasthouden, knuffelen of beschermen. Ik stond erbij en ik keek ernaar als artsen haar weer moesten prikken of als ze noodzakelijke maar pijnlijke behandelingen moest ondergaan. Ik kon haar niet beter maken als ze een infectie had, ik kon haar niet troostend tegen mijn borst leggen als ze huilde, ik kon niets voor haar doen behalve één ding: kolven.

verhaal-316-3.jpgIk heb me de eerste maanden een ongeluk gekolfd. Dag en nacht, om de drie uur. Ik kolfde veel meer dan m'n dochter nodig had (ze gaven haar om de paar uur enkele ml door middel van een maagsonde) maar het was het enige, concrete wat ik voor mijn kleine meisje kon betekenen. Dus ik deed het met overgave. En het werd beloond. Na een aantal weken stelde een lieve verpleegkundige voor om m'n dochtertje tijdens het buidelen even aan te leggen. Ik probeerde het en onze dappere strijder dronk. Toen op dat moment, ruim een maand na haar geboorte, voelde ik me eindelijk moeder. Alles om me heen viel weg. Ik zag geen slangetjes en infusen meer, ik hoorde de surrealistische geluiden van de IC niet meer, ik zag alleen een prachtige baby, míjn prachtige baby.

verhaal-316-5.jpgDe borstvoeding heeft niet alleen mijn dochter door die kritieke eerste maanden geholpen, het heeft ook mij door een ontzettend lastige tijd gesleept. Doordat ík ziek was, hebben ze m'n dochter eerder moeten halen en moest zij nu zo'n gevecht leveren. Ik was erg teleurgesteld en boos op mijn lichaam. Het slechte functioneren van mijn lichaam had geresulteerd in de vroeggeboorte van mijn kind. Mijn lichaam had haar niet kunnen beschermen. Nog erger zelfs: in mijn lichaam was ze onveilig geweest. Al deze gedachtes zorgden ervoor dat ik het vertrouwen in mezelf en in mijn lijf volledig kwijt was. Het heeft nog lang geduurd voordat dit vertrouwen er weer was, maar de borstvoeding heeft dit proces zeker versneld. Dankzij mijn voeding kon ik nu eindelijk wel wat voor mijn kleine meid betekenen. Mijn voeding, dus mijn lichaam, droeg nu bij aan de zorg en ontwikkeling van mijn kind in plaats van dat het een bedreiging voor haar was.

Zelfs toen ze nog niet zelfstandig bij me kon drinken zorgde het kolven altijd voor een positieve focus. Ik bleef mezelf voorhouden dat het kolven een tijdelijke oplossing was, want straks, als ze beter is, nee wanneer ze beter is, zou ze alles bij mij drinken. Zelfs in de tijden dat ze erg ziek was bleef ik vol overtuiging kolven. Zolang ik kolfde was er hoop in plaats van machteloosheid. Hoop op een gezonde baby die ooit 'gewoon' bij me aan de borst zou gaan drinken.

verhaal-316-6.jpgEn zo geschiedde het. Na een aantal maanden mocht ons vechtertje mee naar huis. Doordat mijn dochter lang in de couveuse heeft gelegen waardoor er begrijpelijkerwijze weinig huidcontact was geweest vond ik het nu heerlijk om haar hartslag te voelen, haar in mijn armen te houden en haar eindelijk zelf alles te kunnen bieden wat ze nodig had, waaronder borstvoeding.
Dus hoe het is om borstvoeding te geven? Het heeft ervoor gezorgd dat ik me minder machteloos voelde. Het heeft ervoor gezorgd dat ik me meer 'moeder' voelde. Het heeft niet alleen mijn kwetsbare kind gered, maar ook mij. Maar probeer dat maar eens 'even' uit te leggen. Ik denk dat ik het toch maar bij het 'geen-gezeul-met-flesjes-argument' ga houden.

Lianne

verhaal-318-1.jpgDeze diagnose werd gesteld. Mijn man heeft een hormoonziekte en dus kids zouden er voor ons nooit komen. Anticonceptie heb ik daarom nooit gebruikt en de wens van kinderen hebben we naar de achtergrond geschoven. Omdat we geen kinderen hadden, wisten we ook niet wat we misten en waren we dus gelukkig met enkel een super hond.
Rond mijn 35ste, eigenwijs als ik kan zijn, kocht ik toch een paar ovulatiesticks en binnen een maand was ik zwanger, ongelooflijk maar ik was nog wat terughoudend, eerst maar eens ondervinden in levende lijve, immers ik had de wens zover weg gestopt dat ik niet ineens een gat in de lucht kon springen.
Ik had een zorgeloze zwangerschap, sportte gewoon intensief door en was enorm gelukkig, alles verliep super.

Ook de geboorte, het was hevig maar alles verliep prima, meteen aan de borst en ondanks mijn zeer tengere lichaam, ging het geweldig. De kraamhulp zei, dat ik een natuurtalent was en dat motiveerde nog meer om maar vooral naar mijn intuïtie te luisteren. En vanaf toen was ik om… Borstvoeding geven is voor mij een van de mooiste ervaringen van mijn leven. Het is zoveel meer dan voeden alleen, de troost, de kalmte, de rust, het gevoel, het is allemaal onbeschrijflijk.

Het bleef allemaal heel soepel gaan. Toch was mijn man altijd wat tegen borstvoeding. Hij is heel anders opgevoed dan ik, gesloten badkamerdeuren, veel preutser, dus na een aantal maanden kreeg ik tegenwerking. Ook andere familieleden lieten zich nog wel eens negatief uit over het geven van borstvoeding en dat werd naar gelang de tijd verstreek niet veel beter. En ik vond het allemaal maar heel normaal, waarom zou ik stoppen, waarom zou ik zoiets moois loslaten? We geven veel geld uit aan een gezond leven maar borstvoeding stoppen, dat is een zeer rare combinatie.

Nu kan ik in veel dingen makkelijk toegeven maar dit liet ik het niet gaan.
Omdat ik nu pas ervoer hoe geweldig het moederschap was, werd de wens naar een tweede kind steeds groter. We probeerden weer maar het lukte niet zo snel. Na een tijdje proberen bedacht ik me, dat als ik echt wilde, dat ik dan ook het stoppen van de borstvoeding moest proberen. Natuurlijk wist ik wel dat met borstvoeding je gewoon zwanger kon raken maar doordat een zwangerschap al weer een jaar uitbleef, besloot ik te stoppen toen mijn zoontje bijna drie werd. Dat was ook een mooie leeftijd.

Toch was het stoppen verre van een makkelijke ervaring. We zijn samen, mijn zoontje en ik, werkelijk twee weken lang intens verdrietig geweest. Toen werd het weer beter en heb hem beloofd dat wanneer het tweede kindje er zou zijn, hij weer zou mogen drinken.
De jaren verstreken maar de zwangerschap bleef uit, totdat we op een gegeven ogenblik door een pittige huwelijkscrisis gingen waardoor blokkades in onze relatie werden opgelost en na drie maanden was ik weer zwanger. Ik kan er nu nog om huilen van geluk. Ik hang nog dagelijks met mijn hoofd in de kinderwagen, bijna 42 jaar een dochter van acht maanden, weer een geweldige zwangerschap gehad, weer gewoon blijven doorsporten.
Direct na de geboorte aan de borst en zonder probleem weer volop voeding.

Beide baby's vielen niet af in de weken na de geboorte, ik ben gewoon doorgegaan met kruidig eten maar wel gezond. Heb alle light dranken laten staan, aspartaam of andere schadelijke stoffen, geen vergif tot me genomen, ben sportief bezig gebleven, stress minimaal gehouden, kortom ik heb er alles aan gedaan om voor goede voeding te zorgen en dat is tot op heden gelukt. Het is een Godsgeschenk dat besef ik wel degelijk.
Een Nederlandse melkkoe van 50 KG, zo noemden de moeders op school me onlangs. We wonen in het buitenland en klaarblijkelijk heeft de Nederlandse melk hier een goede naam.

Toch heb ik ook nu weer wat tegenwerking gekregen. Mijn man is weer tegen en riep al voor de geboorte: na een jaar ga je stoppen, nu mag ik een keer beslissen. Maar dames, ik kan je nu al verklappen, dat gaat echt niet gebeuren. Zolang ik goede borstvoeding kan blijven geven, blijft ons meisje aan de borst.

Na menige discussie heb ik hem onlangs een email gestuurd met informatie over borstvoeding, 101 reden om borstvoeding te geven. Met daarbij de opmerking of het niet handiger is om me juist te verplichten door te gaan, we zijn gezondheidsfreaks namelijk. Toch kan ik goed begrijpen dat het moeilijk is als je veel tegenwerking krijgt.

Zo belde ik met een vriendin, net moeder geworden en haar partner en schoonmoeder waren aardig aan het pushen om al te stoppen, uiteindelijk bezweek ze eronder en stopte. Ik heb met haar mee zitten huilen, zo jammer zo verdrietig.

Helaas is mijn zoon ondertussen te groot om nog te mogen meegenieten van het drinken aan de borst maar ik geef hem wel soms afgekolfde melk.
Wanneer ik ga stoppen, geen idee, maar ik ben zeker van plan weer gewoon de drie jaar (of langer) vol te maken. Als ik daarvoor compromissen moet sluiten, zal ik dat zeker doen!

Nancy

verhaal-317-2.jpgDe WHO-norm is twee jaar…
Die haal ik niet.

In 2004 beviel ik op 24-jarige leeftijd van mijn eerste kind, een dochter. Ze had wat aanmoediging nodig, aanhappen was een kunst maar na een dag of wat ging het soepel. Ik kon haar overal voeden. Een spelletje spelen ondertussen, de krant lezen.
Na mijn bevallingsverlof had ik ouderschapsverlof en zo had ik mijn dochter een half jaar fulltime aan de borst. Toen ik ging werken voedde ik haar elke ochtend en avond zelf en op de dagen dat ik werkte kreeg je kunstvoeding, als ik thuis was voedde ik zelf. Dat ging goed.

De dag voor haar eerste verjaardag wilde ze 's morgens niet meer en toen ik het 's avonds nog eens probeerde wilde ze ook niet.
Zonder een probleem zijn we gestopt. Ik voldeed niet aan de WHO-norm, maar wel aan de Sarah-norm.

Twee jaar later beviel ik van haar broertje. Met het zelfde borstvoedingsplan in mijn hoofd begon ik aan mijn tweede borstvoedingsperiode. Ondanks de tweede keizersnede en een te kort tongriempje dronk hij meteen goed. Geen vuiltje aan de lucht hoewel. Na een week of wat begon hij eczeem te krijgen en na zijn eerste fles kunstvoeding een paar weken voor ik weer moest gaan werken zaten we bij de HAP. Koemelkallergie, kippeneiallergie, notenallergie, soja-allergie. Een nieuw plan dus. Ik at die producten niet meer. Kolfde zo veel mogelijk en wat ik niet kon kolven kreeg hij met de meest uitgeklede vorm van kunstvoeding. Meestal een fles per dag. Zo hielden we dat een jaar vol. Daarna was mijn kolfopbrengst zo klein dat ik hem alleen nog in de ochtend en avond voedde en als ik thuis was een keer. Ondertussen konden we het verder redden met een fles kunstvoeding en andere vloeistoffen. Met één jaar en vier maanden stopte hij uit zichzelf met drinken. In plaats van drinken legde hij zijn hoofd tussen mijn borsten en ging slapen. Wederom voldeed ik niet aan de WHO-norm maar wel aan de David-norm.

verhaal-317-1.jpgInmiddels ben ik op 8 mei moeder van mijn derde kindje, hij heeft nog geen kunstvoeding geproefd. M'n kolfopbrengst begint wel steeds minder te worden maar een fles per dag kan ik nog wel kolven en straks kan hij ook andere dingen drinken. Als hij bij me is, drinkt hij als hij dorst heeft, de ene keer wat water de andere keer wat melk. Dat vinden we beide best. Het is, na veel gedoe, reflux, last van zijn darmen en een enorme huilbaby, een vrolijk jongetje met een enorm doorzettingsvermogen.
Ga ik de WHO-norm redden? Geen idee, maar ook dit keer voldoe ik aan de Casper-norm. We stoppen als hij er genoeg van heeft.

Ik voldoe drie keer aan de norm… en elke norm heeft een andere naam.

verhaal-315-1.jpgHai! Ik ben Laura en ben heel trots op mijn prestatie, ondanks dat ik vind dat dit gewoon normaal zou moeten zijn trouwens. Toch wil ik m'n verhaal van m'n allergische dochter graag met jullie delen.

Na twee jaar en vier maanden ben ik klaar met de borstvoeding! Van te voren dacht ik dat ik al heel blij zou zijn als ik drie maanden zou halen (ik werkte als voedingsdeskundige/diëtist voor een bekend kunstvoedingsmerk en had helemaal in m'n hoofd dat de borstvoedingsnorm daar normaal was). Al heel gauw bleek dat m'n dochter niet tegen koe- en geitenmelk kon. Papa en mama hebben ook redelijk wat voedselallergieen dus helaas is ze erfelijk belast. Als ik ook maar iets van koemelk at, kreeg zij meteen hele erge uitslag. Ook bleek dat als ik pinda en soja producten at dat zij daar zeer erge uitslag van kreeg. Rond haar eerste verjaardag ben ik gaan provoceren en heb ik haar alle dingen waar ze niet tegen kon één voor één gegeven en echt alle uitslag was er nog steeds. Ik had al heel gauw in m'n hoofd dat ik zo lang als nodig borstvoeding zou geven aan haar, want dat is toch veeel lekkerder dan die vreselijk vies smakende medische kunstvoeding voor allergieën. Dus dat gingen we doen!

Toen m'n dochter 14 maanden was, was ze wat ziekjes en verkouden. Toen ontdekte ze dat mama's melk uit een flesje veel makkelijker was en toen wilde ze eigenlijk al niet meer bij mij drinken! Na een periode van frustratie en blijven proberen ben ik toch maar volledig gaan kolven, want dat moest ik toch al doen anders liep de melk terug. Ook s'nachts ging ik kolven, want ik kon het anders niet voorwerken. M'n dochter sliep toch nog niet door dus dat kon er ook nog wel bij. Maar na twee maanden ging ze af en toe doorslapen en ben ik gestopt met het nachtelijke kolven. Toen ze twee jaar en twee maanden was kolfde ik nog steeds vier keer per dag. Dit was goed voor bijna 500ml melk en vulde ik dan aan met water, want ze wilde niks anders dan mamamelk drinken.

Vanaf toen ben ik gaan afbouwen naar rijstemelk, ze had er eerst best moeite mee want het smaakte toch anders dan ze gewend was. Nu twee maanden later ben ik klaar! Het kolven was echt onderdeel van m'n leven geworden dus ik moest wel heel erg wennen aan al die tijd die ik over hield nu ik niet meer kolfde. Ze drinkt nu graag rijstemelk en water (vindt ze heerlijk!) en ze krijgt voldoende aanvulling voor haar calcium. Inmiddels kan ze een beetje soja en geitenmelk goed verdragen. Dus dat biedt weer mogelijkheden en maakt dus dat ik gemakkelijker kan stoppen.
Bij een volgend kind zou ik dit trouwens zo nog een keer doen of het kind nou allergische klachten heeft of niet.

Ik ben trots op wat ik gedaan heb voor m'n dochter en trots dat ik heb doorgezet ondanks veel ontmoedigende reacties van anderen en de vele onzekerheden die ik tegen ben gekomen.
Ik heb heel veel gehad aan jullie tips en artikelen en ook aan de verhalen van anderen op de website van Kenniscentrum Borstvoeding! Super bedankt!!

Hierbij de foto van haar allerlaatste mamamelkie.

Laura

verhaal-314-1.jpgAlle mogelijke emoties die kunnen worden ervaren rondom borstvoeding, heb ik zo'n beetje gekend. En hoewel ik al bijna 2,5 jaar borstvoeding geef aan mijn oudste en sinds vijf maanden ook aan de jongste, hoort daar ook borstverdriet bij. Even maar, heel even en dat even deed me zeer genoeg.
Het was nacht, mijn oudste dochter Sofie was twee dagen en ik had vier nachten nauwelijks geslapen. Ook had ik pijn door de keizersnee die ik had ondergaan en bovenal had ik een hongerig kind. De verpleging leek geen tijd voor me te hebben. Ze renden in en uit, deden wat noodzakelijk was. Een zuster deed teveel: ze haalde Sofie bij mij uit bed terwijl ze nog aan de borst lag.

Om vijf uur in de ochtend gooide ik het bijltje erbij neer. 'Ik wil een fles,' sommeerde ik. 'Je kunt ook proberen te kolven…' probeerde een verpleegster nog. 'Niks kolven, mijn kind heeft honger, hier met die fles!' snauwde ik terug.

verhaal-314-2.jpgToen enkele uren later mijn partner aan mijn bed verscheen, trof hij een tevreden slapende dochter en een gebroken moeder met borstverdriet. Hij liet zich niet gek maken en samen met een invoelende 17-jarige stagiaire-verpleegkundige en een doelgerichte hoofdverpleegkundige, hielp hij me besluiten om de borstvoeding toch nog een kans te geven. De fantastische lactatiekundige die 's middags thuis aan mijn eigen bed verscheen, bood me een hoopvol perspectief en hielp me vertrouwen te krijgen in mijn lichaam als voedingsbron voor mijn kind.

Na vier maanden waren de tepelkloven van de eerste week genezen, was de borstontsteking in de achtste week naar de achtergrond geschoven en de vaardigheden van Sofie dermate ontwikkeld dat zij geen massa's lucht meer inslikte door de sterke toeschietreflex bij mij. Nu het lekker liep, verdrong ik ook mijn borstverdriet naar de achtergrond. Ik ontmoette andere moeders die zelf voedde in het borstvoedingscafé, vergaarde kennis over het belang van borstvoeding en zag Sofie goed gedijen op mijn melk. Inmiddels was ik zover dat ik mijn zwangere schoonzus die niet van plan was om borstvoeding te gaan geven, in gedachte van een toekomstige criminele daad betichtte. Zij vertelde me op een dag dat ze een zwangere vrouw had gezien die rookte en dat zij dit een pijnlijk aangezicht had gevonden. Ik beschouwde haar voornemen om niet zelf te voeden van eenzelfde kaliber.

verhaal-314-3.jpgIedereen in mijn omgeving die in de maanden die volgden zwanger was of beviel, probeerde ik -met de beste bedoelingen- te ondersteunen om hun voornemen tot een succes te laten worden. Ik leende hen boeken, verwees naar websites en gaf tips en adviezen. Hoewel ikzelf tijdens mijn eerste zwangerschap de folders die ik van de verloskundige kreeg achteloos bij het oudpapier deponeerde (borstvoeding leek mij de meest natuurlijke en logische keuze, maar als dit voor mij niet zou werken was de fles in mijn ogen een prima alternatief), was ik toch de mening toegedaan dat in de eerste plaats kennis en inzicht de moeders in spé zou helpen de borstvoeding te laten slagen.

Tot ik onlangs bij twee slimme, goed geïnformeerde vrouwen de borstvoeding in de soep zag lopen. De eerste werd na enkele dagen met een baarmoederontsteking opgenomen in het ziekenhuis, de andere sliep al voor de bevalling slecht en na de bevalling nog minder, kolfde een week lang acht keer per dag en gaf het op toen dit in totaal slechts drie druppels melk opleverde.

verhaal-314-4.jpgIk wil hier niet uitweiden over wat er in hun specifieke gevallen wellicht al dan niet nog meer gedaan had kunnen worden om bij hen de borstvoeding toch te laten slagen. Ik weet dat beiden zeer doordrongen waren van de voordelen van borstvoeding boven kunstvoeding en dat ze dan ook sterk gemotiveerd waren eraan te beginnen. In ieder geval veel gemotiveerder dan ik voor mijn eerste bevalling. Ik kan me geen voorstelling maken bij het verdriet dat zij ervoeren toen zij besloten het 'op te geven' en hoe het gevoeld moet hebben om je kind de ene na de andere fles te geven, terwijl je je had ingebeeld dat je je kindje zelf zou voeden. Eén fles heeft mijn oudste gehad toen ik de borstvoeding voor enkele uren in de wilgen hing en ik gaf 'm terwijl de tranen over mijn wangen biggelden.

Ik denk wel dat we moeten blijven nadenken hoe zoveel mogelijk vrouwen, zo lang mogelijk borstvoeding kunnen geven aan hun kinderen. In mijn ogen is er nu nog een veel te sterke nadruk op informatievoorziening. Natuurlijk is het belangrijk dat de juiste informatie beschikbaar is en is het goed dat het beeld dat kunstvoeding gelijkwaardig is aan borstvoeding, met feiten wordt tegengesproken. Ik denk alleen dat correcte informatie alleen niet afdoende is.

Een belangrijke toevoeging zijn in mijn ogen de verhalen van voedende moeders. Niet de rooskleurige varianten van hen die zich compleet identificeren met het geven van borstvoeding. Wel de echte, authentieke verhalen van de moeders die inzien dat borstvoeding geven belangrijk is, maar tegelijkertijd geen heldendaad. Die vertellen dat het geven van borstvoeding prettig kan zijn en dat het de relatie met je kind ondersteund, maar die ook vertellen over de moeilijke, pijnlijke en uitdagende momenten en periodes en de gevoelens die hierbij komen kijken.

verhaal-314-5.jpgDe laatste carnaval kwam ik door met één biertje en ik ben tot op heden aardig in mijn bewegingsvrijheid beperkt, omdat ik niet meer dan enkele uren van mijn jongste dochter Liesje verwijderd kan zijn, aangezien zij pertinent de fles weigert. Daarbij vind ik kolven – wat ik totdat Sofie negen maanden was wel heb gedaan – zo iets vreselijks dat ik niet van plan ben het nog te doen en krijgt Liesje dus kunstvoeding (als zij hopelijk binnenkort toch alsnog de fles gaat accepteren) als het een keer niet lukt om op tijd in haar nabijheid te zijn. Onlangs heb ik de voedingen van mijn oudste teruggebracht naar één per dag en ik voel me hier nog schuldig over, hoewel de meeste mensen in mijn omgeving niet eens weten dat zij überhaupt nog borstvoeding krijgt. Gelukkig niet vaak meer, maar er zijn nog steeds momenten dat ik er geen zin meer in heb. Dat ik de zorg wat meer en makkelijker wil kunnen overdragen aan anderen en weer meer ruimte wil voor mijzelf en voor mijn carrière.

Zie hier: een begin van mijn eerlijke verhaal. Ik kan heel goed begrijpen dat Karine Hoenderdos, die een aantal weken geleden haar beklag deed over het ontbreken van borstverdriet op borstvoeding.com, het borstvoedende deel van de vrouwen als een 'front' ervaart. Ook ik -die alle gedragskenmerken laat zien van een langvoedster en tandemvoedster- verzet me tegen deze groep en probeer te voorkomen dat ik er zelf onder word geschaard, onder andere door minder te praten over de voeding die de oudste nog krijgt, dan ik zou willen. Maar dit 'me niet willen identificeren met' is in de basis natuurlijk niet anders of beter als 'wel willen identificeren met'.

verhaal-314-6.jpgWellicht moet ik een voorbeeld nemen aan Sofie (2,5 jaar), die er geen punt van maakt om alles wat ook maar enigszins een levend uiterlijk heeft aan haar borst te leggen: haar pop, een pluche Nijntje, de teddybeer. Pas bleek zelfs de tuinkabouter dorstig. Helaas heeft hij een hoge prijs moeten betalen voor deze drinkpartij: staand voeden bleek nog niet zo makkelijk en Sofie liet 'm uit haar handen glijden.

Ik bemerk dat wanneer ik wel open ben over hoe het werkelijk voor me is om borstvoeding te geven, ik me bewust word van de identificatie die ik ermee heb of juist de aversie hiertegen. Door enkel vanuit mezelf te spreken, verklein ik de kans dat ik anderen tegen me in het harnas jaag. Graag nodig ik alle borstvoedende vrouwen uit om samen met mij niet alleen hun verhaal te delen, maar ook tot zelfonderzoek over te gaan, om zo ruimte te creëren en tot begrip te komen voor moeders die kunstvoeding én moeders die borstvoeding geven.

Anne

verhaal-313-1.jpgDe dupe worden van de borstvoedingsmaffia. Een vervelend schuldgevoel waar veel vrouwen in Nederland mee zitten. Erg vervelend lijkt me. Een gevoel waar je op dat moment niks meer mee kunt en die je boos maakt. Boos op diegene die er anders over denken. Gefrustreerd op die blije borstvoedmamma's. Die ongegeneerd hun kind aan hun borst leggen. Nergens anders meer over kunnen hebben dan hoe gezond hun melk is voor hun kind. Je zou er gek van worden.

Het is niet raar dat dit gevoel vandaag de dag bestaat, en die blije borstvoedmamma's zijn daar ook niet boos over. Nee? Nee, echt niet! Die vinden het alleen maar vervelend voor jullie en hopen hun gevonden geluk in de natuur op jullie over te brengen. Helaas gaat dat niet helemaal goed en bestaat er veel frustratie. Daarom wil ik proberen met dit stuk uit te leggen waar de woede van de vrouw die borstvoeding geeft vandaan komt. Want dat die er is zal ik niet onder stoelen of banken schuiven en dat gaat al even een generatie of twee terug.

verhaal-313-2.jpgZo vertelde mijn oma nog altijd spijt te hebben dat ze geluisterd had naar haar kinderarts die haar adviseerde per direct met de borstvoeding te stoppen. Haar kind was negen maanden en werd er 'veel te dik van'. Met pijn in haar hart stopte ze, ze was zelf ook niet de slankste en wilde het beste voor haar kind. Haar zoontje snapte er niks van en weigerde met veel tranen de fles. Uiteindelijk lukte het dan toch door een enorm gat aan het uiteinde van de speen te knippen. Tot de dag van vandaag baalt ze dat ze haar eigen gevoel hierin geen waarde heeft toegekend.

Mijn andere oma is nog weer iets ouder en toen was borstvoeding al helemaal een 'onhygiënisch gebeuren'. Als je dan toch besloot het te doen werd eerst je hele borst schoongemaakt met alcohol voordat de baby werd aangelegd. Na twee weken begonnen buikkrampjes en mijn oma won advies in bij haar huisarts. Stoppen met borstvoeding en over naar de fles, was het advies. Toen ze erachter kwam dat dit niet de uitkomst bood, was het al te laat.

verhaal-313-3.jpgMijn moeder lukte het zich af te sluiten van al deze goedbedoelde flesadviezen. Ze voedde mij zelfs tot mijn vierde. Toch durft ze het tot op de dag van vandaag lang niet aan iedereen te vertellen. Ze verzweeg het zelfs tegen haar kraamhulp na de geboorte van haar tweede kind.
Toen ik zelf net bevallen was gaf ik de borst. Het duurde niet lang of de vragen over flesjes kwamen. Wanneer stop je? Goh, geef je nog steeds de borst? Lukt het flesje niet? Ach wat vervelend. Heeft 'ie veel krampjes? Ja, dat komt door wat jij eet.

Kijk nu eens goed naar onderstaande reclame. Bedenk eens hoeveel vrouwen er daardoor met stuwing in hun borsten lagen te huilen op hun kraambed. Alleen omdat ze 'het beste' voor hun kindje wilden, terwijl hun hele lijf en moeder natuur iets anders schreeuwden, en vertel mij dan nog eens; wie is de maffia?

Miljoenen vrouwen en baby's zijn vanaf de opkomst van de kunstvoedingsindustrie tot vandaag de dag slachtoffer geworden van deze industrie. Nee, niet 'omdat de toekomst van je kindje vandaag begint', maar omdat er miljarden te verdienen zijn aan koeienuiers.
Natuurlijk is kunstvoeding niet het beste voor kindjes wanneer er ook speciaal afgestemde moedermelk bestaat. Helaas wordt er tot op de dag van vandaag nog veel misbruik gemaakt van het onzekere moederhart door de kunstvoedingsindustrie. Hier is door de jaren heen veel mee kapot gemaakt en is moeder natuur de dupe geworden. Sterker nog: er zijn vrouwen die aangeven het 'onnatuurlijk' te vinden en er voor kiezen met stuwing in hun kraambed blijven liggen, puur en alleen omdat de industrie in de afgelopen jaren vol met blije baby-advertenties en flesjes het erin heeft geprent.

En lieve moeder die zich schuldig voelt: is die borstvoedende vrouw diegene die je pijn doet? Of is datgene wat pijn doet iets anders? Wantrouwen in je lichaam? Schaamte voor je eigen borsten? Een ideaalbeeld gecreëerd in reclames over flesjes terwijl je lichaam iets anders vertelt? De oude generatie die vertelt dat het makkelijker is?
Weet dat je je van mij niet schuldig hoeft te voelen. Ik weet dat je je uiterste best deed de beste mamma te zijn, maar dat de reclame je hierin heeft gevormd.

Laten we elkaar steunen, maar vooral, laten we in de toekomst het wonder wat we vlak na de geboorte mogen ontvangen zelf eens de keuze geven. Leg hem of haar op je lichaam en met het kleine lichaampje zelf de route bepalen naar wat voor hem of haar belangrijk is.
Daar is geen enkele reclame voor nodig, van welke maffia dan ook.

verhaal-311-1.jpgTijdens mijn zwangerschap zei ik nog. Als ik nog borstvoeding geef als de kleine twee jaar is ga ik echt wel kolven, toch niet meer aan de borst?! Dat ik borstvoeding ging geven stond vast, een andere optie was er niet voor mijn gevoel. Maar we proberen wel de eerste drie maanden en kijk nog wel of ik ga kolven.
En daar was je dan. Om 17:28 uur was je geboren, maar aanhappen wilde je niet lukken. Na een moeizame nacht was daar eindelijk in de ochtend de eerste echte voeding! Wat was ik blij. Snel volgde flinke stuwing waar ik verder geen last van had alleen dat die gigantische meloenen behoorlijk in de weg konden zitten. Ook had ik nog geen zoogcompres uit de verpakking hoeven halen, de melk komt alleen als de kleine man wil drinken.

verhaal-311-2.jpgToch bleef aanhappen lastig en je was een ongeduldig ventje. Na twee dagen en nachten klungelen, tepelhoedjes in huis gehaald en de voedingen gingen voort goed. Alleen moesten mijn tepels even wennen aan jouw zuigkracht en een paar tepelkloven te pakken. De pijn bleef en werd iedere week erger. Na een bezoekje en thuisbezoek van een lactatiekundige was zijn hap voort helemaal goed dat we zonder tepelhoedjes verder konden, alleen spruw was de rede voor de pijn. Weekje zalfje smeren en jij een vies geel toetje na de voeding en mama kon volop gaan genieten. Voor even...

verhaal-311-3.jpgMet tien weken begonnen jouw regeldagen en met twaalf weken was ik ongesteld. Een gigantische dip van 2,5 week met bijna non stop voeden. Voor deze ene keer zijn we tussendoor gaan wegen bij het consultatiebureau, want ondanks je gewoon jezelf was wilde ik zeker weten dat je niet zou afvallen. Inderdaad maar 70 gram aangekomen in twee weken tijd. Meteen volgde het advies om te gaan bijvoeden. Bijvoeden?! Ik zit in een gigantische dip, natuurlijk is hij 'te weinig' aangekomen. Aanleggen aanleggen aanleggen en nog eens aanleggen. En inderdaad: twee weken later bij de normale afspraak had je het dubbel en dwars ingehaald. Mama had weer genoeg melk, maar je slapen ging steeds slechter. Verborgen reflux leek de boosdoener. Een korte periode van medicijnen was genoeg om te zorgen dat je daar geen last meer van had. Inmiddels kon je clusteren als de beste dus dat was maar goed ook.

Mama gaat weer aan het werk en had allang besloten dat we in ieder geval een half jaar gingen halen. Kolven ging op zich goed, hoewel er geen voorraad in de vriezer lag dus opa en oma voorzichtig om moesten gaan met de melk. Heel af en toe misschien net een 10-20 cc te weinig gehad, maar je hebt nooit onnodig gehuild.

verhaal-311-4.jpgEchter werd het slaapprobleem steeds erger. Dan toch te weinig melk? Mijn menstruatie hielp ook niet echt mee met een maandelijkse dip in de productie. Een poosje een papje van kunstvoeding geprobeerd. Had mama even rust in de avond en konden we te weinig melk uitsluiten. Inderdaad daar lag het niet aan, want 'gelukkig' veranderde er weinig. Ook was ik na vijf keer die maandelijkse dip zo beu dat de minipil dit euvel had verholpen.

verhaal-311-5.jpgDe tijd vliegt voorbij en voeding in stukjes wordt een nieuw hoofdstuk. Spannend hoor. Voor de kleine man en voor mij. Hoe ga ik mijn gevoelige productie op peil houden? Krijg je wel genoeg binnen? Zoals met alle fases vind je overal vanzelf je draai in en dus ook met vaste voeding. Door je kleine hap tijdens het eten begin ik toch te twijfelen... misschien toch een te strak lipbandje? Voordat ik de knoop hoefde door te hakken om er iets aan te laten doen, had hij al in een enthousiaste bui zelf dat euvel verholpen. Met dank aan borstvoeding na twee traantjes weer kunnen lachen. Nu voelde ik ook je tandjes niet meer tijdens het voeden en jij kon nu nog beter genieten van vaste voeding.

verhaal-311-6.jpgHoewel ik toch even twijfels had of de vaste voeding wel genoeg vlotte, kwam daar na je ongelukje met je lipbandje flinke veranderig in. Inmiddels eet… uh... vreet je flink wat weg en drink je zo'n vier keer per dag bij mij met slokjes 's nachts, want 's nachts blijf je voeding nodig hebben. Dankzij borstvoeding komen we beide nog aan aardig wat nachtrust. En hoelang we doorgaan? Zolang we daar zin in hebben. Zou het zo wie zo niet over mijn hart kunnen verkrijgen om je nu je nachtelijke slokjes af te pakken. Eerst goed slapen en dan kijken we wel verder.

verhaal-311-7.jpgOns eerste jaar in vogelvlucht. We hebben veel te voortduren gekregen, daardoor o zo trots dat we 1 jaar hebben mogen volmaken. Mindere tijden leken een eeuwigheid te duren, maar nu ik het zo opschrijf, weet ik zeker dat ik nog een hoop vergeten ben. Allemaal dankzij het borstvoedingsforum, want door de steun en júiste adviezen daar heb ik iedere tegenslag en onzekerheid overwonnen.

verhaal-311-8.jpgDie tevreden glimlach, de troost die je vindt als je je weer eens gestoten hebt, weer in slaap kunnen vallen als je overstuur wakker wordt. Ik had het allemaal voor geen goud willen missen, want borstvoeding geven is iets magisch. Niet te omschrijven als je het zelf nooit gegeven hebt. Zelfs niet als je borstvoeding geeft. Beeld je de tevreden glimlach in van je kleintje in na een voeding, slokje troost of slaapmutsje en voel pure liefde, geluk, verliefdheid en trots door je heen gaan.

Gerrianne

verhaal-312-1.jpg
Ik ben zelf van de generatie flesvoeding, niemand in mijn familie of vriendenkring heeft borstvoeding gegeven, ik ken niemand die borstvoeding geeft maar vanaf het moment dat ik zwanger was wist ik dat ik borstvoeding aan mijn kind wilde geven. Ik ben altijd bewust met mijn lichaam bezig, eet verantwoord, gezond en biologisch en wilde dit ook aan mijn kind meegeven en hoe kan dit beter dan via mijn eigen lichaam?

Na een hele ellendige periode heb ik al een jaar of acht geen contact meer met mijn familie. Dit verdriet draag je altijd mee maar nog erger, mijn schoonouders waar ik altijd een fantastische band mee had, zijn er echt niet meer. En o wat heb ik ze gemist tijdens mijn zwangerschap, wat had het leuk geweest om dit met ze te delen.

Mijn bevalling was kort en heftig maar daar was ze, ons kleine meisje waar we zo naar verlangd hadden. Omdat ik zo graag borstvoeding wilde geven had ik bij de verloskundige meerdere keren aangegeven dat ze minimaal een uur bloot bij me moest liggen, ik wist dat dit goed was en wilde dit zo graag! En dat is gelukt, wat geweldig! Terwijl ik gehecht werd lag mijn meisje op mijn borst, de controles kwamen later wel. Vooraf had ik het boek van Stefan Kleintjes over borstvoeding gelezen dus ik wist het allemaal wel, borstvoeding, ik ging het wel even doen.

Mijn meisje mocht meteen mee naar huis mits we wel bijvoeding gingen geven. He??? Dat was nu juist wat ik niet wilde, maar in de roes van je bevalling hoor je maar de helft en het moest van de verloskundige dus dan zeg je maar ja. Leg maar veel aan werd me gezegd, ik wist niet eens hoe het moest en de kraamhulp kwam pas in de middag. Resultaat, kapotte en zere tepels na een dag want ik had werkelijk waar geen flauw idee wat ik aan het doen was. Toen de kraamhulp er was kregen we de opdracht haar om de drie uur te voeden, met een spuitje kunstmelk en onze vinger erbij om aan te zuigen. Voor mij werd de kolf tevoorschijn gehaald, man wat een apparaat. Daar kwam de eerste melk dus konden we het spuitje al snel vullen met mamamelk in plaats van die stinkende kunstmelk (sorry) en wat was ik trots. Na een dag of twee waren de tepels goed genezen maar ik was bang want wat deed dat zeer, dan maar tepelhoedjes op advies van de kraamhulp, geen idee wat de nadelen waren van die dingen. Na een dieptepunt in haar gewicht gingen we de goede kant op, ze begon te groeien en dronk live bij mij aan de borst. Slapen deed ze niet veel, ze wilde alleen maar bij ons op de borst slapen. Maar dat mocht niet, je mag je baby niet bij je in bed nemen en je moet op de klok om de drie uur voeden en deze adviezen volg je maar op want (in mijn geval) je weet niet beter, ik kon het ook aan niemand vragen. Neem hier ook nog eens bij dat ik heel erg geconditioneerd opgevoed ben, niets gebeurde zonder klok en we deden alles omdat het 'zo hoort'.

Na tien dagen ging de kraamhulp weg, manlief was intussen weer volop aan het werk en daar zat ik dan, samen met mijn meisje en nog steeds geen idee wat ik aan het doen was. Heerlijk hè die roze wolk kreeg ik keer op keer te horen, maar voor mij was de wolk grijs en deze werd steeds meer zwart want o wat heb ik het moeilijk gehad. Opvliegers, hartkloppingen, huilbuien, geen eetlust, veel afvallen, buien dat ik alles achter wilde laten en gewoon weg wilde gaan… Ik kon dit niet. En ik voelde me zo schuldig, mijn dochter was gezond en deed het goed, waarom voelde ik dit. Waarom wilde ik mijn meisje niet de hele dag bij me hebben? Ja, depressies komen voor in mijn familie en ja, ik ben bang geweest dat dit zou gebeuren, maar gelukkig is mijn vechtlust altijd gebleven.

verhaal-312-2.jpg
Het huilen van mijn meisje hield niet op, mijn nachten werden steeds korter, ik wiegde haar in slaap en dan sliep ze soms een uurtje. Ten einde raad gaan inlezen en advies gevraagd op het CB, inbakeren was de oplossing. Ik geloof hier nog steeds wel in want mijn dochter heeft er baat bij gehad en kon toen slapen maar wat zou ik het nu anders doen. Vaker aanleggen, bij me in bed laten slapen, maar toen kon ik het niet, mijn hersens waren prut en ik was leeg/op. En geen moederlijk advies waar ik zo naar verlangde.

Ondertussen groeide ze goed dus vijf voedingen was wel genoeg zeiden ze op het CB, minimaal drie uur ertussen en maximaal vier, en ook dat deed ik weer trouw. Na haar tweede vaccinaties gestopt met inbakeren. En ik bleef maar lezen, zo kwam ik erachter dat de tepelhoedjes (die ik nog steeds gebruikte) de productie konden remmen, ik las over hongersignalen, en o wat heb ik het daar moeilijk mee gehad, wanneer had ze honger, ik wist het niet.

Naar het CB om te wegen en haar lijntje boog wat naar beneden, niets om me zorgen over te maken volgens het CB maar dat deed ik wel want ik maakte me overal zorgen over. En ja, toen ging er een klein knopje om, weg met die tepelhoedjes na 17 weken. Dat weekend een lactatiekundige ingehuurd, want o wat dronk ze ineens kort. Lactatiekundige erbij en zij heeft me weer wat zelfvertrouwen gegeven, we deden het hartstikke goed en ze vond het erg knap dat ik zo rigoureus gestopt ben met de hoedjes.

Toen ik me na vier maanden nog niet beter voelde bloed laten prikken, gelukkig waren alle waardes goed. Ik was inmiddels zeven kilo lichter dan voor mijn zwangerschap en ik was al niet een van de zwaarsten. Ik was weer begonnen met werken, mijn bloed was goed, ik moest het dus echt zelf doen! En toen ging de knop echt om! Ik ben meer gaan eten, propte het er soms in maar ik moest, alles voor mijn kleine meisje, want, de borstvoeding moest slagen! Vitamines gaan slikken en jaja, mijn meisje vaker gaan aanleggen. Voor en na ieder slaapje, niet meer op de klok kijken, eten als ze honger heeft en slapen als ze moe is.

Voor iemand die zo geconditioneerd is opgevoed is voeden op verzoek een van de moeilijkste dingen die er is. Maar het is me gelukt! Ik snap het! Mijn kleine meisje heeft me geleerd dat ik de klok moet vergeten en naar haar moet kijken, eindelijk na vier maanden viel het kwartje en ging het met mij weer de goede kant op. Mijn meisje en de borstvoeding hebben me er doorheen gesleept!

En nu? Nu is mijn meisje alweer bijna zeven maanden en geef ik volledig borstvoeding. We zijn begonnen met bijvoeding, op de kleintjesmanier, natuurlijk!
En o wat geniet ik van de borstvoeding, ik zou iedereen die een baby krijgt willen overtuigen hoe mooi het is. Als ik thuiskom van mijn werk even fijn bij mama drinken, na het douchen even ontspannen aan de borst, even onrustig 's nachts ook even aan de borst en weer slapen. Ik heb het nooit geweten maar borstvoeding is zoveel meer dan voeding! Stoppen, geen haar op mijn hoofd die daaraan denkt! Door dit kleine mensje ben ik een ander mens geworden en ik zal haar daar altijd dankbaar voor zijn. En ja, ik heb spijt hoe ik het in het begin gedaan heb, het is voor mij geen excuus dat ik niet beter wist en dat ik op een zwarte wolk zat. Maar ik weet ook dat spijt je nergens brengt in het leven dus ik ben blij dat het 'maar' vier maanden duurde voor het kwartje viel. Mijn les in het leven? Dat ik van mijn dochter geleerd heb los te laten……het is soms nog moeilijk maar: ik kan het!

Dus andere moeders op een zwarte wolk, jullie kunnen het ook, ongeacht je situatie die wolk gaat een keer weg en dan komt die roze of blauwe wolk toch echt tevoorschijn! Heb vertrouwen in jezelf en luister en kijk naar je kind, dan komt het echt goed!

verhaal-310-1.jpg
Beste redactie,

Begin mei 2013 is ons eerste kindje geboren. Deze foto is genomen toen hij zes weken was. Heerlijk aan de borst in slaap vallen, maar wel contact houden. Dat het de eerste maanden enorm zwaar was, is hier niet aan af te lezen. Maar ik besef me meer en meer dat we heel erg blij kunnen zijn dat de borstvoeding zo goed gaat. Bij de start zat alles tegen wat tegen kon zitten: moeder met heftig HELLP-syndroom, een spoedkeizersnede (wegens snelle achteruitgang van moeder, maar ook zoonlief kreeg het moeilijk), moeder en kind gescheiden van elkaar, kind 'dus' door de zusters gevoed met flessen, moeder naar Intesive Care en pas vanaf dag drie in het leven van zoonlief weer herenigd. Hij was behoorlijk klein en vond het maar moeilijk, zuigen aan de borst. Maar we kregen veel steun in het ziekenhuis, het Meander Medisch Centrum in Amersfoort, om de borstvoeding te laten slagen. En het is gelukt, vanaf dat hij een week oud is, leefde hij zes maanden lang op enkel mama's melk!

Nu eet hij volgens de Rapley/Kleintjes-methode overdag stukjes fruit, groente, rijstwafel etc. Maar de borst is nog de hoofdvoeding, dat laat hij duidelijk merken. Hij heeft de regie, dus ik vertrouw erop dat hij weet wat goed voor hem is. Gelukkig hebben wij een consultatiebureau waar ze erg pro-borstvoeding zijn en zelf ook 'Eten voor de Kleintjes' aanraden.
Zoonlief doet het geweldig, zijn moeder krabbelt weer op. En ondertussen genieten we samen van de voedingsmomenten!

Tijdschema

- maandagochtend 8 uur zoonlief ter wereld gekomen met spoedkeizersnede.
- rond 11.30 voor het eerst op mijn buik gelegd en aangelegd.
- rond 17.00 pas weer samen, lekker op de buik liggen en aangelegd.
- dinsdag naar IC gebracht, zoonlief bleef achter op Neo natologie (in een ander ziekenhuis!).
- woensdag eind van de middag weer op kraamafdeling herenigd.

In de afgelopen maanden heb ik veel aan jullie website gehad. Ook al hebben wij zelf nooit getwijfeld om te stoppen, het ging allemaal zó natuurlijk na die eerste week, het was heel fijn om te lezen over langer voeden, hoe gaat het straks als je weer werkt etc etc.

Dus: bedankt dat jullie er zijn. Om in goed Nederlands te zeggen: Keep up the good work!

Hartelijke groet,
Kathelijne

verhaal-309-1.jpgNa achttien maanden is het moment toch echt aangebroken, het is op. Ik wist dat deze dag een keer zou komen maar toch is het wel even slikken. Ik hoor en lees vaak veel negatieve verhalen over borstvoeding geven en die verhalen wekken soms de indruk dat borstvoeding geven moeilijk is. Ik begrijp heel goed dat het niet bij iedereen even gemakkelijk en probleemloos verloopt maar het kan wel probleemloos verlopen. Daarom wil ik mijn verhaal graag met anderen delen om te laten zien dat borstvoeding geven ook gemakkelijk en natuurlijk kan zijn en ook zonder tepelkloven, spruw en borstontstekingen kan verlopen.

Ik ben altijd al van plan geweest om borstvoeding te geven als ik zelf ooit moeder zou worden. Ik kan me nog goed herinneren dat mijn moeder mijn jongste broertje de borst gaf dus dit was voor mij de normaalste zaak van de wereld en een logische keus. Tijdens mijn zwangerschap heb ik me wel goed voorbereid door onder andere het volgen van een borstvoedingscursus en het lezen van boeken over borstvoeding.

In de zomer van 2012 ben ik bevallen van mijn mooie dochter Amy. Na een pittige bevalling is Amy met de vacuümpomp geboren. Direct na de bevalling is Amy op mijn borst gelegd zodat ze op zoek kon gaan naar mijn borst. Ze was erg moe en slaperig en na een uur vond ze de borst en dronk ze voor het eerst bij mij aan de borst. Wat een ontzettend bijzonder gevoel was dat! Die nacht hebben we samen met mijn man in het ziekenhuis overnacht en heb ik Amy een aantal keer kunnen aanleggen. Pfff wat voelde ik me onhandig maar gelukkig hielp de verpleegster mij met aanleggen. In de ochtend toen de verpleegster weer binnen kwam wilde ik Amy wakker maken om weer aan te leggen. Ik had tenslotte tijdens de borstvoedingscursus geleerd dat het erg belangrijk is om je baby in het begin vaak aan te leggen zodat de borstvoeding goed op gang komt.

Maar de verpleegster raadde mij dat af omdat Amy zo lekker lag te slapen en adviseerde mij om Amy aan te leggen zodra we thuis zouden komen. En ik was uiteindelijk te moe om daar tegen in te gaan dus ik stemde toe. Uiteindelijk waren we om 12:00 uur in de middag thuis maar ik had Amy voor het laatst om 5:00 uur in de ochtend in het ziekenhuis aangelegd dus hier zat al behoorlijk veel tijd tussen.

verhaal-309-2.jpgDe eerste nacht dat we thuis met Amy doorbrachten begon ze ontzettend te huilen dus ik probeerde haar aan te leggen maar tot mijn grote schrik weigerde ze de borst! Ze was ontroostbaar! We hebben toen de verloskundige gebeld voor advies en ze adviseerde ons om kunstvoeding te halen want het leek erop dat ik niet genoeg melk had. Mijn man is toen midden in de nacht bij de apotheek in het ziekenhuis kunstvoeding gaan halen en we hebben haar dat toen met een lepeltje gegeven. Daarna stopte ze inderdaad met huilen en ging ze tevreden slapen. Ik was erg teleurgesteld en maakte me zorgen want ik had blijkbaar nog niet genoeg melk. Ik wilde haar heel erg graag zelf voeden maar nu had ze toch een klein beetje kunstvoeding gehad. Die volgende dag toen onze kraamverzorgster er weer was verzekerde ze mij dat het goed zou komen. Ze heeft mij toen een kolf gegeven en elke keer nadat ik Amy had gevoed heb ik nagekolfd.
Na elke voeding hebben we Amy een klein lepeltje kunstvoeding gegeven zodat ze genoeg melk binnen zou krijgen. De dag daarna kwam er duidelijk al meer melk uit met nakolven. Nadat ik Amy aan de borst had gelegd ging ik nog wat nakolven en kon mijn man haar bijvoeden met een beetje borstvoeding dat ik bij elkaar had opgespaard met kolven! Dus na twee dagen kreeg ze volledig borstvoeding! De dag erop was mijn borstvoeding goed op gang gekomen dus na twee dagen hoefde ik niet meer te kolven en kreeg Amy genoeg melk binnen aan de borst. Wat een geweldig gevoel was dit! Ze is daarna ontzettend goed gegroeid en dat allemaal op mijn borstvoeding!

Daarna was het alleen maar genieten van dat kleine mooie meisje wat bij mij dronk aan de borst en daarna vredig aan de borst in mijn armen in slaap viel. Dat was zo'n bijzonder gevoel. Wat is dat toch bijzonder dat ik de enigste was die haar kon voeden met de beste melk die er is! En dat het ontzettend goed voor de gezondheid is voor zowel moeder en kind daar ben ik heilig van overtuigd! In die anderhalf jaar tijd is ze één keer ziek geweest en twee keer verkouden. Terwijl ik zelf in die periode wel vaker verkouden ben geweest heeft Amy dat maar hooguit twee keer gehad! Amy's neusje zat toen erg verstopt door de verkoudheid en ik had al verschillende neussprays gebruikt maar niets hielp. Totdat de dokter mij het advies gaf om borstvoeding in haar neus te druppelen. Dat hielp eigenlijk heel snel en ze kon daardoor weer door haar neusje ademen! Wat een wonderspul die borstvoeding!

Natuurlijk heb ook ik wel eens een aantal lastige momenten gehad. Zelf heb ik een keer voedselvergiftiging gehad en was ik zelf een beetje uitgedroogd na een hele slechte slapeloze nacht met overgeven. Die nacht was ik zo beroerd maar ik moest natuurlijk alsnog mijn bed uit om Amy een aantal keer te voeden maar de melk schoot maar niet toe. Na een uur proberen werd Amy natuurlijk wel heel erg ongeduldig en ik schoot helemaal in de stress, dit had ik nog niet eerder mee gemaakt. Waar bleef de melk nou! Na ruim een uur was ik met Amy in bed gaan liggen en had ik mijn man de opdracht gegeven om dan maar wat borstvoeding uit de vriezer te halen en dat te ontdooien. Ik had het opgegeven en terwijl mijn man bezig was met de borstvoeding te ontdooien had ik Amy toch maar aangelegd om haar nog even rustig te houden. En je raad het al, opeens schoot de melk toe en dronk ze gretig en tevreden terwijl mijn man net binnen kwam met een flesje. De melk was er dus nog wel maar blijkbaar heeft je fysieke en mentale gesteldheid er wel invloed op. Maar dat kwam gelukkig weer snel goed.

verhaal-309-3.jpgHet afbouwen is allemaal heel erg natuurlijk gegaan op Amy's eigen tempo. Vanaf dat ze een half jaar oud was zijn we langzaam begonnen met het introduceren van vaste voeding. Tot ongeveer elf maanden dronk Amy nog gezellig zo'n vijf keer per dag bij mij. Vanaf 11 maanden begon ze een stuk beter te eten en te drinken en vanaf dat ze een jaar oud was slaapt ze de hele nacht door van 18:30 uur tot 7:30 uur en dronk ze alleen nog in de ochtend voor het ontbijt en in de avond voor het slapen gaan bij mij. Dat schema hebben we vanaf dat ze een jaar oud was bijna nog een half jaar volgehouden.

Toen ze zeventien maanden was stopte ze opeens in de ochtend met drinken en toen is mijn productie erg gedaald. Toen kwam wel het besef dat het einde steeds dichterbij kwam en dat vond ik toch wel erg moeilijk. Langzamerhand kwam er waarschijnlijk niet meer uit dan een paar druppels. Maar gelukkig wilde ze toch nog wel even de borst voor het slapen gaan. Heerlijk dat momentje, ik genoot er nog steeds met volle teugen van. Maar ik wist dat dit moment ging komen, precies toen ze anderhalf was wilde ze ook voor het slapen gaan niet de borst meer. Logisch en ik had het natuurlijk al verwacht want het was op…..

Naast de zwangerschap en de bevalling was het geven van borstvoeding aan mijn lieve dochtertje het allermooiste wat ik ooit in mijn hele leven heb gedaan! Ik ben zo ontzettend trots op haar en ook op mezelf. Wij hebben zo ontzettend veel mooie, bijzondere en intieme momenten samen gehad, dat pakt niemand ons meer af.

Pauline

verhaal-308-1.jpgNa het lezen van het boek Borstvoeding begrijp ik eindelijk wat er vijf jaar geleden mis ging bij het voeden van mijn dochter.
Met mijn 23 jaren was ik een jonge en enthousiaste moeder en natuurlijk ging ik borstvoeding geven. Waar had ik anders borsten voor? Liefst minimaal een jaar.

Na de geboorte (die prima verliep) werd ons geen moment rust gegund. Mijn meisje moest gemeten, gewogen en getest worden. Dat ze misselijk was door het inslikken van vruchtwater, betekende dat ze nog even geen interesse in de borst toonde.
Toen ik dat na een uur bezorgd aangaf (ze lag inmiddels weer bij me) duwde de kraamhulp haar hardhandig in mijn borst met de opmerking 'Oh ik zie het al, alweer een borstweigeraar.' Waarna ze binnen een half uur vertrok (ze moest haar kinderen van school halen). Alleen en met een meisje dat nu wel begon te smakken belde mijn man een ervaren borstvoedingsvriendin. Zij kwam langs en hielp me aanleggen. En Lisa dronk! En goed ook!

Ik had me nauwelijks op borstvoeding ingelezen, behalve de folders die we van de verloskundige en de kraanzorg hadden gekregen.
Hier stond in dat ik om de drie uur moest voeden.
Toen mijn meisje in de kraamweek aangaf vaker te willen drinken kreeg ik te horen: 'Nee hoor, ze moet een ritme ontwikkelen. Niet verwennen.' En tsja, wist ik veel. 23 lentes jong en erg naïef in het moederschap gestapt. Ik durfde ze niet tegen te spreken, zij waren de experts toch?

verhaal-308-2.jpgNa de kraamweek wilde Lisa clusteren. Bang dat ik te weinig melk had belde ik met een mevrouw van de borstvoedingsvereniging. Zij stelde me gerust dat dit normaal was en ik het vooral moest laten gebeuren. Na twee dagen werd het minder en ging ik weer op de klok voeden.

Vier en een halve maand ging het geweldig. Lisa groeide goed, de borstvoeding verliep prima en iedereen was tevreden. En toen ging het mis. Het overlijden van mijn oma (die meer mama voor me was dan oma) hakte er flink in.  
Daarna werd ik ziek. Hele zware griep en longontsteking. Ik moest medicijnen en moest daarom twee weken stoppen met voeden.
Ik kolfde als een gek, maar kon de teruglopende productie niet bijbenen. Aan het einde van de twee weken werd ik ook nog eens ongesteld.
Ik probeerde Lisa weer aan te leggen, maar ze wilde niet. De fles dronk zoveel makkelijker.
Ik heb het nog twee weken geprobeerd, inmiddels moest ik ook weer gaan werken. Daar zat ik te kolven in het archief van de school. Met steeds minder productie.
Uiteindelijk heeft Lisa 6,5 maand borstvoeding (uit de vriezer) gehad. Maar al met 5,5 maand was mijn melk opgedroogd.
Achteraf ben ik informatie gaan zoeken. Las op borstvoeding.com dat ik prima met die medicijnen had kunnen blijven voeden.

Waar het nou is misgegaan?

verhaal-308-3.jpgVerkeerde adviezen? Misschien.
Professionals die van toeten nog blazen wisten? Wellicht.
Maar met name dat ik me niet had ingelezen. Als ik dat had gedaan, dan had ik zoveel sterker gestaan. Me zoveel minder wijs laten maken.
Dan had ik geweten dat op de klok voeden onzin is en nadelig voor latere maanden. Dan had ik geweten dat de kleine na de geboorte ongestoord bij me had moeten liggen.
Inmiddels ben ik 31 weken in verwachting van ons tweede kindje. Ik heb de hele website van borstvoeding.com zo'n beetje uit m'n hoofd geleerd. Ook het boek borstvoeding heb ik gelezen en mijn 'kraamweekplan' ligt klaar.
De telefoonnummers van lactatiekundigen zijn genoteerd.
Voeden op verzoek dit keer. Co-slapen dit keer en vooral na de geboorte mij en m'n kind de eerste twee uur met rust laten.

Ik wil minimaal een jaar voeden. En ik ga er met zoveel meer vertrouwen en zoveel minder naïviteit in.

Lieve zwangere vrouwen, lees je in! Het garandeert geen perfecte probleemloze borstvoedingstijd. Maar je weet tenminste waar je het over hebt en wanneer anderen je onzin verkopen.

Daphne

verhaal-307-1.jpgHet is nu alweer bijna een jaar geleden. Al voordat ik zwanger was, wist ik dat mijn kind borstvoeding zou krijgen. Mijn moeder had al haar vier kinderen met de borst groot gebracht. Haar schommelstoel waar ze mij al wiegend in gevoed had, sierde nu onze babykamer. Een mooie gedachte en ik keek erg uit naar het moment dat ik daar met ons kindje aan de borst in zou zitten.

Samen met mijn man had ik een privécursus 'samen bevallen' gevolgd. Een van de drie cursusavonden ging over het geven van borstvoeding. We zagen een instructievideo en het zag er heel natuurlijk uit. 'Wat als de tiet het nu niet doet?', vroeg Boris. De dame die de cursus gaf keek ons aan en zei dat het in het begin misschien wat stroef kan verlopen, maar dat de borstvoeding uiteindelijk altijd op gang komt. Een 'defecte tiet' bestond niet, we moesten het vooral niet opgeven en doorzetten. De steun van de omgeving en van mijn man was daarbij heel erg belangrijk. Samen spraken we naar elkaar uit dat we ervoor zouden gaan, en bij tegenslag niet maar naar de kunstvoeding zouden grijpen.

En zo kwam het dat we dus ook geen kunstvoeding in huis hadden op dag drie. Onze eerste nacht thuis verliep anders dan gepland. In het ziekenhuis had de zuster me geholpen met aanleggen en zoonlief dronk direct van mijn borst. Overdag ging het niet bij elke voeding goed, maar dat gaf niet volgens onze kraamzorg. Die avond en nacht lukte het aanleggen niet en zo zat ik om zes uur 's ochtends met een slapende baby in mijn armen te schommelen in de schommelstoel. Ik kon hem niet wakker krijgen. Toen de kraamhulp om zeven uur kwam, vertelde ik haar dat. Ook een natte washand help niet. De oorzaak was een te lage suikerspiegel, vertelde onze kraamhulp. Kjeld moest zo snel mogelijk bijvoeding krijgen. Dat werd snel in huis gehaald en die middag werd er nog een kolf geregeld voor mij. Kjeld kreeg de kunstvoeding van mijn man via vingervoeden. Gelukkig knapte Kjeld er snel van op, al was hij wel veel afgevallen.

De dagen daarop waren intensief. Ik kolfde om mijn productie op gang te krijgen en dat kreeg Kjeld aangevuld met kunstvoeding via vingervoeden toegediend. Het resultaat van het gekolf was dat ik op dag vijf met enorme stuwing wakker werd. Mijn tepels stonden zo strak, dat Kjeld met geen mogelijkheid kon aanhappen. Ik kreeg drukkompressen en mijn kraamhulp haalde alles uit de kast om Kjeld bij mij te laten drinken. Een neusspray voor mij om het toeschietreflex te stimuleren (ontspannen lukte me op dat moment niet goed), een  tepelhoedje, diverse voedingshoudingen en Boris en ik spraken de 'vijf minuten regel' af. Ik mocht vijf minuten proberen aan te leggen en als het niet lukte gaf hij Kjeld voeding via het spuitje. Zo voorkwamen we dat Kjeld gefrustreerd raakte aan de borst. Dag vijf voelde als kritisch aan. Boris bleef mij gelukkig steunen, ondanks alle obstakels. Op dag tien dronk Kjeld meer bij mij, dan dat hij kunstvoeding kreeg. Het voelde als een overwinning.  Na twee weken probeerde ik het zonder tepelhoedje. Toen merkte ik de zuigkracht pas echt. Als ik last van tepelkloven kreeg, gebruikte ik weer even het tepelhoedje. Na vier weken schommelde ik heerlijk ontspannen met Kjeld in de schommelstoel. Wat een genot.

verhaal-307-2.jpgMorgen is Kjeld jarig. En hij krijgt nog steeds borstvoeding. Eén van zijn favoriete hapjes is pap aangemaakt met moedermelk uit de vriezer. Ik heb nog een hele voorraad en kan hem nog maanden elke dag een bord pap geven. En dat terwijl ik de eerste maanden ook nog gekolfde moedermelk gedoneerd heb aan het kindje van mijn zus. Zij kwam die eerste week tot haar grote verdriet niet goed door en moest het borstvoeden opgeven. Voor een zwangere vriendin heb ik het Borstvoeding Boek gekocht, ter voorbereiding op die eerste moeilijke kraamweek. Ik hoop van harte dat het haar lukt.
Ondertussen is Kjeld z'n verjaardag aanleiding voor veel mensen om te vragen wanneer ik ermee stop. Dan zeg ik dat ik geen einddatum in gedacht heb. De geëmancipeerde generatie van mijn moeder gaf baby's de fles zodat moeders onafhankelijk kon zijn. Ik kom voor het recht van mijn kind op om te mogen blijven drinken bij mij zolang hij dat nodig heeft. Als hij geëmancipeerd genoeg is, zal het vanzelf minder worden. En tot die tijd geniet ik van elk moment samen.

Olga

verhaal-306-1.jpg
Emma werd 28 weken of zes maanden geleden geboren. Na een arbeid van twintig uur werd het een spoedkeizersnede.
In het ziekenhuis wisten ze dat ik 'kost wat kost' borstvoeding wou geven. Mijn dochter lag binnen het uur voor de eerste keer aan.
Ik was nog in shock van de operatie maar nadat ik haar die kostbare eerste druppeltjes had gegeven, was dat onmiddellijk over.
Alles verliep goed. Ik had me goed geïnformeerd en wist dat het enkele dagen kan duren voor de borstvoeding goed op gang komt.

verhaal-306-2.jpgToch sloegen enkele verpleegsters erin me te onzeker te maken. Ze komt niet bij, ze valt af, al meer dan haar 6% lichaamsgewicht.
Zouden we niet voor- en na wegen, zouden we niet bijvoeden enz. Ik hield voet bij stuk, de natuur zou zijn gang wel gaan. En ik kreeg gelijk, na dag drie kreeg ik stuwing
en toen we naar huis gingen op dag zeven was Emma terug op haar geboortegewicht, zo maar, vanzelf!
Ik dacht dat toen het moeilijkste voorbij was, ik was voorbereid geweest dat ik op mijn strepen zou moeten staan in het ziekenhuis.
Maar ik was niet voorbereid op al de kritische blikken en vragen van mijn eigen familie omtrent het borstvoeden.
Zelf kreeg ik borstvoeding tot zes maanden, evenals mijn zus. Toch stelde mijn moeder vragen... Is het niet te zwaar, vraagt het niet te veel van je? Je bent net geopereerd...
Mijn schoonmoeder vond na twee weken dat het wel genoeg was geweest, het belangrijkste heb je nu echt wel doorgegeven…

verhaal-306-3.jpgGelukkig kon ik altijd rekenen op de steun van mijn man en mijn zus.
Na drie maanden waren de meeste mensen het erover eens dat het genoeg was geweest. Ik moest terug beginnen werken en dat valt toch niet te combineren, zeker niet als je lesgeeft in een lagere school.
Ik bewees hun ongelijk! Ik stond 's morgens vroeger op om te kolven en dan na een uurtje Emma te voeden, 's middags kolfde ik op school en 's avonds voor het slapengaan. Ik had ook een voorraad melk in de diepvriezer zitten. Zo kon ik vier voedingen meegeven naar de crèche.

Stilaan kreeg ik andere reacties: amai, knap dat je dat nog doet, dat moet wel zwaar zijn...
Neen hoor, het is het liefste dat ik doe!
Rond maanden werd Emma ziek. De kinderarts raadde me aan om met vaste voeding te beginnen, want ik was daar 'al wat laat' mee.

Dat hebben we niet gedaan. We zijn wel stilaan groenten en fruit gaan introduceren. Emma mocht er dan mee spelen en het ging vaak recht het mondje in.
Nu krijgt ze groentepap en fruitpap. En nog krijg ik de vraag, hoe lang ga je het nog doen?

verhaal-306-4.jpgMijn moeder zei me zelfs dat het nut van borstvoeding na zes maanden niet 'bewezen' is. Kan goed zijn, maar in de crèche zijn de kindjes steeds erg ziek, en Emma niet, genoeg bewijs voor mij.
Trouwens, past moedermelk zich niet aan aan de leeftijd van het kind? Emma gaat nu beginnen kruipen en zo de wereld nog beter kunnen ontdekken, ze zal de beschermende stoffen uit mijn melk goed kunnen gebruiken me dunkt!
Ik heb al lang beslist; Ik geef borstvoeding zo lang ik dat wil... Nah!

Roxanna

verhaal-305-1.jpgMijn naam is Jess en ik ben borstvoedingsmama. Gek hè, dat ik mezelf op deze manier voorstel. Toch voelt het vaak dat ik wat uit te leggen heb omdat mijn zoontje van vijftien maanden nog naar volle tevredenheid aan de borst hangt. Verantwoording hierover afleggen weiger ik. Ik bedoel, ik vind het niet meer dan normaal dat mijn kleine ventje troost en comfort zoekt bij mij. Toch baal ik er met vlagen van dat mensen hun mening zo klaar hebben over 'langervoeden'. Het is immers zo bijzonder en prettig. Het is niet raar of apart en zeker niet vies.

verhaal-305-2.jpgMijn zoontje kwam na een zware zwangerschap met maanden platte bedrust ter wereld met heel veel trammelant. Een mislukte versiepoging, zwangerschapsvergiftiging, HELLP-syndroom, eclamspie, een spoedkeizersnede zijn een greep uit alle dingen die niet volgens plan gingen. Doodziek was ik en zoonlief een randprematuurtje. Niet direct de juiste omstandigheden voor een vlekkeloze start van de borstvoeding. En toch lukte het om mijn mini aan de borst te krijgen.

verhaal-305-3.jpgVooruit, het koste heel wat doorzettingsvermogen en vooral heel veel bloed, zweet en tranen maar het resultaat mocht er zijn. Na een week snapten mijn borsten en mijn kersverse baby wat de bedoeling was.
Hoewel mijn lichaam niet leek gemaakt voor het dragen van een kind, bleek borstvoeding geven me meer dan prima af te gaan. Tot op de dag van van vandaag ben ik ervan overtuigd dat het voeden van mijn zoontje me heeft behoedt voor een postnatale depressie. Mijn hele zwangerschap en bevalling zijn zo ellendig en kritiek geweest dat ik mezelf voelde afglijden in een diep zwart gat. Tot ik het vertrouwen in mijn lichaam terug kreeg door die gigantische melkfabriek die in gang was gezet. Wat was ik trots dat ik na een moeilijke start zonder problemen kon voeden. Ik heb geen kloofje gehad en ik kolfde in een maand tijd bijna dertig liter met een handkolf vanwege een gigantische productie. Eindelijk voelde ik me weer volwaardig vrouw.

verhaal-305-4.jpgHoe lekker mijn melk was, bleek wel toen zoonlief zich ontpopte tot een die-hard flesweigeraar. Hij bliefde enkel live borstvoeding. Bij tijd en wijlen lastig maar voor mijn eigenwaarde enorm goed. Natuurlijk hebben we ups & downs gekend maar de moraal van het verhaal is toch wel dat als zelfs ik borstvoeding kan geven, praktisch iedereen het moet kunnen. Het is het vechten absoluut waard!

Lees de blogs!

Groetjes, Jess

verhaal-304-2.jpgBijna alle dieren weten precies wat ze moeten doen tijdens de bevalling, en ook na de bevalling lijkt bijna alles vanzelf te gaan. Als ik besloten heb voor mijzelf dat ik gewoon mijn gevoel ga volgen net als in de dierenwereld, staat het voor mij vast: geen cursussen. Als ze mij vragen waarom ik niet na pufcursussen ga, is mijn antwoord doodleuk: 'Een koe kan ook gewoon bevallen van haar kalfje zonder cursus'.
Zoals bij vele ging niet alles helemaal van een leien dakje en dan is je eigen gevoel volgen heel belangrijk. Mijn bevalling ging ondanks een inleiding wegens zwangerschapsvergiftiging en een grote baby van 4255 gram heel erg goed. Maar onze knul die we Roel hebben genoemd was met 38 weken geboren, en dan wordt de term macrosomie al meteen genoemd. Roel moest 24 uur blijven ter observatie voor zijn suikergehalte, en werd 2 verdiepingen lager op de couveuseafdeling geparkeerd (ik moest ook ter observatie blijven vanwege de zwangerschapsvergiftiging). Of dat natuurlijk voelde? Och ik dacht er niet veel over na en ging lekker veel in mijn rolstoeltje naar hem toe.

verhaal-304-3.jpgAls ik er nu aan terugdenk begon toen het geluk van Roel: Er was een redelijk goed borstvoedingsbeleid in het ziekenhuis en ik moest hem heel veel aanleggen. Vele zusters vertelde me dat ik super tepels heb, en hierdoor weet hij al snel heel goed aan te happen en mijn borsten krachtig te stimuleren waardoor de voeding ook goed op gang kan komen. Ik deed maar wat met aanleggen maar het bleek gewoon goed te gaan. Maar zijn suikerwaardes schommelde in het begin wel en er is in totaal 60 ml kunstvoeding (verdeeld over 3 x) doormiddel van cupfeeding aan Roel gegeven zonder te vragen, gewoon protocolletjes. Als we dan na ruim 30 uur naar huis mogen staat er ons een kraamverzorgster thuis op te wachten, Dit is een topkraamverzorgende. 'Gewoon aanleggen die baby kent geen klok' kreeg ik van haar te horen. Onze kraamverzorgster liet mij samen met Roel in 1 bed slapen, en ons lekker samen in bad gaan.

verhaal-304-4.jpgIk kreeg geen commentaar als ik tijdens onze ochtendevaluatie 's weer vertelde dat Roel lekker bij ons in bed had geslapen. 'Denk maar niet dat je op jullie Roel gaat liggen hoor!' dat waren de woorden van onze kraamverzorgster. Onze kraamverzorgster beschermde ons tegen de maatregelen van de wijkzuster en verloskundige ondanks dat hij heel erg geel zag, ik moest hem gewoon lekker veel aanleggen dan zou het vanzelf wel goed komen. En dat kwam het ook! Dit allemaal is Roel zijn geluk dat de borstvoeding goed op gang is gekomen ondanks mijn onwetendheid, want als ik nu terugkijk met wat ik nu weet over borstvoeding en wat ik links en rechts allemaal hoor, gaat het op veel plekken niet zo. (En die 60 ml kunstvoeding die vergeet ik gewoon, ik wist niet beter en in de toekomst zal ik dat niet meer toelaten.)

verhaal-304-5.jpgDe borstvoeding was goed op gang bewees Roel met zijn bijna 6,5 kg bij zes weken leeftijd. Maar dan volgen er tegenslagen en de eerste spruw komt om de hoek kijken, dat deed pijn bij zowel Roel als mij. Maar dit hebben we redelijk snel onder controle lijkt het, totdat het voor een tweede keer snel terugkomt maar dan maken we er alsnog korte metten mee. Maar na een paar dagen leek er weer iets aan de hand, in het begin huilde hij alleen 's avonds maar na een tijdje ook 's nachts en vervolgens 24 uur per dag?. van de pijn. Als hij niet huilde hing hij vastgeplakt aan mijn borst of hij lag knock-out terwijl wij met hem aan het wiegen waren. Een draagdoek werd in huis gehaald zodat ik toch nog wat handen vrij had, en ik zo Roel kon laten slapen.

verhaal-304-6.jpgDe commentaren dat ik Roel te veel deed verwennen met de borst en draagdoek bleven niet lang weg, maar daar trok ik mij niks van aan. Want onze Roel had pijn en hij had baat bij mijn moedermelk, onze troost en de draagdoek. Sommige opperde al dat alle problemen opgelost zouden zijn als ik gewoon overging op kunstvoeding. Zelfs mijn eigen moeder die nooit geen druppel borstvoeding heeft gegeven wist dit mij te vertellen. Haar commentaar: 'dat is het fijne van flesvoeding, je weet precies hoeveel ze drinken' heb ik meerdere malen gehoord. Maar Roel huilde niet van honger, dat wisten wij zeker. Maar als een borstgevoede baby huilt van de pijn lijkt het al gauw huilen van de honger schijnbaar?

verhaal-304-7.jpgMaar ik bleef eigenwijs en Roel bleef lekker aan mijn borst plakken en in de draagdoek zitten. Na anderhalve maand wisten we de oorzaak van de pijn bij Roel en na doorzettingsvermogen en puzzelen met de kinderarts en vooral eigen verstand werd het opgelost, en Roel kon weer lachen! En toen wilde ik toch echt die knobbel laten onderzoeken die al een aantal maanden in mijn rechterborst aanwezig is. Een radioloog durfde geen biopsie uit te voeren omdat ik borstvoeding geef. Ik wil voorlopig nog echt niet stoppen met borstvoeding en ik ging informatie op zoeken, en o.a. Stefan Kleintjes heeft mij hiermee geholpen. Uiteindelijk op aandringen van mij, met de kennis die ik intussen verzameld had, is er toch een biopsie uitgevoerd want dat is gewoon mogelijk!

verhaal-304-8.jpgAls je goed leest merk je dat Roel geluk heeft gehad met onze kraamverzorgende en mijn vermogen om ergens anders informatie te halen, zonder dat had Roel misschien al geen borstvoeding meer gekregen. Maar in de toekomst zal ik iedereen aanraden om bij ieder probleem eerst een lactatiekundige in te schakelen, en misschien is een borstvoedingscursus of een informatief boek zo gek nog niet! En dan ga ik morgen voor het eerst naar een lactatiekundige zodat we een begin kunnen maken om de ontsteking in die afgesloten holte in mijn rechterborst door mijn eigen lichaam te laten oplossen.

verhaal-303-1.jpgHallo, al voor en vooral tijdens mijn zwangerschap had ik veel vragen over borstvoeding. Kon ik het wel en zou het mij geen onwijze pijn geven? De reden dat ik deze vragen had is omdat ik mastopathie heb. In 2009 zijn er twee goedaardige knobbels verwijderd en daarnaast betekent het voor mij dat ik altijd gevoelige tot pijnlijke borsten heb. Mijn man moet er zelfs niet in de buurt komen, hoe zit het dan met een baby'tje?

verhaal-302-1.jpgAlweer maanden geleden werd ik voor de tweede keer moeder. Na een heftige zwangerschap en een snelle bevalling (lancering is een beter woord) belandden wij in onze kraamweek.
Ook deze keer had ik, samen met mijn man, besloten volledig voor borstvoeding te gaan. Dit tegen beter weten in, want bij de eerste was het niet gelukt.

Bij ons eerste wonder heb ik vier weken aangemodderd met aanleggen, kolven en kunstvoeding bijgeven vanwege het afvallen van ons meisje.
Uiteindelijk hebben de huurkolf teruggebracht en nog dezelfde dag begon ik moedermelk te lekken onder de douche! Dus moedermelk had ik wel! Huppakee, gauw in de auto om de kolf weer op te halen. Nog maar eens proberen! Helaas was het lekken iets eenmaligs en stopte de borstvoeding al heel gauw.
Kolven is iets wat je moet leren zei men. Helaas kon ik er echt niet aan wennen... En daar zat ik dan... Nog steeds met borsten waar ik mijn kin op kon leggen! Lolaaaa, lolo-lo-lo-lolahaaaa...

Toen ik zwanger was van de tweede ging iedereen er dan ook van uit dat wij direct de keuze zouden gaan maken voor kunstvoeding. Want het had zoveel tranen gekost immers de eerste keer?
Het tegendeel bleek waar. Hoe meer ik er over na dacht, hoe meer ik wilde dat het nu wel zou gaan lukken. Ik had immers gelekt, dus mijn borsten konden voeding aanmaken.
Ik ben daarom gaan lezen, heeeeel veel gaan lezen. Alle borstvoedingsfora, artikelen, boeken... Ik heb alles gehad voor mijn gevoel. Stefan, ik kan bij je in dienst ;-)...
Maar ik werd bij elke letter zekerder van mijn standpunt. Ik zou borstvoeding gaan geven.

Samen met mijn man besloot ik om in de kraamweek vol gas te gaan geven om het te laten slagen. Ons plan: hij zou vrij nemen voor dochterlief en ik zou, samen met de kraamhulp, alles doen om borstvoeding te gaan geven.

En daar was hij dan, op 10 juli kwam ons fantastische ventje ter wereld. Op de OK. Want daar lag ik om een ruggeprik te krijgen.
'Mevrouw komt u even zitten?'
'Nee, dat lukt niet.'
'Dat is een naar gevoel, dat snap ik. Maar u moet er even doorheen voor de prik. Anders kunnen we die niet zetten.'
'Nee, het gaat niet. Echt niet... Ik voel drang!'
'Nou, kom op mevrouw. Even doorzetten...'
'Uhmmm...' opperde de stagiare verloskunde. 'Ik zie het hoofdje!'

verhaal-302-2.jpgZo begon mijn rollercoaster. Iedereen was overvallen door de snelheid waarme Ralph ter wereld kwam, want na twee persweeen lag hij op mijn buik. Het enige wat ik kon denken: tempo jongens! Ik wil naar mijn kamer, mijn zoon voeden!
We werden naar de verloskamers gereden en lagen daar vervolgens te wachten. Maar ik had hulp nodig, wie ging mij leren om aan te leggen? Halloooooo, waar is iedereen? Mijn boeken hadden mij geleerd dat ik binnen een uur moest aanleggen. De minuten tikten door! Gelukkig had ik ook gelezen dat hij zelf omhoog kon kruipen en de borst kon zoeken.
Kom op ventje, mama heeft tiet zat. Dus moeilijk is het niet te vinden. En zo geschiedde, mijn cup H werd gevonden. Moeiteloos kroop hij omhoog en begon te drinken. Nou ja, drinken... Binnen twee minuten had ik mijn tepel al vol bloed.
Halloooooo, wie komt mij even helpen?

Na het hechten, douchen en plassen mocht ik naar huis. Overdonderd door alles begon hier ons avontuur. De kraamtijd!

En een avontuur werd het. Ralph dronk zo vurig dat ik al gauw mijn borst vol kloven had.
Project tepelhoedjes werd ook niks. Hij beet daar dwars doorheen en een echt passend tepelhoedje voor cup H met stuwing is echt moeilijk te vinden.
Om de anderhalf uur kwam hij... ook 's nachts! Ik begon al gauw tegen het voeden op te zien. Want wat deed dit gruwelijk veel pijn! Iedere voeding begon met tranen en eindigde met opluchting omdat ik klaar was.
Maar hij bleef afvallen...

verhaal-302-3.jpgProject kolven werd ingezet. Deze keer had ik minder strijd met de kolf. Want ik wist nu dat ik het brommende geluid kon verwachten (lees: Bertha de koe werd gemolken) en dat het niet mijn hobby zou worden. Deze instelling bleek juist, want na de tweede keer kolven kwam er een drup. En nog een... En nog meerrrrr... Het engelenkoor werd ingezet in mijn hersenpan. Ik kon mijn zoon borstvoeding geven! Mijn eigen borstvoeding!!
Drinken aan de borst bleef moeilijk. Pijnlijk en tijdrovend. Want Ralph viel in slaap zodra hij zijn eerste drup binnen kreeg. Hij bleef afvallen... Ik ging meer en meer kolven. Maar hé, wat maakt het uit. Borstvoeding is borstvoeding toch?

3,5 maand heb ik fulltime gekolfd. Af en toe probeerde ik aan te leggen, maar de problemen bleven. Of hij beet alles stuk, of viel in slaap. Dus bleef ik roepen: ik kolf wel. Geen enkel probleem! Want ik geef hem mijn eigen voeding. Punt uit!

Tot ik niet meer kon. Ik was uitgeput. Echt elke vezel in mijn lijf deed pijn. Bekken, vermoeidheid, slapeloosheid en emotioneel. Huisarts, fysio en overige omstanders stuurden er op aan om te stoppen. Woest was ik! Had ik daar zo voor geknokt?
Maar ik ging afbouwen. Ik kon niet meer...

En toen werd ik wakker. Ik voelde me leeg. Waarom zou ik stoppen met de borstvoeding omdat anderen dat willen? Ik wil dit niet! Ik besloot te gaan relacteren. Terug aan de borst! Tepelhoedje uitgekookt en aanleggen maar. En mijn natuurtalent (kuch) was inmiddels zo groot en vol energie dat hij niet in slaap viel. Dat was stap 1! De pijn bleef... Maar toch besloot ik, koppig als ik ben, om zonder hoedje te voeden. Stap 2!

.... Rrrrrapapaaaaa....

verhaal-302-4.jpgHij dronk! Hij dronk zichzelf rond... ronder en ronder... Ik voed hem sinds die tijd echt helemaal zelf. Zonder kolf! En wat zijn we trots! Allebei genieten we van ieder slokje. Ons momentje.

Alle scenario's had ik gelezen. Maar toen het mezelf betrof klonk het allemaal ver weg. Want wat een ander had meegemaakt, daar had ik toch niks aan? Nou mooi wel, bleek achteraf! Dankzij alle verhalen heb ik kunnen doorzetten! En ik ben jullie dankbaar. Alle voedende mama's! Dank je wel dat jullie mij laten genieten met mijn zoon!
Daarom heb ik ook mijn verhaal op papier gezet. Als er misschien één mama is die, dankzij mijn verhaal, ook de stap durft te zetten om door te gaan ondanks alle tegenslagen. Dan ben ik apetrots!

Liefs Roelinda

verhaal-301-1.jpg

Toen ik hoorde dat we zwanger waren van een tweeling vroeg ik me al snel af of borstvoeding dan wel mogelijk was. Ik ben erover gaan lezen en heb een afspraak gemaakt met de lactatiekundige van het ziekenhuis. Zij schetste mij verschillende opties die ook te maken hadden met wanneer ze geboren zouden worden. Omdat vroeggeboorte ook niet ongewoon is bij tweelingen. Ik besloot dat ik het graag zou willen maar het ook op me af te laten komen. Wat lukt, dat lukt, en het moet geen strijd worden dat was de insteek.

En toen werden ze (plotseling) geboren met 32 weken. Ze waren te jong en te klein om live te mogen drinken, en ik ben 's middags meteen gaan vragen om te kolven. Ik kreeg uitleg en ben ermee begonnen. Best gek zo'n eerste keer. En er was me duidelijk verteld dat het niet veel of zelfs niets zou zijn wat er uit zou komen. Maar elke druppel was waardevol. Een medicijn voor onze kleine wonders. En daar zat ik met de eerste foto's van onze kinderen. Zo klein, zo teer, en wat hadden ze mij nodig. De eerste kolfopbrengst was al meteen zo'n 7ml, een paar uur later 10ml, en zo werd het langzaam meer. Ik kolfde zo'n 6-7 keer per dag, ook 's nachts werd ik hiervoor wakker gemaakt (Door nachtzuster in ziekenhuis). En al snel had ik genoeg. Vanaf dag vier werd er zelfs ingevroren omdat ik al 905 ml kolfde en er maar 350 ml nodig was. De lactatiedeskundige kwam dagelijks langs, en gaf me tips, ze gaf ook aan dat ik niet hoefde te minderen, omdat er genoeg dagen zouden komen dat het minder zou worden, en zo konden we de kinderen zo lang mogelijk dat geven wat ze nodig hadden.

Toen ik na een week naar huis ging en de kids nog in het ziekenhuis waren lukte het nog steeds, ik huurde dezelfde kolf als die ze in het ziekenhuis hadden. En kolfde ook 's nachts, ik werd er gewoon wakker van, en het was fijn om zo toch wat te kunnen doen. Ik legde ze ook aan als ik in het ziekenhuis was, dat kon inmiddels, maar het koste hen zoveel kracht. Uit het flesje lukte het ze steeds beter te drinken. We kwamen op het punt dat ze de flessen echt goed begonnen te drinken, maar aan de borst nog niet echt, en na de borst ook niet meer de kracht hadden voor de fles. Om mee naar huis te mogen moesten ze zonder sonde kunnen en alle flessen zelf leegdrinken. Dus hebben we besloten om het borstvoeden maar even te laten voor wat het was en ons te focussen op de fles.

Met 5,5 week kwamen ze thuis, volledig borstvoeding via de fles. Ik had inmiddels een eigen elektrische duo kolf gekocht, en ook daarmee ging het nog steeds heel goed. Nu moesten we het helemaal zelf doen. Ik was er druk mee. Maar de kolfmomentjes waren ook rustmomenten. Flesjes geven was genieten (en als er iemand was kon die mooi helpen.) Velen om mij heen zeiden, probeer ze toch aan te leggen. Ik heb het nog wel een aantal keer geprobeerd om ze aan te leggen thuis, maar ze pakte niet genoeg, dan moest ik daarna alsnog kolven én de fles geven. Dat gaf enorme onrust. Ik merkte dat ik eigenlijk liever vast hield aan mijn ritme. Eerst flesjes geven dan kolven. Zo waren ze verzadigd en rustig als ik kolfde. Ondertussen even lekker op m'n telefoon, een tijdschrift lezen of de televisie aan. En dan zat het voedingsmoment er weer op (2 x 30 min fles en dan 20 min kolven).

Ik heb het nooit als een probleem gezien. Natuurlijk waren er momenten waarop je even geen zin had, waarop de kinderen huilde. Maar ik kon de knop omzetten en doorgaan.

verhaal-301-2.jpg

Waar ik ook was, ik ging even kolven. Ik had goed contact met de lactatiekundige die ik zo kon mailen of bellen als er wat was. Bij goede vrienden en familie gewoon hup een hydrofielluier eroverheen. En bij andere gelegenheden even een plekje gezocht om het rustig te kunnen doen. Zo zijn we zelfs toen ze vier maanden waren een weekendje weggeweest. Maar ook op verjaardagen en zelfs bruiloften lukte het prima om me even af te zonderen. Bij een bruiloft hadden we zelfs een 'kolf-clubje' zowel bij het vrijgezellenfeest als op de bruiloft zelf waren we met z'n 3tjes aan het kolven. Erg gezellig toch wel, en fijn om zo even te kunnen delen hoe je het doet en hoe het gaat. Want er zijn genoeg moeders die kolven als ze weg van huis zijn of om hun productie op pijl te houden.

Op een meerlingenforum ben ik uiteindelijk ook andere moeders tegengekomen die voor 1 of voor beide gekolfd hadden, de een hield het wat langer vol dan de ander, maar dat ligt natuurlijk ook aan de situatie. Maar het is dus echt mogelijk. Ik ben heel blij dat ik het heb kunnen doen, en zo mijn twee lieve schatten het beste heb kunnen geven. Ik denk dat het juist gelukt is doordat ik er zo relaxed mee om kon gaan. Ik had geen doel, geen streven. Ik heb alleen gezegd, als het een strijd gaat worden is het klaar. Door de hoeveelheid in de vriezer (twee lades op een gegeven moment) kon ik ook relaxed doen, we haalde elke dag wat uit de vriezer, om aan het eind van de dag waar mogelijk ook weer wat in te vriezen.

Op mijn hoogtepunt had ik 1800 ml per dag. Na een tijd merkte we dat het begon op te breken om alle voedingen te kolven en te voeden. Dus ging ik na de voeding van 20 uur, kolven en naar bed. En deed mijn man de voeding van 23.30, waarna ik omstreeks 03.30 de wekker zette om te kolven en de kinderen te voeden. Zo konden we toch beide goed rusten en de kolfhoeveelheid bleef op peil. Toen onze kinderen al met 3,5 maand begonnen door te slapen ben ik gestopt met 's nachts te kolven. Ik heb eigenlijk altijd even vaak gekolfd als dat de kinderen de fles kregen. Alleen toen zij richting vijf flessen gingen, had ik het nog wel nodig om zes keer te kolven om zo genoeg te hebben. Toen dat niet meer ging hadden we het nodig om elke dag een zakje uit de vriezer te halen, en daar hebben we echt nog een hele tijd op kunnen bouwen!

Toen ik ging werken kolfde ik nog vier (later 3 x) op een dag, dat betekende ook 1 á 2 keer op mijn werk. Aangezien ik voor de klas sta, moest dat tussen de middag en na schooltijd. Dat was op zich prima te doen, maar ik merkte uiteindelijk na een paar weken dat ik mijn werk niet af kreeg en merkte dat ik het ook 's morgens vroeg en 's avonds laat, zat was om te moeten kolven. Toen ben ik er dus mee gestopt (het heeft me wel een maand gekost om het af te bouwen). Maar toen hadden ze toch al zes maanden volledige borstvoeding gehad! En tot zeven maanden een combinatie van kunst- en borstvoeding.

Ik hoop dat ik met mijn verhaal andere moeders kan helpen, borstvoeding geven middels kolven kan! Een mooie oplossing voor als het live niet lukt!

Sophia

verhaal-298-1.jpgMijn moeder heeft drie kinderen gekregen. De eerste kreeg flesvoeding (want dat deed iedereen volgens mijn moeder) en de tweede en derde kregen borstvoeding (want dat was lekker makkelijk, aldus de kraamverzorgster). Mijn moeder is het gaan proberen en het bleek een succes. 'Moet je ook proberen', zei ze tegen mij tijdens mijn eerste zwangerschap.

Vijf december 2011 kregen we de eerste echo. Ik dacht dat het niet goed was, want ik voelde mij beroerd. De verloskundige besloot haar standaard praatje even te parkeren om eerst de echo te maken. Daar zaten we dan met z'n allen in een piepklein kamertje; de verloskundige, een collega van haar, mijn man en onze dochter van twee (die geen idee had waar we waren). De verloskundige begreep opeens waarom ik mij zo beroerd voelde, het waren er namelijk twee…

Wat?!? Ja, ze zag twee kindjes! Wat?!? Ja, precies die zagen/voelden wij niet aankomen. Verrassing! Iedereen was er even stil van. Het standaard praatje konden we vergeten, want we werden doorverwezen naar het ziekenhuis. Meerlingzwangerschappen worden daar namelijk verder begeleid. Wat?!? Precies, die zagen wij dus ook niet aankomen. Na een aantal dagen realiseerde we ons pas echt dat we twee kindjes zouden verwachten. En dan ga je denken, heel veel denken. Als snel ging het onderwerp borstvoeding door mijn hoofd. Mijn oudste dochter heb ik anderhalf jaar borstvoeding gegeven. Wat begon met 'even proberen' eindigde in 'lang voeden'. Hoe zou dat nu moeten / kunnen met een tweeling?! Ik ben mij gaan verdiepen in het onderwerp. In mijn zwangerschap, die voorspoedig verliep, heb ik veel gelezen over tweelingvoeden. Gewapend met mijn eerdere ervaring met één kind, de informatie van de lactatiekundige, zwangerschapscoach, boeken en internet heb ik besloten om het te gaan proberen. En ja een goed begin kan het halve werk zijn, dus naast goed inlezen, heb ik een bevallingsplan gemaakt en alles met mijn man doorgesproken. En oh ja, daar was ook nog de stem van mijn moeder die altijd zei; 'als je het niet probeert dan weet je het niet'. Wat?!? zeiden heel veel mensen: ga je borstvoeding geven aan de tweeling?, aan alle twee de kinderen?, volledige borstvoeding?, weet je het zeker?, hoe lang? Ik ging het proberen en op de rest had ik geen antwoord.

verhaal-298-2.jpgOp 22 juni 2012 zijn de meisjes geboren via een keizersnee. De gezonde meiden zijn bij hun vader op zijn buik gelegd en vervolgens bij mij tegelijk aan de borst aangelegd. Het bleek een succes, de meiden dronken goed en de melk kwam langzaam op gang. In eerste instantie zijn ze bijgevoed, maar bij ontslag uit het ziekenhuis dronken ze volledige borstvoeding. De verpleegkundige heeft ons perfect begeleid, wat er voor zorgde dat wij een goede borstvoedingsstart hadden.

verhaal-298-3.jpgThuis nam de kraamverzorgster het stokje over en de kinderen in een heus borstvoedingsschema gekregen. Ze dronken regelmatig en altijd tegelijk. Wij hebben er niet voor gekozen om op verzoek te voeden want met drie kinderen, een keizersnee en een tweeling aan de borst was dat voor mij niet te doen. Daarnaast heb ik een speciaal voedingskussen voor tweelingen besteld, geniaal! Mijn man heeft de meiden heel vaak aangelegd, aangegeven en mij gesteund. Ik ben na vier maanden weer gaan werken en dus moest ik voor twee kindjes kolven. Natuurlijk, natuurlijk heb ik last gehad van: borstontstekingen, zere tepels, regeldagen, zere borsten, weigerende kinderen, zieke kinderen, te veel melk, te weinig melk, kolfproblemen, flesweigeren etc…

verhaal-298-4.jpgDit heeft mij er niet van weerhouden om door te gaan met voeden. Wat?!? precies ik voed nog steeds: tot op heden twee kinderen aan de borst. De meiden zijn nu vijftien maanden en drinken elke ochtend. Ik heb het er weinig over want weinig mensen begrijpen het en ik ga het niet uitleggen. Je begrijpt het of je begrijpt het niet. Ik heb mijn verhaal opgeschreven, omdat ik iedereen steun die de keuze maakt om het ook te proberen! Want ach, als je het niet probeert dan weet je het niet, toch?! En ja, het kan, een tweeling volledige borstvoeding geven voor lange tijd. Beetje voorbereiding, doorzettingsvermogen en geluk is wel gewenst!

Tot slot: mijn lieve en wijze moeder is inmiddels overleden, een maand voor de eerste verjaardag van mijn oudste dochter. Tegen haar wil ik zeggen dat het is gelukt, het proberen is gelukt! Alle drie de meiden hebben van de borstvoeding geprofiteerd!

verhaal-297.jpg
Vanaf de eerste dag dat ik wist dat ik opnieuw mama zou worden, keek ik enorm uit naar de borstvoeding. Bij mijn eerste kindje was dit vrij goed gelukt, maar was ik door een ontsteking langs beide kanten in een sukkelstraatje geraakt en werd ik na vier maanden gedwongen te stoppen. Ik was daar toen emotioneel totaal nog niet klaar voor, maar de dochter was meteen aan de flessen gewend en wilde zelfs geen borst meer.

Op 5 april 2013 was het dan zo ver. Ik liep al van 's nachts rond met weeën en toen ik om 11u25 in het ziekenhuis aankwam, ging het allemaal erg snel. Een dikke 25 minuten later was onze kleine man er al en nog eens tien minuten later lag hij aan de borst. Het verliep meteen goed! Wat een zuigreflex had hij! Alles liep perfect (als we dan even niet meer aan de stuwing en de kloven terug denken).
Maar toen begon het… Half juli voelde ik stilaan de druk om toch maar met de fles te beginnen oefenen. Eind augustus moest ik namelijk terug voltijds gaan werken en mijn man wilde nog wel eens een avondje zonder de baby kunnen genieten.

Ik ging er van uit dat Winston even makkelijk van de fles zou drinken als zijn oudere zus… niet dus! Hij had nochtans, toen ik met de kloven sukkelde, meerdere keren getoond dat hij echt wel wist waarvoor zo'n flesje diende. Maar nu brulde en tierde hij de boel bij elkaar: een rood aangelopen gezicht, gebalde vuisten, traantjes in de ogen, … en vooral heel zielig en doordringend kijken: 'mama, ik wil bij jou zijn!'

Iedere keer weer gaf ik toe. Voor een groot stuk ook omdat ik dit helemaal nog niet wilde. Ik genoot nog zo van de borstvoeding en het liep allemaal zo goed! Gelukkig kon ik op de steun rekenen van een geweldige lactatiekundige die bij ons over de deur woont. Ik belde haar vaak huilend op en altijd kreeg ze me er terug boven op.

Maar ondertussen tikte de klok natuurlijk verder. Het werd al half augustus. Ik contacteerde de mensen van 'Kenniscentrum Borstvoeding'. Die gaven me verschillende tips en vroegen me ook om zeker te laten weten hoe het afliep. De lactatiekundige zei me dat we best al zouden starten met vaste voeding. Zo zou hij zijn dagen in de crèche toch al kunnen overbruggen. Op enkele dagen tijd leerde Winston zo zijn groente- en fruitpapje naar binnen spelen. We bleven ondertussen experimenteren met verschillende soorten papflessen. Deze vulden we de ene keer met afgekolfde melk, de andere keer weer met poedermelk. Ook de cupfeeding die ons was aangeraden, lukte helemaal niet. Alsook de harde aanpak (volledig van mama gescheiden) baatte niet. We waren op den duur zelfs zo ver dat de arts Winston echt fysiek onderzocht om na te gaan of er toch geen afwijkingen waren.

Als er één vervelend ding is aan de tijd, is dat je het nooit op pauze kan zetten. Zo kwam het dus dat ik eind augustus mijn baby bij de opvang moest achterlaten, wetende dat hij die dag vast erg veel honger zou lijden. En effectief… als ik hem 's avonds ging halen was hij uitgehongerd. Hij weigerde er niet alleen de fles maar ook de groentepap at hij niet. Als overlevingsstrategie begon hij zijn dag-nacht om te wisselen. Hij dronk soms tot vier keer per nacht… zo uitgehongerd was hij. En zo uitgeput raakte ik zelf.

Na een tijd begonnen we weer wat beterschap te merken met de fles. We leken een speen te hebben gevonden die hij wel ok vond. En mits toevoeging van een beetje koekjesmeel aan het melkpoeder, begonnen de maaltijden te vlotten. Als gevolg hiervan, begon de druk van buitenstaanders om te stoppen met borstvoeding natuurlijk ook weer toe te nemen. Maar ik voelde aan Winston dat we er beiden niet klaar voor waren. Hij begon ook met zijn gezondheid te sukkelen. Hij maakte geregeld enkele dagen koorts gepaard met braken. De huisarts raadde me aan om de borstvoeding terug volledig op te bouwen omdat dit het best verteerbare was voor zijn maagje. Ik schrok van de negatieve reacties rond me : 'Als ons kind ziek is, geneest het ook met flesjesvoeding.' Ik probeerde het me niet aan te trekken en bleef doen wat in mijn ogen het beste was. Toch bleef onze kleine man ziek en viel hij zienderogen af. We werden door de arts steeds terug naar huis gestuurd met boodschappen als 'het zullen de tandjes wel zijn' of 'het is gewoon een klein griepje'. Toch voel je als moeder dat er meer is.

Uiteindelijk werd mijn zoontje in het ziekenhuis opgenomen vorige week met een zware bacterie in het bloed die zijn hartje stilaan aan het aantasten was. Lang leve het moederinstinct dat ik ben blijven volhouden dat er meer was! Volgens de specialist zaten de bacteriën 'te wachten' tot hij zwak genoeg was om toe te slaan.

Deze opname was gelijk ook het einde van mijn borstvoeding… De eerste nacht in het ziekenhuis, stopte hij plots met drinken en keek me echt aan alsof hij me iets wilde zeggen. Dit klinkt misschien absurd, maar het was echt net of hij zei 'het is goed geweest, ik ben er klaar mee'. De volgende dag weigerde hij gewoon de borst. Na enkele dagen serieuze stuwing en wat afkolven af en toe, heb ik ook totaal geen productie meer.

Ik ben er voor mezelf echt van overtuigd dat ik dankzij onze nauwe borstvoedingsband heb aangevoeld dat er echt iets verkeerd was met zijn gezondheid. Ik ben er voor mezelf echt zeker van dat het dus dankzij de borstvoeding is dat mijn zoontje toch al die tijd tegen de bacteriën heeft kunnen vechten. En ik geloof ook echt dat mijn zoontje zichzelf zo hard aan de borstvoeding heeft vastgeklampt omdat hij me dit ook allemaal wilde duidelijk maken. Het is misschien allemaal erg ver gezocht maar zoals hij me die eerste nacht in het ziekenhuis aankeek, was het net of hij me dit ook allemaal wilde zeggen.
Sinds vandaag zijn we terug thuis. Winston is een heel ander kind. Hij is ook al terug wat aan het bijkomen en hij drinkt uit de fles net alsof hij het nooit anders heeft gedaan.
Eind goed, al goed!

Joke

verhaal-296-1.jpgZo grappig dat is, je bent zwanger en naast de vraag of het een meisje of een jongetje is, krijg ik altijd de vraag: 'Ga je kunstvoeding of borstvoeding geven?'.
Ik heb er niet heel erg over na gedacht wat ik precies zou doen. Mijn voorkeur ging uit naar borstvoeden, het is het beste voor je kindje en als je lang voedt zou het de kans op borstkanker verkleinen.
Na een pittige bevalling, mocht ik dan even mijn nieuwbakken aanwinst óp mijn buik ervaren in plaats van erin. Even kort aan de borst gehad, want helaas voor mij was de bevalling geëindigd met een vacuümverlossing waardoor ik een totaalruptuur had. Auch... En omdat ik ook flink nabloedde, lag ik binnen een half uur na de geboorte op de operatiekamer.

Nadat ik weer terug op m'n kamer was, kwam dan eindelijk het moment, mijn baby'tje vasthouden en aanleggen.
De eerste nacht was ik zo moe, maar zo wakker. De verpleging hielp me zo goed met aanleggen en dat ging dan ook top.
En dan kom je thuis... Een nieuw gezin, baby'tje in je armen en geen idee wat je moet doen.

De kraamhulp was wel oké, maar ik had geen band met haar. Ze hielp me wel steeds met aanleggen, want mijn zoon en ik waren niet zo handig met aanhappen.
Want toen begon het. De eerste tepelkloven, stuwing, en zo verder. De eerste weken waren zo pittig. Mijn mannetje groeide goed, maar ik had zelf geen idee waar ik mee bezig was. Ik had niet het idee dat de kraamhulp me nuttig had geholpen, dus ik riep de hulp in van een lactatiekundige. Wat een verademing, iemand die je helpt, mee denkt en allerlei tips en trucs geeft. Hierna kreeg ik langzamerhand wel wat meer zelfvertrouwen, maar ondertussen had ik nog wel in beide borsten tepelkloven. Het goed aanhappen bleef een probleem.

Met samengeknepen tenen zat ik de voedingen uit en begon ik al bijna te huilen als er weer een volgend voedingsmoment kwam. Zoveel pijn van de tepelkloven. En als ik mijn zoontje voedde, moest ik soms echt huilen omdat het zo'n pijn deed. Alles heb ik geprobeerd, tepelhoedjes, crèmes, zalfjes etc. Maar doordat ik een overvloed aan melk had, werd 't elke keer een melkballet en schoven die tepelhoedjes er steeds vanaf... Grrrr!

Door de tepelkloven, kon ik amper kleding over m'n borsten verdragen, het water van de douche deed zelfs pijn.
Op een dag was ik t allemaal zo zat, dat ik mezelf en m'n zoontje bij wijze van spreken opsloot in de slaapkamer en ik de hele dag alleen maar bezig was met goed aanleggen. Oefenen, oefenen en nog eens oefenen.
En zo langzamerhand leek het steeds beter te gaan. Mijn zoontje groeide goed en het aanhappen deed steeds minder pijn.

verhaal-296-2.jpgWel merkte ik na een week of zeven dat ik een harde plek in m'n borst had, wat me niet lukte weg te masseren, weg te laten drinken. Ook voor dat heb ik van alles uit de kast gehaald, weer naar de lactatiekundige geweest. Daar behandelde ze me met een speciaal tril-apparaatje om de zwelling te doen afzakken. Maar op een avond was ik weer m'n borsten aan ’t masseren om die harde plek weg te krijgen, toen er pus uit mijn tepel kwam. Ik had ook steeds meer pijn aan die kant. De volgende dag naar de huisartsenpost en een antibiotica kuur gekregen van vijf dagen. Ik was er niet ziek van, geen koorts, alleen pijn. Na enkele dagen hield de pusafvloed op, de pijn nam alleen niet af. Ik legde mijn kindje zo vaak mogelijk aan die kant aan, om de ontsteking weg te laten drinken.
Toen mijn pijnklachten echter toenamen en mijn melkproductie aan die kant drastisch afnam, ging ik weer naar de huisarts. Ik werd tot twee keer toe weggestuurd met de opmerking: ’Ga die harde plekken maar wegmasseren.’ Uiteindelijk na drie keer doorverwezen naar de chirurg. Die wilde mij aanvankelijk ook naar huis sturen, totdat ik aandrong op een echo. Met wat morren deden ze een echo en daarna dan toch maar een punctie. En ja hoor, een spuit vol pus. Van een borstontsteking naar een borstabces. Ik mocht meteen in 't ziekenhuis blijven en moest dezelfde dag nog geopereerd worden.

Ik kreeg herhaaldelijk de vraag wanneer ik nou ging stoppen met borstvoeding geven omdat ik nu geopereerd moest worden. Waar 't vandaan kwam weet ik niet, maar ik was nog gemotiveerder om ondanks de tegenslagen die ik had, door te gaan met borstvoeden. De chirurg heeft het abces op de OK ontlast en ik moest de wond open laten. De nacht na de operatie heb ik, zo ziek ik me voelde van de narcose en pijnbestrijding, als een malle gekolfd om m'n melkproductie op peil te houden. En toen 't weer kon, gewoon m'n zoontje weer aangelegd, dus ook aan de geopereerde kant.
Thuis moest ik de wond twee keer per dag uitspoelen, maar ik had er weinig last van. Mijn zoontje dronk beter dan ooit en mijn pijn was weg.

verhaal-296-3.jpgNu wist ik het zeker, ik ben zo ver gekomen, ik ga zo lang door als mijn zoontje wil.
Ondertussen is de operatie bijna zes maanden geleden en alles is goed hersteld. In die borst zit nog steeds een harde plek en het is wel 'de mindere kant'.
Mijn zoontje is nu ruim acht maanden, krijgt borstvoeding en hij doet 't goed. Gewoon een heerlijk mannetje die tevreden de wereld rondkijkt.
En als ik hem dan zo zie, weet ik waarvoor ik het allemaal heb gedaan. Ik geef nu met zo veel plezier borstvoeding, dat die zware eerste drie maanden naar de achtergrond zijn verdwenen.

Mijn ervaring is dat de aanhouder wint. Ik wilde en zou borstvoeding geven en ben blij dat ik het ondanks de tegenslagen heb kunnen volhouden. Ik weet waarvoor ik het allemaal heb gedaan.
Mocht er een tweede komen, zou ik er weer vol voor gaan.
Zonder twijfel.

Karlijn

verhaal-294-1.jpgIk wist het zeker, ik ging borstvoeding geven. Ik vond het het mooiste cadeau wat ik mijn dochter vanaf haar geboorte mee kon geven. Nou kwam ik eventjes heel erg bedrogen uit.
Ik ben Kim, ik ben 25 jaar en heb twee prachtige dochters. Ik ben een trotse moeder met een schuldgevoel zo groot dat het met mij mee loopt. Mijn verhaal gaat voornamelijk over mijn oudste dochter. En een klein beetje over mijn jongste.

Ik werd zwanger, niet gepland, maar desalniettemin niet minder gewenst, althans door mij, maar haar verwekker had liever een jongetje gehad en liet me daarom keihard zitten. Ik verhuisde van Groningen terug naar Brabant en ging samenwonen met iemand anders. Dit ging goed, al gaf het verdriet van mijn ex, me nog wel genoeg stres. Maar ik moest door, ik wist waar ik het voor deed. En ook dat het geven van borstvoeding mij genoeg zelfvertrouwen zou geven. Want dat ik borstvoeding ging geven dat stond voor mij al vast. Ik had me ingelezen, was naar borstvoedingsavonden geweest. En als het me ook maar enigszins werd gegund, zou ik langvoedster worden. Uiteindelijk beviel ik met ruim 37 weken. En jawel hoor ik ging borstvoeding geven. Het moment dat mijn lieve dochter aangelegd werd, kan ik me nog goed voor de geest halen. Na een moeilijke bevalling was dit waar ik het voor gedaan had. Mijn borstvoeding kwam verbazingwekkend snel op gang. Ik genoot van het moment dat ze aan mijn borst lag en het was iets wat niemand me ooit meer af kon nemen. Dit was waar ik het al die tijd voor gedaan had. Ze groeide goed op mijn voeding.

Alles ging goed. Behalve dan met mij. Met mij ging het steeds slechter. Ik ging me steeds slechter voelen. Maar ik moest doorvoeden. Ik had niet de indruk dat mijn omgeving echt door had dat ik er aan onderdoor ging. Nee niet zo zeer aan de borstvoeding maar aan mijn eigen psyche. En de druk die ik mezelf oplegde door het van mezelf te moeten was misschien nog wel het meest lastige. Langzaam verloor ik het besef van realiteit. Ik verloor totaal de grip op mezelf. Het enige wat me nog op de been hield, was dat ik moest doorgaan voor mijn kind. Ik kon niet stoppen met borstvoeding want had mezelf intussen wel zo gek gepraat dat als ik zou stoppen met borstvoeding ik helemaal een beroerde moeder zou zijn.

Dus ik probeerde door te zetten. Ik was uiteindelijk de grip helemaal kwijt. Uiteindelijk bleek dat het ziekenhuis heel goed doorhad dat het slecht ging met mij. Ze constateerden dat ik een psychose had, en vonden het tegelijkertijd noodzakelijk een melding bij het AMK te doen, omdat het met mij dus zo slecht ging. Beetje jammer, dat ze er dan niet bij meldde, dat ik een psychose had. Dus het AMK stond ineens aan mijn bed. Die gingen dus in mijn dossier kijken en zagen dat ik een psychose had.

Ik weet niet zo heel veel meer, maar de boosheid dat er een melding in mijn psychose was gedaan, die herinner ik me wel. Bij mijn naasten, bij het AMK. En misschien nog wel het meeste bij mezelf. Ik gaf toch borstvoeding wat deed ik dan zo verkeerd. Geeft achteraf ook wel aan hoe ver weg ik ben geweest. En toen moest ik dus van het ene op het andere moment stoppen. Ik ben echt door een hel gegaan. Aan mijn borstvoeding mankeerde niks, nee ik was het probleem. En in mijn hoofd was je intussen alleen nog maar een goede moeder als je borstvoeding gaf. Dat was pas een eng gevoel. Daar was ik eerst nog heilig overtuigd was dat het goed zou zijn, datgene waarvan ik dacht dat het het beste voor mijn kind was, dat kon ik niet meer aan haar geven. Dat moest ik weggooien.

Ik werd teruggezet aan de medicatie, mijn eerste heldere herinnering is de moedermelk die voor mijn ogen werd weggegooid in het gootsteenputje in mijn kamer.
Zo voor mijn ogen spoelden ze het weg. Het is nog een wonder dat ik niet nog een keer psychotisch werd. Het is heel confronterend, dat de eerste heldere herinnering er eentje was gevormd door een denkfout van het ziekenhuis.

Het was voor mij zo ontzettend moeilijk dat mijn moedermelk vergif was geworden. Ik had namelijk vrij zware medicijnen gekregen die, als ik door was gegaan met borstvoeding geven, de dood van mijn kind hadden betekend. Dit was iets wat voor mij heel moeilijk was om te accepteren.  

Ik heb mijn droom op moeten geven, ik zou nooit meer borstvoeding kunnen gaan geven, want bij een eventueel volgende kindje zou ik gelijk na de bevalling dezelfde medicijnen krijgen. Dit om een herhaling van de eerste keer te voorkomen. Wat dus zou betekenen dat ik in mijn hoofd nooit echt een goede moeder zou zijn.
Ik heb dit gevoel nooit echt los kunnen laten. Wat ging ik kapot aan de rotopmerkingen die kwamen op het feit dat ik geen borstvoeding was blijven geven.
Ik zal een aantal opmerkingen geven: 'Wilde je dan niet het beste voor je kind?' 'Als je echt gewild had had je gewoon borstvoeding kunnen geven.' 'Je bent gewoon laks.' 'Als je gewoon door was gegaan met borstvoeding was je psychose vanzelf weggegaan.'

Misschien dat ik daarom wat agressiever wordt als moeders borstvoeding zo de hemel in prijzen en net doen alsof er geen reden goed genoeg is om kunstvoeding te geven. En jawel lieve mama's die zijn er. Heb ook tijdens de zwangerschap van mijn jongste dochter een randpsychose gehad. En zo was het duidelijk na deze bevalling kwamen dezelfde zware medicatie tevoorschijn. Die ben ik trouw gaan slikken, en zo bleef mijn psychose weg.

Maar de opmerkingen die ik over me heen kreeg over het niet geven van borstvoeding. Ik moest maar stoppen met mijn medicijnen, want ik wilde toch het beste voor mijn kind. Dat soort opmerkingen hebben mij gebroken. En me zo ontzettend pijn gedaan. Ik slikte juist medicijnen om te zorgen dat ik helder zou blijven en voor mijn kind kon zorgen. Juist daardoor reageer ik nu overgevoelig als moeders voor mijn gevoel zo doordrammen over borstvoeding.

Mijn eigen rouwproces speelt daar echt een ontzettend grote rol in. Dat wil dan niet zeggen dat er gedramd wordt, maar mijn hart heeft littekens wat betreft borstvoeding. Littekens die nooit echt helemaal zullen helen.

Dus lieve moeders een kleine raad van iemand die graag wilde, maar het werd afgenomen. Oordeel niet te snel en niet te hard. Want er zijn meer moeders, die er alles voor over hadden om borstvoeding te geven maar die het gewoon niet was gegund.

Kim

verhaal-291-1.jpgZo'n beetje mijn hele leven wilde ik maar één ding. Moeder worden, en een doodnormaal gevolg daarvan zou zijn dat ik borstvoeding zou geven. Tot maximaal een jaar, want als mijn kind er om kon vragen, werd het toch wel een beetje raar. Vond ik.

Ik werd moeder en gaf borstvoeding, dag en nacht. Vaak, heel vaak. Mijn zoontje bleek het erg moeilijk te vinden dat hij 'hier' was en wilde van de wereld weinig weten. De borst was het enige wat zijn leven enigszins dragelijk maakte. Mijn borsten en tepels waren helemaal stuk van de eczeem en het krabben om van de jeuk af te komen. Ook had ik hyperlactatie met borstontstekingen tot gevolg. Maar dapper hielden we stand.

Na zeven maanden was ik op. Wat was er toch aan de hand met ons kleine ventje? Waarom wilde hij niet slapen en huilde hij des te meer? Of hij geen honger had. Ik moest hem maar kunstvoeding geven. Of ik hem niet te veel verwende. Ik moest hem maar laten huilen. Of ik nou nog steeds borstvoeding gaf?! Dat is niet normaal hoor, en 's nachts al helemaal niet! Naar de kinderarts dan maar. Die constateerde dat ik hem toch wel erg vaak voedde, daar moest ik maar eens gauw mee stoppen, want dit was de volgens hem de 'derde wereld manier'. Pardon? Kwamen deze woorden uit een kinderarts. De man die borstvoeding zou moeten promoten, het liefst zo lang mogelijk.

verhaal-291-3.jpgOm een lang verhaal kort te maken. Hij werd opgenomen, er werd niets gevonden. Ze lieten hem huilen, zo lang dat hij niet meer kon en toch in slaap viel ('hij kan het wel hoor, soms ligt het aan de situatie')...
Ik voedde hem overdag om de vier uur want vaker mocht niet en 's nachts kreeg hij nog maar één fles afgekolfde melk van een naar shag ruikende verpleegkundige met bijbehorend stemgeluid. En na drie nachten nam ik een gebroken en uitgeput kind mee naar huis en is de spijt en het schuldgevoel nog altijd niet uit mijn systeem verdwenen.

Ik werd opnieuw zwanger en na vier maanden zwangerschap constateerde meneer dat het 'klaar' was. Jammer want in tegenstelling tot mijn eerdere voornemen om maximaal een jaar te voeden wilde ik nu minimaal twee jaar voeden. Maar meneer was veertien maanden en er kwam nog maar zo weinig melk uit dat hij het de moeite niet vond. Jammer.

Ik beviel van super makkelijke baby en had de stille hoop dat ons meneertje geïnspireerd door zijn broertje wel weer wilde gaan drinken. Maar er was geen denken aan. De borst was voor de baby. Wel wilde hij uit een fles of beker de moedermelk drinken. Ook goed.

verhaal-291-2.jpgTot vandaag. Het was wederom geen denderende nacht en zijn humeur liet te wensen over. Ik tilde hem op en ging met hem op de bank zitten zoals we dat vroeger zo vaak deden. En daar geschiedde een klein wonder. Mijn peuter van bijna twee vroeg om de borst. De zin waarvan ik ooit had verwacht dat hij ontzettend raar zou klinken, klonk mij nu als muziek in de oren. Het was helemaal niet 'een beetje raar.' Het was doodnormaal, een kind dat behoefte heeft aan zijn moeder en haar melk en daar om kan vragen. En dus dronk hij en hij genoot, en ik genoot met hem mee. En toen zijn broertje hongerig wakker werd, genoten we met z'n drieën.

Inmiddels weet ik dat langer voeden geen doel op zich is. Dat de meeste vrouwen het zich van te voren niet voornemen om langer te voeden. Maar dat het groeit. Net als je kind. En dat blijkt toch niet zo raar.

Esther

verhaal-290-1.jpgBorstvoeding. Ik kreeg het niet kado. Aanleggen, aanleggen, aanleggen, ik had er een baan bij in mijn kraambed. Ik wilde zo graag en de kraamhulp hielp me. Mijn baby hielp me nog meer, met veel geduld hapte ze. Steeds weer, hap hap tot er eindelijk slok slok kwam.

Om meer zelfvertrouwen te krijgen bij mijn pril verworven hap-slok-aanleg-techniek, kreeg ik twee dagen extra kraamhulp en toen zij wegging, konden we het zelf. Inmiddels zijn we twee maanden verder en ik heb borstvoeden in alle vormen leren kennen.
Mijn borsten hebben elk een eigen willetje: rechts zegt: klant is koning en geeft naar vraag. Links is ondernemender: aanbod creëert vraag en is altijd bereid tot volle melk. Er was een periode van overproductie, waarbij de melk zo'n beetje uit dochters oortjes spoot. Verholpen door liggend voeden, tegen de zwaartekracht in.

Een korte periode van onderproductie, bij aanvang van de anticonceptiepil. Ik had wel braaf de pil gevraagd die niet van invloed zou zijn, maar die was dus wel van invloed. Eerst nagekolfd om de productie te stimuleren, maar dat stond me zo tegen, dus gestopt met de pil en nu vrijen we gewoon niet meer tot ze achttien is. Maar melk is er weer voldoende voor de kleine meid.

Toen dochter acht weken was, kreeg ze koorts. Hoewel ze al wat weekjes doorsliep, kwam ze opeens weer 's nachts. Terwijl ik haar zat te voeden, voelde haar hoofdje zo warm dat ik haar besloot te tempen. Niet goed. De volgende dag belandde ze in het ziekenhuis. Een nachtmerrie van onderzoeken, een pijnlijke speurtocht naar een bacterie. Ik mocht bij haar blijven. Dag en nacht, terwijl mijn meisje aan draden en infusen lag, een bleek bekkie in een klein bedje.
Als ze onvoldoende vocht binnen zou krijgen, zou ze ook nog een sonde moeten. Ze leed al zoveel, dat ik vroeg een kans te krijgen haar met voeden te geven wat ze nodig had. Ik legde een etmaal elke anderhalf uur aan, een borst per keer. Woog vooraf en achteraf, terwijl de hartmonitor biepte en het infuus drupte. Ze pakte, al was ze zwak. Als ze te moe was, kolfde ik en gaf mijn melk met een fles. En het ging goed, de weegschaal toonde het aan.

Dankbaar was ik, dat er steeds draadjes en infusen afgingen en niet meer bijkwamen. Mijn mokkeltje werd beter en weer kreeg weer roze appelwangen. Lekker weer naar huis!
Nu zitten we weer in rustig vaarwater. Ik leg aan, zittend, liggend. Rugby, madonna. Klapstoel, leunstoel, kussen of knie eronder. Er wordt geknord en gekird en twee grote babyblauwe ogen kijken me aan.

Borstvoeding, ik geef het graag kado.

Mariska

verhaal-288-1.jpgNa vijf moeilijke jaren van hoop en wanhoop mochten we eindelijk zwanger worden van een prachtige dochter. Tijdens de zwangerschap werd me weleens gevraagd of ik borstvoeding ging geven. Ik zei maar 'ja' omdat ik regelmatig had gehoord dat het 'beter' was. Verder had ik me er nooit zo in verdiept.
Omdat ons meisje in een stuitligging lag, kozen we voor de keizersnede. Op 3 juni om half zes werd Marlise geboren. De operatie verliep technisch heel goed, maar daarna ging het mis met mij. Ik bleek een luie baarmoeder te hebben en verloor veel bloed. Meteen moest ik aan een extra infuus om het bloeden te stoppen. In de minuten daarna ging het nog steeds niet zo goed met mij, ik was half van de wereld en ergens ver weg, voelde ik een klein babytje op mijn lijf zoeken naar de borst. Omdat ze zo snel mogelijk na de geboorte moest worden aangelegd, ging iemand me daarmee helpen. Het was aanvankelijk een beetje een gestuntel. Ik was erg zwakjes en duizelig dus een verpleegkundige probeerde Marlise te helpen mijn tepel te vinden. Toen ze uiteindelijk aan de borst lag, ging het snel beter met me. Borstvoeding is erg goed voor het samentrekken van de baarmoeder dus de zwarte vlekken die voor mijn ogen dansten, verdwenen en ik kon eindelijk gaan genieten van mijn kleintje….

Na vijf dagen mocht ik het ziekenhuis verlaten, maar ik was nog steeds niet goed opgeknapt. De borstvoeding was heel langzaam op gang gekomen, maar helemaal lekker liep het voor mijn gevoel nog niet. Gelukkig had ik een hele fijne kraamverzorgende van Thebe die van borstvoedingsbegeleiding haar specialisme had gemaakt. Ze leerde me alles over het geven van borstvoeding, het gebruik van hulpmiddelen en de kolf. Ik twijfelde weleens of ik genoeg melk gaf en dan ging ze Marlise wegen. Zo zagen we dat ze genoeg binnenkreeg en dat was voor mij erg geruststellend.

verhaal-288-2.jpgHelaas was mijn lijf vanwege het bloedverlies erg verzwakt en de hoop dat ik op eigen kracht zou herstellen vervloog naarmate de dagen verstreken. Een borst begon minder melk te geven en door verstopte melkkliertjes steeds pijnlijker te worden. Ook kreeg ik er een forse blaasontsteking bij. Ik moest vanwege hoge ontstekingswaarden terug opgenomen worden in het ziekenhuis. Het was een grote domper en ik was zo bang geworden dat ik meteen in het ziekenhuis besloot om te stoppen met borstvoeding. Ik was ook bang dat Marlise last zou krijgen van de medicatie die ik toegediend kreeg, maar toen ik later meer over borstvoeding las, bleek dat mijn angst onterecht was geweest. In de dagen en weken daarna gaven mijn man en ik haar om beurten een fles met kunstmelk. Marlise accepteerde dit meteen, ze dronk braaf, maar met een verveelde blik haar fles op. Toen ik langzaam opknapte, begon ik ons speciale momentje samen steeds meer te missen.

Toen ik weer uit het ziekenhuis was, ging ik me meer verdiepen in borstvoeding. De kraamverzorgende die me tijdens de kraamweek zo goed had geholpen, kwam nog een keer op bezoek om te kijken hoe het met me ging. Ze had er alle begrip voor dat ik was gestopt, net als de rest van mijn omgeving. Je krijgt dan heel snel ook allerlei verhalen mee van mensen die ook om allerlei redenen gestopt zijn, waarbij borstvoeding dan als een soort overbodig en lastig extraatje wordt neergezet. Ondanks dat er dus vanuit mijn omgeving geen enkele druk was, herkende ik de gevoelens van 'opluchting' die anderen aangaven bij mezelf niet.

verhaal-288-3.jpgNadat ik een week thuis geweest was, verslechterde mijn medische toestand opnieuw. Ik ging flinke stolsels bloed verliezen en eenmaal terug in het ziekenhuis kreeg ik er koorts bij. Ik was de wanhoop nabij, ik had voor mijn gevoel helemaal niets meer en ik wist niet meer waar alle medische problemen zouden eindigen… Toen we bij de gynaecoloog zaten, besloot ik voor te stellen om maar gewoon weer te beginnen met borstvoeding. Mijn man viel tijdens dat consult zowat van zijn stoel van verbazing, maar tot mijn grote genoegen reageerde de arts positief en was mijn man bereid om me te steunen. We besloten geen medicatie meer in te zetten, maar om gewoon eens te kijken wat borstvoeding en rust zouden doen met de genezing van de bloedingen. De eerste dagen kolfde ik, om mijn productie in de gaten te houden. Daarnaast wilde ik Marlise een teleurstelling besparen omdat er aanvankelijk slechts enkele druppeltjes uit mijn borsten kwamen. Toch putte ik hier hoop uit, het was niet helemaal weg en ik was vol vertrouwen dat het na een tijd weer goed zou komen. Ik had een aantal dingen onthouden die ik in de kraamweek geleerd had.

Daarnaast leerde ik veel over het relacteren en stimuleren van de melkproductie van websites als borstvoeding.com van Kenniscentrum Borstvoeding.

verhaal-288-4.jpgWonder boven wonder, herstelde ik razendsnel nadat ik weer gestart was met kolven. In twee dagen tijd waren de bloedingen gestopt en was de koorts helemaal geweken. Mijn man vond dat de belangrijkste winst, hij had er aanvankelijk weinig hoop op dat de borstvoeding nog voldoende op gang zou komen om Marlise te kunnen voeden. Toch zag ik langzaamaan mijn productie verdubbelen van enkele druppeltjes naar een dun bodempje, naar een flinke eetlepel…Toen er een dubbele bodem van 20 ml in beide flessen verscheen, durfde ik het aan om deze voeding in een fles aan te gaan bieden. Marlise dronk het tot mijn grote plezier allemaal gretig op. We gingen het beetje afgekolfde voeding eerst inzetten als laatste avondmaaltijd omdat ze dan goed dronk en heerlijk lang doorsliep. Het meest spannende moment vond plaats na een week kolven. Ik was benieuwd of ze nog aan de borst zou drinken, want ik was bang dat ze teveel gewend was geraakt aan de speentjes.
Meteen toen ik haar aanlegde, bleek die angst onterecht. Even was er verbazing op haar gezichtje, maar direct daarop hapte ze goed aan. Ze dronk aan mijn borst alsof ze nooit anders had gedaan. De enige die moest wennen was ikzelf, want mijn tepels waren de eerste dagen erg gevoelig.

verhaal-288-5.jpgTot mijn verrassing bleek ik niet de enige die baat had bij de borstvoeding. Marlise had al wekenlang last van een lichte verkoudheid, een ontstoken oogje en schrale billetjes. In de week nadat we haar weer borstvoeding aanboden, verdwenen de kwaaltjes als sneeuw voor de zon. Uit deze dingen putte ik zoveel hoop dat ik vol enthousiasme doorging met kolven, aanleggen en (dus) relacteren. Eén maand nadat ik opnieuw gestart ben, is Marlise weer volledig over op borstvoeding. Ik zelf heb geen medische klachten meer gehad en geniet van ieder speciaal borstvoedingsmomentje met haar samen.

Ik ben trots op alle complimenten die ik al gehad heb, maar dit is niet de reden dat ik opnieuw voor borstvoeding gegaan ben. Het maakt het terugkijken op de eerste drie levensmaanden van Marlise zoveel mooier. In mijn herinnering overheersen nu geen angst en tegenslag, maar hoop, succes en heel veel liefde!

Chantal

verhaal-287-1.jpgIk ben een half jaar geleden bevallen van mijn prachtige zoon, Brent.
Ik heb me vanaf het moment, dat ik wist dat ik zwanger was, voorgenomen borstvoeding te gaan geven.
Je leest en hoort vele verhalen dat het niet lukte of dat het tot bloedens aan toen kon gaan.
Ik heb me nooit wat van die verhalen aangetrokken. Ik wist, ik ga het gewoon doen en het gaat gewoon soepel verlopen.
Op 26 februari dit jaar werd Brent geboren. Hij was maar 2960 gram. Vanaf het moment dat hij bij me werd gelegd, ging het voeden fantastisch. Ik had na een dag al volledige borstvoeding. Het ziekenhuispersoneel was er verbaasd over.

Helaas hebben ze me niet helemaal goed voorgelicht over bijvoorbeeld de tijd hoelang hij in het begin aan een borst mag liggen. Hierdoor had hij een bloedblaar op m'n tepel gezogen.
Dit was een pijnlijke bedoening. Met tranen heb ik opgegeven moment borstvoeding gegeven.
Maar ik zou doorzetten, want ik vond/vind het zo'n geweldige ervaring.

En het resultaat was al snel te zien, binnen een maand was hij twee kilo aangekomen en dat ging zo tot drie maanden. Tot vijf maanden een kleine dip maar die haalt hij nu dan ook weer dubbel in.
Ik heb me voorgenomen om tot een jaar borstvoeding te geven. En misschien nog wel langer.
Want ik merk aan Brent ook dat hij het heerlijk vindt aan de borst. Al is het voor eten of voor genegenheid. Hij geniet.
Net als zijn moeder.
Ik heb het geluk dan dat ik werkeloos thuis zit waardoor ik mij ook volledig op de borstvoeding kon richten.

Ik raad ook echt elke vrouw of aanstaande moeder aan positief te denken tijdens de zwangerschap dit is naar mijn idee al een kwart van een kans van slagen.
Natuurlijk de regeldagen zijn zwaar, maar geef je er aan over, des te eerder is het over, met mazzel een dag.
Maar de band die je krijgt met je kind is niet meer te breken. Dus zeker alle moeite waard.
Brent neemt een eventuele afgekolfde fles hartelijk, maar zodra hij al iets ziet wat lijkt op een tepel al is hij van mij of van papa, hij hapt er naar.
Dat zegt voor mij al voldoende.
Borstvoeding is dus in een woord geweldig.
Ga ook zeker eventuele broertjes of zusjes ook zeker borstvoeding geven.

Groetjes
Ilja

verhaal-300-1.jpgBorstvoeding geven dat ben ik en toch kan ik niet mijzelf zijn. Als je kindje pas geboren is prijst bijna iedereen je borstvoeding aan, het is knap, ze geven je respect, ze laten je trots voelen!
Met een maand of drie wordt het verhaal al anders. Wil je toch niet de fles gaan geven? Heb je nog wel genoeg melk? Slaapt je kindje al door? Genoeg vragen omdat de meesten het anders doen.

Na zes maanden begin ik echt buiten de boot te vallen en word ik 'anders': ik geeft grote stukken vers eten, of prakt dit. Ik geeft vers fruit, maar geen pyjamapapje en het ergste in het verhaal ik geef nóg borstvoeding!
Nu besluipt me een periode vol onbegrip, want waarom kies ik hier in hemelsnaam voor? Onder mijn medemoeders is de discussie gestart wanneer je het beste kan overstappen op melk twee. Bemoei je er maar niet mee want ondanks dat ik zeg 'dat maakt toch niet uit', heb ik er geen verstand van. Ik val buiten de boot in mijn denken en mijn doen.

verhaal-300-2.jpgHoe ouder mijn kindje wordt hoe meer vragen. Ik probeerde uit te leggen dat mijn zoon ondanks pre-logopedie niet uit een fles kan drinken. Ik geef met alle liefde borstvoeding dat terzijde anders wakker je discussies aan. Moeders, mensen begrijpen niet dat ik die standaarddiscussie over wat beter is spuugzat ben!
In de loop van de tijd komt de vraag: welke melk na het eerste jaar? Wees dan maar eerlijk in een groep waar je buiten valt. Toch heb ik er voor gekozen eerlijk te zijn. Ik ga na het eerste jaar door met borstvoeding! Geen reden geen gevoel. Zei alleen dat ik mijn dochter óók tot twee jaar en drie maanden heb gevoed.
Het is niets om je voor te schamen, zei één lieve moeder die geïnteresseerd naar meer info vroeg. Na mijn woorden: 'vele moeders kijken naar cijfers, naar cc's en ml's' en 'als cb's niet zulke domme adviezen gaven en andere niet pro-instanties en hun natuurlijke instinct volgden, gaat er weinig mis'.
Ik dacht dat ik hiermee niets fouts had gezegd, maar het deed de das om. Ik kreeg een waterval van verwijten, omdat zij zich aangevallen voelen.

verhaal-300-3.jpgEn ik, ik ben zeer verdrietig naar bed gegaan. Ik kan nergens open zijn over wie ik ben.
Want ik ben een borstvoedingmoeder van twee prachtkindjes waarvan ik er eentje 2,3 jaar heb gevoed en waarvan ik de ander nu 8,5 maand voed.

Nikita

verhaal-299-1.jpgVeel ophef: vrouw die uit een chique restaurant wordt gezet omdat zij borstvoeding geeft. En daar zijn een hoop meningen over, een hoop voor- en tegenstanders.

Vervolgens een enquête van de vrouwensectie van Telegraaf; heel erg mooi natuurlijk dat zij zich voor borstvoeding interesseren. Ook ik vul de enquête in: na ruim vijf jaar voeden voel ik me een doorgewinterde veteraan die inmiddels alles wel al gezien en gehoord heeft.

Of ik gevoed heb? Ha, gelukkig staat er de keuze langer dan één jaar in! Dat is fijn!

Maar jeetje, wat zijn de vragen suggestief? Zal een moeder die op flesvoeding over is gestapt nu echt zeggen van ja ik had geen zin om te voeden?
Er zullen zeker vrouwen zijn die er geen zin in hebben, dat het veel gedoe lijkt. Dat kan ik ook wel goed snappen; je moet nogal wat hobbels nemen: openbaar voeden en mogelijk kritische blikken krijgen, uit restaurants gezet worden, dat kolven op je werk, collega's die je vermanend aankijken of dat je werk van dusdanige aard is dat er nauwelijks ruimte is voor kolven.
Ik snap goed dat het dan makkelijker is om voor de fles te kiezen, want dat is de basis geworden in onze maatschappij; gemak en maakbaarheid en volle agenda's.
Toch hoor ik keer op keer dat de fles helemaal niet makkelijker blijkt, en zelf heb ik borstvoeding als gemakkelijker ervaren omdat ik me vrijer voelde met enkel een luiertje op zak en ik overal mijn dochter kon laten drinken of slapen; al was het in the middle of nowhere, dankzij de borst en draagdoek.
Fijner is dan dat ouders beiden kanten kennen en daarin een bewuste keuze kunnen maken.

Maar goed, heel wat suggestieve vragen verder. Vind je dat een ruimte om te voeden verplicht gesteld moet worden voor iedere openbare ruimte; met daarop twee keuzes; ja of nee.
Mijn god, hoe moet ik dat nu beantwoorden?
En toen begon het te dagen, na ruim vijf jaar voeden vallen er kwartjes.

Ja, het is fijn als er ruimtes zijn voor vrouwen die in alle rust willen voeden.
Maar nee, ik vind niet dat deze dan ook verplicht gesteld moeten worden voor alle vrouwen die borstvoeding geven, want ik ben bang dat het daar dan wel op uitdraait.

verhaal-299-2.jpgTen eerste omdat het doodzonde zou zijn als hiermee borstvoeding helemaal uit het straatbeeld zou verdwijnen.
Hoe leren onze kinderen nog dat borstvoeding ook een optie is als je alleen baby's met flessen ziet?
Hoe voelt een vrouw zich dan nog gesteund als het niet meer getoond mag worden? Op Facebook mag het al niet; in dat ene chique restaurant kennelijk ook al niet.

Ten tweede, dan blijkt er voor mijzelf nog een persoonlijke reden te zijn.
Ik vind het helemaal niet fijn om sociaal afgezonderd te worden tijdens het voeden.
En toen voelde ik het, het kwartje viel na al die jaren.

Ja borstvoeding is heel intiem. Dusdanig intiem dat ik me dan kwetsbaar voel. Ik voel mij geborgen als ik dan onder de mensen kan voeden, dan voel ik mij beschermd op mijn kwetsbaarste moment. In afzondering voel ik mij juist kwetsbaar.
Kennelijk is dit een instinctief mechanisme vanuit vroegere tijden. Evenals dat een baby niet meer bang hoeft te zijn door een leeuw opgegeten te worden als hij alleen in zijn wiegje ligt, zo hoef ik ook niet meer bang te zijn opgegeten te worden door een leeuw of alleen achtergelaten te worden door de groep op een kwetsbaar moment in mijn leven.
Ook voor mij gaat hier dus kennelijk een oud instinctief mechanisme in werking.

verhaal-136-4.jpgIk heb het altijd als veel gezelliger, fijner, meer geborgen ervaren om juist wel onder de mensen te voeden. Ik geneer me niet voor mijzelf of mijn dochter of mijn borsten, want dit is een natuurlijke functie, ik zie mijn borsten dan als functioneel en een geborgen plek voor mijn kind en niet als pronkstuk of seksuele objecten.
Ik voel me kwetsbaar als ik weer terug denk aan die enkele keer dat ik verzocht werd apart te zitten; en dat was niet met boze blikken, maar ik vatte het op als zijnde juist uit zorg voor mij.
Alleen voor mij heeft het dus nooit goed gevoeld; die afzondering.
Tijdens het voeden onder de mensen keerde ik wel wat in mezelf; kwam ik in dat intieme moment met mijn dochter; maar hoorde ik met halve aandacht de gesprekken rond mij heen aan.
Als een soort warm geruis van geborgenheid voelde ik me dan juist veilig.

Eerlijk gezegd heb ik dit argument nog niet eerder voorbij horen komen, maar voor mij vallen de puzzelstukjes nu wel meer op zijn plek.
Nee ik wil geen aandacht met openbaar voeden, ik wil niet andervrouws man afpakken, ik zit niet te wachten op boze blikken, ik wil vooral niet laten zien in your face van kijk ik kan het wel. En ondanks dat ik strijdbaar ben voor borstvoeding, ben ik helemaal geen type voor de maffia. Uiteraard zou ik wel graag de borstvoeding willen normaliseren en daar mijn steentje aan willen bijdragen, maar bovenal wil ik mij dus gewoon gesteund en beschermd voelen.

Ik voel me dan gewoon kwetsbaar en wil geborgenheid en bescherming; dat wat ik mijn kind wil geven heb ik zelf ook nodig als moeder.

Judith

verhaal-284.jpgOfwel... geen bijzonder verhaal. Ik geniet alleen maar. Ons jongste meisje is nu zestien weken. Vanaf 1 minuut na de geboorte houdt ze al van de borst. En dat is heerlijk. Mijn oudste heb ik vijf maanden gevoed met een tepelhoedje. Daarna ging ze uiteindelijk toch over op de borst zonder hoedje!

Dit live voeden zonder kunstgrepen is een kado, net als onze beide kindjes trouwens. De oudste stopte na 22 maanden zelf met de borst. Ik heb het nog drie dagen geprobeerd, zonder resultaat: 12 maart 2012. Best wel een schok, want ik wist natuurlijk niet dat dat mijn laatste dag zou zijn. Gelukkig mag ik nu weer een poosje geven, en dat is erg prettig.

Afgelopen dagen gaat het wat lastig met voeden en gisteren hield ik er een erg pijnlijke borst aan over. Ik hou het goed in de gaten, want op een ontsteking zit ik niet te wachten.
Het beste van de afgelopen tijd? Ik kon met mijn werk regelen dat ik in totaal een half jaar verlof heb en dat is echt luxe.
Onze oudste gaat een dag in de week naar de opvang in deze periode, dus ik kan genieten van de beide dames. De jongste slaapt ook al door en dat maakt het dubbelprettig.

Dus: geen bijzonder verhaal, we leven in het nu, en genieten er van.
Ik wens je een fijne dag,

Mandy

verhaal-283-1.jpgVanaf het moment dat ik in verwachting was, was borstvoeding voor mij de normaalste zaak van de wereld. Verder niet over nagedacht, maar ook niet over een plan B wanneer de start niet goed zou gaan.
Onze kleine meid is gelukkig gezond en krachtig ter wereld gekomen, maar bijna een moeder achterlatend. Bij de geboorte was ik helder, en heb ik haar voor een kleine vijf minuten op mijn borst gehad en aan mijn borst. Vanaf toen werd het een achtbaan, in een half uur tijd vier liter bloed verloren, direct geopereerd; placenta bleek ingegroeid. Gelukkig was ik al in het ziekenhuis.

36 Uur na de geboorte mocht ze dan voor het eerst bij me drinken. Wat een ervaring! Haha, de verpleegster had onze dochter vast, greep mijn borst, duwde mijn kind haast plat en zei, 'Ontspannen nu, ontspannen, ik zeg je je moet ontspannen zijn!' Goed manlief greep tactvol in en weg was ze. En toen begon het echte feestje. Met mijn melkproductie was niks mis, zodra ze een kreet slaakte liep het eruit. Die eerste dag heeft ze nauwelijks gedronken, maar o zo vaak gewurmd tot ze bij mijn borst lag.

Die nacht, na de eerste twee echte voedingen, ging het bij mij weer mis en lag ik een paar uur later weer op de operatiekamer. Door medicatie kon ik weer 24 uur niet voeden. Die dag erop voor 't eerst gekolfd, hoppa 90ml! Hoewel niet te gebruiken door alle medicatie, hoefde ik mij over het op gang komen geen zorgen te maken, met die productie zat het wel goed.

Inmiddels had onze kleine meid met kunstvoeding al de fles gehad, uit een cupje gedronken en was ze met een spuitje gevoed, tussendoor ook een keer de borst gehad. In de weken na de bevalling vijf maal geopereerd, waarvan vier maal onder volledige narcose... het vechten voor 't recht om borstvoeding te blijven geven heeft geholpen.

Medicijnen en narcoses werden aangepast, al ging dat niet altijd als vanzelf. Zowel manlief als als ik moesten daar soms fel op worden, tot eenmaal in de operatiekamer aan toe. Volledig geprepareerd voor de voorlaatste operatie werd me ter plekke medegedeeld dat ik 24-48 uur niet kon voeden. Het kostte wat overredingskracht, maar op mijn felle reactie is de anesthesie alsnog aangepast. Ik ben er nog trots op, voor ik moeder was nooit het lef gehad in discussie te gaan met de anesthesist terwijl ik al op de operatietafel lag, haha.

Daarnaast zijn we erg creatief geworden in aanleggen... zwevend als een vliegtuig, vastgehouden door manlief kon ze met d’r mond aangekoppeld drinken. Maar ook met d'r hoofd op mijn borst en d'r lijfje langs mijn hoofd. Dus ook als je alleen maar plat mag liggen in een smal ziekenhuisbed en je niks op je buik kunt velen, zijn er aanlegmogelijkheden.

Alle medicijnen waren niet optimaal, maar de borstvoeding is wel op gang gebleven ondanks alle (spoed)operaties. Na ruim 2,5 maand waren alle achtergebleven stukken met ingroei volledig verwijderd en kon het herstel en echte genieten doorzetten, zoals we nu nog iedere dag doen.

verhaal-283-3.jpgOf het makkelijk was aan deze wens vast te houden? Op basis van de valse start en alle tegenslagen, nee. De moeite waard? Voor mij meer dan. De eerste weken was het ook een focuspunt om door alle operaties heen te worstelen. Anderzijds voor mijn gevoel ook het enige contact met mijn kleine meid en moment van moederschap terwijl ik zo ziek was; optillen uit d'r wiegje kroelen en verschonen, lukte me pas in de derde week na de bevalling.
Inmiddels zo'n zeven maanden verder en weer nagenoeg hersteld, zal de toekomst uitwijzen of een tweede kind ons gegeven is. Voor nu is het vooral genieten van deze kleine meid.

Aan alle voeders, maak er jullie feestje van. Aan alle aanstaande voeders zeg ik, als het je wens is om zelf te voeden, spreek het luid en duidelijk uit. Er is meer mogelijk dan je denkt! Tegelijkertijd is het aan jou als ouder te zorgen dat 't ook werkelijk gebeurt, wat je ook beslist voor je kind.

Zoveel maanden later terugkijkend, ben ik heel erg blij dat ik mijn kleine meid heb mee kunnen geven wat ik voor haar zo belangrijk vind en ze nog iedere dag enorm van geniet!
Een goede borstvoedingstijd, ik gun het iedereen van harte!

Myrthea

verhaal-282-1.jpgIn februari ben ik bevallen van mijn tweede zoon die net als mijn eerste zoon erg geniet van de borstvoeding. Toen hij geboren werd gaf ik mijn eerste zoontje inmiddels twee jaar borstvoeding en in die twee jaar had ik zoveel over borstvoeding geleerd dat ik verwachte dat het allemaal vlekkeloos zou lopen.
En in vele opzichten is dit ook het geval geweest. Toch wil ik mijn ervaring delen omdat ik denk dat mijn ervaring kenmerkend is waardoor veel borstvoedende moeders onzeker worden.

verhaal-282-2.jpgMijn eerste zoontje is in Zuid-Afrika geboren. In Zuid-Afrika kennen ze geen kraamzorg en krijg je met name ondersteuning van familie of een nanny. Zo ook bij ons. Wij hadden een hele lieve nanny die met name huishoudelijke taken overnam.
Borstvoeding mocht ik zelf uitzoeken en dat ging me goed af. Ik keek naar mijn zoon en zag dat hij goed dronk, tevreden was en na een week ook weer begon te groeien. Ik gaf borstvoeding op verzoek en bij iedere kick legde ik mijn zoon aan. De tijd hield ik niet in de gaten. In plaats daarvan keek ik naar zijn plas- en poepluiers. En of hij tevreden was. Alles ging op gevoel. Hij mocht lekker aan de borst in slaap vallen en we sliepen 's nachts samen zodat we allemaal aan ons rust toe kwamen. In Zuid-Afrika was dit geen uitzondering. Iedereen deed dit zo. En de meeste moeders hebben niet eens een eigen bedje voor de baby.

Bij mijn tweede wilde ik dit weer zo doen. Vooral kijken naar mijn kind en vertrouwen hebben in ons twee-eenheid.
Dit keer ging ik bevallen in Nederland en zou er dus wel kraamzorg zijn na de bevalling. Tijdens de intake had ik mijn voorkeuren al aangegeven. Al ging ik hiermee wel tegen het protocol in. Ik wilde namelijk niet elke dag wegen. Dit vond ik niet nodig.

verhaal-282-3.jpgNa een lange maar mooie bevalling ging mijn tweede zoon binnen vijf minuten aan de borst en ook hij was een natuurtalent. Hij wilde de eerste dagen constant aan de borst en daar gaf ik dan ook aan toe.
Maar toen begon het. De kraamverzorgende had toch wat moeite met niet-wegen en vond dat mijn zoon wel erg vaak aan het drinken was. Al snel kwam de vraag of ze toch niet mocht wegen. Want ze twijfelde of mijn zoon genoeg binnen kreeg. Ondanks dat hij redelijk goede plasluiers had en verder een alert tevreden mannetje was. Er werd gesproken over voor en na de voeding wegen en eventueel een keer voor de nacht een fles kunstmatige zuigelingenvoeding geven zodat ik aan mijn rust kon komen.
Na nogmaals hebben aangegeven dat ik dit niet nodig vond en hem pas op dag vier een keer wilde wegen, heeft zij dit aangekaart bij de verloskundige die hier mij op aansprak. Ik heb nogmaals uitgelegd dat ik mijn zoon hoorde slikken en dat ik het nog niet nodig vond en liever naar mijn zoon keek dan naar cijfertjes.
Ik denk dat ze mij wel wat lastig vonden.

Op dag drie had ik nog een stuwing en was ik moe van een gebroken nacht. Opnieuw werd gevraagd of ze mochten wegen. Op dat moment had ik geen weerstand meer en heb ingestemd. Ik voelde me onzeker. Met name omdat iedereen wilde wegen en ik en mijn partner de enige waren die dit niet nodig vonden. Je gaat dan twijfelen; hebben wij het dan verkeerd? Zien we iets over het hoofd? Waarom vinden zij dit zo nodig? Gaat het dan echt niet goed met mijn zoon?

Mijn zoon was wel wat afgevallen. Zo'n 8-9% van zijn geboortegewicht. Uiteraard werd dit meteen gebruikt en werd gezegd dat we toch maar elke dag moesten wegen. Ook werd er zelfs over bijvoeding gesproken. Ik mocht niet zo vaak voeden. Er moest minimaal twee uur en maximaal vier uur tussen de voedingen zitten.
Maar nog steeds twijfelde ik. Mijn zoon was tevreden, plaste redelijk volle luiers en dronk erg goed aan de borst. Bijvoeding wilde ik nog niet. Ik wilde ons nog een kans geven. We zijn dan ook doorgegaan met hoe we al bezig waren.

verhaal-282-4.jpgWe gingen een onzekere nacht in waarin mijn partner mij fantastisch steunde. Hij had er wel vertrouwen in. En die nacht kreeg ik stuwing. Wat was ik daar blij mee! Ik had het toch goed gezien. Mijn zoon dronk echt wel goed en de borstvoeding kwam goed op gang.
Daarna ging het alleen maar beter. Ik heb mijn zoon niet meer laten wegen tot op de laatste dag dat de kraamzorg er was. Ik begon weer vertrouwen te krijgen.
Samen met de kraamverzorgend heb ik het gehad over het kraambed en ik gaf aan dat al het gedoe rondom het wegen en bijvoeden mij erg onzeker hadden gemaakt
en dat dit niet had gehoeven. Het ging namelijk goed.

verhaal-282-5.jpgAchteraf gaf zij toe dat het niet nodig was geweest en gaf zij aan dat ze ook heeft geleerd van ons. Namelijk het kijken naar de baby. Hoe doet de baby het. Is hij of zijn tevreden? Plast en poept ze goed? En dat ze minder op de weegschaal moet vertrouwen.

Vooraf had ik nooit verwacht dat ik deze keer zo onzeker zou worden over de borstvoeding. Ik gaf mijn oudste zoon immers toch ook al twee jaar borstvoeding. Maar door de zorgen die ik kreeg werd ik dit toch. En ik denk dat er hier nog zoveel te winnen valt. Wanneer zijn we meer naar cijfers gaan kijken en minder naar onze baby's? Wanneer zijn we het gevoel kwijt geraakt en vertrouwen we niet meer op onze intuïtie? Borstvoeding is niet is cijfertjes uit te drukken.

verhaal-282-6.jpgIk heb gelukkig vastgehouden aan mijn eigen wensen en ben bij mijn gevoel gebleven. Al was dit erg lastig.
De zorg die wij tijdens het kraambed mogen ontvangen in Nederland is fantastisch. Zowel de verloskundige zorg als de kraamzorg. Maar wanneer er niet wordt geluisterd naar de moeders en men vasthoudt aan protocollen kan het ook averechts werken en moeders onzekerder maken dan nodig is. En dat willen we toch niet?

Femke
Moeder van twee prachtige zoons, verloskundige en borstvoedingsfan!

Femke schreef eerder het verhaal over de neushoorn.

verhaal-292-1.jpgMorgen acht weken. Acht weken trots op ons kleine mannetje. Acht weken een stel flinke grote zussen. Acht weken wikken en -soms letterlijk- wegen. Acht weken twijfels, zoeken, vragen, (tegenstrijdige) antwoorden en nog meer vragen. Acht weken oververmoeid, en toch intens gelukkig.

Ik ben Marleen, mama van een prachtige meisjestweeling van drie jaar, en sinds kort is daar een zoontje bij gekomen.

Drie jaar geleden werden we heel snel spontaan zwanger van onze dametjes (gek genoeg had ik al gedroomd dat het een tweeling was, nog voor ik zeker wist dat ik zwanger was, net als mijn eigen mama die droomde over een tweeling vlak nadat we haar vertelden dat we zwanger waren, lang voor de eerste echo). Een voorspoedige zwangerschap van 39 weken (en 2 dagen, volgens mijn berekening ;-)) bracht ons Norena en Orphelia. De bevalling zelf, dat is een regelrecht horrorverhaal, dat bespaar ik jullie liever. Hoewel onze meisjes a-term waren, moesten ze enkele dagen op neonatologie (in de couveuse) blijven, omdat Orphelia dysmatuur was. Ik wou borstvoeding geven, maar gezien de zware, lange, moeilijke bevalling met een heleboel complicaties, ging dat niet. Na vijf dagen geploeter, gezucht, pijn, wanhoop en angst heb ik er, in overleg met de verpleegkundigen en de kinderartsen de brui aan gegeven. 'Goed, mevrouwtje, borstvoeding is het beste wat er is, maar in dit specifieke geval kan u maar beter stoppen.' Dat was, gelukkig, toen ook mijn gevoel. Achteraf bleek dat een van de meisjes een te kort tongriempje had. En de andere, die viel me bij elke voeding aan als een hongerige, ongeduldige wolf. Ik heb er spijt van gehad, eerlijk waar. Spijt dat ik me niet beter heb laten begeleiden. Spijt dat ik niet harder op m'n tanden heb gebeten. En toen na vijf weken er opeens wel melk kwam, heb ik ook serieus overwogen om nog te gaan kolven. Maar het werd me langs alle kanten afgeraden. Ik was al zo moe en nog herstellende van de bevalling, Orphelia had net een operatie (pyloorhypertrofie) mét complicaties gehad, Norena was helemaal van slag door de week afwezigheid van zus en mama, manlief net een nieuwe baan. Allemaal redelijke argumenten om er toch niet meer mee te beginnen. En terecht. Zegt mijn verstand. Mijn hart heeft het lang aangevoeld als een falen, temeer omdat ik ze ook al niet zélf op de wereld had gezet (spoedkeizersnede na 26 uur arbeid, de rest bespaar ik jullie dus). Wat voor vrouw was ik toch? Wat voor moeder was ik toch? Verdorie, wereldwijd hebben miljoenen vrouwen het me al voorgedaan, vaak in veel moeilijkere omstandigheden, en ík kon het niet. Watje, dacht ik vaak bij mezelf, over mezelf.

verhaal-292-3.jpgTwee jaar en acht maanden later waren we weer zwanger. Ik wist meteen, buikgevoel, dat het er eentje was, en dat het een jongetje was. De eerste echo bevestigde dat ook meteen. Blij om dit nieuwe, toegegeven niet helemaal geplande, mirakeltje, kwamen weer oude angsten, onzekerheden en twijfels boven. Dit keer zou ik me niet gek laten praten door tegenstrijdigheden en goedbedoelde maar verwarrende raadgevingen. Dit keer zou ik mijn gevoel volgen, en beter naar m'n kind luisteren. Dit keer zou ik borstvoeding geven! Of toch, proberen, want zelfvertrouwen is nu eenmaal iets wat ik niet in overschot heb.

verhaal-292-2.jpgEn ja, daar was na 39w4d Phinneas. Een erg vermoeiende zwangerschap (aanhoudende maagontsteking, heel lage bloeddruk, veel stress op m'n werk), een drukke buikbaby, en alweer een zware bevalling (23u, net geen spoedkeizersnede). Dankzij de gynaecoloog kon ik gewoon bevallen, zijn vertrouwen in mij heeft me ver gebracht. Ons mini-mannetje werd seconden na de geboorte met navelstreng en al nog intact bij me gelegd, en ging meteen drinken. Zalig was dat! Ik huilde tranen van geluk. Ik kon het! Ik kon wel gewoon bevallen, ik kon wel borstvoeding geven. Ik kon wel vrouw en moeder zijn... De opluchting was groot!

De eerste dagen in het ziekenhuis ging het ook heel goed: Phinneas was gretig en ging vlotjes op zoek naar de borst. Alleen dat aanhappen ging maar niet. Telkens opnieuw kwamen verpleegkundigen of vroedvrouwen hem helpen. Ze deden dat heel goed, alleen jammer dat je die lieve mensen niet een maandje mee naar huis kan nemen. Wat ik miste was uitleg, waarom mijn borst zo moest, en zijn mondje zo moest. Waarom ik beter die houding kon nemen dan de andere. Ze deden het allemaal stilzwijgend voor, alsof het een evidentie was, maar ik begreep er he-le-maal niks van.

Thuis ging het al wat minder. De stress? De drukte? Twee oudere zusjes die me ook nodig hebben. Ik voelde me schuldig. Omdat hun wereldje op z'n kop stond omwille van dat kleine hummeltje, hoewel ze fantastische zusjes zijn. Schuldig, omdat dat kleine hummeltje nu eenmaal niet heel de dag aan me kon plakken zoals hij zelf wel zou willen. Kraamtranen...

En gelukkig een fantastische kraamverzorgende. Magda. Wat zal ik volgende week zijn zonder haar? Ik ben er nu al bang voor.

verhaal-292-4.jpgIk geef nog steeds koppig borstvoeding. Hoewel ik eerlijk moet bekennen dat ik afgelopen zaterdag en vandaag een fles kunstvoeding heb bijgegeven. Niet omdat ik het wil, maar omdat het me opgelegd is door de kinderarts. Een goeie man, een dokter in wie ik veel vertrouwen heb, maar die heel andere dingen zegt dan de vroedvrouw. Of toch wanneer het op hoeveelheden drinken en toename in gewicht aankomt. Met tranen in de ogen ging dat. Mijn hart brak. Want zelfs volgens de WHO-curve die ik op de site hier kan vinden, is ons mannetje te mager. Hij zakt zelfs een lijn qua gewicht, terwijl zijn lengte constant blijft. Hij is alert, ontwikkelt goed en heeft flinke ontlasting- en plasluiers, maar dat gewicht, daar struikelt iedereen over.
Ik nu ook dus. 'Het is toch wel een mager ventje, hoor, mevrouw, echt fijn gebouwd.' Of... 'Welja, u mag 'm best wel wat aanspekken.' Of...'Jee, daar moet geen grammetje meer af.' Je hoort het, geen opbeurende commentaren. Temeer omdat ik al liters water en borstvoedingsthee moet drinken. Ik eet regelmatig havermout (las ik op een forum), en let op m'n voeding. En ik kolf af. Want ik ben, net als mijn eigen mama, jammer genoeg één van die vrouwen die héél hard moet werken voor elke druppel melk.

Het is een strijd, een tweestrijd. Want ik wíl dit wel heel graag, maar ik voel ook dat het ten koste van mezelf en het gezin gaat. Ik wil mijn mannetje kunnen voeden, dat hij niks tekort komt, maar hij is lui en doet maar weinig moeite aan de borst waardoor het nog moeilijker wordt om mijn productie op peil te houden. Hij wroet, vecht, stampt, sabbelt, knuffelt en treuzelt eerder dan dat hij echt efficiënt drinkt. Hij is erg ongeduldig, en laat zich niet helpen. Nu al eigenwijs! Ik heb hem ook al een paar keertjes gekolfde melk in een speciale fles gegeven om de borstvoeding zo min mogelijk in het gedrang te brengen: je moest eens zien hoe snel dat binnen gaat! Ik hoor het dan bijna recht in z'n maagje vallen, en aan zijn geschrok te zien, vraag ik me af of ik m'n mannetje niet aan het uithongeren ben? Terwijl hij over een 'live' voeding soms wel anderhalf uur doet. Ja, pijnlijke borsten, kloven en al. Know the feeling, too bad! En soms, zo om de twee voedingen, doet hij het opeens héél goed. Goeie hap, goeie techniek, en zie en hoor ik hem gretig drinken. Opnieuw moed, opnieuw (broos) vertrouwen…

Wat probeer ik te bewijzen? Aan wie probeer ik het te bewijzen? Waarom ben ik zo koppig?

verhaal-292-5.jpgVorige week kreeg ik uit onverwachte hoek iets moois te horen. De vrouw van m'n neef zei namelijk: 'Waarom maak je het jezelf toch zo moeilijk? Je doet zo hard je best... Maar kijk eens naar je twee meisjes, zij zijn toch het teken dat jij het als mama goed doet?! Kunstvoeding of niet, je hebt daar een stel prachtige en gezonde en lieve kinderen.' Daar stond ik dan, mond vol tanden omdat ik niet weet hoe ik met complimenten moet omgaan.

Het is een strijd, want elke druppel telt. Soms lig ik er zelf van te genieten, vaak zit ik helemaal gespannen. Het is een tweestrijd. Want je wilt toch goed doen? Je wilt toch het beste voor je kind? Ik ben in de wolken als hij rustig en goed drinkt, moedig hem constant aan en laat met m'n stem horen hoe goed hij het dan doet. Zit dan bij elke goeie slok enthousiast te wezen. En ik ben boos en moe, gefrustreerd door de pijn en hoe lang het dan duurt, wanneer hij maar wat ligt te klooien en te wroeten.

Ik ga nog even door, maar maak er een compromis van. Hij krijgt de borst, maar ook een extra kunstvoeding zodat ik kan kolven. In de hoop dat hij op krachten komt, en wat meer energie heeft om goed en efficiënt aan de borst te drinken. Ik hoop dat de kinderarts gelijk krijgt. Dat hij met een dag of tien extra voedingen (combinatie van kunstvoeding met nóg meer aanleggen) meer energie krijgt en goed gaat drinken… O, die hoop, die kwetsbare sprankel hoop.

Het enige voordeel aan heel deze situatie? Mama's mooie meiden zijn helemaal geboeid door al dat borstengedoe. Ze komen kijken als ik kolf, vragen om te proeven, en leggen als volleerde moedertjes hun poppen aan. Al kan ik mijn eigen missie misschien niet helemaal volbrengen, ik hoop dat ik wel heb meegewerkt aan een nieuwe generatie mama's die zonder schroom, zonder twijfel en met veel zelfvertrouwen het avontuur van de borstvoeding aangaan.

Ik weet nu een aantal dingen heel zeker:

Moeder ben je, mama word je. (Heb ik ooit eens horen zeggen, ik vind het erg juist!)

verhaal-292-6.jpgEr moet dringend gepleit worden om tweeledige standaardisering (zowel in België als in Nederland). Doordat kinderartsen, consultatiebureaus, lactatiekundigen en vroedvrouwen andere (vaak hardnekkige zwart-wit) standpunten en vooral andere groeicurves gebruiken, is het voor de onzekere moeders onder ons allesbehalve makkelijk om door het bos de bomen nog te zien.

Maar vooral: doe wat je doet met liefde (en geduld), daar heeft je kind nog het meeste aan.

Lieve moeders, ik wens jullie véél succes.

Mijn oprechte bewondering voor alle langvoedsters onder jullie, het is je van harte gegund. Ik ben blij voor alle vrouwen bij wie het vanzelf gaat, hou vol, wees dankbaar om dit kostbare geschenk tussen jezelf en je kindje! Maar mijn hart en verstand zijn vooral bij alle mama's voor wie het, net als bij mij, een moeilijke taak is. Ik blijf hopen, werken en proberen. Maar ik wil me niet meer schamen en schuldig voelen moest het morgen, overmorgen, volgende week, volgende maand… niet (meer) lukken. Daarvoor heb ik al te hard gewerkt!

Lieve groeten, Marleen

verhaal-281-1.jpg'Als het lukt', dat was mijn antwoord wanneer iemand mij vroeg of ik borstvoeding wilde gaan geven. Ik wist dat het wat gezondheid betreft het beste is wat je je kindje kunt geven en dus wilde ik er in principe ook wel voor gaan, maar als het niet wilde lukken 'dan niet'. Hoogzwanger ging ik naar een informatiebijeenkomst over borstvoeding, waarna ik wel overtuigd was van de gezondheidsvoordelen. Maar nog steeds dacht ik dat ons kindje ook met kunstvoeding prima groot kon groeien.

verhaal-281-2.jpgTotdat Simon, na een geplande keizersnede (hij lag toen al het liefst met zijn hoofdje zo dicht mogelijk bij mijn borsten ;-)), op 6 juli 2012 voor het eerst op mijn borst lag. Alsof er een oerkracht in mij vrij kwam, wilde ik ineens persé borstvoeding geven. Dit bleek alleen nog helemaal niet zo makkelijk, Simon en ik hadden heel wat tijd nodig om het samen onder de knie te krijgen. De eerste paar dagen bleven we in het ziekenhuis omdat ik moest herstellen van de operatie. Die dagen kwam de borstvoeding maar moeilijk op gang en en hoewel Simon al snel mijn borsten als lievelingsplekje had bestempeld, lukte het zuigen hem maar moeilijk. De één na de andere zuster, kraamverzorgende en lactatiekundige passeerden de revue met allemaal eigen technieken en hele goede bedoelingen, maar we hadden steeds opnieuw hulp nodig. Als het ons dan toch af en toe, na soms uren proberen, zelf lukte was ik zo blij en trots. Op dag drie kreeg Simon een beetje bijvoeding, omdat hij iets te veel af viel. Op één of andere manier vond ik het moeilijk om te zien, in eerste instantie omdat iemand anders mijn kindje aan het voeden was, maar ook zeker omdat ik wilde dat hij van mijn eten zou groeien.

verhaal-281-3.jpgEenmaal thuis kregen we gelukkig kraamzorg die heel goed begreep dat ik er echt voor wilde gaan, hoewel het nog steeds erg moeizaam ging. Als Simon probeerde te drinken bij mij leek het net een 'klein, boos spechtje'. Hij stortte zich gretig op mijn borst en wist inmiddels wat daar te halen viel, maar hapte in een heel hoog tempo telkens mis. Nog steeds waren we telkens uren bezig voordat hij 'beet' had. Eigenlijk stond heel die periode in het teken van het laten slagen van de borstvoeding, waarvan ik van tevoren had gezegd dat ik het niet zou laten gebeuren omdat ik wilde genieten. Een dieptepunt werd bereikt toen de kraamhulp naar huis reed om haar borstkolf te halen, die mocht ik lenen om voortaan eerst te kolven en dan de afgekolfde melk te geven. Een combinatie van kraamtranen en het gevoel te hebben gefaald zorgde voor een behoorlijke huilpartij. Gek genoeg bleek dit ook het omslagpunt te zijn, ineens voelde ik: dit gaat ons lukken. De borstpomp sloeg ik dan ook af en met hernieuwde energie probeerden we het opnieuw. Simon leek te voelen dat mijn vertrouwen nu groter was en het ging steeds beter. Uiteindelijk is de kraamzorg zelfs een dag eerder weg gegaan omdat we het prima aan konden zo. De maanden daarna stond nog steeds wel een aantal keer de lactatiekundige op de stoep, vooral omdat Simon wat al te enthousiast kon zijn en het netjes aanleggen daardoor moeilijk was en doordat ik opeens zo'n hoge productie had dat hij zich er in verslikte. En later, toen ik op het werk ging kolven, omdat ik gevoelig bleek voor verstopte melkkanaaltjes.

verhaal-281-4.jpgOndanks dit alles hebben we volop genoten van de borstvoeding. Ontelbaar veel uren heeft Simon lekker bij mij liggen drinken. Ik heb altijd op verzoek gegeven en na verloop van tijd kreeg ik genoeg vertrouwen om me niet druk te maken als dit een keer op een minder gunstige plek was, zoals genietend van de dolfijnenshow in SeaWorld. Vaak had Simon niet eens zoveel dorst als hij wilde drinken, maar wilde hij gewoon even lekker uitrusten en juist die momenten ben ik echt gaan koesteren. Ik besef me nu dat borstvoeding veel meer kan zijn dan alleen goed voor de gezondheid en ik ben heel blij dat het dat voor ons geweest is.

verhaal-281-5.jpgBovendien heeft het mij geholpen om het vertrouwen in mijn lijf weer terug te krijgen, nadat we in een lang traject kwamen om zwanger te raken omdat mijn lichaam niet precies deed wat de bedoeling was. Uiteindelijk zijn we twee jaar bezig geweest en is het bij de zevende keer IUI gelukt. Dit lange traject is ook de reden dat ik met pijn in mijn hart nu, na ruim een jaar, ga stoppen met borstvoeding. Simon heeft inmiddels na veel geknoei geleerd om vaste voeding te eten en we denken dat een broertje of zusje voor ons allemaal heel leuk zou zijn. Helaas kunnen we een nieuw traject pas weer starten als ik helemaal stop met borstvoeding. Als het niet hiervoor was geweest was ik waarschijnlijk een moeder geworden die haar lopende kinderen nog borstvoeding geeft, iets wat ik altijd maar vreemd heb gevonden.

verhaal-281-6.jpgIk wil graag nog iedereen bedanken die geholpen heeft om de borstvoeding voor ons een waar feest(maal) te maken. Allereerst het ziekenhuis Maxima Medisch Centrum, waar iedereen vertrouwen bleef uitstralen toen het zo moeilijk ging en Simon wat te veel af viel. Daarnaast Zin Kraamzorg, die borstvoeding zeer hoog in het vaandel heeft staan en de lactatiekundige Manon Liebe die als een ware superwoman steeds pijlsnel op de stoep stond. Ook Stefan Kleintjes mag hier niet ontbreken, het boek 'borstvoeding' is voor mij een ware bijbel geworden en ik heb heel wat uurtjes gestruind op de mooie website borstvoeding.com. En ondanks dat ik wat vaker moest schoonmaken, ben ik ook heel blij met het boek 'Eten voor de kleintjes', wat gezorgd heeft voor een makkelijke overgang naar vast voedsel. De mooie borstvoedingskleding die ik bij 'boobs-n-burps' kocht heeft zeker geholpen bij het voeden of verzoek, meestal had niemand in de gaten dat onze kleine man lekker lag te drinken. En last but not least, mijn man Erwin die mij altijd heeft gesteund en niet eens ooit voorzichtig heeft geopperd om te stoppen, zelfs niet toen ik er duidelijk even helemaal doorheen zat en alles in het teken van borstvoeding stond.

Ik hoop dat zich snel weer een nieuw klein wondertje aankondigt, die weer groter zal groeien aan mijn borst en niet 'als het lukt', want dan ga ik er vol vertrouwen voor!

verhaal-280-1.jpgZwanger! De eerste afspraak bij de verloskundige werd ons gevraagd naar onze wensen. Meteen riep ik; ziekenhuisbevalling en kunstvoeding! Waarom ik dat wilde, vroeg de verloskundige. Eigenlijk was het enige antwoord... omdat ik niet beter wist. Ik ken niemand die borstvoeding gaf en een ziekenhuis leek me wel zo veilig.Toen ik met mijn man Maurits begon aan de zwangerschapscursus Hypnobirthing waren we nog steeds van deze twee keuzes overtuigd. Na vijf avonden waar we spraken over natuurlijk bevallen, borstvoeding en wat vrouwen in hun mars hebben, zei ik voorzichtig: borstvoeding, ach laat ik het dan maar proberen.

Tijdens een groepsvoorlichting van de verloskundigenpraktijk kregen we beelden te zien van vrouwen die borstvoeding gaven. Ik verwachtte video's waar een moeder sereen met haar baby zat. Dit waren echter beelden van baby's die close-up aanhapten. Het leken wel piranha's! Mijn man en ik konden onze lach amper bedwingen. We hadden geen idee dat het zo werkte. Niets een klein lief babymondje wat schattig op een tepel sabbelt, nee, een opengesperde babymond die vol overgave zuigt of zijn leven er vanaf hangt. Even een omschakeling dus. Maar nog steeds het gevoel, ach we zullen het proberen. Tijdens de laatste Hypnobirthing bijeenkomst had ik inmiddels zoveel vertrouwen in de natuur en mijn eigen lichaam dat ik volmondig zei; niks proberen, we gaan het doen! En we bevallen ook nog eens lekker thuis.

De bevalling verliep precies zoals gehoopt. Vier uur voor onze zoon er was stond ik nog in de keuken met weeën en al een taart te bakken! In alle rust samen met mijn man, de verloskundige en kraamhulp heb ik Olivier op de wereld gezet. Wat een oerkracht! Het laatste deel van de bevalling verliep wat moeizaam, waardoor er met een flinke knip en duw op mijn buik moest worden geholpen. Eindelijk was Olivier daar op dinsdag 16 april. Hij werd op mijn blote buik gelegd en vond zijn weg naar mijn tepel.

verhaal-280-2.jpgTwee dagen heb ik met ontbloot bovenlijf in bed gelegen en lag Olivier zoveel mogelijk op mij. Hij dronk echter amper en sliep de hele tijd. Als hij dan dronk, waren het twee slokjes en hield hij weer op. Ik had 900 ml bloed verloren en kon hem zelf niet aanleggen. De kraamhulp en Maurits moesten helpen. Ik zat in een berg kussens rechtop te kermen van de pijn aan mijn wond die ik na de knip had overgehouden. Tijdens de voedingen moesten we Olivier in zijn voetjes en handjes knijpen, en zelfs pijnprikkels toedienen om hem maar te laten drinken. Zijn bilirubine waarden bleken op de grens te zitten van een ziekenhuisopname. Hierdoor was hij zo moe dat hij niet kon drinken, en niet drinken betekende de afvalstoffen niet uitscheiden en dat mijn melk niet echt op gang kwam. Ik werd vervolgens met de hand gekolfd door manlief en de kraamzorg. Zittend op een stoel werden er druppeltjes opgevangen om met een lepeltje aan mijn zoon te geven. Ik gaf me er maar aan over. Op vrijdag, 3,5 dag na de geboorte bleek Oliver flink afgevallen en nog steeds slecht te drinken; elk uur van de dag en nacht. 's Middags besloot de verloskundige dat ik moest gaan kolven, maar nog voor we het geprobeerd hadden belde ze alweer op dat we Nu kunstvoeding moesten gaan halen om een ziekenhuisopname te voorkomen vanwege zijn bilirubine waarden. Het gebrek aan slaap en krijgen van steeds wisselende adviezen (lepeltje, kolven, nee toch kunstvoeding...) maakte ons onzeker. We waren aan het eind van onze Latijn. Toen het kolfapparaat eindelijk gehuurd was, bleek er niemand te zijn om ons te laten zien hoe het werkte. Lang leve YouTube en die avond kolfde ik voor het eerst. Olivier kreeg de melk met een slangetje wat aan mijn borst was vastgeplakt om hem niet aan een fles te laten wennen. Het fingerfeeding spuitje lukte ons niet, omdat er niemand was om ons te helpen. Om het uur waren we aan het klooien, ik rechtop in bed met een slangetje op mijn tepel geplakt. Ik kon niet zelf gaan verzitten vanwege mijn hechtingen en kon mijn zoon zelf niet aanleggen. Tranen en frustraties. Gelukkig had ik voldoende melk om hem zelf te voeden zodat hij maar 2 spuitjes kunstvoeding heeft gehad. De verloskundigen hamerden zo op borstvoeding dat ik niet eens de overstap op kunstvoeding durfde te overwegen.

Dit. Moest. Lukken.

verhaal-280-3.jpgToen we op zondag een nieuwe kraamhulp kregen had ze wat ons betreft maar één taak; de borstvoeding laten lukken. We hadden alle visite afgezegd en ons alleen hier op gefocust. Keer op keer oefenen met aanleggen zorgde ervoor dat toen na tien dagen de kraamzorg ophield, ik Olivier de borst kon geven. Na een paar dagen was hij al minder sloom en dronk hij beter. Behalve op links, want die borst leek hij niet te willen. Krijsen, huilen en slaan maakte me onzeker. Dit leek in niets op het romantische idee wat ik had van een kindje aan de borst. Na hulp van een lactatiekundige werd ik doorverwezen naar een osteopaat. Dit hielp, en Olivier dronk na een paar dagen ook uit de linkerborst. Intussen had ik van mijn man, die me ontzettend steunde en coachte, een ring met een diamantje gekregen. Niet voor de bevalling, maar voor het doorzetten met de borstvoeding. Telkens als ik er naar keek wist ik weer 'dit houd ik vol'.

Met heel veel ups en downs hebben we de afgelopen periode doorlopen. Wel acht keer heb ik het opgegeven, met het dieptepunt op een zonnige zondag waar ik huilend op de bank zat omdat hij zo onrustig dronk en huilde aan de borst. Had ik wel genoeg melk, deed ik het wel goed? Toen ik die dag besloot alleen nog te kolven en hem dat te geven, liet ik blijkbaar een stuk spanning los. Ik zag niet meer op tegen de voedingen. Olivier merkte dit want toen ik hem onder het mom van 'ach toch nog eens proberen' aanlegde bij de volgende voeding, dronk hij als de beste. Vanaf toen zeg ik niet meer 'ik ga drie of zelfs zes maanden borstvoeding geven en het moet lukken'. Nee, ik zeg 'ik geef vandaag borstvoeding en wie weet morgen ook nog.'  Inmiddels geef ik twaalf weken en zes dagen borstvoeding. En nee, het gaat niet altijd goed. En ja, hij huilt, stompt, trappelt en wringt vaak aan de borst. Geen ramp, dan proberen we het later nog eens.

Zonder mijn man had ik dit niet gekund. Mijn ouders, die niets met borstvoeding hadden, helpen me waar ze kunnen en de meest onwaarschijnlijke steun komt van een collega en een vrouwelijke baas van mijn moeder. Zij hebben in totaal zes kindjes borstvoeding gegeven en geven me via mijn moeder tips, advies en steun. Ze lenen me boeken uit en beantwoorden mijn vragen via mail of sms. Ik heb ze nog nooit ontmoet of gesproken, maar ben ontzettend blij met mijn 'coaches op afstand'. Inmiddels werk ik weer en kolf ik op kantoor. Niet ideaal, en ik ben soms nog steeds gespannen voor de voedingen of het kolven maar als ik dan die blije grijns op het gezicht van Olivier zie denk ik 'dat komt toch maar mooi door mijn melk!'

Liefs,
Inge, Maurits & Olivier

verhaal-278-1.jpgIk heb nooit het idee gehad dat diabetes een probleem zou vormen voor het geven van borstvoeding. Het is alleen wel wat extra werk. Zoals met alles als je diabetes hebt. Maar het is het dubbel en dwars waard! Een zwangerschap met diabetes is en beleef je zo intensief dat je niet veel bezig bent met de periode erna. 'Ga je borstvoeding geven?', werd me vaak gevraagd in het ziekenhuis. Zoja, dan had dit invloed op mijn bloedsuikers. Ik wilde het in elk geval graag proberen! Dus ik las me in van tevoren en zocht veel informatie op. Ik had het idee dat ik aardig goed voorbereid was. Ik besloot wel van tevoren dat als het niet zou lukken (om diabetes gerelateerde redenen of om heel andere dingen), ik dat niet als falen zou zien.

Twee weken voor de uitgerekende datum werd de bevalling ingeleid, zoals meestal bij moeders met diabetes. Alles ging heel voorspoedig en ik was dolgelukkig toen ik eindelijk, na negen maanden zo hard gewerkt te hebben, mijn mannetje vast mocht houden en bewonderen. Hij werd al heel snel voor de eerste keer aangelegd en ik vond dit zo'n bijzonder moment.
Helaas moest hij direct daarna naar de kinderafdeling: een standaardprotocol. Door mijn diabetes had hij meer kans op lage bloedsuikers vlak na de geboorte. En dit moesten ze goed in de gaten houden. Gelukkig stelden ze in het ziekenhuis alles in het werk om toch de borstvoeding op gang te laten komen: voordat hij daar in zijn bedje werd gelegd, mocht ik hem nog eens aanleggen. Ook spraken we af dat, zodra hij 's nachts wakker werd en honger zou hebben, bij mij op de kraamafdeling gebracht zou worden. Het was moeilijk om zonder baby op de kraamafdeling te liggen en dus werden deze voedingsmomentjes 's nachts ultieme geluksmomenten samen.

Ik was erg blij dat hij de volgende ochtend al bij mij mocht komen! De dagen die volgden waren pittig: het voeden deed me erg pijn, Joah rolde in slaap tijdens het voeden en viel teveel af. Ook moest hij na drie dagen onder de lamp. Elke dag kwam er iemand van het diabetesteam langs in het ziekenhuis om me te helpen een goede instelling te vinden. Gelukkig maar, want als ik dit zelf had moeten doen, was het me teveel geworden. Na vijf dagen lieten ze ons toch naar huis gaan; thuis zou ik nog begeleid door een verloskundige. Dit werd in het ziekenhuis geregeld en ik ging naar huis. Met kolf. Zo kon ik zelf af en toe even bijslapen want dat had ik in totaal nog maar acht uur gedaan sinds we in het ziekenhuis aankwamen.

Na de bevalling moet je sowieso weer opnieuw ingesteld worden, borstvoeding of niet. Ik heb dan ook niet het gevoel gehad dat de borstvoeding hier een extra zorg in geweest is. Wel denk ik dat het feit dat ik een insulinepomp had, enorm ten goede meewerkte. Je bent op die manier veel flexibeler dus kun je ook makkelijker dingen aanpassen als je bijvoorbeeld een keertje meer of minder voedt.
Het enige lastige is dat voeden met een lage bloedsuiker niet gaat. Dit betekende dat Joah soms lag te huilen en moest wachten totdat ik iets gegeten had en me weer goed voelde. Eerst moest mama verzorgd worden, daarna kon hij pas. Ik vond dit altijd erg vervelend.

verhaal-278-2.jpgWe hebben een lastige start gehad met de borstvoeding, maar dat had dus niks met diabetes te maken. Joah zoog in plaats van dat hij hapte. Dit was voor mij erg pijnlijk en het heeft acht weken geduurd voordat het allemaal goed liep. Ik ben blij dat ik doorgezet heb en voed intussen (Joah is nu acht maanden) nog steeds en ben niet van plan om voorlopig te gaan stoppen!

Ik had zelf ook niet het idee dat het voeden nou heel veel invloed op mijn bloedsuikers had. Mijn verbazing was dus dat ze enorm stegen toen we eenmaal begonnen met vaste voeding (en de borstvoeding dus minderden). Ik bleek veel meer insuline nodig te hebben en ben compleet ontregeld geweest. Gelukkig wist ik vanaf toen dat, zodra ik verder zal minderen, mijn hoeveelheid insuline flink moet gaan verhogen.

Mijn advies? Ga ervoor. Diabetes of niet.
Het is al het harde werken echt waard. Ik heb geluk gehad dat mijn ziekenhuis mij in alle opzichten enorm geholpen heeft. Dit kan anders. Zorg dat er gebeurt wat jij wilt na de bevalling. Je hebt het om medische redenen niet altijd in de hand, maar maak van tevoren afspraken en zorg dat, als het enigszins mogelijk is, je zelf je kindje voedt. Dat het op de kinderafdeling ligt voor een dag, hoeft daar dus echt geen probleem voor te vormen. Als ik het kan, kan jij het ook! Succes!

Lees hier alles over diabetes en borstvoeding op de website van Kenniscentrum Borstvoeding

verhaal-277-1.jpgRuim 3,5 jaar geleden werd onze zoon Thomas geboren en tijdens de zwangerschap was ik er van overtuigd, ik ga kunstvoeding geven. Ik wil dat gehannes aan mijn lijf niet, dan weet ik wat mijn kind binnen krijgt en een ritme heeft enzo!
Toen onze zoon groter werd en collega's die borstvoeding aan hun kinderen hadden gegeven ging ik er ook nog eens over nadenken en dacht waarom zou ik het bij een tweede niet gewoon eens proberen... na ruim een jaar na negen mislukte 'iui' behandelingen slaagde we er via 'icsi' in om zwanger te mogen worden van ons tweede wonder en nu wist ik het zeker, ik ga borstvoeding proberen!!

Ik kreeg een geplande keizersnede omdat ik niet meer gewoon mocht bevallen naar aanleiding van de vorige bevalling. Tijdens de zwangerschap heb ik twee cursusavonden gevolgd bij de zorgboog over borstvoeding. Dat was me goed bevallen.
Dus ik wist dat het wat langer zou kunnen voordat het op gang zou komen.
Na de keizersnede is onze zoon meteen op de O.K. bij mij onder een warmtedeken gelegd en toen we daar klaar waren gingen we naar de uitslaapkamer waar Jesper meteen voor de eerste keer werd aangelegd ongeveer 25 minuten na de geboorte. Ik moest zelf even wennen maar toen het na 1 week goed op gang was, was ik best trots op mezelf.
In het begin voelde ik me ongemakkelijk om te voeden in het bijzijn van anderen. Maar als je kleintje honger heeft moet hij toch eten... dus nu na ruim negen weken heb ik mijn ongemakkelijkheid aan de kant gezet en voed ik mijn zoon als het kan. Vorige week zelfs in een pretpark!! Dat had ik echt nooit van mezelf gedacht!
Ik heb nergens last van gehad, de borstvoeding verloopt als een trein, ik heb inmiddels ook al 21 voedingen in de vriezer staan en die gaan er straks natuurlijk snel doorheen als ik weer ben werken!

verhaal-277-2.jpgIk ben erg trots op mezelf dat het nu lukt en dat het zo goed loopt zonder tegenslagen (tot nu toe!) En ik vind het zo enorm bijzonder om te zien hoe onze zoon groeit op mama's melk!!

Laatst stond er een fles afgekolfde moedermelk op tafel omdat onze jongste even aan het pauzeren was, ineens roept onze oudste die geen melk lust, 'mama deze melk is echt heel lekker'!! Kijk ik, heeft hij van de afgekolfde melk uit de fles gedronken. Hihi.

Sorry voor mijn lange verhaal, maar wilde het toch even kwijt.
De eerste niet de tweede wel... bijzonder hihi.

Met vriendelijke groet, Lizzy

verhaal-276-1.jpgDrie keizersneden, drie dochters en voor de derde keer geef ik borstvoeding. Zo langzamerhand ben ik een heuse ervaringsdeskundige! Maar ik vraag me wel eens af of ik mijn jongste spruit nu nog zelf zou voeden als de borstvoeding de eerste keer niet zo makkelijk was verlopen.

Die eerste keer ging het vanzelf. De verpleegkundige keurde ongevraagd mijn tepels goed en voor ik van de schrik bekomen was (kunnen die ook verkeerd zijn dan?!) bleek mijn oudste het daar helemaal mee eens. Hoewel ik met een keizersnede bevallen was, kwam de borstvoeding meteen goed op gang. Werken en kolven ging prima samen. Ik werd dat eerste halfjaar nog twee keer geopereerd, maar dat bracht de borstvoeding geen moment in gevaar en mijn dochter groeide als kool. Na acht maanden gaf ze de voorkeur aan de fles en stapten we op kunstvoeding over.

Mijn tweede dochter ging ook voorspoedig van start. Maar toen ze na twee maanden verkouden werd, bleek haar korte tongriempje toch een belemmering voor de borstvoeding. Ze dronk twintig keer op een dag en viel toch af. Kolven bleek de oplossing en ik ontdekte hoe zwaar het is om alle voedingen te moeten kolven. Toch wilde de kinderarts niets aan het tongriempje doen. Omdat ik van mijn eerste dochter wist hoe makkelijk en prettig borstvoeding kan en moet zijn, legde ik me daar niet bij neer. Ik vond via borstvoeding.com alsnog een kinderarts die het tongriempje wilde knippen en kan dat iedereen aanraden. De borstvoeding werd weer een genoegen. Tot ik in een akelig kolfincident belandde op mijn werk. Borstvoeding.com loodste me door het conflict met mijn werkgever heen en ik gaf de borstvoeding opnieuw niet op. Ook hier dank ik de talloze gelukkige voedingsmomenten met mijn oudste dochter. Die staan in mijn hart gegrift. Dus hoe zou ik mijn tweede meisje zo'n band kunnen ontzeggen?

En daar ben ik weer. Moeder van een derde prachtige baby, nu zes maanden. En opnieuw vond ik de nodige uitdagingen op mijn pad. De eerste weken ging de borstvoeding goed, al dronk deze dochter wat typisch. Maar langzamerhand veranderde ze van een lieve, rustige, onverstoorbare baby in een spugende, kreunende huilbaby. Ik moest haar van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat rechtop houden. Eerst dacht ik dat ik 'gewoon een chagrijnig kind' had. Maar uiteindelijk realiseerde ik me dat er iets niet klopte. Het consultatiebureau dacht aan reflux, maar ik twijfelde. Op borstvoeding.com las ik dat mijn dochter alle symptomen had van overproductie of een te sterke toeschietreflex: groene poep, onrustig drinken, knoeien, spugen, spuitluiers, darmkrampen.  

Ik ging anders aanleggen en bood nog maar één borst per keer aan. En het wonder geschiedde, de groene poep verdween en andere symptomen namen af. Ineens lag mijn meisje af en toe te lachen en te spelen in de box! Alleen de neusverkoudheid bleef. En soms ging het ineens toch mis en was het moeilijke kind terug. Toen vond ik een verband met wat ik at: ze bleek allergisch voor noten en kokos. Tien dagen nadat ik dat uit mijn voeding schrapte, had ik mijn lieve, rustige baby terug! Ze was toen tien weken.

verhaal-276-2.jpgHet klinkt nu zo eenvoudig, maar in deze periode heb ik vaak op het punt gestaan te stoppen met de borstvoeding. Eerst was daar de verleiding van kunstvoeding tegen spugen. Ik heb er meer dan eens in de winkel mee in mijn handen gestaan. Toen ik eenmaal op het spoor van de voedingsallergie zat, werd de kunstvoeding nog verleidelijker. Daarmee sluit je immers alle mogelijke allergiebronnen uit.

Mijn baby was in ieder geval niet allergisch voor melk, want ze reageerde niet op iets wat ik dagelijks at. Ze zou vast van alle ellende af zijn als ik op hypoallergene kunstvoeding overstapte. Wat betekende dat ík haar leed verlengde door stug door te gaan met de borstvoeding en te zoeken naar de oorzaak van de allergische reactie. O, die momenten dat ze innig tevreden van de borst dronk, en dan ineens haar hoofd achterover gooide en hartverscheurend klagelijk begon te jammeren! Die momenten dat ik wist, het is weer mis, wát heb ik gegeten?!
Ook díe momenten staan in mijn hart gegrift. Want wat is het afschuwelijk om je kind dan te moeten blijven voeden! Wetende dat jouw melk haar binnenste steeds op zijn kop blijft zetten, tot alle foute voedingsstoffen uit de melk zijn verdwenen…

Toch kon ik het zelfs toen niet over mijn hart verkrijgen te stoppen. Ook deze baby gunde ik die gelukkige tijd aan de borst. Dus ik heb net zolang etiketten gelezen en teruggeredeneerd wat ik at, tot ik een beeld had van de voedingsmiddelen die ik moest laten staan. En dat werkt. Nu is het afwachten tot haar darmen volgroeid zijn, pas met een jaar volledig. Hopelijk is ze dan van de allergie af. En in de tussentijd weet ik precies wat ik zelf moet mijden en wat ik haar niet moet aanbieden, nu ze zelf gaat eten.

De rust is weergekeerd en het borstvoeden is weer een genoegen. Drie meiden, drie keizersneden, drie keer borstvoeding. Zo langzamerhand ben ik een ervaringsdeskundige. Ik wilde hier graag mijn verhaal vertellen, omdat ik heb geleerd dat er altijd een reden is (soms meerdere), als de borstvoeding niet lekker loopt. En dat het gelukkig vaak een oplosbare reden is. Ik heb ook geleerd dat anderen het niet voor je oplossen. Consultatiebureau, huisarts, kinderarts, echtgenoot, vrienden en familie, ze staan voor je klaar en denken met je mee, en dat is fijn, maar het loste mijn problemen niet op. Zij wisten het ook niet. Wat wel hielp? Mijn instinct, de zekerheid dat het beter kon (moest) en de ervaringen en expertise die ik vond op internet. Soms op forums, vaak bij borstvoeding.com. Niet iedereen heeft zo'n gelukkige eerste ervaring als ik om uit te putten. Maar hopelijk kan mijn ervaring ook andere moeders en baby's waar het voeden niet helemaal naar wens gaat helpen aan een fijne borstvoedingsperiode. En dat gun ik iedereen!

Hartelijke groet,

Clara

**Voetnoot: Ik maar denken dat ik de moeilijke weg koos, door geen kunstvoeding te geven. Nu blijkt dat de 'plantaardige oliën' in de kunstvoeding (in ieder geval in alle N* kunstvoeding) onder andere uit kokosolie bestaan, waar Leah dus allergisch op reageert. Ik was er vast niet achtergekomen dat Leah dáár allergisch voor is, als ik op kunstvoeding was overgestapt. Want kokosolie staat niet eens apart vermeld op het etiket van de kunstvoeding...
 

verhaal-275-1.jpgDeze week kreeg onze zoon 's avonds na het eten het idee om al zijn popjes eens borstvoeding te geven. Het bleef bij één popje, we hebben het vastgelegd op film!
Goed voorbeeld doet goed volgen. Ik vroeg hem later nog of hij zoveel kinderen zou krijgen maar daar kreeg ik geen concreet antwoord op.

Hier is de video en ik wil het graag delen met de borstvoedingsmensen uit Nederland.
Veel kijkplezier!

Popjes borstvoeden
Springen en voeden

Groetjes,
Ingrid (uit Nieuw Zeeland)

verhaal-271-2.jpgToen mijn zoon werd geboren, wist ik niets van borstvoeding, maar 1 ding wist ik wel: ik wilde wel borstvoeding geven. Toen mijn zoon werd geboren hapte hij slecht aan. Hij was een erg langzame drinker, gleed steeds van de borst af, dus echt geen natuurtalent. Zo was ik de eerste twee maanden anderhalf uur met een voeding bezig met kromme tenen van de pijn. Mijn tepels moesten ontzettend wennen. En door het vele kolven in de kraamweek had ik een overproductie van heb ik jouw daar, dus de handdoeken waren niet aan te slepen om het lekken tegen te gaan. Maar ondanks alles was ik borstvoedingsverslaafd! Heerlijk vond ik het om mijn zoontje te voeden, evenals hij. Het mooiste wat ik ooit in mijn leven heb mogen doen!

Toen mijn zoontje dertien maanden was raakte ik zwanger. Ik was misselijk en erg moe. Mensen in mijn omgeving zeiden maar: ach joh, stop toch met die borstvoeding, dan krijg je vast meer energie! Een jaar is toch lang genoeg! Je wilt toch geen twee kinderen aan de borst! Toen ik precies zestien weken zwanger was en mijn zoontje precies zestien maanden oud was, ben ik gestopt met de borstvoeding. Als ik dan moet stoppen dan maar op een bijzonder moment. Ik heb gehuild tijdens de laatste voeding, oh wat deed het pijn. Echt een soort afscheid. Als of nu pas echt de navelstreng was doorgeknipt.

verhaal-271-1.jpgVijf maanden later werd zijn zusje geboren en vanaf dag 1 had ik spijt dat ik was gestopt. Mijn dochtertje dronk meteen goed. Ik hoefde niet te kolven, ik lekte niet, geen pijnlijke tepels. Het enige wat er was, was mijn zoontje van 21 maanden die helemaal in de war was door de geboorte van zijn zusje. Oh wat had ik graag die borstvoedingsmomentjes nog met hem gehad om hem gerust te kunnen stellen, dat mama echt wel van hem houdt. Nu is mijn dochtertje drie maanden en mijn zoontje net twee jaar geworden. Mijn zoontje wordt nog steeds regelmatig gillend wakker 's nachts. Ook wordt hij steeds ontzettend boos als ik zijn zusje wil voeden. Wat zou ik hem graag willen troosten. Ik geniet intens van de borstvoeding met mijn dochtertje, maar ik voel dat ik mijn zoontje tekort doe.

Eén ding staat voor mij vast. Ik luister niet meer naar mijn omgeving als het draait om borstvoeding. Ik zal mijn gevoel volgen en me door niemand laten vertellen wanneer ik moet stoppen met de borstvoeding van mijn dochtertje. Ook niet als ik ooit zwanger zou raken van de derde. Liever twee kindjes aan de borst dan dit schuldgevoel.

Chan

verhaal-263-1.jpgIk strek mijn hand uit… zoekend naar verbinding…
Vergeef me mijn stijl, ik ben op zoek, heb vragen, nog te weinig antwoorden. Ik vraag me mijn hele leven al af wat mensen beweegt. Hoe je hun gedrag kan veranderen. Oprah zei al in de jaren '80: 'If you know better, you do better!'
Maar waarom stopt de ene zwangere moeder dan direct met roken, als ze hoort dat wetenschappelijk onderzoek aantoont dat het schadelijk is voor de baby. Terwijl weer een andere moeder haar geweten sust, en hardop roept dat stoppen meer stress geeft, dan de vijf sigaretten die ze per dag nog rookt…

verhaal-263-2.jpgOnlangs zag ik een moeder met een babydrager, ik twijfelde, zei niks en fietste door. Bij terugkeer van het boodschappen doen, zag ik haar weer. De baby bungelde face forward in de zak. Ik kon het niet laten en sprak haar aan over haar niet-ergonomische drager en het dragen met het gezicht naar voren. Wat bleek, deze mama had er al wel iets over gehoord. Maar eventjes (1,5 uur) was toch vast niet zo erg? Wat zeg je dan, wat doe je dan? Hoe krijg je iemand zo ver een draagdoek te proberen? In ieder geval dat 'ding' nooit meer te gebruiken? In zo'n gesprek ben ik op zoek naar de knoppen, waaraan ik moet draaien, om haar gedrag te veranderen. Dat doe ik uit bevlogenheid en het kost tijd. Vooral veel luisteren en vragen stellen. Niet oordelen, ook al vind ik er echt wel wat van. Geen eenvoudige opgave en het lukt niet altijd.

verhaal-263-3.jpgZo kom ik dan bij borstvoeding. Ik ben fan, een groot fan! Mijn moeder heeft drie dochters, die allen lang borstvoeding geven. Terwijl zij zelf ons de fles met kunstvoeding gaf. Zij wilde de zekerheid precies te weten, hoeveel wij dronken op een dag. Ze miste de rust en het vertrouwen in haar lichaam om borstvoeding te geven. Ze was ook blij met de revolutie die kunstvoeding bracht. Het was een luxe, je kon de zorg uitbesteden, papa kon ook helpen, je hoefde niet thuis te blijven en kon zelfs al snel na de bevalling weer werken...

Onlangs las ik weer een column over moeders die nu geen borstvoeding geven, of 'al snel het bijltje er bij neerleggen'. Ik snap de bevlogenheid, maar voel een verwijt. 
Ik wil graag mijn hand uitstrekken naar moeders, die wel wilden, maar niet zijn begonnen. Naar moeders, die na weken van soebatten en tepelkloven, stoppen. Zelfs naar moeders, die borstvoeding onzin en achterhaald vinden. 
Ja, ik geloof dat bijna elke vrouw, grote en kleine borsten, platte en ingetrokken tepels, lichte huid of zelfs borstverkleining gehad, borstvoeding kan geven. Maar wat helpt het, als ik dat een stoppende (of niet startende moeder) voor de voeten werp? Geen vrouw wil benaderd worden als klein kind, met opgeheven vingertje 'Foei, dat jij geen borstvoeding geeft!' Los van wie er gelijk heeft, ben je niet in verbinding. Dan predik je voor je eigen gemeenschap en dat is makkelijk. Pro-borstvoeding zijn we allemaal hier toch op borstvoeding.com.

verhaal-263-4.jpgMisschien moet dit stuk niet hier, maar juist op de site van de kunstvoedingfabrikanten. Zodat moeders die een fles met kunstvoeding gaan geven, geprikkeld worden om zich toch nog meer in het fenomeen borstvoeding te verdiepen. Zoals wij ons toch nog meer moeten verdiepen, in waarom borstvoeding niet de dagelijkse werkelijkheid is voor veel moeders en hun pasgeboren baby's. We moeten nog meer energie steken in hoe we moeders kunnen versterken, kunnen helpen, de hand kunnen toesteken, ook als ze toch voor kunstvoeding kiezen.

Martijn, mijn lief en steun in borstvoedingstijd, studeerde ooit Marketing. Hij opperde dat de oplossing hier misschien wel in gezocht moest worden. De fles niet meer als luxe product, maar als armoede portretteren. Borstvoeding promoten als teken van ontwikkeling en welvaart! Bekendheden vragen om over borstvoeding te praten, het meer in de open te brengen. Op zoek naar verbinding! Dat betekent ook, niet provoceren! Dus geen foto's van een moeder met ontbloot bovenlijf, die haar twee kinderen van ruim boven de vier liggend de borst geeft. Het verbindt niet, het stoot zelfs mij als borstvoeding fan, alleen maar af.

Als kennis macht is, hoe zorgen we er dan voor dat iedereen eerlijke informatie krijgt? Er zijn inmiddels honderden bewijzen, dat we als consument elke dag weer bedot worden. Of het nou gaat om zuinigere auto's, die niet zo zuinig zijn, of over het langdurig zitten van baby's in autostoeltjes, dat niet zo veilig blijkt te zijn…

verhaal-263-5.jpgAls het om borstvoeding versus kunstvoeding gaat, zijn de overtuigende bewijzen er al lang. Daar hoef je de oplossing niet meer in te zoeken. Wie zijn ogen wil sluiten, zal dat blijven doen. Misschien moet je moeders op een andere manier helpen of zelfs begrenzen. Wat mij betreft zou de overheid alle moeders gratis informatie over en ondersteuning ten alle tijden in borstvoeding moeten geven. Borstvoeding als norm, niet de vraag: 'Wat gaat u doen borst of fles?' Maar gewoon de positie innemen dat er voldoende bewijs is dat borstvoeding het beste is voor een kind en kunstvoeding te veel nadelige gezondheidsklachten heeft. Kunstvoeding mag van mij best achter slot en grendel. Alleen als je alles hebt geprobeerd en het lukt niet, dan schrijft de arts je een recept voor en kan je het gratis halen bij de apotheek.

Zoiets… Ach, ik weet het ook niet… dit klinkt ook weer weinig verbindend… maar ik blijf zoeken…

Ondertussen vertel ik aan moeders die het horen willen, hoe fijn het is om borstvoeding te geven. Stel ik vragen aan moeders die tegen borstvoeding zijn, wat maakt dat ze zo'n aversie hebben? Aan moeders die eerder gestopt zijn dan de bedoeling (en dat zijn er heel veel) vraag ik, hoe ze geholpen hadden kunnen worden. Wat ze een volgende keer zouden doen? Ik probeer in verbinding te blijven en strek mijn hand uit… maar het is niet makkelijk… het lukt me niet altijd...

Floortje Vening
Getrouwd met Martijn Tausch (ook borstvoedingsfan), mama van Annabel, Madelief, Steijn, Florian en Benjamin, docent en ondernemer van coachings- en trainingsbedrijf Florish en draagdoekensite Portamundo.

verhaal-273_1.jpgIk geef borstvoeding, live en op verzoek, pas zes maanden. Met de nadruk op 'pas', want ik ben helemaal niet van plan te stoppen! Voor mij en mijn man de 'normaalste' zaak van de wereld. Echter de buitenwereld lijkt een hele andere kijk op 'normaal' te hebben dan wij en niet eens alleen wat betreft de borstvoeding. Want oh jee, wat doen wij toch raar! Af en toe krijg ik het gevoel dat de omgeving denkt dat wij onze 'opvoed' en 'opgroei' keuzes zelf verzinnen of expres tegen de geaccepteerde stroom in gaan. 'Doe toch normaal!' hoor ik ze denken.

Wat kan ik meer zeggen dan dat het onze weloverwogen keuzes zijn, dat wij ons verdiept en ingelezen hebben en dat het voor ons voelt als natuurlijk. Daarnaast weet ik zeker dat we niet de enige zijn (gezien de talloze leuke, informatieve websites, boeken en facebook groepjes!).

verhaal-273_2.jpgEn wat zijn deze keuzes dan? Zo slaapt onze zoon bij ons in bed (en hij hoort natuurlijk op zijn eigen kamer in zijn eigen bed), hij komt nog één tot drie keer per nacht voor borstvoeding (hij hoort al lang door te slapen), we zijn gestart met 'vaste voeding' volgens de Rapley methode (en hij hoort gepureerd voedsel te krijgen) en we laten hem niet vaccineren (ben je nu helemaal betoeterd!).

En even voor de duidelijkheid; ik respecteer één ieder die het op een andere manier doet en zijn de stukken tussen haakjes zeker niet denigrerend bedoeld! Niemand zou veroordeeld moeten worden voor zijn of haar keuze hierin. Gelukkig is overigens van alle bovenstaande keuzes het geven van borstvoeding in mijn omgeving het meest geaccepteerd (buiten de aantallen voedingen per 24 uur dan…).

verhaal-273_3.jpgHoe meer commentaar ik krijg, hoe standvastiger ik aan de ene kant word. Aan de andere kant vreet het van binnen aan mij, het maakt mij bij vlagen onzeker en dat wil ik helemaal niet. 
Gelukkig kan ik dan weer terug duiken in de boeken, jullie website van borstvoeding.com en informatie uitwisselen met andere gelijk gestemde moeders op o.a. facebook.
En ondanks dat onze keuzes blijkbaar niet overeenkomen met de 'meerderheid', we zijn allemaal normaal. Wij doen namelijk ook volstrekt normaal, op onze manier ;-)

Marijke

verhaal-272-1.jpg'Borstvoeding is moeilijk. Het lukt zelden. Je kan het niet. Echt niet. Stopt er maar gewoon mee. Geef een fles. Veel gemakkelijker. Kloven. Ontstekingen. Echt waar, het is genoeg geweest.'
Twee keer heb ik me laten vangen. Twee keer ben ik gestopt omdat ik deze boodschappen kreeg. De eerste keer door ontstekingen. De tweede keer door een zware postpartum bloeding, die me in het operatiekwartier deed belanden en erg verzwakte. 'Haal je lichaam niet nog meer onderuit, stop ermee'. Dus ik stopte… Twee keer…

De derde baby, de derde keer. 'Meen je dat? Ga je nog een keer proberen?' Ja! Dat ga ik doen. Een nieuwe poging. Nieuwe moed. Een perfecte bevalling deze keer. Eén uur en we hadden hem in onze armen. Borstvoeding begon. Kloven. Ja, wat had ik kloven. Maar ik ging door! Het zou me lukken! En het lukte! Acht maanden lukte het ons. Acht maanden hebben we samen genoten. Zalig!

verhaal-272-2.jpgDe vierde baby, de vierde keer… De laatste keer… Na de vorige positieve ervaring, ervan overtuigd dat het zou lukken. Maar het ging anders. De bevalling was hel. Met zware griep bevallen, ik raad het niemand aan. Een inleiding door een hoge vliesscheur, op een ziek lichaam, dat echt nog niet klaar was om te bevallen… Ik raad het écht niemand aan. Afzien was het. Elke wee die erger werd gemaakt door afschuwelijke hoofdpijn. Sinisitus die me bij elke wee het gevoel gaf, dat ik ging ontploffen. Ik had epidurale nodig. Kreeg die epidurale. En beviel. Van een prachtige dochter, Aukje. Ons vierde kindje, tweede meisje. Van perfectie gesproken. 4kg025 pracht! Zodra de dochter er uit was, volgde er bloed. Veel bloed. Een nieuwe postpartum bloeding. Ik was verzwakt. Had griep. Was doodziek. Had veel bloed verloren. Maar ging door! Ik bleef borstvoeding geven. Het lukte! Aukje dronk super en ondanks alles, produceerde mijn lichaam als gek. Borstvoeding overwint een postpartum bloeding!

Enkele dagen thuis van de kraamafdeling, en ik bleef zo ziek. Terug naar het ziekenhuis. CT- scan, ruggenmerkpunctie, EEG… Zoveel onderzoeken. Een opname op neurologie. Ik had koorts, hoofdpijn, rugpijn, een brandend gevoel aan mijn baarmoeder. Lag te rillen in mijn bed. Lag te rillen, met Aukje aan de borst. Want ik ging door! 'Zou je niet beter stoppen?' Zelfs dokters stelden me die vraag. Maar nee, ik ging door. Aukje bleef bij me, en zolang er melk uit die borsten kwam, gaf ik die! Dus pompten ze me vol vocht. En mijn lichaam bleef produceren. Borstvoeding overwint ziekte!

Tien dagen neurologie. Tien lange dagen. Er werd een curettage gedaan. Een baarmoeder vol dikke bloedklonters. Na de curettage, kreeg ik terug een bloeding. Een zware bloeding. Ik had het zo warm, maar voelde ijskoud. De tweede keer door het oog van de naald gekropen. Ik kreeg bloed bij. En ik ging door. Borstvoeding overwint een zware bloeding!
Een epiduraal lek. Dat had ik. De anesthesist had bij de epidurale verdoving, door mijn ruggenmerg geprikt. Vandaar de extreme hoofdpijn. Vandaar de extreme rugpijn. Ik kreeg een bloedpatch. Bloed werd in mijn ruggenmerg gespoten. 24 uur moest ik volledig plat liggen. Maar ik ging door! Borstvoeding overwint een epiduraal lek!

Thuigekomen. Op. Moe. Verzwakt. En dan… buikgriep! Terug naar het ziekenhuis. Terug vocht bij krijgen. Maar ik ging door! Borstvoeding overwint buikgriep!
En dan de periode van aansterken. Mijn lichaam had geen weerstand meer. Ik was verzwakt. En nee, niet door de borstvoeding, maar door al de rest! Bevallen met zware griep, in totaal drie weken ziekenhuis, twee levensbedreigende bloedingen, een epiduraal lek, bloed bij gekregen, buikgriep… Daar nog een borstontsteking na… En toch, toch bleef ik doorgaan. Want borstvoeding overwint dit alles! Ondertussen al vier maanden lang. Een baby van vier maanden, en negen kilo. Aukje, ik en onze moedermelk: een winnend team!

verhaal-272-3.jpgLaat het je niet wijsmaken. Dat het te moeilijk is. Dat het je nog meer onderuit haalt. Dat je best stopt. Ik sta hier, door borstvoeding. Het was mijn mentale houvast. Drie weken lang ben ik afgesneden van mijn gezin, alleen Aukje had ik bij me. En door de borstvoeding, had ik haar zo dicht… Ik had het gevoel voor niemand meer te kunnen zorgen. Maar voor haar, voor haar zorgde ik nog.

Borstvoeding haalde me niet onderuit. Het gaf me de kracht weer omhoog te klimmen.

Karolien

verhaal-218-5.jpgToen ik ruim elf jaar geleden voor de eerste keer zwanger werd, had ik werkelijk geen idee waar ik aan begon en wat me te wachten stond. Twee dingen wist ik wel heel zeker: ik zou thuis bevallen en ik zou borstvoeding gaan geven. Mijn oudste zus zou als vroedvrouw bij mijn bevalling proberen te zijn, ze moest van ver komen. De bevalling naderde, ik had al een poosje weeën en toen de vliezen braken, bleek dat er poep in het vruchtwater zat. Ik belde in tranen met mijn zus. 'Ga maar naar het ziekenhuis, niets aan te doen, ik zie je daar', zei ze.

verhaal-269-1.jpgLieve (aanstaande) moeders én vaders,

Hier schrijf ik mijn verhaal met trots en enorm veel liefde over mijn één na grootste wens: het voeden van mijn eigen kind. Al jong in de luiers had ik een toekomst uitgestippeld. Net als mijn eigen moeder een 'mama' worden en net als zij mijn kind borstvoeding gegeven. Voor mij is dat 1+1=2, want een kind baren en voeden is het dichts bij de natuur dat je kan staan.

Al tijdens mijn zwangerschap, waar ik enige moeite voor heb moeten doen, heb ik mij volledig gestort in de wereld van borstvoeden, aanleggen, kolven, tepelhoedjes, kloven, hechting, etc. Ik ging naar bijeenkomsten, zat uren 's avonds op internet en zag het al helemaal voor me.
De laatste weken begon ik al met borstmassages en er kwam zowaar al wat geel colostrum wat ik opving en invroor.

Door alle informatie wist ik één ding zeker. Het begin is het halve werk! IJverig schreef ik dan ook mijn bevalplan met daarin mijn 'eisen' zoals direct aanleggen, eerste uren alleen zijn en bij medische noodzaak bij papa buidelen. Wat heb ik mij verkeken...

Na 41 weken zwangerschap bleek het vruchtwater af te nemen. Strippen bleek niet te lukken dus inleiden was de oplossing. Op zondagochtend kwamen ik en mijn man met de lege maxicosi en een gevulde koffer aan bij het ziekenhuis. Spannend!
Na heel wat werk en lange dagen begonnen op maandagavond dan mijn weeën. De vliezen werden gebroken en wat bleek: ik had meconiumhoudend vruchtwater. De bevalling verliep verder zoals ik mij had voorgesteld, zwaar maar bijzonder mooi.

verhaal-269-2.jpgDirect na de geboorte lag hij daar dan! Op mijn borst! Wat doet dat met een mens. 'Ik wil dat hij gaat drinken, ik wil dat hij gaat zoeken' schoot er steeds door mij heen. Maar ons kleine ventje bleef hard kreunen. Hij huilde niet en werd niet stil. De kinderarts werd erbij geroepen. De volgende minuten gingen zo snel dat ik mij die niet meer herinner. Mijn zoon werd weggereden en mijn man ging erachteraan.
Daar lag ik een uur na de bevalling in het kraambed, gedoucht en aan een beschuit met muisjes, alléén!
Mijn kleintje bleek het meconium aspiratiesyndroom te hebben. Ofwel poep in de longen. Daarbovenop heeft hij door het harde werken een deel klaplong gekregen.
Ik kwam boven en zag een gebroken man bij een glazen bakje zitten. Om het bakje stonden een hoop doktoren. In mijn rolstoel kwam ik dichterbij en daar zag ik een baby'tje liggen met allerlei slangen, toeters en bellen. Ik mocht hem aanraken maar niet vasthouden. Vreselijk! Hoe moest dat dan met borstvoeding, was een van de dingen die ik mij afvroeg. Binnen zes uur kolven wist ik nog. Maar iedereen was druk met ons kindje. Na 5,5 uur begon ik mij toch echt druk te maken. Kolven en wel nú! Dus ben ik op eigen houtje gaan kolven. 's Nachts om de drie uur kolven, kolven, kolven. Ze vertelde mij om naar een foto te kijken zodat de toeschietreflex op gang zou komen. Ik kon alleen maar huilen.

De volgende morgen ben ik alleen naar hem toegegaan. Voor het eerst voelde ik een band met hem, mijn zoon, Olivier. Na twee dagen mocht ik hem voor het eerst vasthouden en een paar uur laten aanleggen. Hij deed het zo goed! Doordat ik nog zwak was en moest rusten kon ik niet altijd bij hem zijn en voedde ik hem twee tot drie keer live per dag. De rest kolfde ik. Merkwaardig is dat, dat je als moeder je zo kan storten op het kolven, het enige wat je aan de zijlijn kan doen voor je kind.
Die week kreeg ik enorme stuwing en de productie kwam zeer goed op gang! Trots was ik maar ook onzeker. Daarom wil ik graag de lactatiekundige Trudy zo ontzettend bedanken voor het vertrouwen dat zij mij gaf. Zonder haar was het mij niet gelukt. Dan had ik misschien wel opgegeven of hapte hij niet goed aan.

verhaal-269-3.jpgDit is ook wat ik jullie wil meegeven van het hele verhaal. Lees je goed in, verzamel van te voren informatie maar pin je niet vast op hoe je iets wil, want dat wijst zichzelf en vindt zijn eigen weg. Zodra het niet lukt zijn daar de lactatiekundigen die voor je klaar staan en je net weer het beetje zelfvertrouwen kunnen geven die je zo hard nodig hebt in de meest onzekere week van je leven.

Voor alle moeders op de couveuse afdeling zeg ik: chapeau! Fulltime kolven is ontzettend knap en ik heb heel veel respect voor jullie, zij die week in week uit daar in een stoel naast hun kindje zitten te kolven, om ze de beste start te geven die er bestaat.
Voor alle vaders zeg ik: bedankt! Voor het steunen van je vrouw maar ook je kind. Tranen schieten in mijn ogen als ik de beelden voor mij zie hoe mijn man zijn zoon troostte.
Ook de lieve zusters wil ik bedanken voor het in-roomen, zodat ik op één kamer mocht slapen met hem en kon wennen aan de nachtvoedingen.
Maar vooral nogmaals bedankt Trudy, de lactatiekundige, die nog steeds voor mij klaar staat en al die moeders helpt door de eerste week heen te komen.

Ik had niet gedacht dat het nog zou lukken na deze moeilijke start maar het is mij gelukt! Met trots kan ik zeggen: 'Ik geef borstvoeding, volledig op verzoek! Nu al drie maanden lang!'

En wat is het mooi... Toch precies zoals ik het mij had voorgesteld!

Bojanne

(Olivier is, na een longontsteking, die week daarna mee naar huis gegaan. Het genieten begon toen echt..)

verhaal-268-1.jpgHallo verhaalredactie, graag wilde ik mijn borstvoedingsverhaal met jullie delen als dank voor de verhalen die ik op borstvoeding.com allemaal heb kunnen lezen!

Het mooiste geschenk: ons rupsje nooitgenoeg

Na negen maanden wachten en wat borstvoedingslectuur rijker was daar dan eindelijk ons rupsje nooitgenoeg! Misschien had ik dat schattige rupsenpyjamaatje toch maar niet moeten kopen... Alhoewel het eerder moeder natuur geweest zal zijn die mijn kleine baby zijn mamahonger influisterde dan dat die pyjama er voor iets tussen zat. Jammer genoeg snapten de mensen rondom hem niet allemaal zijn grote liefde voor 'mamahangen' en ik leek in het begin wel een borstvoedingslectuurblack-out te hebben toen sommige verpleegsters hun 'goede raad' op me afvuurden. Na het daardoor veroorzaaktje dipje, ontdekte ik dankzij mijn lieve en bezorgde zus borstvoeding.com. Gulzig las ik elk ervaringsverhaal en ontdekte vol verbazing verrassende feiten over borstvoeding en samen slapen, ook in wetenschappelijke teksten. Dat samen slapen werd hier na de nachtjes ziekenhuis meteen ingevoerd wegens een weigerende wiegjesslaper! Ik ben de verpleegster die me liggend voeden leerde nog altijd eeuwig dankbaar! Zo startten dan de talloze nachtjes met sabbelende/drinkende baby aan de borst. Een nachtelijk melkmonstertje, verstopt in in plaats van onder ons bed...

verhaal-268-2.jpgToch was Vicje, op zijn eigen manier, een makkelijke baby: hij weende nooit zolang hij uren en uren aan mama's borst mocht hangen, overdag slapend op schoot of in de draagdoek.

Hoewel ons rupsje nooit genoeg kon krijgen van de borst, dronk hij wel niet altijd even gulzig. Even indommelen tussendoor of gewoon wat sabbelen waren ook favoriete momentjes samen met mama, vaak urenlang! Zo glimlachte hij dan ook voor het eerst rond vijf weken toen ik hem van de borst haalde en lachend zei dat hij maar 'halfzijngat' gedronken had!

Op die manier werd mijn schoot en daarbij horende borst een plekje dat stiekeme, steelse babylachjes ontlokte. Vicje keek wel eens heel bedachtzaam en vreemd naar mijn gezicht terwijl hij dronk. Maar als ik dan naar hem lachte, lachte hij terug. De borst bleek duidelijk ook een veilig en geborgen plekje te zijn om heerlijk weg te soezen en te genieten. Als kleine baby kon hij daarom echt wel verschieten (en zelfs beginnen wenen) als ik opeens luidop praatte tegen het bezoek bijvoorbeeld terwijl hij gewoon even rustig wou drinken.

verhaal-268-4.jpgVan al die uren aan de borst ging ons rupsje natuurlijk goed groeien! Algauw diende zich een nieuw troetelnaampje aan: patatje (of walrusje als hij op zijn buik lag).

Zo rond vijf maanden was er van uren rustig mamamelkje drinken niet veel sprake meer. Vic vond de wereld rondom hem geweldig interessant, ook bij een slokje melk. Zwaaiende handjes, waar ik dan in 'beet' was een favoriet borstspelletje. Later werd ook papa, die deed alsof hij de borst kwam afpakken, een echte speltopper! Wriemelen en wroeten op schoot, zich languit achterover laten hangen om te kijken wat daar gebeurt, en meer van zulke beginnende acrobatentoertjes staken toen de kop op. Met zeven maand heeft onze borstacrobaat een nieuw kunstje: als hij liggend aan de borst drinkt, wil hij omrollen tot kruiphouding en lacht voldaan als het gelukt is! Of hij kroop vanaf de borst slaapdronken recht in bed en ging dan parmantig op mijn buik liggen om verder te slapen.

Nog wat maandjes later wroet hij zich soms van mijn schoot af om recht te staan terwijl hij aan het drinken is … auw! Dan durf ik wel eens met heimwee terugdenken aan die rustige uren babygesabbel...

Vic zijn nieuwsgierigheid en onderzoekerstalent kende geen grenzen, ook mama's borsten moesten eraan geloven: hij bestudeerde mijn tepels en beet er soms ook in! Die onderzoeksdrang had nog wat nadelen...Vic vond (en vindt nog steeds!) mijn moedervlekjes super interessant en pulkt eraan tot bloedens toe. Gelukkig waren er ook grappige onderzoeken: zou er ook melk uit mama's borsten komen als ik erop blaas? Komt er ook melk uit mama's arm? Komt er ook melk uit papa's borst? Toch eens even proberen...

verhaal-268-3.jpgVan op ontdekking gaan word je bovendien slim en dus wist Vic al gauw waar die bloes omlaag getrokken kon worden om mamamelk te vinden. Later mochten ook zijn plastic speelgoedpaardje of de zebra en de giraf, kortom de ganse dierentuin, van mama's borsten proeven, vergezeld van smakgeluidjes! Ondertussen brabbelt hij de ganse dag woordjes maar het lange woord 'mamamelkje' gaat toch nog zijn petje te boven. Gelukkig begrijp ik hem even goed met de vragende (en soms dwingende) woorden 'en da!', vergezeld van een wijzend vingertje of gewoonweg een slaperig 'ham'! Als hij troost zocht aan de borst na een valpartij ofzo, klonk steevast eerst een klaaglijk 'ehmehmehmehmehm' totdat die verdraaide toeschietreflex eindelijk zijn werk eens deed! Na zulke magische slokjes, klom stoere Vic weer lachend van mijn schoot af om vervolgens weer roekeloos rond te rennen! Panoramix zijn wonderdrankje is er niets tegen!

verhaal-268-5.jpgMet veertien maanden toont Vic af en toe zijn eigen willetje: Dacht oma hem soms beet te nemen? Een flesje met half mamamelk/half koeienmelk durft hij heus boos weg te gooien! En na twee weken kerstvakantie met enkel life mamamelk aan de borst, weigerde hij zelfs een paar dagen afgekolfde mamamelk. Toch zorgde diezelfde kerstvakantie ook voor een schattig momentje: door al het cadeautjes uitpakken van de voorbije dagen met de nodige 'aaah's' en 'oooh's' van de volwassenen, ontdekte Vic zijn lievelingscadeautje, zelf uitgepakt uit mama's bloes: 'ooooh!' was zijn vertederende reactie.

Zo schreef Vic elke dag, van nul tot negentien maanden, een klein stukje van dit verhaal.
En de borstvoeding.... die wordt vervolgd!

Soetkin, trotse mama van melkmonstertje Vic

verhaal-267.jpgWie al eerder heeft gelezen over borstvoeding online, ziet dat er altijd aan gerefereerd wordt als 'bv'. Vandaar mijn nieuwe functie: eigenaar van Drugs BV. Sinds de mens bestaat, bestaan drugs. Heel lang geleden natuurlijk alleen op natuurlijke basis. Tegenwoordig kunnen ze van bijna alles drugs maken.

Wikipedia: Drugs (ook wel: verdovende middelen, stimulerende middelen, bedwelmingsmiddelen, roesmiddelen, geestverruimende middelen, verboden middelen of dope) is een verzamelnaam voor geneesmiddelen en genotsmiddelen die een meer of minder 'drogerende' (verdovende, opwekkende en/of hallucinogene) werking hebben en die tot verslaving kunnen leiden.

Ik ben gezegend. In deze periode van mijn leven - ik ben in oktober bevallen van een prachtige dochter - krijg ik een paar keer per dag een bijzondere vorm van gratis drugs. Het wonderlijke is, ik maak het zelf en daar hoef ik niets voor te doen. Mijn lichaam geeft een seintje, en als dat niet gebeurt, dan doet mijn baby dat wel. Ik hoef maar naar haar te kijken of aan haar te denken en de drugs is beschikbaar.
Zij neemt het, ik geef het. En elke keer dat dat gebeurt, voel ik me als een verslaafde. Dat komt natuurlijk door het geluksstofje endorfine dat wordt aangemaakt. Het geven van borstvoeding is dus eigenlijk gewoon drugs. Heeeeeerlijk!

Een kind in je leven zet even alles op zijn kop, of het nou de eerste of de vijfde is. Een baby is zo'n wondertje. Het is zo moeilijk te bevatten dat dat in je buik wordt gemaakt, en met alles werkend, en erop en eraan wordt geboren. En dan kun je gewoon je baby laten groeien door 'eten en drinken' uit jezelf. Voor mij betekent het drugs. Elke dag een paar keer. Heerlijk! En daarom ga ik er zo lang mogelijk mee door. Het is moeilijk om te stoppen met drugs. En deze is nog gratis ook.

In het eerste levensjaar groeit een baby zo snel dat hij/zij bijna verdubbelt in lengte. Je gaat door zeker drie kledingmaten heen en baby's kunnen na een jaar staan, kruipen, soms al lopen, beetje brabbelen, lachen, alles eten en nog veel meer. En dat allemaal op borstvoeding!

Het is natuurlijk, eigenlijk is er niets bijzonders aan, maar toch. Niet bij iedereen gaat het even soepel en makkelijk, en sommige vrouwen kiezen er niet voor. Ik zal de laatste zijn om te oordelen, maar ze missen wel een hoop drugsmomenten!

In mijn geval is het de tweede en laatste keer in mijn leven, ik ga er extra van genieten. En mijn Drugs B.V. zal altijd blijven bestaan, want Blij Voelen, daar zorgen elke dag mijn kinderen voor.

Mocht dit verhaal nogal warrig overkomen – dat komt vast door de drugs!

Marlies – Single Moeder voor coaching, tips en advies voor alle (oudere) vrouwen met een kinderwens
Lees meer columns van Marlies


 

verhaal-265-1.jpg25,5 maanden heb ik borstvoeding mogen geven. Keihard geknokt ervoor, ja dat heb ik, want bij mijn dochtertje liep ook alles fout en was 't over met vijf maanden vol ploeteren
Ik heb gejankt, ik heb gegild, waar ik in hemelsnaam aan begonnen was. Ik heb gevochten tegen alle tegenslagen: zware stress, kloven, moeilijk aanleggen. Productie ellende waar je u tegen zegt, geknokt tegen mn eigen hormonale zooitje afwijkingen, gekluisterd aan nachtvoedingen tot anderhalve maand terug om productie goed te kunnen houden, inclusief 1x extra te kolven elke dag...

Mijn eigen grenzen verlegd keer op keer op keer en weer op elk vlak, mijn geduld, mijn tegenwerkend lijf, mijn doorzettingsvermogen, vastberadenheid, stijfkop en eigenwijs dat ik was en ben, heb ik mijn manneke het beste kunnen en willen geven wat ik kon.

verhaal-265-2.jpgIk heb hem gevoed, puur natuur, taboes verbroken, mensen laten zien hoe het ook kan
Ik heb mijn moeder laten zien hoe wie wat waar, bij haar ging het mis.... ik heb mijn dochtertje laten zien hoe normaal en fijn het is. Openbaar gevoed, de vreemdste blikken en opmerkingen gehad...

ik heb hem het beste gegeven toen hij ziek was, ik heb tegendelen bewezen aan (kinder)artsen en (kinder)verpleegkundigen tijdens zijn ziekenhuisopnames en mijn eigen ziekenhuisopnames en OK ingrepen.
Niemand die mij op enkele wijze zo ver kreeg om van mijn instinct af te wijken, ik heb geruzied, ik ben onderzoeken ingedoken, want er zijn nog genoeg artsen en verpleegkundigen die echt tegen langer voeden zijn en onwetend zijn.

verhaal-265-3.jpgIk heb oplossingen gecreëerd, ik heb lactatiekundigen en ervaringsdeskundigen en de Face Book pagina van kenniscentrum Borstvoeding gestalkt voor adviezen, gepuzzeld waar ik wat mee kon. 
Ik was zijn medicijn op momenten dat hij ziek was, ik was zijn neut voor hij naar bed ging, ik was de pijnstiller bij prikjes. En vooral: ik kon hem de enige voeding geven die hij binnen kon houden... en hij... mijn beertje kreeg mij zover om verplicht rustmomenten in te lassen en ervan te genieten in de stressvolle turbulente tijd.
We hebben gelachen, genoten, gekkigheid omdat je in de meest onmogelijke posities... zo kan ik nog wel even door gaan. 
Helaas nu dat we echt afscheid ervan moeten nemen... slechts nog enkele druppels rest ons de aankomende dagen.

Ik heb mijn doel bereikt, ik heb het WHO en Unicef advies gehaald, en nóg belangrijker 
Mijn manneke is van zijn maagmedicatie af sinds kort en hij heeft de optimale weerstand boost van me meegekregen voor jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaren

verhaal-265-4.jpgNu is het tijd om te stoppen voor mijn eigen lijf op advies van ziekenhuis (gynaecoloog & internist). 
Ik heb het al die tijd gerekt maar het is goed nu.
Dankjewel mijn lieve beertje voor dit alles dat ik deze geweldige ervaring heb gekregen en opgedaan.
En ondanks alles wat tegenzat... ik zou het zo weer doen!
Dankjewel voor onze teamwork waar niemand anders tussen kwam. Dankjewel voor al je vertrouwen in mij!
Dankjewel om mij zoveel te leren over, door en met jou! Evenals je zus!
Op naar de volgende fase! Maar ik mag er vast een traantje over laten... (inmiddels zijn het al rivieren)!

ps: lieve Beer, de vriezer is nog niet leeg voor jou mag het nog even duren en zal je nog steeds enige tijd volledige borstvoeding krijgen

Marie-Claire

verhaal-264-1.jpgToen ik voor de eerste keer zwanger raakte, was er geen haar op mijn hoofd die aan kunstvoeding dacht. Oh nee, borstvoeding was al lang besloten voordat mijn zoontje geboren werd. Immers, daar waren mijn borsten toch voor? Daar was mijn lichaam voor gemaakt! We namen een vroedvrouw in de arm, vertelden haar mijn plan van direct aanleggen na de geboorte, etc. Toen kwam de dag van de bevalling! Mijn vliezen waren gebroken en die dag beslist mijn vroedvrouw dat het nog uren zou duren dus zij ging naar huis, slapen. De volgende ochtend om acht uur zouden we 'verder' gaan met de bevalling.

Helaas pindakaas had mijn zoon andere plannen en om twaalf uur 's nachts kwam de eerste perswee al. Mijn vroedvrouw kwam niet opdagen maar de dienstdoende gynaecoloog kwam. En toen ging alles gewoon helemaal mis... Bevalling liep voorspoedig en mijn zoon was om vijf uur geboren. Maar mijn wensen werden niet gerespecteerd... Terwijl de gynaecoloog bezig was mijn knip te hechten, waren de verpleegsters er al vandoor met mijn zoon om hem aan te kleden, wegen enz. Ik heb hem letterlijk vijf seconden mogen vasthouden om een foto te maken toen hij geboren was, daarna heb ik hem niet meer gezien. In plaats daarvan werd hij (kwam ik uren later achter) direct naar de couveuse afdeling gereden in verband met een beginnende luchtweginfectie.

Meteen aan de antibiotica en omdat hij met 36 weken geboren was -al was hij 57cm en 3600 gram!- zogenaamd dus te vroeg. Ik denk eerder een foute berekening aangezien ik net een maand van de pil was toen we zwanger werden.
Hoe dan ook, niemand die mij wat vertelde en drie uur na mijn bevalling ben ik zelf gaan zoeken naar mijn baby. Die vond ik dus in de couveuseafdeling met mijn man. Ja die vertelde me ook al die tijd niets, leuk genoeg!
Remco had een forse speen in zijn mond om op te zuigen en had al een fles met kunstvoeding gehad. Ik was furieus!

Toen ik wilde aanleggen, kreeg ik van de zuster te horen dat ik vlakke tepels had en dat borstvoeden zo goed als onmogelijk zou zijn aangezien ik mijn zoon niet aan kon leggen. Hij had ook totaal geen interesse meer in de borst...
Daarbij kwam nog kijken dat hij een week in het ziekenhuis moest blijven en ik alleen maar mocht kolven om het hem via een fles te geven...

Mijn melkproductie was zó weinig toen hij eenmaal naar huis mocht, dat hij er helemaal niet genoeg aan had. En toen kwam het gevecht van het aanleggen wat maar niet wilde lukken. Geen lactatiekundige waar wij wonen of hulp in dat gebied, dus na drie weken frustratie en gevecht, opgegeven met veel pijn en spijt...

Ik ben nu weer zwanger en dit keer gaat het anders, dit keer pakt niemand mijn kind af voordat ik aangelegd heb! Ik heb er tot de dag van vandaag nog pijn van dat ik de borstvoeding gestopt heb en mijn zoon is nu twee.
Dit keer, anders!
 
Jennefer

verhaal-262-1.pngNa een bijzondere natuurlijke stuitbevalling kwam onze zoon 2,5 week te vroeg, maar lukte het hem wel om z'n eerste keer aan de borst te drinken. Helaas in de 24 uur die erna kwamen is het hem nog één keer gelukt. Gelukkig hadden we daarna een goede kraamhulp en verloskundige en een geweldige steun van mijn partner die ons de hele kraamweek geweldig hebben geholpen met de borstvoeding. Onze kleine man was toch nog wel heel klein dat hij gewoonweg de kracht niet had om de borst leeg te drinken. Dus veel kolven, maar daar was vermoeidheid en stress niet bevorderlijk voor de opbrengst. Dus toch maar wat kunstvoeding bijgeven.

Dit gaf gelukkig de rust die ik nodig had en na twee weken zat hij dan toch volledig op de borstvoeding. Tot hij ongeveer drie maanden was ging alles wel redelijk goed met de borstvoeding. Ik begon er alleen meer vermoeid van te raken en merkte dat onze kleine man steeds minder tevreden was met de borstvoeding. Een week lang zoveel mogelijk aanleggen, extra kolven, consult lactatiekundige. Het heeft me veel energie en tranen gekost. Ik was er zo moe van, zo klaar mee… Dan maar stoppen en volledig kunstvoeding. Ik had het tenslotte na zoveel doorzettingsvermogen van de eerste weken, toch al drie maanden gevoed.

verhaal-262-2.pngHet bleek dat onze kleine man gewoon een luie drinker was, hierdoor had hij de borstvoeding langzaam deels afgebouwd. Gelukkig kreeg ik van de lactatiekundige het advies om één voedingsmoment met kunstvoeding te geven en eventueel bijvoeden na de borstvoeding. Dit gaf mij gelijk zoveel rust dat het bijna leek of de borstvoeding een nieuwe start kreeg, hoefde helemaal geen fles na te geven. Toch heb ik toen na drie weken een tweede voeding vervangen door kunstvoeding. Deze tweede voeding zag ik gewoon niet zitten om op mijn werk te kolven. Ik werd al ongelukkig als ik die kolf zag.

Toch ging ik na 4,5 maand verlof weer werken. En ja die voeding tussen de middag wilde ik niet opgeven, dus toch maar kolven. De eerste keren van het kolven maar geoefend op een vertrouwde omgeving, niet thuis, maar in mijn ouderlijk huis. Dit ging wonderbaarlijk goed en zag ik het weer zitten om te kolven op het werk. Na zes maanden zijn we begonnen met bijvoeden met stukjes eten. En nu ondertussen is onze kleine man acht maanden en zijn de kunstvoedingen vervangen door bijvoeding. Ik ben trots dat ik nu weer volledig borstvoeding geef, maar ook blij dat de kunstvoeding me geholpen heeft.
Andrea

verhaal-260-1.jpgIk haat borstvoeding. Echt, ik háát het. Ik vond het de eerste week vreselijk. Ik had me niet voorbereid, ik had geen kolf in huis, enorme stuwing, veel te veel melk en de leenkolf, die de kraamverzorgster mij gaf, had een veel te grote tepelopening.
Dat ik geen kloofjes kreeg is een wonder. Ik lekte aan een stuk door. Ik ben de eerste drie maanden niet droog geweest, niet met zoogkompressen en niet met handdoeken in mijn beha. Toen werden mijn borsten een beetje zindelijk, maar ook dat alleen tussen de voedingen door. Borstvoeding geven is duidelijk niet chique. Achteraf gezien had ik hartstikke blij moeten zijn, want het ging helemaal vanzelf. Kindje was een natuurtalent aanhappen en mijn borsten kunnen weinig, maar melk maken, daar zijn ze goed in.

Kolven is helemaal een drama. Het doet pijn, meestal. Ik moet in een koud, donker, bedompt hok zitten voor een half uur. Het is enorm veel werk om alles op tijd schoongemaakt te hebben om alle spullen weer naar mijn werk mee te nemen. Mijn tas is vreselijk zwaar, omdat ik geen nieuwe kolf heb gekocht, maar een oude heb overgenomen. Ik krijg er spierpijn van.

verhaal-260-2.jpgEn nu hebben we al drie maanden last van spruw. Dat brengt alleen maar meer werk met zich mee. Uitkoken van alle spulletjes is niet gemakkelijk zonder stoomsterilisator. De soeppan draait overuren. De schone speentjes zijn continu kwijt. Ik wil geen jeuk meer aan mijn tepels hebben.

Ik wil geen nachtvoedingen meer geven.

Ik haat het dus. Maar ik kan er niet mee stoppen. Want hij haat het niet. Dat kleine mannetje, dat ik door een flinke postpartum depressie ook min of meer verguis, maar waar ik wel van moet houden. Het is zijn enige zekerheid in de wereld. Hij haat het niet.

Ik werk veel en ben dan lange uren van huis. Hij moet zijn mama dus elke dag een uur of elf missen. Dat valt hem zwaar, maar mij ook. Hij is te moe om goed te eten 's avonds. Hij is vaak ziek, omdat het kinderdagverblijf veel stress oplevert. Ik voel me schuldig. Schuldig, omdat ik niet van hem geniet als hij er wel is. Omdat ik niet vrolijk ben. Omdat ik door mijn werk vaak gestrest en prikkelbaar ben. Omdat ik nog steeds wacht tot zijn ouders hem komen ophalen. Omdat ik borstvoeding haat.

verhaal-260-3.jpgMaar voor hem is alles weer goed als hij bij mij kan drinken. De wereld klopt, zijn pijn en verdriet is vergeten. Hij voelt zich veilig, warm tegen me aan en valt rustiger in slaap. Zelfs als hij ziek is, koorts heeft, pijn heeft van tanden krijgen of spruw. Zolang hij bij mama mag drinken is alles in orde. Ik kan het hem niet aandoen om dat van hem weg te nemen. Zelfs ik vergeet op die momenten dat ik borstvoeding haat. Voor mij zijn de live voedingen en de nachten samen de enige momenten dat ik me een goede moeder voel. Of gewoon een moeder voel.

Het is een vreemd ding, want ondertussen moet ik het borstvoeden wel tegenover iedereen verdedigen. Het kleine mannetje is nu dertien maanden. Ik hoor steeds vaker dat ik maar eens moet stoppen.

Dan kan hij ook in zijn eigen bed gaan slapen. Het kan toch echt niet, hoor, nachtvoedingen als je kindje al een jaar is. Dat is vast mijn schuld. Ik moet hem op zijn eigen kamer leggen, niet meer kolven op mijn werk, niet meer samen slapen, niet meer 's nachts wakker worden voor hem en vooral niet meer zo verwennen.

Want tsja, dat is het natuurlijk: je kindje zelf voeden is gewoon verwennen.

verhaal-260-4.jpgIk ben een volleerd borstvoedings-maffia-comité-lid geworden. Ik raad het iedereen aan vanwege de voordelen van altijd melk bij je hebben onderweg, nooit hoeven opwarmen en altijd troost bij je hebben, ook als je paracetamol nodig had.
Ik haal ook telkens de standaarden van de WHO aan: tot 24 maanden borstvoeding geven draagt bij aan zijn gezondheid. En ik voel me er een betere mama door.
Ik vertel het aan niemand, dat ik me alleen met mijn kindje aan mijn borst of in bed een mama voel. Ik haat borstvoeding (ok, misschien alleen soms), wat een ellende. Maar stoppen kan ik nog niet. Want hij haat het niet. En oh ja, het is goed voor hem.

Marianne

verhaal-261-1.jpgGisteren ben ik weer even aan het twijfelen gebracht bij het consultatiebureau. Onze uk is 4,5 maand en ik geef hem steeds gezellig borstvoeding en het wordt steeds leuker. En dan krijg je van het CB weer eens de vraag hoe vaak je het geeft. Omdat je als mama de bui al ziet hangen verlaag je het aantal per dag maar naar acht keer. En dan nog krijg ik terug dat het te veel is en dat er best geminderd mag worden...

Elke twee à drie uur was toch wel erg veel voor mij. Ik heb geantwoord dat ik dat prima vind en erg gezellig, ook als ik ukkie bij de opvang heeft gehaald en hij wil gezellig even extra drinken. Van beide kanten werd de discussie al snel stopgezet...

Zonde dat het eerste wat mij gevraagd wordt is hoe vaak ik ukkie te drinken geef, in plaats van de vraag hoe de borstvoeding gaat en of ik nog tips kan gebruiken.
's Middags spreek ik een vriendin die voor borstvoeding is, maar ook die heeft in haar hoofd dat het voor de mama wel prettig moet blijven en dat je best mag minderen.Hoezo? Denk ik dan. Waarom zou borstvoeding niet prettig of vervelend zijn? Het is toch juist leuk en gezellig.
's Avonds eten we even bij opa en oma en ook die hebben hun mening weer klaar, maar dan over dat borstvoeding niet kan bij een groter kind... En ik besluit de discussie maar weer te stoppen. Al heb ik wel gezegd dat ik voor de vijf jaar ga, en dat ze nog vijf jaar hebben om aan het idee te wennen, haha.

Ook bij collega's die geïnteresseerd vragen of ik nog kolf of borstvoeding geef en hoe lang nog, is mijn antwoord standaard dat ik voor de vijf jaar ga. Want als ik zeg vijf maanden, dan vraagt iedereen na die vijf maanden weer waarom ik nog niet gestopt ben.
Uiteraard krijg ik vaak het antwoord dat zo'n groot kind aan de borst geen gezicht is. Het feit dat onze uk al tandjes krijgt, zou al een reden moeten zijn om te stoppen… Na al dat twijfelen kom ik weer eens op jullie website, lees de verhalen en hup die twijfels glijden van mijn schouders.

Graag wil ik jullie bedanken voor alle artikelen, verhalen, columns. Natuurlijk weet ik al dat ik goed bezig ben, dat borstvoeding geven niet alleen om de voeding gaat, maar ook over een leuke goede band opbouwen met je kind. En dat het niet gaat om hoe vaak je borstvoeding geeft, maar het waarom en hoe. Gewoon even lekker een momentje samen, dat kan niet vaak genoeg vind ik. En soms... heel soms... als je de dingen goed uitlegt (vaak met handige informatie van borstvoeding.com), dan ziet de ander ineens van: Heej... wat wij van kinds af aan leren is wel tegenstrijdig met wat goed is en volgens de natuur of van: Heej, daar heb ik nooit bij stil gestaan!

Maar die maatschappij van ons moet nodig eens terug naar de roots! Jullie hulp geeft mij en mijn partner de juiste motivatie! Ook om soms toch even die discussie aan te gaan en even gas terug geven in het belang van onze uk! Na mijn eerste terughoudendheid in de eerste maanden, heb ik inmiddels al op veel plekken borstvoeding gegeven, vaak in de auto op parkeerplaatsen zoals bij de Mac of in de rij van het vakantiepark, in het kleedhokje van het zwembad, op kraamvisite bij een vriendin en zelfs in de bioscoopzaal bij Cinemum! Dit had ik vroeger nooit verwacht, vooral niet dat het juist zo gemakkelijk is allemaal.

Heel erg bedankt jullie allemaal. Ook namens ons zoontje! In de bijlage een foto van hem, lekker in de auto aan het drinken bij mama na het zwemmen.

Groetjes, Ilona

verhaal-257-1.jpgKennissen van ons hebben twee geadopteerde kinderen, die elk op hun eigen manier worstelen met hun slechte start. Op een gave en relatief eenvoudige manier hebben mijn babyzoon en ik haar negenjarige dochter een beetje kunnen helpen!
Enkele maanden geleden werd ik gevraagd of ik ervoor open stond om een laagdrempelige 'therapie' te bieden door met moeder en dochter af te spreken en hen te laten kijken naar alledaagse omgang tussen mij en mijn baby.* Het maakte me nieuwsgierig en enthousiast dat het voor een ander kind helend zou kunnen zijn om ons samen te zien. Natuurlijk waren ze welkom.
Het was best een beetje spannend. Hoe zou het lopen, hoe zou het aanvoelen en hoe zou het meisje reageren?

Meteen de allereerste keer bleek dat het meisje het meest ondersteboven was en bleef van de borstvoeding. Wanneer ik mijn zoon aanlegde, keek ze met grote ogen aandachtig toe. Eenmaal thuis kroop ze bij haar vader en moeder op schoot en wilde ze graag liggen zoals mijn zoon bij mij aan de borst doet. In de ontmoetingen erna (meestal een klein uurtje) kwam het regelmatig voor dat ze een borstvoedingsmomentje zag en ze bleef het heel bijzonder vinden. Ze zag dat mijn zoon er rustig van werd, dat hij heerlijk lag en dat het iets intiems was. Ze had ook haar vragen 'Heeft hij zoveel honger?' en na een zachte opmerking van mij dat zo'n momentje tegen bijna alles helpt, floepte ze er een keertje uit: 'Zou dat voor mij ook gelden?' waarna ze bloosde. Het was zelfs een keertje zo dat toen haar moeder zei 'We gaan zo naar Marijke', zij met haar handen spontaan een borstengebaar maakte. Thuis praatte ze ook regelmatig over hoe mijn zoon bij mij drinkt. Gek idee, maar ook wel heel mooi.
Natuurlijk heeft ze nog veel meer van onze interacties gezien. Hoe ik naar mijn zoon zijn signalen kijk, ik zachtjes tegen hem praat, hem uitnodig met een speeltje, we samen een beetje dansen op een liedje, hoe ik hem verschoon etc. Veel van deze dingen heeft ze in haar gedachten herbeleefd en iets over geuit met woorden of in haar gedrag. Maar niets zo sterk als de borstvoeding...

verhaal-257-2.jpgDe hoop was dat door dit allemaal te zien, het voor haar op de één of andere manier zou gaan aanvoelen alsof ze dit ook zelf heeft ervaren. Het haar wat rust zou geven.

Ik ben er erg blij mee dat haar moeder pas nogmaals vertelde dat het haar dochter goed heeft gedaan. Dat ze beter in haar vel zit.

Behalve een enorme eer, is het voor mij ook een extra bevestiging geweest dat borstvoeding echt enorm waardevol is. Naast lichamelijk, ook emotioneel / psychisch. Natuurlijk geloofde ik dat al. Maar ik ben best wel onder de indruk van deze ervaring en deel dit graag met u!

Met vriendelijke groet, Marijke
(27 jaar en moeder van twee jongens)

*Geïnspireerd door een theorie / therapieën in de Verenigde Staten over het prikkelen van spiegelneuronen door observatie.

verhaal-256-1.jpgTrots op onze zoon omdat hij zo goed drinkt. Trots op mijn man omdat hij me steunt, helpt en 100% achter me staat. Trots op mezelf dat onze zoon heel goed drinkt en goed groeit.
Op het moment dat ik wist dat ik zwanger was, was de keuze al gemaakt. Borstvoeding! Mijn man vond het niet eens een keuze en wist niet beter dan borstvoeding. Ik moet er wel bij vertellen dat we in Argentinië wonen en mijn man Argentijns is.

Hier in de Argentijnse cultuur wordt er niet over een keuze gesproken. Iedereen geeft in principe borstvoeding. Je ziet vrouwen dan ook overal voeden, in restaurants, in wachtkamers bij artsen, in parkjes, maar ook bij de bushalte en sommige vrouwen zelfs staand op straat.
Voor mij was borstvoeding ook vanzelfsprekend, aangezien ik van mening ben dat het toch het beste is voor je kind en kunstmatige melk, hoe goed dan ook, hier niet aan kan tippen. Daarnaast heeft mijn moeder aan mijzelf en mijn zusje ook borstvoeding gegeven en was hier erg positief over.

Gezien sommige verhalen over het 'niet-lukken', 'geen melk hebben', tepelkloven, borstontstekingen, enzovoorts, hebben mijn man en ik ons ingelezen op onder andere deze website en hebben we een voorlichtingsbijeenkomst van een lactatiekundige bijgewoond.
Ons besluit lag vast, borstvoeding zou het worden. Ook hadden we vooraf de afspraak gemaakt dat we, mocht de borstvoeding niet lukken, direct een lactatiekundige zouden inschakelen.

Uiteindelijk is onze zoon geboren middels een geplande keizersnede. Alles is heel goed gegaan en 2 uurtjes na zijn geboorte lag hij al heerlijk bij mij te drinken. Wat een geweldige en unieke ervaring! Voor mijn gevoel ging alles goed, maar standaard hier in de Argentijnse ziekenhuizen kwam toch twee keer per dag een lactatiekundige controleren of het echt wel goed ging en of ik wellicht nog vragen had. Wat een service!
Op de derde dag in het ziekenhuis vroeg de lactatiekundige me: 'Heb je al melk?'. Tja, hoe weet je dat als het de eerste keer is. Aangezien ik geen idee had, heeft ze me geholpen om een klein beetje handmatig te kolven (ook handig bij eventuele verstopte klieren). Ik moet nog lachen om haar uitspraak: 'Jij hebt geen melk maar slagroom! Wat is jullie zoon een gelukkig kind!' En zo blijkt het ook te zijn. Toen we het ziekenhuis verlieten was hij al bij aan het komen qua gewicht en nu na drie maanden is onze zoon al bijna vier kilo zwaarder dan zijn geboortegewicht.

Okay, ik geef toe, het is niet altijd even makkelijk. Het kost veel energie en aangezien ik niet kolf is onze zoon afhankelijk van mij, dus ook 's nachts. En ja, hij bijt wel eens en ook zonder tandjes kan hij me met zijn kaken goed pijn doen. Maar wat een unieke ervaring, wat heerlijk om zo een band op te bouwen, om hem te zien groeien, wetend dat dit de beste voeding voor hem is.

verhaal-256-2.jpgDaarnaast is het erg makkelijk om altijd zijn voeding bij me te hebben, de juiste hoeveelheid en op de juiste temperatuur. Ik geef dan ook op veel plaatsen zonder schaamte borstvoeding (restaurant, park, wachtruimtes, etc).
Wat natuurlijk wel helpt is dat het hier in Argentinië ook gebruikelijk en vanzelfsprekend is, waardoor het me geen moeite en schaamte kost en ook onze zoon overal rustig en op zijn gemak drinkt.
Helaas is er bij mijn vriendinnen en kennissen niet altijd evenveel begrip voor onze keuze.
Ik hoor dan ook geregeld, 'ja, maar ik wil ook eens lekker een avondje voor mezelf, dan geeft manlief maar het fles met kunstvoeding'. Nou, het kost mij geen enkele moeite om maar maximaal drie uurtjes weg te zijn van huis zonder kindje. Ik sport, ga lunchen met vriendinnen en ga lekker shoppen. Ja, ik moet op de tijd letten en in de hete zomer toen hij om de 1,5-2 uur wilde drinken baalde ik stiekem ook wel eens, maar ik zou niet anders willen.
Kolven doe ik niet aangezien ik nog ouderschapsverlof heb en niet hoef te werken.

Ik geniet nog steeds van elk (borstvoeding)moment met onze zoon en mochten we ooit een tweede kindje krijgen, staat mijn besluit wederom vast. Borstvoeding!

Waarom schrijf ik dit stuk voor deze website? Om andere vrouwen te motiveren om borstvoeding te geven. Het hoeft niet altijd pijnlijk en moeilijk te zijn. Hopelijk is dit stuk toch een positieve bijdrage in de keuze en een motivatie om het op zijn minst te gaan doen en ervaren.

Sandra

verhaal-255-1.jpgAnderhalf jaar borstvoeding. Wie had dat gedacht? Ik had het zo gehoopt maar alleen mijn derde kind heeft zolang genoten (en geniet nog) van de borstvoeding.
Zwanger van de eerste kreeg ik natuurlijk de vraag: borst of fles? Ik had daar nooit over nagedacht, borst natuurlijk. Ik heb in de zwangerschap wat boeken gelezen maar geen cursus gevolgd. Dit kon toch iedereen?

Na een lange bevalling in het ziekenhuis hapte Kaylee meteen goed aan om daarna in een diepe slaap te vallen. Toen ze wakker werd belde ik voor hulp en die kreeg ik. Als ze losliet moest ik maar weer bellen. Toen dat te lang duurde maar zelf aangelegde met meteen diepe kloven als gevolg. Het was te druk op dat moment om mij goed te helpen. We kregen nog wel het nummer mee van een lk. De daaropvolgende weken stonden in het teken van niet genezende kloven, kolven, borstontstekingen en een moeder die huilend aan het voeden was. Het leek wel of er messen in mijn borst gingen als Kaylee dronk. Al die tijd liepen we ook bij een lactatiekundige. Meerdere malen heb ik spruw aangehaald (ook op het cb) maar nee, ze heeft geen wit mondje dus geen spruw. Na zeven weken pijn was ik kapot en ben ik acuut gestopt. Huilend en vol spijt.

Zwanger van de tweede wilde ik het zeker weer proberen. Ik had het idee dat ik bij Kaylee toch spruw had dus daar kon ik me tegen wapenen. Verloskundige was er ook verdacht op. Wat kon er misgaan? Nou een heleboel. Caitlin dronk niet effectief genoeg. Dus ik ging kolven en bijgeven. Maar ook na 100ml was ze niet tevreden. Ondanks veel aanleggen en bijkolven bleef ze afvallen en werd ze zelfs suf/apathisch. Na vijf dagen was ik bang voor herhaling en ben ik dus weer gestopt met de borstvoeding. Wederom huilend.

verhaal-255-2.jpgToen was ik in verwachting van de derde en ik was er klaar mee. Ik ging aan de kunstvoeding. Toch? Nee ik kon het niet over mijn hart verkrijgen. Ik dacht: 'Ik probeer het zonder hulp en anders gewoon de fles'. De voeding stond al in de kast. Owen bleek echter een natuurtalent. Hij dronk erg snel na de geboorte. Helaas kregen we na een week spruw. Maar nu herkende ik het wel en met hulp van forumdames en Gentiaan Violet kwamen we dit te boven. En sindsdien gaat het perfect. Het enige obstakel is het 'kauwen' van Owen op mijn tepels 's nachts, wat helaas met 18 maand nog een borstontsteking opleverde, maar dat weegt niet op tegen de voordelen.
Owen is een levendig mannetje dat erg gesteld is op zijn borsten. Hij weet goed duidelijk te maken wat hij wil. Vaste voeding gaat ook goed maar de borstvoeding staat nog steeds op nummer 1. Wij stoppen voorlopig nog niet, zeker niet omdat ik niet weet hoe de nachten dan gaan. Nu gaat het zo lekker makkelijk.

verhaal-255-3.jpgMaar juist omdat ik nu meer weet doet het pijn om te weten dat alle drie mijn kinderen op de borst hadden kunnen groeien. De spruw bij Kaylee was makkelijk te verhelpen, daardoor de kloven ook en dan was ik bij Caitlin waarschijnlijk minder snel afgehaakt. Vooral het mislukken bij Kaylee doet nog veel pijn omdat de professionals mij niet goed geholpen hebben. Zelfs een lactatiekundige herkende de spruw niet, terwijl ik dat zelf nog noemde. Enorm veel tijd en geld ingestoken en een simpel miconazolletje was genoeg geweest.
Ik merk dat ik naar vriendinnen toe ook erg de behoefte heb om de juiste info te geven. Waar ze ook voor kiezen, als ze dat maar doen op grond van goede info en niet op de halfbakken info van 'professionals'. Het zou zo mooi zijn als dit niet nodig was maar helaas. Gelukkig hebben we borstvoeding.com als goede info achter de hand…

Bianca

verhaal-259.jpgVandaag is het dan ineens de dag waarop ik met mezelf had afgesproken dat ik mijn borstvoedingsverhaal zou schrijven, niet wetende hoe dat verhaal zou eindigen.
Vandaag ben ik na precies vijf maanden gestopt met fulltime kolven. Onze dochter is vier weken geleden overleden aan de complicaties van een hartoperatie.

Dit verhaal is voor alle moeders, maar speciaal voor de moeders die kolven voor een zieke zuigeling.
Een verhaal voor die moeders die hun roze droom zagen veranderen in een nachtmerrie.
Voor die moeders voor wie 'het gaat nou eenmaal niet zoals je had gehoopt', een understatement is.
Voor de moeders die na de bevalling achterblijven zonder baby in hun armen en in discussie moeten over fles- en vingervoeden. Die geen knus kraambed thuis hebben met beschuit met muisjes en geliefden om zich heen, maar op vaste tijden op een vierkante meter op een tuinstoel achter een gordijntje de momenten met hun baby koesteren.
Voor de moeders in het Ronald Mac Donaldhuis die met elkaar de kolf delen.
Voor die moeders wiens baby tegen alle verwachtingen in toch nog aan de borst drinkt.
Voor moeders die Domperidon slikken.
Voor moeders die met lekkende borsten aan het wiegje van hun kind staan, maar niet kunnen voeden omdat de verpleging net de fles heeft gegeven.
Voor moeders die niet bij hun baby kunnen slapen.
Voor moeders die wel bij hun baby kunnen slapen en midden in de nacht vers gekolfde flesjes moedermelk op de balie van een ziekenhuis zetten.
Voor die moeders wiens baby niet meer kan drinken.
Voor die moeders waarvan het enige wat ze kunnen doen is kolven, kolven, kolven. Kolven tot je polsen lam zijn en de melk uit je tenen moet komen.
Voor die moeders die hun baby niet kunnen beschermen tegen pijn.
Voor die moeders die hun baby niet kunnen vasthouden als ze huilt.
Voor die moeders die hun baby niet kunnen vasthouden als ze sterft.
Voor die moeders die kolven als hun baby al begraven is.

Lieve dappere moeder, hou vol, want het was zo de moeite waard!

Merel

verhaal-254-1.jpgBeste redactie. Wellicht is dit niet direct een standaard verhaal van de week, maar het is wel een ervaring die ik graag met veel toekomstige moeders wil delen. Het geeft inzicht in de vrijheid die je je zou kunnen permitteren als je borstvoeding geeft. Er zijn geen belemmeringen, enkel kansen. Werk, sport, vrienden, romantisch weekend weg met je partner, ziek worden en medicijnen gebruiken, een slechte start na de bevalling, het hoeven meestal geen redenen te zijn om te stoppen, of niet te beginnen met borstvoeding. De truc is zorgen dat je goed bent voorbereid en altijd vertrouwen op je eigen lichaam.

verhaal-254-2.pngBij de geboorte van mijn zoon 5,5 jaar geleden, ging niet alles zoals gehoopt. De bevalling eindigde in een keizersnede onder narcose en tegen mijn wens in, kreeg mijn zoon direct een fles.
Gevolg: bij mij kwam de borstvoeding niet direct goed op gang en hij had geen honger. Slechte begeleiding zorgde voor tepelkloven en overstuwing en daarna kregen we ook nog spruw. Ik had me voorgenomen twee weken te proberen. Op dag dertien ging het eindelijk beter, dus we gingen door en door en door. Ondanks een drukke baan, sociaal leven, vier avonden in de week sport, wisten we van geen ophouden. Het was makkelijk en fijn, bij de hand, goedkoop en natuurlijk het allerbeste. Bovendien gaf het mij een trots gevoel dat mijn lichaam dit allemaal kon, na het gevoel van falen dat ik aan de bevalling had overgehouden.

Om mijn onafhankelijkheid deels te kunnen waarborgen, werd de handkolf in die tijd mijn beste vriend. Op het werk, tijdens weekendjes weg, in de file in de auto, op het toilet, in een restaurant, in een vliegtuig. Geen batterijen nodig, alleen een schone kolf en ik was altijd binnen vijftien minuten klaar. Natuurlijk waren de live-voedingen verreweg in de meerderheid. Zeven dagen per week ochtend, namiddag en avond, nacht en drie dagen per week ook alle middagvoedingen.
Als Sibren een voeding minder ging vragen, bleef ik die nog een week afkolven. Op die manier bouwde ik een enorme voorraad op, waar we zelfs na et stoppen van de voeding nog een paar maanden mee door konden,

Uiteindelijk stopten we na achttien maanden. Ik was vier maanden zwanger van mijn dochter en had minder melk, mijn zoon vroeg een paar dagen niet en toen was het zomaar gebeurd. Zonder problemen.
Toen mijn dochter, vaginaal geboren werd, besloot ik het anders aan te pakken. Na drie dagen had ik weer enorme stuwing, ik ben dit gaan afkolven en had zo al in de kraamtijd voor een paar dagen reserve. Daarna asters minder kolven en Marte steeds meers ronken, dus het stabiliseerde snel.

verhaal-254-3.pngOok toen weer de vervallen voedingen even doorgekolfd. Hierdoor kon ik na elf weken en drie dagen naar een huwelijk in Oostenrijk en kon Marte bij mijn ouders blijven en dat zonder één druppel kunstmatige zuigelingenvoeding.
Toen ik buikgriep kreeg en droogstond, had ik genoeg voorraad. Toen ik medicijnen moest slikken die niet samen konden, werd de vriezer geopend. Mijn jaarlijkse dispuutsweekend kon ik genieten van te veel wijn en een hele slechte sigaret (ik ben ook maar een mens...). Want ik had weekverse melk in de vriezer... Iedere druppel die ik toen gekolfd heb, verdween in de gootsteen.

Hoezo kun je borstvoeding niet combineren met werk en lol. Het is een vaak gebruikt excuus van vrouwen die beweren geen maanden of jaren aan hun baby vast te willen zitten en niet thuis weg te kunnen. Wat een onzin, het is juist gemakkelijk en je krijgt er zoveel voor terug. Ik had een gezonde, goed groeiende baby, tevreden, relaxed. ik kon haar altijd overal mee naar toe nemen, hoefde nooit voorbereidingen te treffen. had altijd troost, voeding en warmte op de juiste temperatuur. En dan die verzadigde blik achteraf, wanneer er nog een druppel uit haar gulzige mondje wegliep. Zo dankbaar en vol overgave. Ik wist niet dat ik me ooit zo verbonden kon voelen met iemand en zo trots op wat mijn lichaam al maanden deed. Eerlijk gezegd werd het pas na zes maanden echt leuk, omdat er meer contact was tijdens het voeden. Zo jammer om dan te stoppen. Mijn dochter heeft achttien maanden bij mij gedronken. Ze stopte zelf en ik vond het goed zo.

Inmiddels ben ik 39 weken zwanger van mijn derde, een jongetje. Met 32 weken merkte ik dat ik ging lekken. Zoogcompressen in dan maar. Toen men mij in het ziekenhuis vroeg naar voeding na de bevalling en wat als ik niet in staat was zelf te voeden, bijvoorbeeld door complicaties etc, schoot ik in de stress. Ik wil geen kunstvoeding.... En toen kwam het idee. Waarom niet nu al afkolven?

verhaal-254-4.pngVoor de zekerheid advies gevraagd aan Stefan kleintjes en hij vond het helemaal niet zo'n gek idee. Er zijn immers ook vrouwen die tandemvoeden. Als je tot het einde kan voeden, kun je ook kleine beetjes met de hand afkolven toch? Ook nog even overlegd met de vroedvrouw natuurlijk.
Eerst tussen duim en wijsvinger en later toch maar weer met mijn vertrouwde handkolf. Ik wilde niet iedere dag kolven, omdat het dan weer een moetje wordt. Bn nu juist aan het genieten van mijn verlof en heb niet zin in dagelijkse verplichting. Dus om de twee à drie dagen en dan max. 50 ml zodat ik niet nu al stuwing krijg.

Na een week beviel een kennis van een enorme baby van ruim elf pond!
Natuurlijk is dat de eerste dagen bijna niet te voeden. Haar lichaam moest nog uitrusten en de borstvoeding op gang komen. Maar de kleine had honger. Ze vroeg of ze wat van mijn prematuur gekolfde melk mocht hebben. Dit paste immers beter bij haar baby dan melk van andere donoren, die vaak al een iets ouder kindje hebben. Heel bijzonder dat ze zo haar dochter af en toe kon bijvoeden. Daarna werd ik ziek en kreeg een kuur, dus kon niet kolven. Vier weken geleden weer begonnen en inmiddels heb ik een litertje in de vriezer.

De voordelen

  • Als ik om wat voor reden dan ook, na de bevalling niet zelf kan voeden, heb ik toch mijn eigen colostrum klaar en kan mijn man dat de eerste dagen geven.
  • Door het kolven, zijn mijn tepels wat gewend. De eerste kloofjes heb ik gehad en daar hoef ik dus in de kraamtijd niet doorheen.
  • De borstvoeding zal straks snel op gang komen en mijn kleintje zal niets te kort komen.
  • Als de voorraad niet nodig is, heb ik nog twee kindjes die mamamelk zo lekker vinden dan ze ook steeds na het kolven een slokje willen. Het komt dus echt wel op.

Door al deze ervaring met kolven en een beetje spelen met de productie, heb ik geleerd hoe flexibel mijn lichaam is en hoe mooi dat het dit allemaal kan. Ik zie dan ook geen enkele reden om geen borstvoeding te geven. Ik geef toe, ik heb makkelijk praten. Ik heb nooit te weinig gehad, eerder te veel, maar ook overproductie kan lastig zijn als je steeds met stuwing zit. Dat hoeft dus niet. Gewoon afkolven, iedere dag iets minder, rustig afbouwen en lekker je voorraad opslaan.
Ik hoop dat deze ervaring andere vrouwen kan helpen.
Zeker wanneer je weet dat je een keizersnede krijgt of andere complicaties verwacht etc, kan prematuur kolven een mooie oplossing zijn.

Ben de kolf nu wel zat en aan het aftellen tot een dezer dagen mijn mooie zoon geboren wordt en zelf kan aanhappen...

verhaal-254-5.pngInmiddels is Jurre in anderhalf uur thuis geboren. Een flitsbevalling. Heel fijn om het ook eens zo mee te kunnen maken. Jurre pakte meteen goed de borst en dronk zijn buikje vol, althans, dat dachten we. Zijn kaak en oren bewogen, hij maakte slikbewegingen...
De rest van de dag leek hij niet zoveel zin te hebben en liet de borst steeds snel los. Op dag twee bleek hij toch flink te zijn afgevallen, ondanks al het voeden. Uiteindelijk bleek hij niet op mijn tepel maar op zijn tong te zuigen. Door de overvloedinge productie kreeg hij wel wat binnen maar niet genoeg. Afgekolfde melk bijvoeden was een optie; de hele vriezer lag vol. Dat gaf genoeg vertrouwen om te blijven proberen en het geduld te bewaren. Hij moest gewoon echt nog leren zuigen. Ook op mijn vinger wilde hij niet zuigen. Uiteindelijk na veel geduld, vingersabbelen, dan meteen aanleggen, lukte het.
De voorraad in de vriezer bleef ongemoeid. Op dag drie begon de stuwing. Heel veel stuwing en vier dagen lang. Ik heb twee keer mijn borsten helemaal leeggekolfd. Het was dat of borstontsteking, dus toch gekozen voor de kolf.

En nu is Jurre 2,5 week en heel tevreden. Hij groeit goed, maar blijft een luie drinker. Ik moet hem nog steeds helpen met aanhappen en kan alleen zittend voeden. Liggend lukt hem nog niet, maar alles op zijn tijd. Voorlopig genieten we volop van het voeden en zijn schaarse, wakkere momenten.
En die vriezer? die komt wel leeg. Dochterlief krijgt af en toe wat en binnenkort gaan we oefenen met de fles. Ik ben weer aan het sporten en kan dan ook weer eens wat langer dan een uurtje van huis.

Groet, Kim

verhaal-253-1.pngBeste redactie, ik weet niet goed waar ik dit verhaal kwijt kan maar ik ben furieus over het advies van een consultatiebureau anno 2013! Ik kom net van een kraambezoek bij de buren, een jong gezin met een prachtige dochter van drie maanden. Ze is vijf weken te vroeg geboren en heeft heftige darm krampjes, maar verder gaat het heel goed ook met de borstvoeding.

Bij een bezoek van een consulente vertellen de ouders dat haar dochter vaak in haar bedje met weid open ogen, gespannen armpjes naar het plafond ligt te staren en niet kan slapen. Waartegen het kindje meteen in slaap valt als ze bij hun in bed ligt of beneden in de box of kinderwagen ligt en ze hun stemmen hoort.

Dit is het advies: 'Het is beter dat ze leert alleen te liggen en als jullie niet tegen kunnen als ze huilt, dan kunnen jullie beter de babyfoon uitzetten, anders leert ze nooit alleen te slapen.' Ter herinnering: ze is dus drie maanden en vijf weken te vroeg geboren…

verhaal-253-2.pngIk word hier heel boos over. Waar zijn de wetenschappelijk aantoonbare bewijzen? Ik vind dit advies crimineel, dat is voor mij aanzet tot kindermishandeling!
Is hier geen bijscholing? Bij zo een belangrijke plaats? Kent hier niemand de DVD 'Een Baby's Wereld?' Of het boek van Ingeborg Bosch: De onschuldige gevangene over opvoeden en overleven? Of andere belangrijke literatuur…

De ouders vertellen mij ook verontrustend, dat zelfs het kindje al bijna dood was, want hadden ze de babyfoon met camera niet gehad, dan hadden ze niet gemerkt dat ze had overgegeven en niet kon schreeuwen omdat de neus en alles helemaal vol zat – ze was al helemaal bleek en de ogen vol paniek… dus heel snel naar boven stormen naar de kinderkamer-  die kleine heeft toen vervolgens dertig minuten in een stuk door geschreeuwd. Voor het poepprobleem kregen ze alleen laxerende middelen.

Ik heb haar mogen vasthouden en wel meteen in de buikligging op mijn armen met een hand onder haar buikje. Ze had net gedronken en normaal had ze dan heel veel pijn en kon ze niet in slaap komen. Ze is eigenlijk meteen in slaap gevallen, wel af en toe last van het verteren maar ze kon helemaal ontspannen.
Ik heb hun gevraagd of ze haar ook in deze houding legden om haar te helpen te verteren, maar ze kenden deze houding helemaal niet.

Ik legde uit, dat de overgang van 'binnen' naar 'buiten' wel heel groot is en je een kindje de overgang kan verzachten door juist veel lichaamscontact te geven, met hem te lopen, praten Dat geeft zekerheid, veiligheid. Alles andere geeft heel veel stress, en het gevolg is weer: buikpijn en nog meer moeite met verteren.
De moeder wist niet hoe de darmen liggen en hoe je door zachte darmmassages à la Shantala babymassage van Frederick Leboyer de vertering een handje kan helpen.

Met vriendelijke groeten,
Petra

verhaal-252-1.jpgIk stond er al eens in met mijn verhaal van mijn eerste dochter. Ik stond er al eens in met het verhaal van mijn eerste dochter. Hier het verhaal van mijn tweede meid. Dochter twee bleef wat langer in de buik. Met 38 weken en zes dagen kwam ze ter wereld. Ik was nog niet goed en wel bekomen of ze zocht, hapte en begon te drinken. Dat ging goed! Een bevestiging dat dit echt is wat de natuur voor ogen had. Wat was ik trots en blij. Even toch. Want ze had/heeft enorme zuigkracht, dus na dag lagen mijn tepels open en had ik een enorme angst naar de volgende 'live' voeding. Ik smeerde, liet mijn melk opdrogen aan de lucht op mijn arme tepels (ja dat was een zicht als de verpleging binnenkwam. Maar op enkele uren zijn die dingen niet genezen, dus het lag in de lijn der verwachtingen dat ze helemaal kapot zouden gaan als ik elke voeding live zou geven. Ik ben dan gelijk overgestapt op mijn kolfje.

verhaal-252-3.jpgInderdaad met mijn eigen kolf, want in het hospitaal hamerden ze op het live voeden, pijn of niet. Hierbij wil ik dus een lans breken voor de kolf én het tepelhoedje. Waarom per se hardcore live voeden? Het resultaat is toch, min of meer, hetzelfde. Het gevoel is misschien anders. Ik snap dat iemand die geen kolf mee heeft of een tepelhoedje, het zou opgeven en de criticasters gelijk zou moeten. Borstvoeding doet pijn, dat gaan ze echt geen enkele vrouw aanraden!

Ik geloof dat veel vrouwen positiever over borstvoeding zouden denken, moesten ze fijnere verhalen horen van mede mama's. En jammer genoeg is de fles nog steeds de norm, dus de enkelen die borstvoeding een kans geven hebben en moeten opgeven omdat het te pijnlijk is, geven dit verhaal door aan de volgende die dapper wil zijn: 'doe het niet, het doet pijn en de fles is zo makkelijk en even goed".
Dit is enkel mogelijk als er wat sneller een kolf en/of een hoedje gegeven zou worden.

Als ik een zwangere kennis/vriendin wil overtuigen om borstvoeding te geven, dan krijg ik verhalen van 'Waw dat jij dat kan. Het schijnt dat dat zo'n pijn doet! Nee ik zie dat volledig niet zitten. Mijn familielid/vriendin/tante/... had last van kloven/stuwing/ontstekingen/...' tja. Zo wordt borstvoeding bij voorbaat als optie geschrapt. Zo jammer, vooral voor het kindje.

verhaal-252-2.jpgIk probeer dan verder. Beaam dat het voor mij inderdaad ook niet een voortdurende bron van geluk is. Ik heb ditmaal ook tot bloedens toe gevoed. Ik héb een warme rode tiet gehad met een hard stuk in waar je nog niet naar mocht kijken. Ja, ik ben inderdaad al eens moe en ja het vraagt van mij veel meer tijd, inzet én moeite als van mijn vriend, mijn werk blijft inderdaad liggen, en je zal altijd zien dat ze net honger krijgt op de moment dat ik eten ga maken/wil eten/naar de wc moet. Ik begrijp dat je, zeker bij je eerste, wil weten of het genoeg heeft (met de fles ben je zeker dat ze altijd teveel hebben :s arme maagjes) ...
Maar gelukkig bestaat de kolf en het hoedje! Je hoéft geen pijnen te lijden of constant paraat en ten dienste te staan. Als je een bevalling overleeft, kan je echt wel borstvoeding aan! Heb wat meer vertrouwen in jezelf! Natuurlijk kan je dat, je bent een kanjer! Maar helaas, het werkt zelden tot nooit. Ik dring niet meer door, de schrik zit er in.

verhaal-252-4.jpgOndertussen is mijn meid bijna twee maand en proberen we het terug, het live voeden. Ik moet al eens op mijn tanden bijten, want dat doet zij ook (op haar tandvlees dan. Maar het gaat steeds beter. Mijn tepels zijn pijnlijk en ik moet ze wat helpen met aanhappen. En als ze een regeldag heeft, geeft een vrijwilliger gekolfde melk, want dat kan mijn teer velletje niet aan. De lastige dingen van borstvoeding mogen ook wel eens vermeld worden, misschien dat vrouwen dan inderdaad sneller geloven dat borstvoeding geven niet alleen een roze wolk is, uitgevoerd door oermoeders met stalen tieten.

Elke vrouw kan het, je hoeft geen pijn te lijden als je niet wil. En niet geprobeerd is altijd verloren, zeker voor je kindje. Just do it kanjer, no matter how.

Groeten Marjolein

verhaal-156-1.jpgGisteren had mijn moeder een vriendelijk verzoek aan mij: Of ik in het vervolg als ik op bezoek ben, mijn zoontje in de slaapkamer wil voeden. Omdat mijn jongste broertje (21 jaar) een aversie tegen borsten krijgt van mij te zien voeden.
Ik had geen beter antwoord, dan: 'Ja hoor, geen probleem'. Het is immers haar huis. En zijn huis.
Mijn familie heeft niets met borstvoeding. Sterker nog, ze hebben er wat tegen. Altijd al gehad. Ik en mijn broers hebben geen druppel moedermelk gekregen. Jammer. Hetzelfde geldt voor samen slapen. Jammer.

Ik heb alles voor borstvoeding. En voor samen slapen. Ik voed mijn zoontje is nu 33 maanden, en we slapen samen. En deze twee onlosmakelijk met elkaar verbonden aspecten zijn de peilers van mijn opvoeding. Ik wil me niet eens voorstellen wat mijn zoontje moet missen, zonder borstvoeding en de geborgenheid van samen slapen.

verhaal-251-1.jpgNu word ik dus geacht in afzondering te voeden in mijn ouderlijk huis. En ik vind dat mijn moeder in haar huis de regels bepaald, dus ga ik daar niet tegenin. Wekelijks een keer naar een andere kamer lopen om te drinken, daar zal de borstvoedingsrelatie van mij en mijn zoon niet door veranderen. Waar ik me onmiddellijk veel meer zorgen om maak, zijn de toekomstige kinderen van mijn broertje. Mijn broertje heeft een vriendin, die graag jong moeder wil worden. Dus toen ik tegen hem zei, dat ik het geen probleem vind om op de slaapkamer te voeden, voegde ik daar meteen aan toe: 'als je maar niet je vriendin de borstvoeding uit het hoofd praat, als ze zwanger is'.

Waarop de vriendin onmiddellijk riep: 'O, maar dat was ik toch al niet van plan om te gaan geven, hoor!' Ik slikte. Haalde adem en vroeg rustig waarom dan niet. Ze vond het eng en het doet pijn in het begin. Ik antwoordde dat borstvoeding niet eng is, maar het allerbeste wat je je kindje kan geven. En dat pijn betekent dat er iets niet helemaal goed gaat. Dat je dan advies kan vragen aan iemand die veel ervaring heeft met borstvoeding. En dat zij die in de familie heeft (ik dus). En dat ze daarmee dus gewoon al een voorsprong heeft.

verhaal-251-2.jpgWat zou ik het geweldig vinden als ik haar zou kunnen stimuleren om mijn toekomstige neefjes en nichtjes borstvoeding te geven. Maar gezien het borstvoedingsklimaat waarin ze zich bevindt, heb ik er een hard hoofd in. En dat doet me verdriet. Want ik geloof, met alle respect voor moeders die er alles voor deden, zonder succes, dat kunstmatige zuigelingenvoeding en een eenzame babykamer een kindje -zachtjes uitgedrukt-, een hele valse start geven in het leven.

Jamaika

verhaal-250-1.jpgOp vakantie met een borstgevoede baby, dat leek me wel een grote uitdaging. Om het nog een beetje erger te maken, was de 'vakantie' een lang weekendje, vast geplakt aan een zakenreisje naar Parijs. Met alle uitdagingen van dien: Heenreis in de Thalys, zitten naast mijn baas, een uitgebreid zakelijk diner en daarna een paar dagen in een drukke stad met metro's, miljoenen mensen en volle cafeetjes. Maar om gewoon thuis te blijven zitten?
Toen ik besefte dat ik, wanneer mijn zoontje vier en een halve maand oud zou zijn, op zakenreis naar Parijs zou moeten, heb ik mijn man gevraagd of hij mee kon gaan. Gezien we er nogal wat vrienden en kennissen hebben, hebben we er een lang weekendje met z'n drieën van gemaakt. De conclusie: Vive la France, want baby's, borstvoeding en buggy's, daar zijn ze daar wel aan gewend!

Voor alle zekerheid had ik toch maar de kolf mee genomen en ook een grote sjaal voor het voeden in de trein en in het openbaar. Maar, om mezelf uit te dagen nam ik bewust geen flessen afgekolfde melk mee overdag, zo dat ik hem gewoon zou moeten voeden, openbaar of niet. Voor de eerste avond had ik wel in een koeltasje bevroren afgekolfde melk mee genomen, zodat mijn man, mocht ik te lang bij mijn zakelijk dinertje blijven hangen, onze kleine vent kon voeden.

De conducteur van trein was erg behulpzaam en kon op een apparaatje opzoeken waar in de trein plekken niet waren verkocht zo dat ik er rustig zou kunnen zitten. Helaas zat het daar ook snel vol, dus ik heb mijn zoon gewoon onder mijn sjaal gevoed. Dat kostte eerlijk gezegd even overwinning, met mensen zo dicht om je heen, maar goed, het kind heeft honger, dat gaat voor (valse) schaamte. Ook is er in de Thalys een verschoonruimte speciaal voor baby's, alwaar ook een stoeltje staat, voor degenen die toch liever alleen zitten.

In Parijs verzekerden mij onze vrienden, dat borstvoeding in het openbaar echt geen issue is. 'Doe maar gewoon, daar kijkt hier echt niemand van op!', hoorde ik vaak. Dat gaf me zelfvertrouwen, en zo ging ik gewoon rustig in een Brasserie of Café mijn kind aanleggen.

verhaal-250-2.jpgDe grootste verrassing beleefde ik in een van de grootste winkelcentra, het Quatre Temps in La Defense, waar ik overdag met mijn zoontje in de draagdoek aan het winkelen was. Ik vroeg in een kinderwinkel waar ik hem kon verschonen en men wees me op een 'baby-hoekje' in de wc's op de bovenste verdieping van het complex. Daar stond ik met mijn mond vol tanden: Een blinkend schone, afgeschermde en rustige hoek met verschoontafel, wegwerp- en verschoonmatjes, een kraan met zeep, een magnetron (die ik niet nodig had), en een stoel om tijdens de voeding op te zitten. Daar werd ik blij van!

In elk café waar we kwamen, waren we met baby zeer welkom en werd er moeite gedaan om voor ons een goede plek te vinden. 's Avonds zijn we in een piepklein Indisch restaurantje gaan eten, waar ze heel erg behulpzaam waren om ondanks de drukte, de buggy naast onze tafel te kunnen plaatsen.

Dus voor iedereen, die van de gedachte aan een stedentripje met een borstgevoede baby een beetje zenuwachtig wordt: Denk eens na over Parijs! De Thalys biedt een extra tarief voor ouders met, en een ruimte voor, baby's, en de Fransen zijn er erg relaxed onder. Juist op reis is het ook erg prettig om je kindje altijd hygiënisch te kunnen voeden, zonder gehannes met fles en poeder onderweg! Zelfs de zoogkompressen, die ik daar heb gekocht, zijn fijner als die je hier kunt krijgen, want ze zijn ergonomisch gevormd en vallen in de BH minder op. Neem wel een draagdoek of buikdrager mee, want met de buggy kun je vaak maar moeilijk de metro in. Bus kan wel, maar die staan vaak vol met tot aan vier buggy's toe, dus dat wordt proppen.

Voor mij was dit een enorm belangrijke ervaring: Na veel negatieve commentaren op borstvoeding in het openbaar voelde ik me niet meer op mijn gemak. Het reisje naar Parijs heeft mij weer doen ontspannen. Gewoon met je kind op pad, en voeden als hij honger heeft, want wat je doet is normaal en niet vies of beledigend! Het is nergens voor nodig om thuis te blijven zitten.

Janine

verhaal-249.jpgWat heb ik veel ontroerende verhalen gelezen over borstvoeding, Over moeders en kinderen die zoveel tegenkomen op hun borstvoedingsweg. Prematuur, keizersnede, niet goed aanhappen, niet de juiste hulp krijgend, kloven, tepelhoedjes, spruw, allergieën
en borstontstekingen en dan toch de borstvoeding laten slagen. Met diep respect en vaak met tranen in mijn ogen lees ik de verhalen van de doorzetters.

En dan mijn dochters en ik. Beiden als vanzelf aan de borst na de bevalling. Natuurtalentjes denk ik vaak trots, maar met de terughoudendheid van een moeder die niet teveel wil opscheppen over haar kinderen, zeg ik het te weinig. En dan ik, naast een redelijk stel hersens ben ik dus ook geboren met een goed stel borsten.

Graag zou ik iets van dit alles op willen schrijven, maar bij ons gaat het... gewoon.

Toch ga ik het later omschrijven als de meest intense periodes uit mijn leven. Het machtige gevoel als ze groeien. Alle momenten dat ze aan de borst lagen/liggen en dat je dan met zijn tweeën even de wereld bent. Tevreden met wat er is. Het gemak van niet hoeven nadenken of je ze nog een slokje geeft. De gebroken nachten die zoveel simpeler zijn als je ze rustig krijgt aan de borst. De voordelen die er zijn voor moeder en kind.

Maar ook intens op een andere manier. Op de momenten dat het minder goed met ze gaat, ze onrustig zijn, dan, gelijk de koppeling aan de borstvoeding. Teveel melk, te weinig melk, voormelk, achtermelk, te vaak aangelegd of juist te weinig. De luiers die ik analyseer. De drempel die ik over moest om te gaan kolven op mijn werk of elders, de stress die ik kan voelen als ik te weinig kolf. De continue beschikbaarheid. Het omgaan met de onwetendheid van anderen, ook waarvan je denkt dat ze het wel zullen weten. De voorbeelden van al die prachtige kindjes die groot en leuk worden op kunstvoeding.

Het maakt dat ik het borstvoeden niet altijd aan mezelf of anderen kan uitleggen. Waarom ook alweer denk ik na weer een nachtvoeding. Soms luister ik met enige jaloezie naar de moeders die zeggen: 'Ik heb het wel geprobeerd, maar ik ben er gewoon het type niet voor.' Het lijkt me op momenten heerlijk om dat te zeggen en er dan vrede mee te hebben.

Ondertussen gaan we voorlopig maar gewoon door. Heb ik gaandeweg en stiekemweg veel kennis opgedaan. Begin ik langzaam maar zeker de passie te begrijpen die je ziet bij borstvoedingsdeskundigen. Vind ik het steeds wat vreemder worden dat de norm iets anders is dan dat wat er voor gemaakt is. Accepteer ik steeds meer dat onrust bij het moeder zijn en bij borstvoeding geven hoort.

En al het bovenstaande maakt het zo bijzonder voor mij. Borstvoeding: alles zit er gewoon in.

Nelsy

verhaal-248-1.jpgIn 2011 werd ik zwanger, en was toen 22. Mijn kindje was helemaal gewild en gewenst. Maandenlang had ik vlinders van verliefdheid van binnen, heerlijk!
Ik wilde ook heel graag borstvoeding geven.
Toen mijn kleintje eenmaal geboren was, ging dat niet zo makkelijk als ik had gewild. Mijn mannetje was 2790 gram, en erg suf en slaperig. Na mijn bevalling voelde ik mij ook erg onzeker. Ik probeerde hem te voeden, maar het lukte niet. Ik probeerde toe te passen wat ik in een borstvoedingscursus had geleerd, maar het lukte mij niet. Het deed zeer. Daardoor haalde ik hem elke keer weer van de borst af, want ik had geen zin in tepelkloven.
De verloskundige duwde hem m'n borst in, omdat hij helemaal niet dronk. Ik wilde dat niet, maar 1,5 uur later had hij m'n borst nog steeds niet echt gevonden. Hij probeerde het wel, maar hij snapte het gewoon niet leek het wel.

M'n verloskundige zei dat m'n kraamhulp wel zou helpen en dat we dan alle tijd hebben om te oefenen.

Eenmaal thuis de volgende dag, met de kraamhulp, ging het nog niet. Ze zei dat dat kwam omdat hij nou eenmaal een beetje misselijk en slaperig was. Ik moest om de zoveel uur proberen te voeden en niet vaker. Mijn verloskundige maakte mij duidelijk dat jongetjes vaak nou eenmaal wat meer moeite hebben met uit de borst drinken.
Wat een antwoorden! Ik kon er niks mee. De volgende dag kreeg mijn kleintje kunstmatige zuigelingenvoeding op verzoek van de verloskundige. De kraamverzorgster wilde het in een flesje geven, maar ik zei dat ik dat niet wilde in verband met flesverwarring. En aan het eind van de middag kreeg ik eindelijk een kolf, om te beginnen met kolven. Ik vroeg mijn kraamhulp steeds om hulp met aanleggen, maar zij had het over tepelhoedjes, en nog even wachten omdat hij wat sterker moet worden, en weet ik wat meer.

Ik was het hier echt niet mee eens! Ik wist gewoon niet hoe ik mijn kleine man moest aanleggen, en iedereen die ik om hulp vroeg met aanleggen gaf geen duidelijke aanwijzingen.

verhaal-248-2.jpgOp dag vier was het voor mij genoeg geweest met al die onzin. Ik belde een lactatiekundige. Mijn man en ik zaten financieel op dat moment niet zo breed, maar dat kon ons niets schelen. Wat het ook zou kosten, dan komt er maar een lactatiekundige bij. De lactatiekundige kon diezelfde avond nog komen. Na het nog even zelf geprobeerd te hebben, had ik de hoop al opgegeven. Als iedereen mij alleen raar advies kon geven zou zij mij vast ook niet goed kunnen helpen.

Maar wat was ik verrast! Ze kwam, en wist binnen tien seconden m'n mannetje aan de borst te krijgen zonder pijn! Wat een verademing! En onze lactatiekundige liet ons maar de helft van de kosten voor een consult betalen. Zo bijzonder!

Die dagen erna ben ik hem gaan aanleggen en deed het voeden steeds minder pijn. De kunstvoeding was binnen een dag niet meer nodig, en op mijn melk kwam hij die dag erna honderd gram aan. Geweldig!

Inmiddels voed ik m'n ventje al zeven maanden, volledig op verzoek, en wil zo lang mogelijk doorgaan! Wat ik zo heerlijk aan borstvoeding geven vind? Dat m'n kindje zo heerlijk dichtbij is! En dat hij nog nooit ziek is geworden terwijl ik meerdere malen snotverkouden ben geweest en koorts heb gehad!
Dat ik mij echt zijn moeder voel, komt door dat ik hem liefde, troost en warmte geef met de borst! Dat mijn kleintje mij zoekt, wanneer hij honger heeft of gewoon even lekker bij mama wil drinken. Dan is hij zo tevreden en zacht. Ik had nooit verwacht dat borstvoeding geven zo bijzonder is.

Samantha

verhaal-247-1.jpgSteeds als ik op deze website kom lees ik de verhalen. Verhalen die me vaak helpen om door te zetten als het moeilijk is. Het enige verschil in deze verhalen en mijn verhaal is, dat het einde anders is. En daarom hoop ik dat jullie mijn verhaal er neer zouden willen zetten.
Want om eerlijk te zijn: ik vind borstvoeding helemaal niks. Mijn oudste heeft het zes maanden gehad, en mijn jongste zit nu zeven maanden aan de borst. Dat blijf ik voorlopig nog wel even geven. Niet omdat ik het zo leuk vind, zo romantisch of zo fijn... Ik doe het omdat het goed is.

In mijn eerste zwangerschap bereidde ik mij goed voor op de borstvoeding. Ik was vastbesloten om de zes maanden exclusief borstvoeding te halen, en ik zag teveel mensen die zich niet goed voorbereidden en binnen drie weken opgaven. Dat zou mij niet overkomen.

Mijn bevalling was de hel op aarde. Het duurde 36 uur, met zes uur persweeën en als klap op de vuurpijl een gebroken stuit. Ik was zo moe dat ik mijn dochter drie minuten vast heb gehad en haar toen aan mijn man heb moeten geven omdat ik haar niet wilde zien en niet kon vasthouden van vermoeidheid. Ik was boos op haar, ze had me verschrikkelijke pijn bezorgd, ik wilde dat kind niet. Ik was niet blij, niet gelukkig en voelde me totaal geen moeder.

En toen begon het borstvoedingsfeestje. Ik was totaal uitgeput, had verschrikkelijke pijn aan mijn stuit, maar mijn dochter moest eten. Iemand anders heeft haar zomaar aangelegd, zonder te vragen. Dat vond ik niet fijn, en het gebeurde ook nog verkeerd. Mijn dochter zoog de sterren van de hemel en de blaren aan mijn tepels. Wat een pijn!

Ik was te moe en verdrietig om er aandacht aan te kunnen geven. Ik heb een kolfmachine gevraagd zodat ik niet nog eens aan hoefde te leggen met die helse pijnen en ze hebben mijn dochter op de cupvoeding gezet. Kunstmatige zuigelingenvoeding wel te verstaan, geen borst, want ik had zoveel stress dat er zelfs geen colostrum uit mijn borsten kwam.

verhaal-247-2.jpgEenmaal thuis pakte de kraamverzorgster goed door. Tepelhoedje, sondeslangetje, kunstvoeding en kind aan de borst. Hatseflats. En kolven maar! En ja hoor, daar kwam het: 10 ml, 20 ml, 50 ml... maar al gauw was het zo erg dat ik 180 ml kolfde in nog geen vijf minuten, en dan was alleen nog maar de ergste stuwingsspanning eraf! Mijn borsten zaten nog tjokvol melk! Wat een ellende! Maar ik was vastbesloten, ik gaf niet op! Dit was eerder mijn trots dan mijn moedergevoel, want moedergevoel, dat had ik niet. Ik sliep de hele dag, kolfde de tijd dat ik wakker was, en heb geen luier verschoond in de tijd dat mijn kraamverzorgster er was.
Toen kreeg ik borstontsteking tot en met. Ik heb vier dagen 40 graden koorts gehad. Ik heb alle houdingen geprobeerd om de melk maar uit mijn borsten te krijgen. Liggen, zitten, rugby, op handen en knieeen, ondersteboven, alles... Ik heb gehuild toen de kraamverzorgster weg moest, want ik wilde niet dat ze weg ging. Overal melk, ik doodmoe, en een kind waar ik boos op was!

Later begreep ik dat ik een postnatale depressie had. Al die tijd heb ik stug doorgevoed, doodmoe en ongelukkig, maar ik moest en zou... Ik kan me bijna niets meer herinneren van die tijd. Alleen dat ik ziek was, heel ziek. En verdrietig en moe. Ik weet niet meer wanneer mijn dochter wat voor het eerst deed, hoe hard ze huilde, of ze wel huilde, of ze vrolijk was, of ze contact met me maakte. Maar borstvoeding heb ik gegeven.

En toen kwam de viermaandendip. Borst wel, borst niet, krijsen, blèren, jammeren. En ik heb opgegeven. Ik ben overgestapt op kunstvoeding en het afbouwen kunnen rekken tot zes maanden. Wat een opluchting om ervan af te zijn!
Ik heb nooit van de borstvoeding genoten. Bovendien was ik veel te veel afgevallen. Zodra ik stopte voelde ik me weer energiek, maar die kilo's, daar kon ik naar fluiten.
Ik was vastbesloten: dat deed ik niet nog eens!

verhaal-247-3.jpgMaar toen werd ik weer zwanger. En toen bedacht ik me hoe irritant het was om flesjes te moeten doen. Dat je dan 's nachts met een krijsend kind eerst moet wachten tot het water warm is. En hoe handig het is om altijd voeding bij je te hebben. En toen ik las hoeveel geld kunstvoeding ook al weer kost dacht ik: 'Ja dag, dat doe ik dus niet als het ook gratis kan!'
Dus toch maar weer proberen. Op aanraden van een kennis heb ik nog tijdens mijn zwangerschap een fantastische lactatiekundige ingeschakeld. Zij vertelde me dat ik dus gewoon gigantische overproductie had, en heeft een plan opgesteld.

Mijn tweede dochter is na een ingeleide bevalling in het ziekenhuis redelijk vlot geboren, en dit keer was het moedergevoel er wel direct. Wauw, wat een cadeau, nog een dochter! (Ik ben inmiddels namelijk helemaal stapel op mijn oudste, dus dat is helemaal goed gekomen)
En het opgestelde plan trad in werking. Ik heb in het ziekenhuis uiteraard een aantal keer op mijn strepen moeten staan, dat we het deden zoals in het plan en niet anders, maar dat kon ik deze keer wel aan. Afgezien van een paar paniekbuien omdat ik het zo verschrikkelijk eng vond na de vorige stuwingservaring ben ik de stuwing zonder horten of stoten doorgekomen.

verhaal-247-4.jpgDe viermaandendip kwam en ging (en er kwam geen kunstvoeding deze keer!)... Reflux kwam en bleef.
Ze heeft een maand lang alleen maar gehuild tot ik gek werd.
Ze bleek KISS te hebben met alle gevolgen van dien.
Tanden kwamen, en ze bijt helaas nog steeds.
En nu is mijn jongste zeven maanden, een lief meisje dat graaaaag borsten lurkt en liefst alle slaapjes bij mama doet. En hoe lief ik haar ook vind en hoe geweldig veel ik ook van haar hou; genieten van de borstvoeding? Nee, dat doe ik weer niet. Ik vind het nog steeds gewoon helemaal niks, die borstvoeding. Ik ben moe, val weer harder af dan zou moeten, heb al vele malen de verleiding bijna niet kunnen weerstaan om te stoppen. Maar dan denk ik (echt waar!) aan hoeveel geld ik bespaar en denk ik: 'pff, hoeveel is een jaar nou eigenlijk op een mensenleven?' Dat beetje afvallen? Die vermoeidheid? De slaap die ik veeeel minder krijg omdat m'n kind graag bij mama lurkt 's nachts? Nee, daar doe ik het niet voor, ik ga door! En ook toen ik weer zwanger bleek te zijn (inmiddels niet meer ... ), en m'n meisje hevig protesteerde over de verandering van mijn borstvoeding. Ik ga gewoon door.

Ik vind borstvoeding helemaal niet romantisch, leuk of wat dan ook. Mijn dochter trekt aan mijn tepels, krast in m'n borsten en ze weigert tegenwoordig mijn linkerborst en wil alleen nog maar rechts. Dus ik loop scheef, met 1 enorme borst en 1 inimini.
Ik ben moe... ik ben doodmoe. Ik wil gewoon slapen en m'n man uit bed sturen om eens een voeding te geven. En dat kan niet.

Maar het is handig, borstvoeding. Als mijn dochter overstuur is kan ik haar altijd troosten. Daar kan geen fles tegenop.
Als ze we ergens vast komen te zitten, heb ik altijd eten bij me. Ik heb al gevoed in de auto, in een autogarage (zie foto) toen mijn auto dood ging naast de pinupfoto's (altijd leuk), op het treinstation (zie foto), in de trein, in de bushalte...

En dan is 't toch wel makkelijk.
Maar leuk? Nee. Genieten? Zelden.

verhaal-247-5.jpgDus dit verhaal is voor alle vrouwen die zich niet kunnen herkennen in het romantische einde dat hier veel geschetst wordt. Soms is borstvoeding niet leuk, en dat wordt het soms ook nooit. Maar dat betekent niet dat je hoeft te stoppen. Als ik alleen maar in mijn leven doe wat ik leuk en makkelijk vind, word ik erg egoistisch. Ik ben geen voorstander van de opmerking: 'als het wel/niet goed voelt moet je het wel/niet doen.'
Ik moet doen wat goed is.

En borstvoeding is goed, het beste, voor mijn kind.
En dus geef ik het.

Inge

verhaal-246-1.jpgBeste Redactie van borstvoeding.com. Allereerst ben ik zo blij met jullie website.
Als ik het even niet meer weet of ervaringen van andere mama's wil weten, dan kijk ik op jullie site en ik heb er zoveel aan gehad (en nog steeds).
Toen ik zwanger was wist ik het zeker, ik wil borstvoeding geven. Ik heb zelfs immers één jaar borstvoeding gehad van mijn moeder.
Vanaf het moment dat mijn kleine man op mijn buik werd gelegd, ging hij gelijk op zoek naar de borst. Ik had me erop voorbereid, dat sommige baby's niet gelijk willen drinken en dat het zelfs mogelijk zou kunnen zijn dat het de eerste dagen niet lukt.
Dat had ik me immers laten vertellen.

verhaal-246-2.jpgGelukkig was het geen enkel probleem, want mijn mannetje leek wel hongerig geboren te zijn.
Dankzij mijn geweldige kraamzorg (gespecialiseerd in borstvoeding), heb ik geleerd hoe je goed moet aanleggen, waar op te letten etc.
Ik vind het zo'n prachtig idee dat je kindje negen maanden in je buik heeft geleefd en dat je daarna door middel van je lijf, de perfecte voeding aan je kindje kan geven.
Echter kwam ik er al snel achter, dat niet iedereen er zo over denkt.
Ik heb een hoop vriendinnen met kinderen en bijna niemand heeft borstvoeding gegeven, de enkeling die dat wel heeft gedaan was na twee of drie weken gestopt.
Ik kreeg al snel de vraag 'geef jij borstvoeding??' alsof het iets raars is.

verhaal-246-3.jpgIk ben geboren in Brazilië en daar is borstvoeding geven de normaalste zaak.
Je ziet vrouwen overal voeden, op straat, in de bus, in het restaurant, ik heb een vrouw zelfs lopend zien voeden.
Niemand zal dan ook raar opkijken, want daar is het juist abnormaal om je kind kunstmatige zuigelingenvoeding te geven.
Echter stuit ik hier op een hele hoop onbegrip.

verhaal-246-4.jpgIk heb ook steeds het gevoel dat ik mezelf moet verdedigen, het is immers altijd de perfecte temperatuur, de juiste hoeveelheid, de perfecte voedingswaarde en het is ook een speciaal moment tussen mijn kindje en ik.
Maar ben je dan niet bang dat je hangborsten krijgt, tepelkloven, schaam je je niet, hoe zit het met drinken dan, tijd voor jezelf en wat vind je man ervan?
Ik krijg de gekste vragen en mijn antwoord is dan ook, nee ik heb het allemaal over voor mijn kindje.
Ja ik heb tepelkloven gehad, tot bloedens aan toe. Nee ik schaam me niet en mijn man vindt het prachtig dat ik alles heb doorstaan voor het welzijn van ons kindje.
Toen kreeg ik te horen 'ja maar met kunstmatige zuigelingenvoeding slapen ze sneller door, je kan gewoon drinken en je hebt alle tijd voor jezelf.
Ik geloofde mijn oren niet...

Gelukkig heb ik een geweldige lactatiekundige via mijn kraamzorg, mijn man en moeder die mij steunen en borstvoeding.com

verhaal-246-5.pngLeven sommige mensen nou in de omgekeerde wereld of ligt het aan mij?
Ja er zijn moeilijke momenten geweest, zoals toen ik een hele pijnlijke tepelkloof kreeg, toen mijn kindje bleef hangen in zijn regeldagen en om het uur wou eten (twee weken lang), kolven en productie.
Maar gelukkig bestaat er in Nederland zoals moois als een lactatiekundige, die je door het hele proces kan helpen en altijd goede ideeën tips of misschien even een duwtje in de rug kan geven.
Forums, websites en youtube brengen je ook een heel eind. Al vind ik borstvoeding.com wel één van de meest uitgebreide en leukste sites om te bezoeken.

Op het werk bestaat er ook onbegrip, maar ik heb het toch voor elkaar kunnen krijgen om te mogen kolven (wettelijk gezien heb je er recht op, maar de praktijk leert dat het niet zo makkelijk gaat).
Al met al, vind ik het gedoe van andere mensen om de borstvoeding heen, toch erg negatief, maar ik laat me niet kennen en ik ga door, alles voor me kindje!

Voor alle borstvoedende mama's, keep up the good work :)
Renata

verhaal-245-1.jpgBorstvoeding, het mooiste en beste wat er is voor je kindje, couldn't agree more. Ik kom vanaf dat ik zwanger was van mijn zoontje (begin 2010) regelmatig op jullie site. Informatie slurpen, verhalen lezen en zin krijgen in mijn eigen borstvoedingervaring.

Na een prima zwangerschap wordt na een pijnlijke maar mooie bevalling in het ziekenhuis Robin geboren. Ik ben op de hoogte van het aanleggen binnen 1 uur, dus vraag dit meerdere malen en het gebeurt ook. Robin wordt aangelegd en lijkt te drinken, 's nachts wordt hij nog een keer bij me aangelegd door de verpleegkundige. In de ochtend is hij te misselijk en word niet aangelegd (op dat moment neem je dat aan als waarheid maar bij een tweede zou ik toch op aanleggen aandringen), maar zodra we thuis zijn gaat hij weer aan de borst.

De kraamzorg is inmiddels gearriveerd en ziet meteen dat Robin te moeilijk kan happen en mijn tepels wat ingetrokken zijn. Mijn man wordt op pad gestuurd voor tepelhoedjes om op deze manier in ieder geval het signaal af te geven aan mijn borsten dat ze moeten beginnen met het maken van het zogeheten 'goud' . Ook wordt er meteen een kolf gehuurd om als dit niet werkt, op die manier de tepel alvast wat uit te trekken zodat zoonlief het makkelijker te pakken krijgt. Zodra hij het happen door leek te hebben snel weg met de tepelhoedjes, dit gaat steeds beter, al is het happen nog steeds moeilijk. Robin valt teveel af en we gaan een beetje bijvoeden.

De kraamhulp vermoedt een te korte tongriem en een lactatiekundige komt meekijken. Het riempje is inderdaad te kort en word door haar snel en vakkundig gekliefd. Het aanhappen gaat al beter en omdat Robin is aangekomen, stoppen we weer met bijvoeden, want het moet waar mogelijk op borstvoeding! De kraamhulp heeft alles wat ze in huis had aan kennis ervaring ingezet om de borstvoeding op gang te laten komen. Kolven, honderd keer aanleggen en blijven stimuleren. En het leek te werken, want aan het einde van de kraamweek was hij, weliswaar niet veel, maar wel gegroeid. En zo'n heerlijk rustig en tevreden ventje die zich netjes om de drie uur meldde. Na drie weken ging ik eens wegen, nieuwsgierig naar zijn groei want dat moest toch gebeurd zijn. Maar helaas, afgevallen. Ik kreeg het advies om hem dat weekend om de twee uur aan te leggen en indien nodig wakker te maken want er moest toch gegroeid worden, het te lang onder geboortegewicht zitten is niet de bedoeling. Na het weekend helaas nog verder afgevallen en we worden doorgestuurd naar de huisarts, die vindt dat de kinderarts moet kijken. En zo zitten we met onze vijf weken oude Robin in het ziekenhuis.

Hij moet meteen blijven ter observatie, want op dat moment is hij nog 250 gram onder zijn geboortegewicht van 3450 gram en lijkt hij op een 'dysmatuurtje', een kindje wat op de juiste termijn geboren wordt met een te laag geboortegewicht, hij is mager. Dus we gaan wegen voor en na de voeding en kijken hoe dat kan. Het is al snel duidelijk, Robin drinkt maar 40cc uit mijn borst terwijl hij minimaal 90cc nodig heeft om te groeien. Hij drinkt elke voeding hetzelfde.

Lactactiekundige komt om mee te kijken met aanleggen en drinkhouding maar dat zit allemaal wel goed. Er is geen sprake van dat we overstappen op kunstmatige zuigelingenvoeding, ook het ziekenhuis is van mening dat dat pas de allerlaatste optie is. Wel krijgt Robin wat bijvoeding om te zorgen dat hij op krachten komt en voldoende kracht heeft om bij mij te drinken en daarmee het signaal af te geven aan mijn borsten dat er meer melk aangemaakt moet worden. Verder ga ik aan de Domperidon om mijn productie op te krikken, blijven voeden op verzoek en kolven om te stimuleren. Drie weken lang heb ik alles, maar dan ook alles uit de kast gehaald om hem zelf te kunnen voeden, maar hij werd steeds ontevredener en mijn productie bleef hangen op ongeveer 70 ml. De lactatiekundigen van het ziekenhuis sprak ik twee keer per week en al hun adviezen heb ik opgevolgd. Uiteindelijk heb ik na acht weken moeten opgeven. Robin groeide niet, werd onrustig en al had ik hem de hele dag aan de borst, het zat er niet in. Kolven bracht steeds minder op en uiteindelijk zat ik twintig minuten te kolven voor 20 ml.Ik vond het vreselijk en wist zeker: bij nummer twee ga ik het weer doen! Al was ik volledig gesloopt, als de borstvoeding zou kunnen lukken heb ik daar alles voor over.

verhaal-245-2.jpgInmiddels is mijn dochtertje twaalf weken en krijgt ze al de fles. Het hele borstvoedingsproces ben ik weer doorlopen. De kraamzorg wist van mijn problemen en mijn vastberadenheid voor borstvoeding en zorgde ervoor dat op dag drie de lactatiekundige kwam kijken. Ik had kloven van de eerste dagen omdat we weer moesten wennen aan het aanleggen en het drinken, maar oefening baart kunst en Floor hapte perfect en dronk goed en na zes dagen hoorden we eindelijk de zo gewenste 'klok' geluiden. De lactatiekundige bleef betrokken en kwam langs indien mijn onzekerheid het won van mijn gevoel dat alles dit keer goed ging.

Want waar ik dacht dat ik het borstvoedingsproces van Robin had afgesloten, kwam het hier in volle kracht terug, inclusief de bezorgdheid en onzekerheid. Maar na een bezoek van de lactatiekundige weet ik, het gaat lukken dit keer, ik weet het zeker. Nog meer dan bij Robin volgde ik mijn gevoel, ze mocht altijd drinken en ik keek niet op de klok of ik haar wakker moest maken of niet. Ook Floor begon met afvallen maar aan het einde van de kraamweek was ze toch weer wat gegroeid, dus vol goede moed ging ik verder, dit keer ging het lukken!

Een week daarna even wegen, ik wilde mijn triomfmomentje pakken... maar niks aangekomen. Maar ook niet afgevallen en dat is goed nieuws, dus verder op dezelfde manier. Veertien keer per dag drinken, geen probleem. Vijftien minuten per voeding of dertig minuten, mag ze zelf bepalen, een voldaan slapend en tevreden meisje na een voeding. Drie dagen later moest ik haar voor elke voeding wekken en was ze suf, ik begon toen weer te twijfelen, maar zag vast spoken. Ook de volgende ochtend vond ik haar wat ingevallen oogjes hebben, maar dat kan ook de angst zijn voor opnieuw een mislukking. Die ochtend gaan wegen en helaas, 80 gram afgevallen in vier dagen, terwijl ze dat eigenlijk minimaal aan had moeten komen. Ze zat toen op het laagste gewicht sinds de geboorte. Ik ben toen gestopt met borstvoeden want ik wilde niet dat het hetzelfde zou gaan als met Robin, hij heeft het zwaar gehad zonder dat wij dat in de gaten hadden want hij leek zo tevreden.
Dat wilde ik niet voor Floor.

Maar wat een boosheid op mijn lijf, dat niet in staat was om te doen wat het moest doen, namelijk mijn kinderen voeden. Onterechte gedachtes als: 'als ik in Afrika had gewoond waren mijn kinderen overleden omdat mijn lijf faalt' maalden door mijn hoofd. Deze heb ik gelukkig naast me neer kunnen leggen en omgezet in dankbaarheid omdat mijn lijf wel twee gezonde kinderen heeft gebaard.

Beste borstvoeding.com, hoe mooi ik borstvoeding ook vind, het doet me pijn dat er in vrijwel elke column, in elk verhaal van de week en in elk artikel (gelukkig met uitzondering van het artikel Borstvoeding en flesvoeding, een kwestie van respect, waarvoor dank) wordt gedaan alsof borstvoeding altijd een keuze is. En helaas, dat is het niet. Ik had zoveel liever nog steeds met een kindje aan de borst gezeten en op het moment dat het klaar was, zelf die beslissing willen maken in plaats van mijn lijf dit te laten doen, maar het is mij en mijn kinderen niet gegund. Het enige wat ik ze nu kan meegeven is mijn onvoorwaardelijke liefde en kunstvoeding, in de hoop dat ze ook daarmee gezond en gelukkig opgroeien. Misschien hoor ik ook helemaal niet meer op deze site, maar ik lees nog steeds en regelmatig doet het enorm veel pijn dat er aan de moeders die niets liever willen maar het niet kunnen, voorbij lijkt te worden gegaan.

Ik moest dit gewoon even met jullie delen.

verhaal-244.jpgVoordat ik zwanger werd wist ik al dat ik borstvoeding zou gaan geven. Groot was dan ook mijn blijdschap toen m'n babydochter gelijk het eerste uur na de bevalling de weg naar m'n tepel had gevonden en tevreden in m'n armen lag te drinken. Temeer ook omdat wij niet het reguliere vaccinatieschema volgen en de extra antistofjes dus zeer welkom waren.

Inmiddels is de baby een dreumesmeisje van zestien maanden, rennend, pratend en met een geheel eigen willetje. Maar ze drinkt nog steeds aan de borst, zij het 1x per dag. Dat is lekker ons momentje: als ze wakker wordt rond zeven uur, even drinken bij mama in bed en dan vol enthousiasme de dag tegemoet.

Verder drinkt/eet ze gewoon biologische zuivelproducten overdag en taalt niet naar mijn borsten, zelfs niet als we samen in bad zitten. En mama: Die werkt bijna full-time, drinkt bij gelegenheden een lekker glaasje wijn of twee en hoeft niet meer te kolven. Het beste uit twee werelden!

Carolien

verhaal-243-1.jpgHet mooiste zou zijn als iedereen een goede, eerlijke eigen keuze zou kunnen maken om borstvoeding te gaan geven. Goede informatie, genoeg hulp, een partner die je steunt en liefst ook een kindje wat meewerkt. Met mijn oudste dochter heb ik daarmee erg veel geluk gehad! Ze is in Duitsland geboren, waar de zorg voor en rondom borstvoeding erg goed geregeld is.

De zwangerschapscursus was tevens borstvoedingscursus en in het ziekenhuis was goed geschoold personeel en een prachtig, knus ingerichte borstvoedingskamer, waar je alleen, in alle rust, of juist met hulp van een verpleegkundige, de eerste dagen de borstvoeding kon starten. Een prachtige start hadden wij. Baby op mijn buik, goede zorgen, een rustige kamer. Na het eerste oefenen en proberen, met een enkel kloofje, ging het daarna van een leien dakje! Acht maanden hebben we samen genoten van de borstvoeding, ondanks de reflux waar ze last van leek te hebben. We gaven haar verdikkingsmiddel in een papje van een lepeltje.

Helaas hielp dat weinig. Pas na het eerste jaar kwamen we er achter dat het niet haar maagje was zorgde voor het spugen, maar de voedingsstoffen in mijn moedermelk. Ze kon niet tegen koemelk! Toen we haar sojamelk gaven, waren alle problemen direct verdwenen. Inmiddels is ze drie jaar en volledig over de allergie heen gegroeid. Haar zusje had een minder gemakkelijke start. Geboren met een keizersnee vanwege hartproblemen bij het kleine meisje, waren we (na een klein, warm kusje op de operatiekamer) 2,5 uur van elkaar gescheiden. Ik kan er nog verdrietig van worden…

Gelukkig konden we daarna eindelijk van elkaar genieten en dronk ze haar eerste, krachtige slokken bij mij. Qua drinken was ze een natuurtalent, tenminste, wel uit de originele verpakking! Want na een paar weken begonnen we te oefenen met de fles, en wist dat kleine meisje heel goed wat ze wilde. Of eigenlijk, ze wist wat ze niet wilde: die fles! Ook een bekertje, tuitbeker en meerdere verschillende soorten flessen hebben we geprobeerd, maar na vijf maanden proberen hebben we opgegeven. Haar wil tegen de onze en zij had gewonnen. Gelukkig liep de borstvoeding als een trein! Wel was ik inmiddels zelf op dieet, want ook onze tweede dochter had koemelkallergie, en veel duidelijker en heftiger als de oudste. Spugen, huidproblemen, huilen. Het dieet hielp gelukkig erg goed en zonder koemelk was ze gewoon een gezonde baby.

verhaal-243-2.jpgInmiddels is ze alweer negen maanden en uiteraard krijgen ook wij de vraag hoe lang ze nog borstvoeding zal krijgen. Ik reageer hier altijd lachend op. Wat hebben we voor keuze? Als je een borstvoeding zou willen vervangen door iets anders, heb je daar een andere verpakking en een andere inhoud voor nodig. Mijn meisje drinkt niet uit een andere 'verpakking' dan die borsten van mij. En haar lichaampje reageert nog steeds (gelukkig wel minder heftig) op een inhoud met sporen van koemelk.

De enige, ingewikkelde optie zou zijn om een of meerdere borstvoedingen op een dag te vervangen door speciale dieetvoeding, volledig koemelkvrij, met pap er doorheen zodat het met een lepel te geven is. En het leuke is, als ik dat uitleg begrijpt iedereen dat ik veel liever borstvoeding geef. Waarom zoveel moeite, als het op deze manier helemaal goed gaat? Ik wil helemaal geen tijd steken in al die andere opties, als ik deze, eerste en beste keuze, hier altijd voor mij heb hangen!

Een eigen, doordachte keuze maken voor borstvoeding is heel belangrijk en mooi, maar niet alle kinderen zijn het daarmee eens! Sommige kinderen maken een keuze voor je, en deze mama vindt dat stiekem helemaal niet erg. Waarschijnlijk was ik zonder allergie en weigeren van de fles ook wel tot een jaar doorgegaan met het geven van borstvoeding, maar dit kindje maakt mijn keuze veel gemakkelijker. Ze weet in ieder geval wel wat goed voor haar is, dus hopelijk kunnen we er allebei nog lang van genieten!

Esther

verhaal-242-1.jpgIn deze brief begin ik over je grote broer Tim. Toen mama zwanger was van hem had mama zich al voorgenomen om hem borstvoeding te gaan geven. Al voor hij geboren werd hield ik al zó ontzettend veel van hem dat het voor mij een uitgemaakte zaak was: ik zou er alles voor over hebben om hem van het beste te voorzien: moedermelk.
De realiteit was helaas anders. De bevalling verliep moeizaam en was erg zwaar en uiteindelijk is Tim met de vacuümpomp gehaald. Hij heeft nog geen minuut op mijn borst gelegen en ging toen in de transportcouveuse om naar de kinderafdeling te worden gebracht. Omdat door de heftige bevalling zijn hoofdje zo gehavend was kreeg hij paracetamol tegen de pijn. Dit maakte hem echter ook suf. Je grote broer deed dus weinig anders dan slapen. Elke keer probeerde mama hem wel aan te leggen met hulp van de verpleegkundigen in het ziekenhuis maar Tim sliep gewoon door. Uit een cupje kreeg hij kunstmatige zuigelingenvoeding aangeboden (bij mij was er nog niks op gang gekomen) en we bleven proberen; tevergeefs…

verhaal-242-2.jpgGelukkig kwam de borstvoeding bij mama uiteindelijk wel op gang met behulp van de kolf. Mama had haar keuze snel gemaakt; als Tim het niet zelf uit de borst neemt, dan maar via de fles. Maar moedermelk zou hij krijgen…!
Zo kwam het dat mama uiteindelijk negen maanden lang fulltime gekolfd heeft voor je grote broer. Dit hoorde er voor mij gewoon bij en ik deed het met alle liefde! En stiekem was ik ook best trots op die grote maatkannen vol met melk in de koelkast en een lade vol ingevroren melk in de vriezer…

En toen, zes jaar later, was jij in aantocht Ruben. Opnieuw had mama een grote wens tot het geven van borstvoeding. Dit keer had mama er van tevoren goed over nagedacht: in het geboorteplan schreef ik mijn uitdrukkelijke wens tot het geven van borstvoeding en daarmee ook het verzoek om jou na je geboorte op mijn blote huid te kunnen houden; jij en ik dicht bij elkaar; goed voor de hechting, goed voor het op gang komen van de borstvoeding.
Doordat mama diabetes kreeg en veel insuline moest spuiten was de verwachting dat jij na jouw geboorte je glucosewaarden niet zelf op peil zou kunnen houden waardoor je opgenomen zou moeten worden op de kinderafdeling.

verhaal-242-4.jpgGroot was onze trots toen jij op mama's borst gelegd werd na een korte-, maar heftige bevalling. Daar was je dan: mijn tweede zoon! Je mocht toch eerst bij mij blijven liggen in afwachting van de komst van de kinderarts. Deze liet echter op zich wachten, wat mama dus helemaal niet erg vond, want zo konden we lekker samen zijn. Ondertussen werd er bloed bij jou geprikt en wonder boven wonder bleken je suikers normaal! Dit had echt niemand verwacht! Het leidde er zelfs toe dat je uiteindelijk gewoon in een wiegje met papa en mama mee de kraamsuite in mocht; je hoefde niet naar de kinderafdeling. Maar goed, de borstvoeding… Hoewel jij na je geboorte gelijk met je mondje op mama's tepel lag gebeurde er niks. Je sabbelde er niet eens aan, laat staan zuigen..

verhaal-242-5.jpgOok bij jou kwam er dus een cupje aan te pas en moeizaam nam je wat kleine slokjes tot je. Ook nu probeerden de verpleegkundigen mama weer te helpen met het aanleggen maar wat iedereen ook probeerde, jij had geen enkele aandacht voor de tepel. Je leek ook net als je broer de hele bedoeling niet te begrijpen.

Uiteindelijk heeft mama 's nachts op het knopje gedrukt om een verpleegkundige te laten komen om te helpen met aanleggen omdat ik je hoorde smakken (en ik wist dat dit een teken van honger kon zijn). We probeerden je aan te leggen maar je dronk niet. Er werd gezegd dat we het de volgende voeding opnieuw zouden proberen en je mocht lekker naast mama in bed blijven liggen. Echter, je had nu wel een voeding overgeslagen en vermoedelijk heeft dit gemaakt dat je al snel energie verloor en je uiteindelijk helemaal geen kracht meer had om te drinken: niet uit een cupje, niet uit een flesje, gewoon helemaal niet…

verhaal-242-6.jpgOndertussen was mama al aan het kolven geslagen maar het betrof nog maar enkele druppels in plaats van de benodigde ml's (natuurlijk kreeg jij ook deze 'enkele druppels' al werd mijn colostrum door een verloskundige met kunstmatige zuigelingenvoeding gemengd en uiteindelijk door de gootsteen gespoeld toen jij niet dronk; zo zonde.).
Met pijn in ons hart moest je uiteindelijk alsnog worden opgenomen op de kinderafdeling omdat je zo snel verzwakte… Je kreeg een neussonde ingebracht en hierdoor kreeg je 20 ml kunstmatige zuigelingenvoeding per keer. Papa en mama stonden er bij toen ze de sonde inbrachten, je maagje leeg hevelden (er zat wel wát voeding in) en vervolgens de 20 ml via de sonde naar binnen lieten lopen. En hoe bijzonder: binnen een minuut zagen we je opleven! Je deed je oogjes open en begon weer te bewegen! Wat een opluchting!

Er werd geadviseerd om toch te proberen je ieder voedingsmoment aan te leggen en als het drinken niet zou lukken zou alsnog de sonde gebruikt kunnen worden. Zo zou alsnog de borstvoeding op gang kunnen komen. En hoe zeer ik je ook zelf wilde voeden, ik wilde je geen moment langer op de kinderafdeling laten verblijven dan nodig; ik wilde bij jou zijn! Ik stelde dus voor om toch maar een flesje te geven met kunstmatige zuigelingenvoeding. Gelukkig dronk jij deze, na twee voedingen via de sonde om op krachten te komen, wél leeg. En de volgende voedingen ook. We mochten naar huis!

verhaal-242-7.jpgSnel werden thuis flessen gesteriliseerd en papa haalde een pak kunstmatige zuigelingenvoeding uit de supermarkt (ik was er zo vanuit gegaan deze keer borstvoeding te geven dat ik speciaal niks had voorbereid met betrekking tot kunstvoeding). Ondertussen bleef mama kolven en ook probeerden we je steeds aan te leggen. Met een tepelhoedje lukte het je uiteindelijk na enkele dagen om aan te happen en uiteindelijk kwam ook de borstvoeding goed op gang. We probeerden je dus aan te leggen met het tepelhoedje om je vervolgens uit een flesje nog gekolfde melk te geven, want echt functioneel drinken deed je nog niet. Gelukkig ging het met de dag beter en al snel was er geen kunstmatige zuigelingenvoeding meer nodig omdat je steeds beter zelf dronk en omdat de voeding goed op gang gekomen was en mama door middel van kolven in jouw behoefte kon voorzien. Al met al hebben we nog geen kwart pak hoeven gebruiken…

verhaal-242-3.jpgJe dronk nu dus bij mama aan de borst al ging dat vaak gepaard met 'worstelingen'; oh, wat kon je onrustig zijn! Steeds loslaten en opnieuw aan moeten happen, je zo stijf maken als een plank en al met al waren we zo drie kwartier bezig per keer… Echt ontspannen was het niet en dit frustreerde mama soms best wel; ik wilde zo graag! Het was dan ook best een opgave om door te zetten maar omdat ik weet dat de aanhouder wint wilde ik onder geen enkele voorwaarde opgeven…
Zo gezegd, zo gedaan; langzaam maar zeker ging het drinken met het tepelhoedje steeds beter en je begon ook goed te groeien! Wat een heerlijke bevestiging was dat!

Eigenwijs als mama is wilde ik toch ook leren om zónder tepelhoedje te voeden: wanneer jij met je kleine vingertjes aan het hoedje trok zat alles steeds onder de melk en het voeden werd voor mijn gevoel toch iets minder 'spontaan' omdat dat hoedje altijd overal mee naar toe moest. Omdat mama grote borsten heeft lukte het voeden al niet echt onopvallend en het gebruik van het tepelhoedje was alleen maar een onhandige handeling extra.

verhaal-242-8.jpgUiteindelijk probeerde mama dus regelmatig zonder hoedje maar oh wat deed dat pijn! Met gekromde tenen liet ik jou vaak drinken. Je hapte gewoon nog niet ver genoeg aan denk ik.
Maar uiteindelijk lukte het ons om te leren drinken zonder tepelhoedje en zonder pijn!Wat een genot! Je was de eerste maanden van je leven een echte huilbaby, maar zo rond drie maanden ging het drinken ineens veel beter en makkelijker en ook het huilen stopte. Het blijft een raadsel wat nou een gevolg is van wat: dronk je beter omdat je lekkerder in je vel zat en minder huilde? Of huilde je minder en zat je beter in je vel omdat je makkelijker dronk? Het doet er niet toe… maar vanaf zo'n drie maanden is pas het echte grote genieten van de borstvoeding begonnen! Negen maanden groeide je in mijn buik en nu groei je al ruim vier maanden van mijn melk! Je krijgt niks anders dan melk van mama en je doet het er hartstikke goed op.

Hoewel je klein en licht was bij je geboorte klim je nu al op tot de gemiddelde lijn.Maar nog veel belangrijker: wat genieten wij hiervan, het is bijna magisch…! Jij vindt het heerlijk om lekker warm tegen mama aan te liggen drinken. Zeker nadat mama de hele dag weggeweest is en jij op het kinderdagverblijf uit de fles gedronken hebt (dit doe je ook hartstikke goed gelukkig). Maar nog het meest geniet mama hier misschien wel van; júist omdat we er zo veel moeite voor hebben gedaan.

verhaal-242-9.jpgHet is niet uit te leggen hoeveel liefde er door mij heen stroomt als ik naar je kijk terwijl je drinkt. De slikgeluidjes die je maakt vertederen mij zo enorm. Maar ook dat warme handje van jou op mijn borst terwijl je af en toe even de tepel loslaat om naar mij te lachen. Of een druppel melk die uit je mondje loopt..
Het mooie is dat de borst jou niet alleen voeding biedt, maar ook genegenheid, warmte en troost.
Ik zou het echt iedere moeder aanraden: borstvoeding geven is zó geweldig! En zolang jij en ik het fijn vinden Ruben gaan we daar lekker mee door! Begin jij je dag aan mijn borst en eindigt hem daar. Op mijn vrije dagen mag je de hele dag bij mij drinken; wanneer je maar wilt, want we voeden volledig op verzoek. Als mama aan het werk is kolf ik op mijn werk en geven de leidsters op het kinderdagverblijf (of oma) jou mama's melk in de fles.

Overal kan ik je nu voeden; ik ontbloot mijn borst discreet, leg jou aan en je kunt drinken; wat een gemak en wat ben ik dan enorm trots. Ik voed gerust in het openbaar: ik vind het natuurlijk en mooi. Ik heb al vaker positieve reacties gehad van vreemden.
Het loopt prima zo; dit kunnen we nog een hele tijd volhouden Ruben! Jij krijgt na wat hindernissen nu de beste start qua voeding! En weet je waarom? Omdat ik zo vreselijk veel van je houd!

Dikke kus mama, Suzanne
Op twitter: @ikbensuzanne

verhaal-241-1.jpg
Onze dochter werd eind september 2011 geboren. Het was mij een uitgemaakte zaak dat ik tijdens mijn drie maanden durende bevallingsverlof borstvoeding zou geven. Het is te zeggen : ik zou het 'proberen'. Alles verliep direct uitstekend. J. bleek een natuurtalent, ze at goed, groeide goed, kortom, ik was erg gelukkig.

Na één maand kwam plots een einde aan de vanzelfsprekendheid waarmee ik mijn dochter de borst gaf. Tijdens de controle bij één maand op het consultatiebureau viel de dienstdoende dokter immers bijna van haar stoel toen ze hoorde dat J. ongeveer twaalf tot veertien keer per dag bij mij at. Ze stelde kortweg dat ik hier mee moest stoppen en de voedingen moest afbouwen tot zes maximaal zeven per etmaal met vier uren tussen.
En ik, ik dacht dat ik die goede raad moest volgen en dat ik mijn dochter te veel te drinken gaf. Ik had immers ook mijn ontslagboekje van het ziekenhuis nagekeken waar de dienstdoende pediater had geschreven : borstvoeding: zes à acht keer per dag. Ik was er dus van overtuigd dat ik mijn dochter tekort deed en gaf niet langer borstvoeding 'op verzoek' maar liet er vier uren tussen.

Gevolg: na drie dagen 'afbouwen' was ik een zombie en totaal van de kaart: J. was zoals voorspeld immers helemaal niet opgezet met het nieuw opgelegde voedingsschema en erg ongelukkig. Ik heb dan het geluk gehad dat ik door mijn hormonen door besefte dat het toch niet de bedoeling kon zijn dat ik mijn kind van mij moest 'afslaan' en belde met de plaatselijke vroedvrouw.
Wat zij me vertelde kwam als een ongelooflijke opluchting: ze stelde kortweg dat J. zoveel mocht drinken als ze wou, dat een baby thuis hoort aan de borst en dat ik de goede raad van de dokter onmiddellijk in de wind moest slaan, wat ik gedaan heb.
Dit gesprek in combinatie met de ondertussen door mij ontdekte website 'borstvoeding.com' heeft me de ogen doen openen en heeft me laten inzien dat je als moeder gewoon je gevoel en je baby moet volgen.

Nadien verliep alles weer op wieltjes.

verhaal-241-2.jpgZoals gezegd was ik van plan maar drie maanden Borstvoeding te geven wat echter zou inhouden dat ik na amper acht weken al zou moeten beginnen afbouwen. Ik vond ondertussen - na meer belezen te zijn - dat ik het aan J. verplicht was om verder te doen. Gevolg: ik kocht een kolfmachine en een koeltas en zou minimum tot zes maanden doorgaan.
Het moet gezegd dat werken in combinatie met borstvoeding niet altijd even evident was. Ik moet voor mijn werk immers regelmatig de baan op. Gelukkig had de collega met wie ik een kantoor deel er geen probleem mee dat ik tweemaal daags (1 x rond 10.00 uur en 1 x rond 13.30 uur) afkolfde, zodanig dat ik verder kon werken aan mijn bureau (ik werk als zelfstandige). Het gebeurde echter regelmatig dat ik voor mijn werk op verplaatsing was en ergens een wc moest induiken.

De praktische kant van de zaak bleek echter niet het meest moeilijk, wel de constante verantwoording die ik diende af te leggen aan mijn omgeving.

Zo was er de arts van het consultatiebureau die me eens te meer gek verklaarde toen ze hoorde dat ik J. overdag maar 100 à 130 ml per fles liet drinken (dit was veel te weinig), en dat ik 's nachts nog drie keer mijn bed uit moest. Voor haar was het duidelijk: ik moest om 11.00 uur een fles kunstmatige zuigelingenvoeding van 240 ml geven en het zou rap gedaan zijn met die nachtvoedingen want 'we leven toch niet in de brousse'.

Moet het gezegd dat ik dit advies niet heb opgevolgd?

Verder begon ook mijn man en mijn directe familie te klagen over de 'ongemakken' van de Borstvoeding. Erger werd de algemene afkeuring toen ik ook na zes maanden nog wou doorgaan met Borstvoeding. Ook mijn echtgenoot sputterde tegen.

verhaal-241-3.jpgHij vond dat ik mij moest 'normeren', dat het feit dat ik wou doorgaan met Borstvoeding getuigde van een 'ongezonde' relatie tussen mij en J, dat die arts van het consultatiebureau toch ook wel wist waar ze het over had. Uiteraard kwam dit alles hard aan en ik heb me nog nooit zo alleen gevoeld binnen mijn huwelijk. Als ik tegenwind gaf en argumenteerde dat Borstvoeding toch de biologische norm is, werd dit weggelachen met zinnen als 'ja, ik ga toch ook niet in de hoek van ons huis wateren, we hebben toch een wc.'

Daarmee stopt het natuurlijk. Pas op, ik heb een fantastische man die mij enorm steunt, onze dochter dolgraag ziet en goed verzorgt, maar ik heb hem helaas nooit kunnen overtuigen van de voordelen van Borstvoeding. Het jammere is dat ik er zeker van ben dat als de rest van mijn vriendinnen wel zo lang borstvoeding zou gegeven hebben, wat helaas niet het geval is, hij hier geen problemen mee zou hebben gehad.

Uiteindelijk kwamen we tot een 'compromis': ik zou stoppen als J. 1 jaar werd. Ondertussen is het zover en heb ik 15 november 2012 mijn laatste Borstvoeding gegeven.

Ik vind het ergens wel laf van mezelf dat ik niet gewoon 'foert!' heb gezegd tegen mijn man maar uiteindelijk heeft elk kind én een vader én een moeder, moeten wij samen verder en moeten we samen beslissen. Ik kan alleen maar hopen dat ik het geluk heb om nog een tweede maal moeder te worden en dat Borstvoeding alsdan wél de norm is.

Ik zal alvast binnen de perken van mijn mogelijkheden blijven ijveren en trachten Borstvoeding te 'normeren'.
Ik dank ook borstvoeding.com.

Iris

verhaal-240-1.jpgDinsdag 2 oktober om 10.45 uur was hij daar: mijn prachtig zoontje. Ter wereld gekomen na een arbeid van 27uur, van voortdurende weeën maar geen vooruitgang in de opening waardoor ik toch koos voor een epidurale verdoving. Omdat ik compleet uitgeput was en de ademhalingsoefeningen van de zwangerschapsyoga me niet meer ondersteunden. Ik had ergens gelezen dat kindjes verdoofd konden geraken van een epidurale verdoving en dit de start van de borstvoeding kon bemoeilijken. Dat wou ik vermijden. Ik was teleurgesteld in mezelf dat het niet gelukt was. Maar de volgende uitdaging stond al klaar: de borstvoeding.

Hij werd onmiddellijk bij mij gelegd, bloot op bloot, zoals ik het wou. Ondanks dat ik had gelezen dat baby's zelf de borst beginnen zoeken na wat tijd, stemde ik in toen de vroedvrouw mij vroeg of ze mocht proberen hem aan te leggen. Hij was amper tien minuutjes geboren. Ergens voelde ik mij er niet helemaal goed bij maar ik dacht 'zij zullen het wel best weten'. Het lukte niet, mijn zoontje wou nog niet drinken van de borst. Er werd besloten van hem dan maar eerst te wegen. Na vijf minuutjes kreeg ik hem terug en werden we naar onze kamer gebracht.

verhaal-240-2.jpgDe week in het ziekenhuis voelde verschrikkelijk aan. Hij wou maar niet happen en drinken uit de borst. Wenen en krijsen heeft hij gedaan die eerste dagen. Van de honger. Tot hij er hees van werd. De verpleging en vroedvrouwen noemden hem ongeduldig en een bazig manneke. Ook al zeiden ze dit al lachend, deed het me wel pijn. Het leek alsof hij bestempeld werd als een moeilijk ventje. En ik vond hem zo lief. 's Nachts sliep hij in mijn armen. Dat glazen bedje naast mijn grote bed, dat voelde niet juist aan. Hij hoorde bij mij.

'Hij zal wel drinken eens je melk vlot begint te stromen, dan hoeft hij niet meer geduldig te zijn', werd gezegd. Hoopvol keek ik uit naar dag drie en vier. Mijn melk begon inderdaad vlotter te stromen, maar dit had geen positief effect op het drinken van mijn zoontje.

Alles werd uit de kast gehaald om mijn zoontje te doen drinken. Er werd melk ingespoten met een spuitje, met een slangetje, verschillende tepelhoedjes werden geprobeerd. Wanneer dat niet lukte, werd de kolf binnengebracht en ik had gelukkig veel melk. Ik stond erop dat hij met een cupje gevoed werd.

Dan thuis: blijven proberen. Naar de osteopaat: die zag een probleem en het zou opgelost geraken. Maar na de bezoekjes werd het niet beter, we werden alleen wat armer. De vroedvrouw kwam langs en raadde me een speciale fles aan, als vervanging voor de cupjes. Maar ik kon niets anders meer doen dan: proberen aanleggen, hem drinken geven via de speciale fles: dat duurde ongeveer een uur want mijn zoontje wou niet vlot drinken, en ik moest ook nog afkolven. Daarna kon het hele circus bijna opnieuw beginnen.

Na een week besloot ik te stoppen, ik kon niet meer. Maar ik zou nog even afkolven, zien hoelang ik het zo volhoud.
Maar na nog twee weken begon het opnieuw te prikkelen: hoe kwam het toch dat hij niet wou drinken, zou het toch niet lukken op een bepaalde manier, heb ik echt alles geprobeerd? Ik schreef mijn situatie uit op een forum en kreeg daar unaniem het advies om een lactatiekundige op te zoeken. Er was een lactatiekundige in het ziekenhuis geweest, dus ik had er niet veel vertrouwen in maar ik dacht 'we proberen nog één maal'.

verhaal-240-3.jpgEn zowaar: hij dronk! Hij dronk wel niet volledig en het duurde twee uur, opnieuw met veel gehuil, tot hij zich verzadigd had gedronken aan de borst. De lactatiekundige raadde me aan elke dag eens te proberen, zonder veel druk. En veel huidcontact… Ik zag er niet veel positiefs meer in maar het drinken bij de lactatiekundige had me erg verrast. Ze had een foto van een drinkende Fabian genomen en ik hing het op mijn prikbord. Om mezelf eraan te herinneren waarom ik het deed.

Elke dag eens proberen: soms lukte het, soms niet.
Dan twee weken later opnieuw naar de lactatiekundige. Het happen en drinken ging al beter. 'Zou je nu niet elke keer eens proberen?' zei ze. Dat deed ik, met opnieuw: soms lukte het en soms niet. Ze raadde me ook aan eens opnieuw met een tepelhoedje te proberen. En deze keer lukte het! Eindelijk verlost van het voortdurende afkolven, proberen, flesjes opwarmen en geven. Nu drinkt mijn zoontje goed met een tepelhoedje en probeer ik ook dit af te bouwen. En opnieuw: soms lukt het zonder, soms ook niet.

Maar, we zijn nu al zo ver en ondertussen heb ik het vertrouwen dat het in orde komt. Ik ben zo blij dat ik volgehouden heb. De aanhouder lijkt te gaan winnen…

Rebecca

Tot slot, voor wie de details wil weten, het advies van de lactatiekundige Marijke Huysman uit Zomergem

De lactatiekundige zag de eerste keer vooral speenverwarring als het probleem. Verder zag ze niet direct het probleem waarom hij bij aanvang niet zou willen drinken. Ze leerde me hem toen aanleggen in de rugbyhouding waarbij ik vooral goed moest letten op de richting van mijn tepel (naar boven). Ze vermoedde dat ik die te veel naar beneden richtte en dat dit mogelijk het probleem of een deel van het probleem geweest is bij de start. Ze vroeg me toen af en toe te proberen hem aan te leggen, maar zonder druk, wanneer het me uitkomt. Met als bedoeling dat ik het vooral zou blijven proberen en niet zou ontmoedigd geraken. 

Ook raadde ze me aan om hem, wanneer ik eens tijd had, bloot op mijn blote borst te leggen en hem zelf te laten zoeken naar de borst. Zoals bij biological nurturing. Dit laatste heb ik dikwijls gedaan, ik vond het zelf ook erg fijn om te doen en zo lukte het me beter om er weinig druk op te zetten. Gewoon omdat het bij elkaar zijn al fijn was. 
Het aanleggen in de rugbyhouding heb ik echter niet dikwijls geprobeerd omdat ik dit zelf niet gemakkelijk vond. Hij dronk soms wel in de 'gewone' houding, vooraan op mijn schoot. 
Bij de tweede sessie met de lactatiekundige zei ze ook dat ze merkte dat hij de rugbyhouding niet zo fijn leek te vinden. Ze noemde hem een knuffelaar :-) en op mijn schoot voelt intiemer aan. Aangezien het aanleggen toen al beter ging, raadde ze me toen aan om elke keer eens te proberen aanleggen. We probeerden het ook met een borstvoedingshulpset maar dit had niet zoveel bijkomend positief effect. Ze vermoedde ook dat een tepelhoedje hem wel zou kunnen helpen. Dit heb ik dan thuis geprobeerd en inderdaad: met een tepelhoedje lukte het me om een aanvullend flesje te vermijden.

verhaal-239-1.jpgVia deze weg wil ik alle mama's en lactatiekundigen bedanken voor de steun en advies die ik in 2011 heb mogen ontvangen. Mede dankzij jullie kan ik dit verhaal schrijven. Bedankt
Deze maand is mijn dochter 22 maanden. En ik kan definitief zeggen dat mijn borstvoedingsperiode voorbij is. Ze heeft het helemaal zelf geregeld. Langzaam en geleidelijk had ze minder en minder behoefte. Ik heb altijd op verzoek gevoed. En vorig jaar om deze tijd werd ze vier tot vijf keer per nacht wakker. Dat vond ik soms pittig Ze dronk de laatste tijd echt nog maar eens in de zoveel dagen een split second.

Een paar weken geleden heeft ze voor het laatst nog een keer bij het bad gedronken toen we net samen in bad wilden gaan. 'Drinken' zei ze, en ging er hartstochtelijk aan drinken. Ik kreeg een aai over mijn borst toen ze klaar was. 'Klaar' zei ze. Echter wist ik toen nog even niet dat deze 'klaar' de definitieve klaar was. Nu ik er aan terugdenk vind ik het wel een mooi einde. Ik word er ook wel een beetje emotioneel van, terwijl ik dit schrijf. Mijn meisje is groot en ik had, toen ze in januari 2011 geboren werd, nooit gedacht dat ik zo lang borstvoeding zou gaan geven.

Het was onwijs pittig. Drie kwartier over een voeding doen en om de twee tot drie uur voeden. Maar omdat ik acht maanden thuis zou zijn had ik mezelf (in mijn zwangerschap) voorgenomen er te zijn om mijn dochter een goede basis mee te geven. Niet alleen qua borstvoeding maar ook in haar andere behoefte's . Helaas bleek mijn idee over een baby en het slapen van voeding naar voeding niet erg realistisch, mijn baby deed dat namelijk niet! Ze had mamahonger in al haar vormen.

verhaal-239-2.jpgDankzij het BV-forum en D&V-forum heb ik mijn draai gevonden en de manier van opvoeden die bij mij en haar past. Heel wat berichtjes heb ik hier geplaatst op het bv-forum toen ik twijfelde, dochterlief niet voldoende aankwam en het consultatiebureau bijvoeden adviseerde. Ik ging voor de acht maanden fulltime thuis zijn en daarna voor mijn voedrecht en een maand extra. En na de eerste zes maanden werd het alleen maar makkelijker en leuker en gezelliger. En dacht ik helemaal niet aan stoppen of doorgaan. Het was gewoon zo. En ik zou pas stoppen als dochterlief er klaar mee was.

Haar eerste gebaartje toen ze acht maanden oud was, was aan mijn shirtje trekken en het drinkgebaartje doen. Hoe mooi is dat.Voordat ze naar de opvang ging even borstvoeding, op de opvang flesjes mamamelk in ijsblokzakjes. En zodra ik op de opvang was gelijk weer aanbieden. Mede dankzij haar mentorjuffie heb ik me altijd veilig gevoeld om op de groep borstvoeding te geven. De kindjes vonden het ook onwijs interessant en kenden mij erg snel.
Bij binnenkomst was er altijd wel een kindje die mij vertelde waar mijn dochter was!!!

Tot haar vijftiende maand heb ik dit gedaan. Toen had ze geen behoefte meer om daar gevoed te worden. Thuis op verzoek borstvoeding, ook 's nachts en toen dochter vorig jaar rond deze tijd niet meer in slaap viel als ik haar na de nachtvoeding in haar eigen bed teruglegde maar hysterisch begon te huilen zijn we gaan samen slapen. Binnen vijf minuten sliep iedereen weer. En zij 's nachts maar drinken. Bij een goede nacht wist ik niet hoe vaak ik had gevoed en bij een slechte nacht wel. Maar door het samenslapen was het goed te doen.

Borstvoeding is dus over. Dochter wordt 's nachts al maanden nog maar één keer wakker en dan haalt papa haar en legt hij haar aan mijn kant in de cosleeper en slaapt ze tot de ochtend door. En 's ochtends net voor ze wakker wordt, draait ze zich op haar zij en slaat haar armpje om mij heen en zucht en slaapt heerlijk verder. En als ze dan echt wakker wordt, krijg ik altijd een goedemorgen kus om de dag mee te beginnen. Daarna is papa aan de beurt om gekust te worden Ik zeg tot ziens borstvoeding.
Ik hoop dit nog een keer te mogen ervaren als er een volgend kindje mag komen in de toekomst. En ook dan zal ik aan het bv-forum denken als ik 'vastloop'.

Daniëlle

verhaal-237.jpg14 mei 2012, 18:45 uur. Na een voorspoedige bevalling wordt er een lief klein meisje geboren. Precies 3000 gram. Ik bekijk haar en bewonder haar voor het eerst. De vraag tijdens de zwangerschap of ik borstvoeding zou gaan geven, was geen vraag voor mij. Ik had mijn zoontje immers ook met veel plezier zelf gevoed. Na de geboorte wordt Jaël snel aangelegd en is de eerste keer drinken bij mama een feit. We genieten er samen van. De volgende dagen wordt het lastiger. Jaël hapt wel, maar kan de tepel niet te pakken krijgen. Het duurt regelmatig een half uur voordat ze eindelijk goed en wel drinkt. Na vijf dagen komen we achter het probleem. Ons meisje houdt haar tong omhoog dus belandt de tepel tussen haar onderkaak en tong. Logisch dat drinken op die manier onmogelijk is, maar spanning rond voedingstijd is inmiddels bij mama aanwezig. Na een week en een borstontsteking verder gaat het steeds beter. Het happen gaat goed en we kunnen gaan genieten.

Helaas wordt dit een deceptie. Na drie weken heeft onze dochter wel erg veel last van krampjes. Ze huilt veel. En als ik denk: nu heb je lekker gedronken, je bent in bad geweest, je hebt gespeeld je moet moe zijn, dan ligt ze vijf minuten in bed en begint weer te huilen. Na een knuffel en een dikke boer leg ik haar weer terug met de overtuiging dat het nu toch wel moet lukken. Maar helaas, zodra ik beneden kom huilt ze alweer. Misschien toch nog honger? Maar nee, na drie slokken is dit ook weer klaar. Gelukkig hadden we al een draagdoek. Dus als het in bed niet wil, dan maar in de draagdoek. En zo slaapt of huilt Jaël heel veel bij mama in de doek. Ik vind het lastig. Ik ben op zoek naar structuur, maar ik weet nooit waar ik aan toe ben. Onzekerheid… Iets dat ik heel vervelend vind. Ik ben bang voor de momenten dat ze wakker is en wil rondkijken. Kijken wordt voor mij gekoppeld aan huilen.

Na vijf weken krijgt ze last van eczeem. Toen begon er bij mij een lampje te branden. Zou ze misschien niet tegen koemelk kunnen? Ik ben toen zelf op dieet gegaan, en het resultaat is zichtbaar. Het huilen wordt minder, het eczeem verdwijnt en het gaat echt beter. Toch is het nog geen rozengeur en maneschijn. Slapen in bed is nog steeds lastig. Vaak komt er weer een boer als ik haar net in bed leg en dat gebeurt dan meerdere keren achter elkaar. Zodra ik haar weer neerleg, begint het huilen weer. Zou ze dan toch veel aandacht nodig hebben? Zou ze gewoon simpelweg bij haar mama willen zijn? Of is er toch wat anders aan de hand? Heb ik dan weer iets verkeerds gegeten? Zal ik over gaan op kunstvoeding, zodat ze altijd hetzelfde binnen krijgt? Vragen die constant door mijn hoofd buitelen.

Als ze twee maanden is, houd ik een week lang bij wanneer ze precies moet huilen. Ik kijk heel precies naar haar en haar gedrag. Het blijkt dat ze standaard twee uur na een voeding moet huilen. Geen jengelen, nee soms krijsen. Ik denk aan verborgen reflux. Terug naar de huisarts en mijn verhaal voorgelegd. Zij is het met me eens, dus we krijgen Nexium. Ook besluit ik om het allergeen kippeneiwit uit mijn voeding weg te laten.

Inmiddels ben ik zelf onzeker geworden over mijn eigen voeding. Wat kan ik nog eten? Hoe kan ik ervoor zorgen dat ik zelf niet heel veel ga afvallen? Hoe moet ik het precies doen met mijn dieet? En wat als dit ook niet werkt? Na zoeken op internet en een tip van mijn zus besluit ik een Kleintjesconsult aan te vragen. En na een consult van ruim een uur, zie ik het weer zitten.

De dagen hierna begint de zon echt te schijnen. Heerlijk… Ze gaat gewoon slapen als ik haar in haar bedje leg. Ze drinkt zo lekker rustig zonder steeds de tepel los te laten. Ze heeft zoveel minder last van boertjes. Het is weer kijken en genieten. Zelf kan ik ook weer gevarieerder gaan eten. Ik zie mijn dieet weer zitten. En nu… ruim vijf maanden verder. Het is een heerlijk meisje wat haar eigen ritme heeft. Ik kijk naar haar en zie wanneer ze moe is. Ik weet wanneer ze last heeft van haar allergie als ik iets uitprobeer. Ik bekijk haar als ze heerlijk in de box ligt te spelen en ligt te genieten. Ik kan haar weer bekijken zonder bang te zijn dat ze gaat huilen. Ik bekijk haar wanneer ze lekker ligt te drinken. Ik heb haar leren kennen. Wat ben ik blij met haar!

Carlien

verhaal-236-1.jpgIk weet het nu zeker: er is geen periode waarin je zóveel -ongevraagde- adviezen krijgt als die wanneer je zwanger of net bevallen bent. Met dikke buik of pasgeboren baby werd ik overspoeld door adviezen, aanbevelingen en ervaringsverhalen die meestal begonnen met de zin 'je moet écht...' en dan volgde hetgeen ik écht moest gaan doen want 'de zus van de buurvrouw van mijn schoonbroer die zweert erbij'. Oké…


Nu houd ik al niet van het woord 'moeten'. Ik moet helemaal niks. Ja: goed voor m'n kind zorgen, dat wel. Maar mag ik alsjeblieft zelf weten hoe ik dat 'moet' doen? Ik wil dus de fijne ervaringen die ik heb met mijn zwangerschap en kindje wel delen met anderen, maar niet aan ze opdringen. Ik vind 't fijn, nee heerlijk om borstvoeding te geven. Om mijn kindje te dragen in een draagdoek als we ergens naartoe gaan of wanneer ik m'n handen vrij wil hebben. Om wasbare luiers te gebruiken. Om m'n dochter in de co-sleeper naast me te hebben liggen 's nachts. Maakt me dit tot een geitenwollen sokken moeder? Misschien in andermans ogen wel, al zal je dat 'van de buitenkant' niet van me zeggen denk ik zo. Ik maak mijn keuzes, vind 't fijn als anderen die respecteren en andersom accepteer en respecteer ik van anderen dat zij andere keuzes maken.

Iemand die van tevoren al pertinent zeker kiest voor kunstmatige zuigelingenvoeding, zal ik niet op andere gedachten brengen. Nee, hier verzuim ik misschien mijn voorlichtingsplicht maar ik doe het niet. Als iemand met grote paniekogen vertelt dat ze 'vooral wil genieten' in de kraamtijd en 'dat gedoe met borstvoeding' niet wil aangaan, dan zal ik haar niet tegenspreken. Wel zal ik in alle rust op dat moment mijn dochter aanleggen, waarna die met tevreden geluidjes ligt te drinken om het tegendeel te bewijzen. Dat dan weer wel…

verhaal-236-2.jpgIk lieg als ik zeg dat het allemaal vanzelf is gegaan, de borstvoeding, want dat ging het echt niet. Net zoals de bevalling niet vanzelf ging. Totaal tegen al mijn natuurlijke plannen in, werd ons kleine meisje via de keizersnee op de wereld gebracht. Het kón niet anders, dat wist ik ook wel, maar het ging zo tegen mijn gevoel in! Na de operatie moest ik even op de intensive care blijven. Gelukkig hadden we een geboorteplan en daarin stond dat als 't niet mogelijk was onze baby op mama's borst te leggen, dat papa haar bij zich zou krijgen. Het eerste uur heeft ze dus lekker bij papa gelegen en al smakkend met haar mondje gezocht naar de tepel. Achteraf is dit heel goed geweest want toen ik na een uur op de afdeling werd gebracht, begon ze meteen te drinken. Een overwinning!! En toen de nachtverpleegster zei dat er al melk in 't lakentje zat, was ik de koning te rijk!

verhaal-236-3.jpgOns meisje had bij mij gedronken, wat was ik trots! Helaas had ze toch een te laag gewicht en was ze wat zwak om al een volledige voeding binnen te krijgen. Een paar flinke teugen en dan viel ze weer in slaap. Al coachend waren mijn man en ik haar aan 't voeden. Ik streelde haar wangetje, mijn man kneep in d'r voetjes en handjes om haar te blijven stimuleren te drinken 'kom op meisje, nog een slokje, je kán het!' Had een ander het toen al opgegeven? Wellicht wel, maar mede omdat mijn bevalling in mijn ogen al 'mislukt' was, was er mij alles aan gelegen om de borstvoeding te laten lukken! Gelukkig beschikte het ziekenhuis dagelijks over een lactatiekundige die ons bij stond.

verhaal-236-4.jpgIk weet nog wel dat ik toen dacht aan die beelden van een voedende mama met een tevreden drinkend kindje aan de borst. Dat beeld stond nog ver van ons af, ons meisje hapte na een paar teugen in paniek om zich heen of viel in slaap. Waarna ik de verpleging moest bellen en het hele circus van aanleggen en stimuleren weer opnieuw begon. Op een bepaald punt moest er zelfs bijvoeding gegeven worden omdat haar suikerspiegel echt te laag werd. Ik vroeg om een kolf om zelf te kolven en zo kunstvoeding te voorkomen. Iedere druppel borstvoeding die ze binnen kreeg, was er eentje!!

Extreem misschien, maar opgeven stond niet in mijn woordenboek. Was het makkelijker geweest op dat moment over te gaan op kunstvoeding? Absoluut, en het had ook veel stress en onrust voorkómen in de eerste dagen en weken, dat moet ik toegeven. Maar het kon nog erger…. na een prachtige maar wel intensieve kraamperiode, kreeg ik met anderhalve week een fikse borstontsteking, als ik nog niet wist wat pijn was, dan wist ik het nu! Om de malaise compleet te maken, was ook de buikwond flink ontstoken en moest die opnieuw opengemaakt worden. Waar andere kraamvrouwen na een week toch alweer zelf kunnen lopen, lag ik na ruim twee weken nog steeds plat in bed. Kon amper zitten en totaal niet rechtop staan of lopen. Maar voeden kon ik inmiddels wel!!

verhaal-236-5.jpgOnze dochter dronk steeds beter en iedere ochtend zagen we een hoger getal staan op de weegschaal. Niks meer krampachtig alle druppels voeding in de gaten houden, maar met de dag kreeg ik meer vertrouwen dat dit ging lukken! Die wangetjes werden zienderogen dikker en waar d'r beentjes nog eerst luciferhoutjes waren in het door ons gekochte geboortepakje, werden het steeds meer echte babybeentjes! De kinderarts moest zelfs aan de assistente navragen of het gewicht wel klopte toen we op controle kwamen. Yes! We did it!

Ging het toen helemaal vanzelf… nee, ook nog niet. Het syndroom van Raynaud kwam om de hoek kijken met als gevolg ontzettend branderige pijn in m'n borsten na het voeden. Maar met goede tips en adviezen sloegen we ons ook hier doorheen en eindelijk, na een week of zes ging het wel vanzelf. Echt. Serieus. Helemaal vanzelf.

verhaal-236-6.jpgEn groeide ons meiske perfect op mijn voeding. Mijn melk, die inmiddels ook al in grote hoeveelheden in de vriezer lag 'voor als ik straks weer ging werken'. En ook nu kreeg ik van alle kanten goedbedoelde maar ongevraagde adviezen. 'Je gaat weer werken? Oh nou dan zal je wel stoppen met borstvoeding hé, da's ook beter joh, kom je eindelijk weer aan jezelf toe'.

verhaal-236-7.jpgDat gesleep met een kolf' vonden de meesten heel raar, alsof je met een volledige agrarische melkinstallatie de trein in moet?! Kom op joh, een mini-rugzakje op, op je werk twee keer kolven en dat is alles! Als je je kind daarmee zo lang mogelijk 'het beste' kan geven nou dan doe je dat toch? En nee… alle reclames van de kunstvoedingfabrikanten ten spijt… poedermelk is niet het beste voor je kind qua voedingswaarde. Ze groeien ervan, natuurlijk, maar het beste is het niet en als een moeder er bewust voor kiest, helemaal prima! Ik zal de laatste zijn die haar dan bedenkelijk aankijkt maar laat mij een andere keuze maken alsjeblieft en liefst zonder commentaar graag.

verhaal-236-8.jpgNa die eerste opstartweken begon een ander aspect van borstvoeding steeds meer zijn voordelen te vertonen. Dat borstvoeding zo'n grote troost-factor kan zijn, dat is iets dat ik me van tevoren niet zo had bedacht. Met regelmaat denk ik nu 'hoe doen andere moeders dat??' als mijn dochter een huil-momentje heeft en ik haar met drie slokken aan de borst stil krijg. Als ze niet 1-2-3 wil inslapen en dat al drinkend aan de borst in vijf minuten gepiept is. Als we aan het winkelen zijn en ze ineens na een half uur begint te mekkeren en na een paar slokjes weer vrolijk om zich heen kijkt. Als we in een café of restaurant zitten, we eigenlijk nog niet weg willen gaan maar ze wel aan haar etenstijd toe is. Hoe dóen anderen dat??? Zonder borst ben je dan toch nergens? Een fopspeen gebruik ik liever niet want vind 't echt zonde van zo'n mooi babygezichtje als er een stuk plastic voor zit en haar laten huilen druist al helemáál tegen mijn gevoel in.

verhaal-236-9.jpgNee… dan is borstvoeding toch wel heel handig. 'k Was laatst bij kennissen waarvan de baby onafgebroken aan 't huilen was. Maar het was nog geen 'tijd' om te eten en dus moest het mannetje wachten. Wachten…!? Wachten op je eten terwijl je nú honger hebt? Dat moesten ze mij eens aandoen zeg. 'Nog een half uurtje wachten schat en dan krijg je je flesje'... Oh ja, een fles. Ja dat kan je inderdaad niet ongelimiteerd geven als troost want dan kan je je kind beter gelijk al opgeven voor het programma 'Obese'.

Kwam laatst een oud klasgenootje tegen in de stad. Of we ergens op een terrasje lekker in de zon konden gaan zitten. 'Nee, dat kon niet' zei ze 'want haar kindje moest over drie kwartier drinken en ze had geen voeding bij zich'. Tsja…

Nee… dit is verreweg de beste investering geweest in mijn leven tot nu toe, absoluut en ik hoop dat we er als gezin nog héél lang van mogen genieten!

Hanneke

verhaal-235-4.jpgKolven... tot vijf maanden geleden had ik er nog nooit van gehoord. Tijdens de zwangerschap heb ik me, stom genoeg, ook helemaal niet verdiept in borstvoeding. Nee, borstvoeding was immers zo natuurlijk, dat zou ik wel even doen.

En daar was hij dan opeens, hoewel je niet echt van 'opeens' kunt spreken bij een geplande inleiding. De bevalling, die ik zo netjes had voorbereid op papier, verliep al niet zoals ik hem had gehoopt. Verdoofd door de medicijnen en hyper door de adrenaline maakte dat op dat moment verder ook niet uit. Hij was er, na 29 uur! Onze kleine reus. Helemaal perfect. Ja, hij kreunde wel en zijn bloedsuikerspiegel was te laag dus 'daar moest even wat kunstvoeding in'. Maar wist ik veel. Eerste kindje, overweldigende emoties en alle vertrouwen in de kunde van de doktoren. Pas later, veel later, realiseerde ik me dat ik meer op mijn strepen had moeten staan. In mijn zo zorgvuldig voorbereide bevallingsplan stond wel dat ik mijn kindje meteen op mijn huid wilde hebben, zoekend naar de borst. Maar tussen theorie en praktijk zat duidelijk een heel verschil.

verhaal-235-1.jpgDus welkom lief zoontje. Mijn leven stond op zijn kop! De liefde die ik voor mijn kindje voelde, was onbeschrijfelijk. Die eerste nacht heb ik alleen maar naar hem gekeken, vol trots. De verpleegster kwam kijken of het aanleggen wel lukte en ik antwoordde met een volmondig 'ja!'. Het deed wel pijn, maar dat was vast normaal. De verpleegster keek even mee en beaamde dat het in het begin onprettig aan kan voelen. Op dag twee had ik kloven maar we mochten naar huis en dat was veel belangrijker! Helaas werd de pijn thuis steeds erger en daarbovenop verloor onze zoon ook steeds meer gewicht. De kraamverzorgster stelde voor om kunstvoeding te geven en daar hebben we mee ingestemd, bang dat ons kindje anders teveel lichaamsgewicht zou verliezen. Ondertussen probeerde ik nog steeds aan te leggen maar het deed pijn en (erger nog) mijn zoontje raakte helemaal in paniek zodra hij de borst zag. Zoveel weerstand in dat kleine lijfje – ik moest er van huilen. Hoewel de kraamverzorgster zei dat kunstvoeding 'ook goed' is (later vertelde ze me dat zij ook moeite had gehad met borstvoeding en na drie dagen was overgestapt op kunstvoeding), wilde ik toch een lactatiekundige laten komen. Op dag vier was ze er, ik had gehoopt op de ultieme tip, genezing, een wonder. Ze wierp een blik op onze kleine man en zei dat we maar beter konden stoppen met het proberen aan te leggen. Rust was wat hij nodig had.

verhaal-235-2.jpgEnter kolfapparaat! Een bakbeest vond ik het: wat een lawaai en wat een raar gezicht zo. Ik kolfde en kolfde maar mijn schamele opbrengst was niet opgewassen tegen de behoefte van onze kleine reus. Hij dronk de flesjes gulzig leeg en meldde zich heel snel voor een volgende voeding. Dus die verdraaide kunstvoeding speelde nog steeds een veel te grote rol. Borstcompressie, clusterkolven, warmtepads, Domperidon, borstvoedingsthee. Ik heb echt van alles geprobeerd. Er waren dagen dat ik 80% gekolfde melk gaf en 20% kunstvoeding maar er waren ook dagen dat de verhouding bijna omgekeerd was. Op die dagen kon ik gelukkig wel rekenen op de steun van mijn partner en die van een lieve vriendin. Heel langzaam aan ging het kolven steeds beter, de productie steeg en op de kassabonnen van de lokale supermarkt stond steeds minder vaak de naam van die grote kunstvoedingsfabrikant. Wat voelde dit goed! Ik was terechtgekomen in een mooi ritme en het kolven was bijna een soort van meditatiemomentje geworden. Me-time. Op het ritme van het apparaat dwaalden mijn gedachten af en terwijl ik voor de volgende voeding aan het kolven was, gaf mijn man vaak de opbrengst van de vorige kolfbeurt. Teamwork!

verhaal-235-6.jpgPas toen onze kleine man drie maanden oud was, durfde ik het aan weer langzaam te beginnen met aanleggen. Maar wat een pijn! Ik huilde, beet op mijn lippen en schreeuwde zelfs wel eens, dit kon niet normaal zijn. Spruw? Een verkeerde aanlegtechniek? Er volgde opnieuw een consult met een lactatiekundige, een afspraak met een vroedvrouw, bezoek aan de huisarts en een telefoongesprek met LLL. Met uitzondering van de huisarts ('stop er toch gewoon mee') was iedereen begripvol maar een oplossing was er niet. Inmiddels kreeg ik ook uit mijn omgeving steeds meer signalen dat ik beter kon stoppen. Bij het consultatiebureau zeiden ze dat ik 'er aan onder door zou gaan' en ook een aantal vriendinnen probeerden mij al dan niet subtiel te overtuigen om over te stappen op kunstvoeding. Maar hoe meer ik het gevoel had tegengewerkt te worden, hoe meer ik vastbesloten was om dit te doen slagen.

verhaal-235-5.jpgInmiddels is meneertje bijna vijf maanden en gaat het aanleggen steeds beter. Maar helemaal stoppen met kolven durf ik niet. Het is zo'n routine geworden en die kleine kolf zit gewoon standaard in mijn tas als ik op pad ga. Kolven bij familie, vrienden, in een restaurant, bij de Floriade, in de Efteling. Ik vind het allemaal best.
Sinds ongeveer zes weken krijgt onze zoon ook alleen nog maar moedermelk. Mijn productie is prima, zonder hulpmiddelen kolf ik dagelijks genoeg en staat er zelfs al een zeer bescheiden voorraad in de diepvries. Elke ochtend bij het ontwaken bied ik de borst aan en ook als mijn zoontje gaat slapen, drinkt hij live bij me. Vaak drinkt hij ook overdag een paar slokjes. Soms doet het nog pijn en waar dat dan aan ligt, weet ik eigenlijk nog steeds niet. In principe zou ik best voorzichtig kunnen overschakelen naar full-time live drinken. Is het onzekerheid? Angst om de huidige routine te doorbreken? Bang dat de pijn weer terugkomt? Ik weet het niet, dat kolven is gewoon een beetje bij me gaan horen, denk ik.

Wendy

PS: Zoonlief is inmiddels bijna acht maanden, eet vast voedsel en drinkt ook moedermelk. Het gaat goed!

verhaal-238.jpgMijn zoontje was laatst erg onrustig en om 1 uur 's nachts kwam hij weer voor een voeding.
Het volgende rijm kwam bij mij op:

Ik kijk naar je,
in het vroege uurtje van de nacht.
Je wordt rustig in mijn armen,
sluit je ogen en je lacht.

Mijn nachten blijven kort,
je komt nog best wel vaak.
Voor wat slokjes uit mijn borst,
maar lieverd ik doe het graag.

Je zucht tevreden en laat los,
dan verschijnt daar weer die lach.
Alsof je zeggen wilt:
Bedankt mam, dat ik zo laat nog bij jou drinken mag!

Loraine

verhaal-234-1.jpgNoah werd geboren op 21 april om 11.02, na een lange bevalling. Ik heb pethadine gekregen en weeën opwekkers, waardoor ik ging spugen, veel pijn had en uiteindelijk helemaal van de wereld raakte.
Ik wilde graag rustig thuis bevallen, op een zo natuurlijk mogelijke manier. Maar ik had me ook ingesteld op een ziekenhuis bezoek, zodat ik niet teleurgesteld zou zijn. Uiteindelijk werd ik door de persweeën weer 'wakker' en heb ik Noah helemaal zelf ter wereld gebracht, wat was ik trots!

Voor alle moeders die worstelen met de borstvoeding: ook al gaat de start niet makkelijk, ook al duurt het weken, geef niet op als je graag borstvoeding wil geven want het kan gewoon nog helemaal goed komen!

Al van jongs af aan wist ik dat ik ooit graag kinderen zou willen. En dat ik die borstvoeding wilde geven. In de puberteit kreeg ik nogal grote borsten. Ik ben niet mager dus het was niet heel erg uit verhouding, maar cup maat 75 G/H was vrij lastig te krijgen… Bovendien kreeg ik last van mijn rug. Een borstverkleining zei de huisarts. Maar ze konden me niet garanderen dat ik dan ooit nog borstvoeding zou kunnen geven, dus deed ik het niet. Want ik wilde dat in elk geval niet op het spel zetten, als ik dan kinderen kreeg, wilde ik ze ook moedermelk kunnen geven!

verhaal-234-2.jpgMaar Noah wilde niet aan de borst. Ik had me er goed in verdiept, boeken gekocht, we hadden een informatieavond bezocht. Ik hoorde steeds vaker om mij heen dat borstvoeding 'niet lukte' en dat risico wilde ik beperken. Ik had helemaal in mijn hoofd hoe het zou gaan, had filmpjes gezien van kindjes die zo mooi zelf op zoek gaan naar de borst, het in een bevallingsplan geschreven want dat wilde ik ook!
Maar Noah deed dat niet. Hij was veel te suf van de bevalling, en ik ook… De verpleging in het ziekenhuis kwam dus direct met een tepelhoedje aan. Ik zei resoluut dat ik dat niet wilde, ik wilde het eerst gewoon op de natuurlijke manier een kans geven. Toch begin je meteen te twijfelen als het niet lukt. Net bevallen, zo ongeveer 72 uur wakker geweest, was ik niet in opperste concentratie en liet ik het allemaal 'een beetje gebeuren'. Dus hup, Noah werd aan de borst geduwd. Tepel erin gevouwen, nee, hij wilde niet. Ik had ingetrokken tepels werd gezegd, en er moest nu wel iets gebeuren want hij moest toch echt drinken voor ik het ziekenhuis uit mocht! En ik was net zo blij dat ik voor elkaar had gekregen dat we, tegen het advies in, naar huis mochten!

Ik voelde een lichte paniek. Ik vroeg of de lactatiekundige kon komen, daar had ik de informatieavond van gevolgd, zij zou wel raad weten. Ze werkte voor het ziekenhuis, was zij niet in de buurt? Helaas, niet op zaterdag. Gelukkig was mijn eigen verloskundige inmiddels met de volgende bevalling in het ziekenhuis bezig, en zij kwam even kijken. Zij stuurde iedereen de kamer uit behalve mijn man Maarten, en gaf me weer wat vertrouwen. Maarten probeerde mijn tepel wat naar buiten te zuigen, maar ook dit was zonder succes. Gelukkig kreeg mijn verloskundige met de hand wat colostrum uit mijn borst, en gaf dat aan Noah op een lepeltje. Het was niet veel, maar later begreep ik dat ze verpleging had verteld dat hij genoeg gedronken had. Hulde voor haar, Noah had wat binnen, ik wist dat er wat in mijn borsten zat en we mochten om 16 uur naar huis! Om 15.30 zat ik klaar, ik was het ziekenhuis zat. Ik wilde rustig naar huis, op mijn eigen manier met Noah kennis maken en hem rustig de borst aanbieden.

Om 17 uur waren we goed en wel thuis, en om 19 uur zou de kraamzorg komen. Ik had er toen wel weer vertrouwen in. Ik wist dat Noah niet meteen grote hoeveelheden nodig had, dat de colostrum heel voedzaam was en dat slapen (want dat deed hij) ook belangrijk was. Ik at wat, voelde me stukken beter en was super gelukkig met ons kleine mannetje!
De kraamzorg arriveerde. Eigenlijk had ik er meteen geen goed gevoel bij. Ik wilde gewoon niet de hele tijd iemand die zich er mee bemoeide. Maar ik vond dat ik niet al te eigenwijs mocht zijn, ze was er ook om me te helpen. Ze vertelde heel blij dat ze nooit op gaf met borstvoeding, en dat ze Noah die avond 'wel eens even aan de borst zou krijgen'. Hij werd er tegenaan geduwd, huilde, wilde niet. Ik wist dat dit niet de manier was, maar wist het op dat moment even niet te zeggen. Misschien had ze toch gelijk? Ze was zo overtuigd, misschien had ik het wel fout? Ik moest van haar toch een tepelhoedje proberen, en meteen gaan kolven. Mijn moeder is om 22 uur 's avonds nog naar het ziekenhuis terug gegaan om tepelhoedjes te halen en een kolf te huren. Maar het stond me allemaal zo tegen en ik was zo gespannen, dat kolven werd helemaal niks.

verhaal-234-3.jpgOndertussen probeerde ik wel met de hand te kolven, dat ging redelijk en elke druppel die er uit kwam verdween op een lepeltje in Noah. Zondag kwam de kraamzorg vroeg. Ze maakte zich zorgen. Noah was wat suf, hij dronk nog steeds niet, en begon geel te zien. Hij werd weer aan de borst gedrukt, huilde hard en tegen de middag begon hij al te huilen als hij bij de borst in de buurt kwam. Ze wilde dat ik ging bijvoeren. Maar dat wilde ik absoluut niet! Het was zondag, dat zou betekenen dat ik niet eens biologische voeding zou kunnen halen. Mijn verloskundige kwam voor controle. Zij durfde het wel aan om nog een dag te wachten met bijvoeren. Gelukkig, de druk was er af, ik ontspande. Maar Noah begon ondertussen nog geler te zien, en 's avonds raakte was ik zo van slag door het feit dat ik mijn kind geen eten kon geven, wat hij duidelijk wel nodig had.
De kraamzorg had een sonde mee en Noah dronk uiteindelijk via de vingersonde wat kunst-bijvoeding. Je zag dat hij er van opknapte, en ik weet nog heel goed dat ik in de badkamer stond en dacht; nu snap ik mensen die 'opgeven' en overgaan op de fles. Waarom ga ik niet gewoon de fles geven? Het voelde zo goed om hem eten te kunnen geven. Maar ik wist dat ik dat diep van binnen niet wilde en dus moest volhouden.

Maandag ochtend om 8 uur belde ik direct Erica, de lactatiekundige. Zij kon de volgende dag komen. Ik vertelde haar aan de telefoon dat het kolven niet lukte, ze zei dat dit normaal was met colostrum. Stop er maar mee met kolven, en blijf Noah de borst aanbieden. Veel huid op huid contact, bij me laten slapen, maar dat deed ik al. Maandag nacht probeerde ik het weer. Rustig, Noah naast me in bed, met een tepelhoedje. Hij dronk!!! Ik was zo gelukkig. Ik ben de hele nacht alleen maar bezig geweest met voeden. Maar dat kon me niet schelen, ik dacht het is opgelost, ik ben er. Vol trots vertelde ik het de kraamverzorgster de volgende ochtend. Maar Noah was erg veel afgevallen constateerde ze, en hij was nog geler. Ze belde de verloskundige, want ze wilde het bilirubine gehalte laten prikken. Inmiddels kwam Erica. Ook zij probeerde Noah aan te leggen, zonder succes. Hij dronk niet goed met het tepelhoedje, en zonder lukte helemaal niet. Ze pakte de kolf. Alleen al door haar aanwezigheid, ontspande ik kennelijk, want er kwam meteen 90 cc uit! Heerlijk, om Noah eindelijk echt wat borstvoeding te kunnen geven. Maar Erica vond dat hij met de sonde ook nog te langzaam dronk, dus adviseerde ze toch een flesje te geven. Hij dronk de 90 cc zowat in een keer op, honger! Het nieuwe plan; kolven om de productie op gang te brengen, zoveel mogelijk aanleggen, huid op huid contact etc. en een tepelhoedje kopen, maat M. Een lastige periode van kolven, aanleggen zonder succes, af en toe drinken met het tepelhoedje maar nog heel veel moeten bijvoeren brak aan. Soms had ik niet genoeg (met name 's nachts) en moest ik kunstvoeding bijgeven. Met pijn in mijn hart en vaak ook tranen, maar ik wist ook dat ik er niet te veel over in moest zitten, stress deed mijn productie enorm kelderen. Ik merkte dat als Noah gedronken had, de kolfsessie daarna veel meer opleverde. Maar hij werd inmiddels al woest bij het ruiken van de borst, dus soms lukte het me hele dagen niet hem überhaupt aan te leggen.

verhaal-234-4.jpgDe tijd ging voorbij, ik vond een beetje een ritme en begon langzaam te overwegen om te stoppen met aanleggen en gewoon te blijven kolven en de fles te geven. Erica kwam nog een aantal keer langs, we belden nog een paar keer maar ook zij kon mij niet echt verder helpen. Ik heb twee keer geprobeerd te stoppen met de fles, en Noah 12 uur lang aangelegd wanneer hij maar wilde, in de hoop dat hij zou snappen dat hij het met de borst moest doen. De eerste uren gingen dan goed, maar naarmate de dag vorderde kwam hij steeds vaker tot hij alleen nog maar bij me lag te drinken/slapen/drinken/slapen. Hij kreeg gewoon niet genoeg binnen.

Er waren dagen dat ik het helemaal niet meer zag zitten, me ontzettend afgewezen voelde doordat Noah niet bij me wilde drinken en jaloers was op vriendinnen waarbij het wel gewoon lukte. Maar langzaam maar zeker voelde ik me wat zekerder worden als moeder en ging ik meer signalen herkennen, en er vielen dingen op. Hierdoor kon ik gerichter gaan zoeken (met name op internet) wat er nou precies was. Op een dag was ik het zo zat, het moest me gewoon lukken, dat ik besloot alles wat ik kon vinden te proberen en te bestellen. Ik kreeg vaak wat witte tepels, hierover vond ik een reactie van een lactatiekundige op een site dat het wel eens zou kunnen komen door een te klein tepelhoedje. Daarnaast vond ik een stuk over zuigverwarring. Die twee verhalen waren heel herkenbaar, dus heb ik direct Erica gemaild. Erica mailde terug dat ik bij haar in het ziekenhuis een tepelhoedje maat L kon komen halen en een speciale fles. Ze wist niet of het zou helpen maar ik kon het altijd proberen.

In het stuk over zuigverwarring van LLL las ik over slapend aanleggen, aanmoedigen en veel zeggen dat hij het goed doet. Dus de eerste keer met het nieuwe tepelhoedje heb ik Noah aangelegd toen hij de eerste tekenen van wakker worden vertoonde en gaf ik eindeloos veel complimentjes over hoe goed hij het deed. Wow! Wat een verschil. Noah dronk en zo goed had hij nog nooit gedronken! Knelde het tepelhoedje mijn tepel dan gewoon af? Was dat het hele euvel? Na een tijdje dronk Noah alle voedingen uit de borst. Met een tepelhoedje, dat wel, maar het ging. Een vriendin had haar dochter negen maanden lang gevoed met tepelhoedje dus daar legde ik me gewoon meteen bij neer.

verhaal-234-5.jpgDe twee weken die volgden waren wennen, maar heerlijk omdat ik niet meer hoefde te kolven. Toch kwam Noah niet echt lekker in een drink ritme. Hij kwam heel vaak, sliep kort en af en toe was het drinken nog steeds strijd. Met name als ik hem zonder tepelhoedje probeerde aan te leggen was het huilen, maar als hij dan goed hapte dronk hij wel beter. Na twee weken besloot ik dat ik het tepelhoedje kwijt wilde, ik bleef het idee houden dat hij daarmee niet goed genoeg dronk. Ik probeerde weer dezelfde truc, slapend aanleggen en heel veel bevestigen en complimentjes geven en dat werkte. Na twee dagen dronk meneer zonder tepelhoedje! Wat was ik trots op hem. Ik had er een week voor uit getrokken, maar na twee dagen was het gewoon gelukt. Maar helemaal waren we er nog niet. Doordat Noah nu goed kon drinken, schoot mijn productie omhoog. Door de overproductie stroomde de melk veel te snel, wat het drinken voor Noah weer moeilijk maakte. De kolf werd weer uit de kast gehaald en met 24 uur blokvoeden verminderde mijn productie weer iets. Inmiddels was Noah 11 weken, en eindelijk konden we genieten van het voeden. Het was allemaal nog heel kwetsbaar en gevoelig, en ik moest er echt de tijd voor nemen, maar ik had er alles voor over om het succes vast te houden.

Pas nu Noah ruim vier maanden is, komen we echt in een ritme. Ik kan weer dingen doen, als Noah slaapt heb ik even tijd voor mezelf, mijn man en het huishouden. Werken doe ik nog niet, ik wil binnenkort wel gaan beginnen als gastouder. We redden het financieel net, maar ik kan mijn kleine hummeltje gewoon niet weg brengen. Vier maanden heb ik van voeding tot voeding geleefd, was ik alleen maar bezig met Noah en het oplossen van 'problemen', nu ontspan ik pas echt en geniet ik enorm van het geven van borstvoeding. Het is zo bijzonder, en als ik naar mijn mannetje kijk terwijl hij drinkt weet ik dat het elke minuut van het 'worstelen' waard is geweest.
Zonder mijn man was dit nooit gelukt. Hij heeft geen moment getwijfeld aan mij en accepteerde dat ik niets anders deed dan met Noah bezig zijn. Hij hielp me waar hij kon en steunde me, deed veel in huis naast zijn drukke baan en verbouwing en bovenal gaf hij eindeloos flesjes aan Noah, hielp mij bij het kolven en nam mijn huilbuien voor lief. Ook zonder mijn moeder, Erica en verloskundige Barbara was het heel anders gelopen, ik wil hen dan ook heel graag bedanken! Ik hoop Noah nog heel lang te kunnen voeden.

verhaal-233-1.jpgWanneer je een kindje krijgt weet je dat er periode aankomt waarin je minder slaapt dan anders omdat een pasgeboren baby ook 's nachts zorg nodig heeft. Je bent heel gelukkig wanneer je na een maand of drie merkt dat de nachten langer worden. Onze zoon begon tijdens de Olympische Spelen in Beijing door te slapen. Zag ik in het begin van de spelen nog live hoe onze zwemmers goud wonnen, aan het einde miste ik een hoop omdat we nog heerlijk sliepen in de vroege uurtjes waarop in China van alles gebeurde. Willem is een goede slaper gebleken, wat een luxe.

verhaal-230-1.jpgDe WHO (World Health Organisation) adviseert om twee jaar borstvoeding te geven omdat dit gedurende de eerste twee jaar (vanaf zes maanden met vast eten ernaast) de beste voeding is voor een baby/peuter. Ik weet dat kinderen met de fles ook groot worden en ik vind persoonlijk dan ook dat het iemands eigen keuze moet zijn. En als hulpverlener doet mijn mening er ook niet toe.
Zelf wilde ik ook geen twee jaar borstvoeding geven, dat vond zelfs ik te lang. Ik gaf zestien maanden borstvoeding. Gek werd ik ervan dat er bij verjaardagvisite telkens weer gevraagd werd wanneer ik ging stoppen. Ik kreeg vaak de reactie; 'Geef je nog steeds borstvoeding, is dat niet erg lang'. Nee het advies is twee jaar.

De mensen die hun kind de fles -met kunstvoeding- geven, pleiten om keuzevrijheid 'het is toch een keuze'. Ja dat is ook zo, maar waarom moest ik mezelf dan ook zo vaak verdedigen dat ik na zes maanden 'nog steeds' de borst gaf? Mensen die vóór borstvoeding zijn moeten respect en begrip hebben voor mensen die besluiten kunstvoeding te geven aan hun kind. Andersom is het een heel ander verhaal... Als (lang)voedende moeder moet je jezelf steeds maar verdedigen en heerst er zoveel onbegrip. Maar o wee als jij als borstvoedende moeder iets zegt over iemand die zijn kind kunstvoeding geeft.

De borst is ook zoveel meer dan alleen voeding. Voor mij, een studerende moeder die haar kind vijf dagen in de week naar de opvang bracht, was het iets wat mij onderscheidde van de oppasmoeder. Alleen ik kon mijn kindje borstvoeding geven, alleen ik kon voor haar kolven. Die intieme momenten dat ik mijn dochter aan de borst had, waren zo mooi! Ik had zelf ook niet verwacht dat ik zolang zou blijven voeden! Uiteindelijk gaf mijn dochter er met zestien maanden zelf de brui aan, ze wilde niet meer en daar was de kous mee af.

verhaal-230-2.jpgIk kijk met een goed gevoel terug op de borstvoedingsperiode. Soms zelfs met een klein beetje gemis. Het heeft af en toe echt wel wat inzet en motivatie nodig gehad. Ik zie mezelf nog kolven tijdens mijn stages, tussen de bevallingen door, in een lege verloskamer (ik studeer namelijk verloskunde en werk daarnaast in de kraamzorg). Soms stond ik een bevalling te doen, terwijl ik eigenlijk moest kolven. Kwam het kind ter wereld, begon het te huilen en schoot ook mijn melk toe. Zo heb ik leuke herinneringen aan mijn borstvoedingsperiode.

Over de norm gesproken. Ik zie redelijk wat gezinnen. Wat ik me weleens afvraag is of ik nou zoveel anders ben dan de rest of dat ik de norm ontgroeid ben?
Als ik om me heen kijk en mezelf vergelijk met leeftijdsgenoten zie ik veel verschillen. Tegenwoordig is de norm om aan gezinsplanning te doen.
Je gaat eerst een tijd samenwonen, dan ga je een keer verloven. Na een jaar van voorbereiding op het huwelijk, waarbij je alles tot in de kleinste details plant, ga je trouwen. Je huwelijksdag moet jouw moment zijn als bruidspaar, waarin alles tot in de kleinste detail gaat zoals jij dat wilt.

verhaal-230-3.jpgNa deze 'mooiste dag van je leven', ga je eerst van het leven genieten. Je studie moet afgemaakt zijn, je moet de wereld gezien hebben, carrière gemaakt hebben. En dan... dan ga je nadenken over kinderen. Je kinderwens is dan heel groot en je weet als vrouw precies wanneer je gepland aan kinderen begint. Ook de zwangerschap zou dan euforie moeten zijn. Alles moet een roze wolk zijn. Totdat vrouwen last krijgen van klachten, elk klein dingetje valt dan tegen. Over de kraamtijd precies hetzelfde. Vrouwen plannen alles zo erg in detail denk ik, dat zij zich de gehele kraamtijd van dag tot dag in hun hoofd voorgesteld hebben. Ze willen graag
borstvoeding gaan geven, maar als het tegen zit...
Tja dat kan niet hè?!

Mensen starten de borstvoedingsperiode na de bevalling met de gedachte; 'Ik ga proberen borstvoeding te geven'. Ik zeg dan altijd 'proberen? Nee je gaat het gewoon doen!'. Met proberen suggereer je dat er een kans is van mislukken. Niet de goede gedachte om mee te beginnen, denk ik persoonlijk. Want wat doe je dan als er iets tegen zit en er de welbekende opstartproblemen zich aandienen?

verhaal-230-4.jpgMen spreekt over het algemeen niet over tepelkloven, om de twee uur kolven omdat de melkproductie soms niet goed op gang komt, pijn, stuwing, een kind die soms niet gelijk doorheeft hoe het aan de borst moet drinken.
Ik ken namelijk bijna geen kraambed waarin alles in één keer goed gaat en ben verbaasd als het wel zo is. Als je dan zegt: 'ik heb het geprobeerd...', de volgende stap is dan overstappen op de fles. Zo zonde! Want wat mensen vaak niet weten is dat die opstartproblemen met de goede professionele hulp (zoals bijvoorbeeld een lactatiekundige, verloskundige, kraamhulp etc.) vaak van korte duur zijn (hoogstens een paar dagen tot een week) en als ze daar doorheen zijn, ze die borstvoedingsperiode ingaan die ze van te voren voor ogen hadden.
En natuurlijk is het waar, er zijn mensen die te weinig melk produceren of waarbij de borstvoeding echt niet lukt. Ik denk alleen dat je dit pas kan zeggen, als je alles geprobeerd hebt en de professional tegen je zegt dat het echt niet gaat lukken. Ik heb dan ook echt respect voor die moeders die alles en alles proberen en die dan de moeilijke beslissing moeten maken om te stoppen met de borstvoeding.

Als moeder wordt er zoveel op je ingepraat. Iedereen heeft overal een mening over en zegt wat anders, zelfs als ze zelf nog geen kinderen hebben. In het begin ben je nog erg onzeker door de hormonen in je kraambed. Mensen zeggen al snel tegen je bij problemen met borstvoeding: 'Stop er nou maar mee, wat doe je jezelf aan? Met de fles worden ze ook groot'. Ik heb wel gemerkt dat je als moeder soms wel sterk in je schoenen moet staan en gemotiveerd moet zijn om je moederhart te volgen.

Mijn advies: Volg je hart, ook al moet je jezelf verdedigen. Weet dat je niet de enige bent met opstartproblemen of die haar kind langdurig borstvoeding geeft!

Louise

verhaal-231-1.jpgGraag wil ik mijn ervaring delen over hoe het is om een drukke en uitdagende baan te combineren met borstvoeding. Ik ben namelijk aan een nieuwe baan als vestigingsmanager in de kinderopvang begonnen toen mijn zoontje negen weken was en werk 36 uur per week in vier dagen en gaf hem tot zes maanden volledig borstvoeding. Vanaf toen is zijn menu uitgebreid met stukjes meloen, avocado, tomaat en broccoli en krijgt hij daarnaast niets anders dan moedermelk. Jason is inmiddels 8,5 maand!

verhaal-231-2.jpgDoor mijn werk in de kinderopvang zie ik hoe weinig vrouwen borstvoeding blijven geven als zij weer gaan werken. Ook krijg ik vaak de reactie dat mensen het 'knap' vinden dat ik het 'volhoud' en dat ik vast moe moet zijn door het geven van borstvoeding. Mijn ervaring is juist dat het geven van borstvoeding makkelijk is, me energie geeft, en zo veel meer biedt dan alleen voeding. We kunnen echt even re-connecten als ik thuis kom en de tijd die we overdag niet samen waren weer inhalen.

Borstvoeding geven was voor mij een bewuste keuze. Om mij heen hoorde ik moeders vaak zeggen dat ze borstvoeding wilden geven 'als het zou lukken'. Uit een soort sociaal gewenste bescheidenheid zei ik ook dat ik voor borstvoeding ging 'als het zou lukken', maar diep van binnen had ik er alle vertrouwen in. Daarnaast lagen er twee visitekaartjes van lactatiekundigen op mijn nachtkastje, dat zou wel goedkomen.

verhaal-231-3.jpgJason is geboren in februari 2012, een kerngezonde jongen die vanaf het eerste uur genoot van mama's borst en dat tot op de dag van vandaag is blijven doen. Mama ook trouwens (dat genieten dan). Wat stuwing op de derde dag, verder hebben we geen problemen ervaren. Ik nam de tijd voor de voedingen, we waren er relaxed onder en genoten vooral. Vier weken na de bevalling ben ik gaan solliciteren op een nieuwe baan en vanaf dat moment zijn we ook gaan oefenen met kolven en melk geven uit een flesje. Jason snapte dit meteen en hij leek het ook wel gezellig te vinden om melk van papa te krijgen! Papa vond het in elk geval heerlijk om te doen. Door de sollicitatiegesprekken was ik al af en toe een dag(deel) van huis, zo konden we allemaal wennen aan het van elkaar gescheiden zijn, het kolven en drinken (geven) uit de fles.

verhaal-231-4.jpgInmiddels hadden we ook besloten om Jason niet naar een kinderdagverblijf te brengen, maar te kiezen voor een gastouder aan huis. Onze buurvrouw die we al goed kenden, heeft zich opgeleid tot gastouder en zou voor hem gaan zorgen. Jason was nog klein toen ik ging werken, maar toch verliep alles soepel. Doordat we al geoefend hadden met af en toe niet bij elkaar zijn en drinken uit de fles, en ook al hadden geoefend met de oppas, kon ik mij vanaf dag één richten op mijn werk en had ik eigenlijk weinig moeite om m'n kleintje thuis te laten.

In mijn verlofperiode heb ik regelmatig gekolfd om een voorraadje op te bouwen. Omdat ik werkdagen van negen uur maak en reistijd heb, kolf ik drie keer per dag. Gelukkig krijg ik hier alle vrijheid in van mijn werkgever. Wat het ook makkelijk maakt, is dat ik flexibiliteit krijg in mijn werktijden en ik kan zelf mijn afspraken inplannen. Hierdoor kan ik mijn kolftijden zelf inplannen. Ik moet er wel eerlijk bij zeggen dat ik mezelf er soms echt toe moet zetten. Nog één mailtje en dan ga ik. Dan gaat de telefoon, er komt een iemand nog iets vragen en dan je een uur verder. Ik moet dus echt goed in de gaten houden dat ik elke drie uur ga kolven. Maar los daarvan gaat het prima.

verhaal-231-5.jpgIn juli had ik twee weken vrij. Eén week ben ik met Jason op vakantie geweest naar Bulgarije. Hij was op de dag van vertrek precies vijf maanden. Het was daar ruim 35 graden en hij dronk dan ook lekker vaak. Heerlijk om weer even een week helemaal bij elkaar te zijn. Terug in Nederland had ik nog een weekje vrij. Mijn productie was door de vakantieweek enorm geworden. Hier heb ik dankbaar gebruik van gemaakt door elke dag twee keer te kolven naast de voedingen. De voorraad, die voor mijn vakantie nog slechts één bekertje van 180ml was, heb ik kunnen aanvullen tot ruim twee liter!

Afgelopen september ben ik door persoonlijke omstandigheden 3,5 week thuis geweest. Deze periode heb ik Jason alleen maar live gevoed en niet gekolfd. Toen ik weer ging werken, weigerde hij ineens de fles. We hebben van alles geprobeerd, maar zodra hij merkt dat er melk in zit, hoeft 'ie het niet. Hij eet nu overdag wat meer vaste voeding en haalt alles dan in als ik thuis kom, en 's nachts is hij meer gaand drinken. Ik kolf nog wel twee á drie keer overdag en houd daar dus veel van over. Sinds een aantal maanden kolf ik voor de moedermelkbank van de VU. Sinds Jason de fles is gaan weigeren, kolf ik dus gigantisch veel voor het onderzoek van de VU, soms bijna twee liter per week!
Regelmatig krijg ik de vraag hoe ik de combinatie van een drukke baan met de zorg voor een baby aanpak en veel mensen vinden het 'knap' dat ik de borstvoeding zo lang volhoud. Ook heb ik al een paar keer gehoord dat ik 'best mag stoppen' met borstvoeding; na drie maanden heb je tenslotte wel de belangrijkste antistoffen meegegeven. Dit gaat voor mij volledig voorbij aan de reden waarom ik borstvoeding geef. Het is namelijk de beste voedingsbron voor mijn baby, maar het draagt ook bij aan een veilige hechting tussen mij als (werkende) moeder en m'n kind. We hebben veel lichamelijk contact, delen intieme momenten. Als hij naast me ligt en met een wijd open mond schaterlachend naar me toe rolt om te komen drinken, ben ik de gelukkigste moeder op aarde. De tevreden blik waarmee hij na het drinken loslaat en met z'n wang op m'n borst in slaap valt, is onbeschrijflijk mooi.

verhaal-231-6.jpgOm toch antwoord te geven op de vraag hoe ik de combi werk en gezin 'volhoud', kan ik zeggen dat voor mij het geven van borstvoeding, samen slapen en dragen van groot belang is. Ik geloof dat het fysieke contact dat we hierdoor dag en nacht hebben, onmisbaar is voor een veilige hechting en dat we het daardoor aankunnen om vier dagen van elkaar gescheiden te zijn. Als ik thuis ben, zit Jason vaak in de drager op mijn rug op of buik, mijn vriend zit altijd te studeren met Jason op zijn schoot of buik/rug en ook de oppas draagt hem veel. 's Nachts slapen we met z'n drieën in bed, lekker tegen elkaar aan. Ik krijg vaak de vraag (zelfs bij het consultatiebureau!) of 'Jason al doorslaapt'.

verhaal-231-7.jpgNee, Jason slaapt niet door en daar ben ik blij om! Hij drinkt nog meerdere keren per nacht, zo vaak als hij wil. We worden hier beide nauwelijks wakker van; ik kan je 's ochtends niet vertellen hoe vaak en hoe laat hij gedronken heeft. Alleen dat er een tevreden mannetje naast me ligt te slapen die naar me toe rolt en z'n armpjes naar me uitstrekt als ik te ver bij hem vandaan ga liggen. Hij groeit er goed van; hij weegt al ruim tien kilo terwijl acht maanden is. Nog nooit ziek geweest en is met vier weken gaan lachen en daar niet meer mee opgehouden!

Uiteindelijk maakt iedereen zijn eigen keuzes, ook in of je wel of niet doorgaat met de borstvoeding als je gaat werken. Ik hoop dat ik in elk geval wat inspiratie heb kunnen geven door te vertellen hoe het bij ons gaat en dat het voor mij prima werkt om zowel een uitdagende baan te hebben als een liefhebbende moeder te zijn. Borstvoeding wordt nogal eens neergezet als iets ingewikkelds wat veel tijd kost. Voor mij is het juist iets dat alles veel makkelijker maakt en waardoor ik zo veel intenser van mijn kindje kan genieten!

Anouk

verhaal-232-0.jpgAl voordat ik zwanger ben weet ik dat ik borstvoeding wil gaan geven. Zelf werk ik als verpleegkundige op de kraamafdeling en heb ik al veel moeders met de borstvoeding geholpen. Wat lijkt het me mooi om zelf borstvoeding te mogen geven.
Mijn dochter Emi wordt al met 36 weken geboren en is daardoor bijna vier weken te vroeg. Als mijn dochter geboren is ben ik zo onder de indruk van haar, ze is zo mooi. Ik had er nog helemaal niet op gerekend al zo vroeg te bevallen. Op een gegeven moment zegt de verpleegkundige zullen we haar aanleggen. Ik leg haar aan en ze begint gelijk te drinken. Haar vader filmt het en ik vind dat ze een natuurtalentje is! Omdat ze te vroeg is, vindt de kinderarts dat ze moet worden bijgevoed. Dus helaas, na elke voeding krijgt ze nog wat kunstvoeding na. En haar bloedsuikers worden geprikt voor de voeding in de eerste 24 uur, deze zijn gelukkig goed. De volgende ochtend blijkt dat mijn dochter bijna 5% is afgevallen in nog geen 12 uur. Best veel maar ik maak mij geen zorgen.

Die avond tijdens de borstvoeding horen mijn man en ik haar duidelijk een slok nemen, dat komt wel goed denk ik. De volgende ochtend gaat ze weer op de weegschaal en is ze weer afgevallen. Ik weet dat dat heel normaal is maar helaas zit ze nu wel op bijna 7%. Gelukkig mogen we wel naar huis van de kinderarts maar ook thuis gaan we door met bijvoeden. Zelf vind ik dat ze best goed haar best doet aan de borst. De kraamverzorgster vindt het matig, maar ik vind het best goed en dat houd ik mij dan ook voor. Ze is te vroeg en ze moet na de borst ook nog een flesje, best veel als je ook nog te vroeg bent geboren. Ik houd vol, eerst de borst dan een flesje en dan nog kolven. Zo ben je snel een uur zoet, en dus ook 's nachts. Zo gaat het elke drie uur. Op dag vier is ze begonnen met groeien.

verhaal-232-1.jpgAls ze zes dagen oud is, is ze behoorlijk geel en suf. Ik begin me ongerust te maken en bespreek dit met de kraamverzorgster. 's Middags komt er iemand om mijn kleine meid te prikken. Eind van de middag worden we gebeld door de verloskundige de uitslag is goed, de waarde zit onder de grens. Omdat ze zo suf is, vind ik het te veel voor haar om eerst aan de borst te gaan en dan nog een flesje te drinken. Ik besluit dat het het beste is om alleen een flesje met afgekolfde melk te geven. Overdag lukt het nog wel om haar een voeding te laten drinken met de fles en 's avonds gaat het toch met veel moeite. Ik maak me zorgen. Maar 's nachts gaat het weer een stuk beter, ze houdt me dan ook goed bezig.
De verloskundige die 's morgens komt, vindt haar wel erg geel en we worden naar het ziekenhuis gestuurd. Daar wordt ze weer geprikt en het wachten op de uitslag voelt alsof je wacht op de uitslag van een belangrijk examen. Ik denk als ze moet blijven, dan blijf ik ook. Ik laat mijn kleine meisje niet alleen. Tijdens het wachten geeft mijn man een flesje afgekolfde melk en ik kolf alvast een nieuw flesje. Gelukkig is de uitslag goed, de waarde is zelfs gezakt. De dagen die daarop volgen gaat het steeds beter, ik laat haar ook weer aan de borst drinken en dat gaat ook best goed. Op dag tien is ze weer op haar geboortegewicht en ik denk dat is mooi te danken aan mijn moedermelk. Ik voel me daar best trots op. Als ze twee weken is, drinkt ze volledig aan de borst en krijgt ze geen flesje meer na. Ze groeit goed op de moedermelk.

verhaal-232-2.jpgMet negen weken krijgt ze kinkhoest, flinke stikbuien. Maar ze blijft lekker drinken aan de borst tot grote verbazing van de artsen en verpleegkundigen. Ze drinkt wel vaker en korter. Maar haar gewicht blijft eerst gelijk en aan het eind van de week is ze zelfs gegroeid. Het drinken aan de borst geeft haar veel troost, en ik ben op dat moment nog nooit zo blij geweest dat ik borstvoeding gaf!

De hele week in het ziekenhuis blijf ik bij haar. Het kost veel energie maar het is het dubbel en dwars waard. Ik heb één keer overwogen om 's nacht de tweede voeding een flesje met moedermelk te geven maar toen ze me tijdens de eerste voeding van de nacht zo intens tevreden aankeek heb ik besloten alle voedingen zelf te voeden. De flesjes afgekolfde melk zijn door de gootsteen gegaan, maar dat was niet erg. Nu is ze vier maanden en doet ze het nog steeds super op de borstvoeding. Dus we gaan nog lekker door en genieten volop.

Met bijna vijf maanden moest ik weer aan het werk. Al vanaf dat ze zes weken was, kreeg ze elke week een flesje met afgekolfde melk zodat als ik weer aan het werk moest ze dit gewend zou zijn. Op mijn eerste werkdag was haar vader vrij en belde ik even naar huis en bleek ze een flesje leeg te hebben gedronken van 100ml. Maar toen ik na mijn avonddienst thuis kwam bleek ze verder niets meer te hebben willen drinken. De hele avond heeft mijn man met haar in de wagen buiten rondjes gelopen, er was niets met haar te beginnen. Die nacht heeft ze het bij mij weer ingehaald. De volgende werkdag wilde ze thuis helemaal niets drinken en hebben we besloten dat mijn man dan maar met haar naar het werk moest komen zodat ze bij mij kon drinken. Dit was voor ons alle drie de beste oplossing. Het voeden kostte weinig tijd en ik was sneller klaar dan met kolven. Van mijn collega's hoorde ik dan ook toen ik mijn pieper weer overnam, is ze nu alweer weg?

verhaal-232-3.jpgMaar er kwam ook een dag dat ze naar de crèche moest en mijn man ook aan het werk was. Op internet las ik over het voedrecht. Ik dacht dat je recht op kolven had, maar het blijkt dat je 'voedrecht' hebt om je kind te gaan voeden zolang je daar niet meer dan maximaal 25% van je werktijd van gebruikt. Je mag in die tijd dan naar je kind toe gaan om te voeden. Ook al heeft je werkgever een prachtige kolfruimte ingericht. Helaas bleek het niet haalbaar om het voeden op de crèche met het werk te combineren.

Thuis hebben we er alles aan gedaan om haar aan het drinken te krijgen maar niets mocht haar zover te krijgen om te gaan drinken. En kwam er per ongeluk wat in haar mondje dan liet ze het er gewoon uit lopen. De eerste dag dat ze naar de crèche ging was voor mij erg stressvol, zou ze wel gaan drinken? Gelukkig ging het op de crèche wel goed. In het begin dronk ze kleine beetjes, nu drinkt ze soms meer dan dat ik kan kolven. En ook thuis drinkt ze nu haar flesjes met afgekolfde melk! Het kolven op het werk gaat goed en dat doe ik drie keer per dienst, zo kom ik net aan de hoeveelheid die ze drinkt. Gelukkig ligt er in de vriezer nog een voorraadje. Nu ze zes maanden is, zijn we gestart met groente en fruit. Ze vindt dat soms heerlijk en kijkt ook met veel interesse naar ons eten. Maar ze geniet nog steeds van de borstvoeding en ik ook!

Bianca

verhaal-229-1.jpgOmdat ik als student verpleegkunde mijn eindscriptie heb geschreven over het 'motiveren van moeders om borstvoeding te geven' stond het voor mij als een paal boven water dat ons kindje natuurlijk borstvoeding zou krijgen.

Natuurlijk had ik me goed ingelezen (ook op deze website) en wist ik nog een hoop feitjes uit mijn studie: voor- en achtermelk, vraag en aanbod en het voorkomen van tepelkloven. Ik had graag thuis willen bevallen, omdat dat de meeste kans op een geslaagde borstvoeding zou geven in een rustige vertrouwde omgeving.

Ineens liep het allemaal anders: Ik bleek in de 39ste week zwangerschapsvergiftiging te hebben en moest worden ingeleid in het ziekenhuis. Gelukkig hoorde ik in het opnamegesprek dat het ziekenhuis een borstvoedingscertificaat had, een lactatiekundige in dienst en dat de baby's bij mama op de kamer mochten slapen. Veel zorgen maakte ik me dus niet over de borstvoeding.

Na de bevalling, die uiteindelijk met een vacuümpomp eindigde, lag onze dochter om tien uur 's avonds dan eindelijk op mijn borst. Ik hoopte dat ze binnen een uur zou drinken, want dat was heel belangrijk had ik gelezen. Maar helaas, ze probeerde wel maar kon mijn vlakke tepels niet beetpakken. Ook met tepelhoedje en na het 'uitrekken' van mijn tepels wist ze niet hoe ze moest aanhappen. De dienstdoende verpleegkundige zei dat dit geen ramp was, we zouden het later opnieuw proberen. Ik zou immers toch nog 48 uur in het ziekenhuis moeten verblijven.

Maar iedere keer als we probeerden, hapte ons meisje mis. Ze raakte gefrustreerd en gaf hierna de moed al snel op.

Gelukkig wist ik nog van de voorlichtingsavond van de lactatiekundige van het kraamzorgcentrum dat je door even te kolven je tepel uit kunt rekken. Ik heb mijn moeder de dag erna gevraagd om een handkolf te kopen, deze thuis uit te koken en zo snel mogelijk naar het ziekenhuis te komen brengen. Na een paar seconden kwam de tepel goed naar buiten en probeerde ik meteen erna onze dochter aan te leggen. Maar helaas, het lukte niet. Mijn tepels trokken snel weer 'naar binnen'. Mogelijk was onze dochter ook nog misselijk door de vacuümpomp en door meconiumhoudend vruchtwater werd er verteld door de verpleegkundigen.

verhaal-229-2.jpgNa 24 uur proberen (en nog niets gedronken te hebben) kwam er 's avonds om tien uur een verpleegkundige aan het bed die vertelde met de kinderarts overlegd te hebben. Er werd kunstmatige zuigelingenvoeding geadviseerd om haar bij te voeden. Maar ondertussen mocht ik wel blijven proberen aanleggen. Mijn man stond al met zijn jas aan op het punt om naar huis te gaan om thuis te gaan slapen. Toen wij dit hoorden besloot hij resoluut om te blijven en eiste hij dat onze dochter afgekolfde melk kreeg en de lactatiekundige erbij werd gehaald (ook hij had zich goed ingelezen en heeft mij altijd gesteund).

Maar uitgerekend die week bleek de lactatiekundige vakantie te hebben. De verpleegkundige haalde daarop wel een groot ziekenhuiskolf maar tot mijn verbazing kwam er na tien minuten (langer mocht niet) nog steeds geen melk uit mijn borsten. Mijn teleurstelling was groot.
Omdat om elf uur bij de verpleging de overdracht plaats vond van avond- naar nachtdienst en ikzelf doodmoe was na bijna twee slapeloze nachten, viel ik half en half in slaap. Mijn man, die ook zijn nachtrust nodig had en helaas niet in het ziekenhuis kon overnachten besloot toen ook maar naar huis te gaan. Allebei huilend van teleurstelling dat de borstvoeding mislukt was namen we afscheid.

Ik was al aan het slapen toen de (oudere) nachtverpleegkundige binnen kwam. Ze vertelde al oma te zijn en zou wel eventjes proberen om onze dochter te leren hoe ze bij haar mama moest drinken. Ze haalde (net als de andere verpleegkundigen) alles uit kast, alle houdingen en trucjes met tepel uitrekken en tepelhoedje werden weer geprobeerd, maar het wilde echt niet lukken.
Ik was zo moe dat ik vroeg of ik even mijn ogen dicht mocht doen. Ik ging daarom in mijn slaaphouding liggen op mijn rechterzij met mijn borsten nog bloot. De verpleegkundige stond met mijn dochter naast mijn bed. Net toen ik langzaam wegdoezelde voelde ik ineens aan mijn linkerborst dat er gezogen werd! Ik deed mijn ogen open en jawel, mijn dochter dronk! Mijn dochter zat gesteund door de verpleegkundige op haar knietjes en haar handjes voor haar gevouwen in een knielhouding en dronk aan mijn linkerborst die vlak voor haar gezichtje was. Ik durfde me niet te bewegen, bang dat ze stopte met drinken en na mijn blijdschap bekeek ik vol verbazing de houding waarin mijn dochter dronk. 'Wat is dit voor een houding', vroeg ik, 'die ben ik nog niet tegen gekomen in de boekjes'. 'Die houding ken ik ook niet, we zullen het maar de knielhouding noemen' zei de verpleegkundige. Waarop ze vervolgens naar boven keek en uitriep: 'Geef ons heden dagelijks de borst' als parodie op 'Onze vader, geef ons heden ons dagelijks brood'. Ik moest mijn lachen inhouden, want bewegen durfde ik me niet. Dolblij dat het gelukt was, sms-te ik het goede nieuws naar mijn man (het was inmiddels half twee 's nachts) en hij sms-te terug dat hij maar niet in slaap kon komen, maar dat hij nu gerustgesteld was.

De eerste week bleek het aanleggen nog steeds moeizaam te verlopen, maar met een fantastische kraamverzorgster ('Ik zit al 25 jaar in het vak en bij mij maar twee keer een borstvoeding mislukt') die op mijn verzoek zich alleen maar heeft bezig gehouden met aanleggen en alle bezoek afwimpelde, is de borstvoeding dik geslaagd.
Ook dankzij de steun van mijn man die in het begin onze dochter vaak bij mij aanlegde omdat ik het zelf niet altijd goed kon zien. Ik heb gevoed op verzoek, maar onze dochter had meteen een mooi ritme met vier uur ertussen en een nachtvoeding die vanaf drie maanden niet meer nodig was. Als ik geen klok in de buurt had kon ik aan haar huilen horen hoe laat het was, want ze meldde zich tot bijna op de minuut nauwkeurig. Maar, als ik een eens keer weg moest en haar daarom maar eerder aanlegde dronk ze ook goed. Ze is van het begin af aan een heel tevreden kindje geweest.

verhaal-229-3.jpgOnze dochter is nu 7,5 maand. Ze heeft een lekkere bolle toet en krijgt zo vaak ze wil 'drinken bij mama'. We zitten nu op vier voedingen, maar bij warm weer vraagt ze een extra voeding. Op het kinderdagverblijf krijgt ze mama's melk uit de fles en sinds een paar weken eet ze ook al heel goed vaste voeding in stukjes, ondanks dat ze nog geen tandjes heeft.
Tegenwoordig 'vraagt' ze zelf om de borst door even naar mijn borsten te kijken en mij vervolgens vragend aan te kijken. Als ze genoeg heeft gehad, klinkt er altijd een tevreden geluidje uit haar mond en lacht ze naar me alsof ze me wil bedanken. Ook 'streelt' ze me vaak onder het voeden. Ik geniet steeds meer van de voedingsmomenten en ben vastberaden om haar tot een jaar zelf te blijven voeden. Het wordt nu ook steeds makkelijker nu ze zelf mijn tepel weet te vinden. Ik kan haar nu overal voeden, ook omdat ze nu zelf los zittend op mijn schoot drinkt. Ook heeft ze vaker gedronken terwijl we samen in bad zaten, al wandelend in de draagzak, op de camping of in de auto. Iedere keer denk ik weer hoe ideaal het is dat ik altijd voeding bij me heb en niet afhankelijk ben van stroom of water.

Het is fijn om te horen dat mensen in mijn omgeving (zelfs moeders die zelf geen borstvoeding hebben gegeven) ons complimenteren dat we zo goed hebben doorgezet. Het meest indrukwekkend vond ik de opmerking van mijn moeder die in de jaren '70 mijn zus en ik de fles heeft gegeven, 'omdat iedereen dat toen zo deed'. Zij zat laatst met tranen in haar ogen te kijken hoe ik de borst gaf en vertelde spijt te hebben dat zij dit nooit geprobeerd heeft.

Mijn moeder kan het niet meer terug draaien, maar voor alle mensen die twijfelen over borst- of kunstvoeding met een fles of eraan denken om te stoppen met borstvoeding, wil ik laten weten dat doorzetten echt loont. Je krijgt er een gezond en tevreden kindje voor terug en voelt je op en top moeder.

Met vriendelijke groet,
Mayke

verhaal-228-1.jpgMaart 2010 beviel ik vijf weken te vroeg van m'n eerste zoontje. Wij wonen op een eiland en omdat ik zo'n snelle bevalling had en nog niet verwachtte te bevallen, is hij geboren op het heliplatform in de ambulance.

verhaal-228-2.jpgIn het ziekenhuis aangekomen, leek het in eerste instantie goed met hem te gaan. Maar toen wij als kersverse ouders lagen bij te komen en onze zoon op de couveuse was geïnstalleerd, bleek het toch niet goed. Met spoed moest hij vervoerd worden naar een ander ziekenhuis. Aan de beademing en antibiotica op de high-care was het even spannend.
Gelukkig ging het snel goed en mocht hij na een week weer terug naar het eerste ziekenhuis. En met drie weken mee naar huis.

verhaal-228-3.jpgGenietend en trots op ons kleine mannetje, ging het nadat de kraamzorg weg was, toch niet zo goed meer. Hele dagen liep ik met hem in de draagdoek. Zodra ik meneer neerlegde was het krijsen, echt overstuur!
Hikken, wegslikken van de voeding, tongetje veel uitsteken (teken van misselijkheid) overstekken en continu willen drinken bij mij. Achteraf om zuur weg te drinken, maar ook een trigger om het zuur weer omhoog te laten komen.

Uiteindelijk viel hij dan om 23 uur van vermoeidheid in slaap tot vijf uur, om vervolgens weer van voor af aan te beginnen. Vreselijk vermoeiend, en op het hoogtepunt had hij dertien uren achtereen niet geslapen. Veel te lang voor een klein baby'tje natuurlijk.
Na alles geprobeerd te hebben, inbakeren, blokvoeden, eerste melk laten wegstromen, hoofdeind van het bedje omhoog, etc. Kwamen we bij een collega van m'n vriend, die vertelde over hun zoontje met reflux. Wat een herkenning, het was of ze ons verhaal vertelden.

verhaal-228-4.jpgUiteindelijk een week in het ziekenhuis terecht gekomen en medicijnen voor reflux gekregen en zalf voor eczeem. Want ook daar zat hij helemaal onder. Wat een verademing, wat een lief zoet kindje kregen we terug. Hij sliep weer heerlijk wanneer we hem neerlegden na de voeding. Ik heb hem bijna een jaar borstvoeding mogen geven! Ondanks alle opmerkingen en goed bedoelde adviezen om maar te stoppen. En ondanks nog twee maal ziekenhuisopname, vanwege rotavirus en koemelkallergie.

verhaal-228-5.jpgFebruari 2012 kwam onze dochter te wereld. Dit keer op tijd, maar toch ook weer even spannend, door het niet goed ademen. Weer een kindje dat in de couveuse moest. Wat een domper dat ik ook haar de eerste twee nachten niet bij me kon hebben. Maar gelukkig deed ze het keurig en mocht ze snel mee naar huis. De kraamweek verliep super, maar ook daarna begon de ellende weer. Maar dit keer zo herkenbaar! De dokter twijfelde niet lang en we kregen hetzelfde medicijn en dosering als bij ons zoontje.

verhaal-228-6.jpgEven leek het aan te slaan, maar nog geen twee weken later zaten we toch weer bij een kinderarts. Deze keer was de oplossing simpel, de dosering was te laag... Na de juiste dosering, kregen we ons vrolijke meisje weer tevoorschijn. En konden we al heel gauw genieten van m'n zwangerschapsverlof.
Wat fijn om te weten hoe anders de start kan gaan.

verhaal-228-7.jpgNu is onze zoon twee jaar en op wat overgevoeligheid voor melk en ei na, gaat het super met hem. Ons kleine meisje is nu vijf maanden, het is nu half juli, en drinkt nog volledig bij mij, hopelijk net zolang als haar broer. Op mijn werk drinkt ze live bij me (ik werk op het kinderdagverblijf) want van de afgekolfde melk moet ze niks hebben...

Marit

verhaal-227-1.jpgOp borstvoeding.com lees ik veel verhalen. Veel gaan over langvoeden, veel over problemen in de eerste weken en maanden. Maar over mijn periode, na zes maanden, is er weinig te vinden. Ik wil daarom graag mijn verhaal doen. Bovendien is het een goede afsluiting voor mijzelf .
Vanavond ga ik de laatste keer borstvoeding geven. Precies zeven maanden oud is mijn Lotte vandaag. Borstvoeding is iets wat ik met veel moeite bevochten heb. Geen kloven en ontstekingen, maar een voortdurende strijd rondom de hoeveelheid. De eerste paar dagen was het het cliché verhaal: ik had toch echt veel gelezen en was supergemotiveerd, maar de start was slecht.

verhaal-225-2.jpg'Lang leve de tiet'. Dat waren de woorden die ik zojuist heb uitgesproken richting je papa. Je werd wakker vanwege een nare hoestbui. Een speentje en beertje twinkle konden je niet troosten. Mama en haar tiet gelukkig wel. Op het moment van schrijven lig je weer heerlijk te slapen in je bedje. Zo makkelijk als dat nu gaat; het voeden en slapen, zo is dat niet vanaf het begin gegaan en mede daarom ben ik blij verrast dat je nu, ruim acht maanden na je geboorte nog dagelijks meerdere keren lekker bij mij drinkt.

verhaal-224-1.jpgNegen personen dronken mijn mamamelk… Drie daarvan zijn eigen kinderen, vier zijn andere kinderen en twee volwassenen hebben ingevroren melk gedronken voor de positieve werking van mamamelk tijdens de chemokuren in de strijd tegen kanker.

Toen ik vijf jaar geleden beviel van onze eerste dochter Sara ging het voeden me gemakkelijk af. Weinig problemen deden zich voor, melk was er voldoende. Vraag en aanbod was goed op elkaar afgestemd. Ik probeerde wel al snel een voorraadje in de vriezer te krijgen. Dat ging eenvoudig. Tussendoor een keer extra kolven en dan in ijsblokzakjes invriezen. De borstvoeding-la in de vriezer beneden werd al snel te vol. Een borstvoedingsvriezer kwam er voor in de plaats. Een aparte vriezer op zolder waar veel ingevroren mamamelk in paste zodat er voldoende melk was voor Sara als ik werken was.

verhaal-224-2.jpgSara heeft 22 maanden aan mijn borst gedronken. Ik was toen al hoogzwanger van ons tweede kindje. Gido werd in april 2008 geboren. Melk was er in overvloed. In de kraamweek ging de vriezer op zolder dan ook weer aan om het colustrum in de ijsblokzakjes in te vriezen.
Het kolven deed ik in het begin vooral om de ergste spanning van mijn borst te halen zodat kleine Gido beter de tepel kon pakken en kon drinken. Ik vond het daarnaast geweldig om te zien hoe snel het flesje onder mijn handkolf vol liep met mijn melk. Toen de vriezer op zolder te vol werd en ik de deksel haast niet meer kon dicht krijgen, bleek mijn buurvrouw die ongeveer te gelijkertijd was bevallen van haar tweede kindje, te willen stoppen met het geven van borstvoeding aan haar zoontje van enkele weken oud. Hij, zo vertelde ze me, dronk niet goed aan de borst omdat hij zo onrustig was.

Ik heb haar toen aangeboden dat ze eventueel wel mijn ingevroren mamamelk mocht gebruiken voor haar zoontje. Ze heeft toen enkele weken hem gevoed met deze melk uit de fles. Omdat ze het omslachtig vonden om de ijsblokjes uit de zakjes te halen, besloot ze toch over te stappen op kunstmatige zuigelingenvoeding. Nu zat ik toch nog met veel melk in de vriezer.

Ik ben toen op internet gaan zoeken naar het Moedermelk Netwerk. In eerste instantie vond ik het reuze omslachtig om eerst allerlei bloedtesten te moeten laten afnemen, maar omdat ik echt niet meer wist wat ik met zoveel ingevroren melk aan moest, heb ik toch maar doorgezet.

verhaal-224-3.jpgKolven was inmiddels een dagelijkse bezigheid geworden. Het werd bijna een soort verslaving om steeds melk te kunnen invriezen. Ik was zo trots want dit was iets wat me gemakkelijk afging.
Mijn vader was inmiddels erg ziek door chemokuren om de kanker in zijn darmen te onderdrukken. In een BN had ik een artikel gelezen wat moedermelk voor positief effect kan hebben bij de behandeling van kanker. Ik heb toen aan mijn vader voorgesteld dat hij mijn mamamelk zou gaan drinken. Hij vond dit leuk. Of hij er echt vertrouwen in had, weet ik niet en ik kan het hem helaas ook niet meer vragen, maar het feit ik hem op deze manier wilde helpen, vond hij wel erg bijzonder. Hij nam een tiental flesjes mee naar huis om dagelijks een portie te drinken en om hopelijk zijn lichaam wat te kunnen ondersteunen.

Via het Moedermelk Netwerk ben ik ook gekoppeld aan een moeder die door een operatie aan haar hypofyse geen melk kon aanmaken. Haar dochtertje, met Cystic Fibrose, kon mijn melk goed gebruiken. Vele keren kwam deze moeder bij me thuis om de melk op te halen. Het waren bijzondere momenten om zo iets intiems, melk uit mijn borsten, mee te geven aan een toch wel onbekend persoon.

Uiteindelijk stopte deze moeder met het geven van mijn melk aan haar kindje. De vriezer op zolder vulde zich weer tot de nok. Uiteindelijk ging ik minder kolven. De inhoud van de vriezer kon ik gelukkig nog kwijt via het Moedermelk Netwerk. Een te vroeg geboren kindje kon zo groeien op mijn mamamelk.

verhaal-224-4.jpgEenmaal zwanger van onze derde liep de borstvoeding snel terug. Gido dronk nog enkele maanden door, maar toen hij droog moest gaan drinken, stopte hij uiteindelijk helaas. Ik voorzag al wel dat ik na de bevalling waarschijnlijk weer overvloedig melk zou hebben. Sterk hoopte ik dan ook er op dat Gido weer aan de borst zou komen als er weer volop melk zou zijn. Maar de eigenwijze peuter van inmiddels twee, voelde daar helemaal niets voor. Hoe vaak ik hem ook vroeg, hij zei resoluut: Néé!
Met, inmiddels een dubbelzijdige elektrische kolf, kolfde ik dus na de geboorte van Iris, juni 2010, toch weer regelmatig melk af.
In het begin ging alles in de vriezer tot deze weer uitpuilde. Ik meldde me weer aan bij Chella van het Moedermelk Netwerk, maar er waren een tijd lang helaas geen aanvragen voor melk. De afgekolde melk dronk Gido inmiddels uit een rietjesbeker. Heerlijk vond hij dit en daarnaast was het een prima aanvulling bij zijn boterham.

Omdat ik meer melk kolfde dan dat Gido op kon, gebruikte ik de melk ook voor het bakken van pannenkoeken, het maken van toetjes en een deel verdween, met pijn in mijn hart, in de gootsteen. Net toen ik van plan was nu echt eens te gaan minderen met kolven, bleek ik de vriezervoorraad kwijt te kunnen via het Moedermelk Netwerk. Opnieuw kon ik iemand met kanker mijn melk aanbieden om zo het behandelingsproces te ondersteunen.

Ik kolfde standaard vier keer per dag. Na het ontbijt, na de lunch, om vijf uur en voor het naar bed gaan. Daarnaast dronk kleine Iris natuurlijk ook heerlijk aan de borst. Het kolven was dus echt voor Gido. De melk die ik 'over' had, ging weer in de vriezer.

Op het Dragen-en-Voeden-forum vond ik een oproep van een moeder die moedermelk zocht voor haar dochter. Ze was al bekend met het Moedermelk Netwerk omdat ze op deze manier al melk van iemand had kunnen overnemen. Ik mailde haar dat ik tevens bekend was met dit netwerk en dat ik melk had gedoneerd en dus al alle bloedtesten had gehad. Alhoewel ik het een wat vreemde manier vond, gaven de mailtjes die ze me stuurde wel vertrouwen.
Ze was hard op zoek naar een nieuwe donormoeder omdat het, ondanks veelvuldige hulp en advies van lactatiekundige, haar niet lukte voldoende melk te maken voor haar dochtertje.

verhaal-224-5.jpgEr volgden vele bezoekjes over een weer. Ksenia kwam uit Zwolle regelmatig mijn bevroren melk ophalen voor haar dochter Sofia. Er ontstond een bijzonder en hechte band. We noemden zelfs Iris en Sofia 'melkzusjes'. Ze lijken best een beetje op elkaar en verschillen qua leeftijd niet veel van elkaar.

Op Sofia's eerste verjaardag kwamen we met ons gezin om haar verjaardag te vieren. Ksenia had bij de banketbakker een grote borst van marsepein laten maken omdat haar dochter nu al een jaar op o.a mijn melk groeide.
Sofia gaat het zeker redden om tot haar tweede verjaardag afgekolfde moedermelk te krijgen, want zowel de vriezers in Zwolle als de vriezer hier thuis zijn nog goed gevuld met mijn moedermelk.

Het is bijzonder om te zien hoe al mijn kinderen en mijn man een bijzonder mooie band op bouwen met zowel Sofia en haar ouders.
Ik moet wel eens lachen als ik denk dat dit allemaal komt door mijn borsten ;-)

Vera | @vera81

verhaal-223-1.jpgIn de nacht van 12 juni 2012 om kwart over een dacht ik nou dit voelt wel wat anders dan Braxton Hicks. Het voelt nu niet meer bovenaan de buik maar onderaan. Dit zou wellicht het moment kunnen zijn van het einde van het nieuwe begin. Het einde van de zwangerschap en het begin van een nieuw leven hier op aarde. Bij de eerste goede wee leek het erop dat er een hele mooie Aura ontstond rondom het hoofdje. Daarna heb ik dat niet beleefd maar dit was echt uniek. En na ongeveer twintig minuten weer een schokje. Menno werd ook wakker want ik dacht ik zal voor het geval mijn waters breken een pad in doen. Dus Menno was ook op de hoogte en ik zei laten we nog wat slapen want dit kan nog lang duren.

Dus we probeerden te slapen alleen ik kon niet echt slapen van de enthousiasme dat het nu dan echt zou gebeuren of toch niet maar ook van het gevoel dat er iets gebeurde elke vijftien minuten. Het was alsof je weer jong was en lag te wachten op Sinterklaas of de eerste keer met het vliegtuig meer of een optreden of vul maar in.

Rond zes uur 's ochtends opgestaan een heerlijke douche genomen beide en Casper kwam rond half zeven eruit en kreeg een filmpje op de telefoon te kijken. Toen gaan ontbijten en de vroedvrouw Kristin Collings bellen dat we nu echt gaan beginnen met iets waar we al negen maanden op wachten en hopelijk ook nog een natuurlijke geboorte.

Menno had de hond uitgelaten rond half negen en Casper weggebracht naar de oppas.
Rond half tien kwam de vroedvrouw om mij te onderzoeken en hoe het ging. Prima zei ze het hartje is goed maar de baby moet nog wat gedraaid worden maar dat komt wellicht nog wel, dat zal ze zelf wel doen als de tijd daar is. Ga maar lekker in jullie spa want we zullen in de middag toch naar het ziekenhuis moeten. Dus zo gezegd zo gedaan. Na een paar weeën met behulp van acupunctuur drukpunten van Menno's hulp gingen we heerlijk naar de spa met wat non-alcohol bubbles. Heerlijk ontspannen en genieten. Toch wat weeën natuurlijk maar het was heerlijk in het bad.

Toen even lekker lunchen en een spelletje catannen. (Menno bleek te gaan winnen) Toen rond half twee werden de weeën wat dichter op elkaar. De statistieken-freak Menno had alles netjes op een rijtje gezet en het leek erop dat de weeën tegen de vijf minuten kwamen. Dus Kristin bellen en die zou zo komen. Om twee uur kwam ze en na wat interne check (vijf cm ontsluiting) besloten we om naar het ziekenhuis te gaan. Menno had bijna alles al in de auto. Ik was bang dat om de auto in te gaan want de weeën kwamen nu toch erg snel en heftig achter elkaar. Gelukkig met een acupunctuur punt tussen de duim en wijsvinger kon ik de pijn wat verdrukken. Maar het was een heerlijke rit want het was schitterend weer en we zagen zelfs het zuider eiland.

verhaal-223-2.jpgHalf vier in het ziekenhuis wisten ze direct waar ik heen moest dus alle spullen wegleggen. Helaas moest ik het bed op en dat was wat ongemakkelijk. Ze moesten mijn banden om de buik doen om de weeën en het hartje te checken. Het ging wat moeilijk want het hartje was niet duidelijk te horen. Dus moest Kristin intern aan het hoofdje vastmaken. Dat lukte niet maar daardoor braken ze wel het water. De volgende persoon ging de monitor aan het hoofdje vastmaken. Ondertussen was het al half vijf geworden.
Na wat weeën en wat uitleg werd het toch erg zwaar. Het hartje ging zachter kloppen er was paniek in de tent iemand suggereerde om een keizersnede te doen. Toen zei iemand anders nee niet nodig ze heeft een volledig ontsluiting. Ik was dus al in de tweede fase en het was pas kwart voor vijf! Ik weet niet wat er gebeurde, het overkwam mij gewoon ik moest persen. Maar wat is persen ik wist het niet. Ik heb van alles gelezen maar dit gedeelte heb ik nooit goed begrepen. En er stonden ondertussen zo'n vijf tot zeven mensen om me heen, inclusief Menno en Kirsten. Ik schreeuwde en ik vroeg help me, wat moet ik doen Kristin. Ze zei pushen. Maar wat is dat?

verhaal-223-3.jpgZe vroeg ook nog aan Menno wat voor pijnstiller ik wilde maar daar was geen tijd voor. Zelfs de persoon die wat wilde indienen kon het niet want mijn weeën en persen gingen zo snel dat het niet lukte. Toen zei Kristin 'je moet poepen alsof je constipatie hebt en je bibs op het bed houden!' en toen ging het door. Ik had zelfs geen pijn ik voelde niets maar de baby ging blijkbaar verder met wat hulp van een 'zuignap' en het ging eruit. Zonder drugs zonder iets en zelfs zonder pijn. Ik zal me wel boven de pijn hebben kunnen krijgen en het hebben gedaan. Ja ik heb het gedaan, je letterlijk eruit gepoept. En ik was gelukkig dat het gedaan was. Zoals je kunt zien op de foto.

verhaal-223-4.jpgHelaas moest ik nog wat dichtgenaaid worden. Ook omdat Chloe heerlijk met haar arm boven haar hoofd eruit gekomen is, tja je wilde gewoon eruit komen. Maar daardoor was de baarmoeder wat beschadigd. Helaas konden ze dat aldaar niet direct dichtnaaien want het was wel erg ver weg. Dus opmaken voor de operatiekamer.
Maar eerst Chloe bij Mama aan de borst. Ze schreeuwde zo van ik ben er en ging direct aan de borst zuigen.

Geschreven door Ingrid uit Nieuw Zeeland

verhaal-222B-1.jpgAl tijdens mijn zwangerschap stond het voor mij vast: ik ga borstvoeding geven, in ieder geval zes maanden. Het leek mij de meest natuurlijke manier om je kind te voeden en dit zou natuurlijk zonder enige problemen en instinctief allemaal hartstikke goed gaan. Dit bleek echter vies tegen te vallen…

Op vrijdag 30 september om half tien 's ochtends kwam mijn mooie dochter met een keizersnee ter wereld. Na een kleine controle werd ze gelijk bij mij gelegd en in de verkoever kon ik haar meteen aanleggen. Zowel in de verkoever als terug op mijn kamer werd ik gecomplimenteerd met mijn aanlegtechniek. Al snel bleek dit echter helemaal niet goed te zijn en had ik blaren op mijn tepels. 's Avonds kwam er bloed uit en ondanks de goede bedoelingen van de verpleging ging het alleen maar slechter. Dochterlief kon zuigen als de beste, maar er kwam niets uit mijn borsten. De volgende dag begon men met fingerfeeding en zat ik aan de kolf. Na een kwartier kolven per borst had ik drie druppels colostrum, wat ik met mijn vinger in haar mondje stopte. Zo ging het 't hele weekend. Ik voelde me een grote mislukking en snapte niet wat er mis was gegaan.

Op maandag kwam dan eindelijk lactatiekundige Ine. Mijn eerste engeltje: een simpele massagetechniek en al snel kwam er melk! Elke keer dat ik kolfde, kwam er meer: eerst 1 ml, toen 2, toen 3, en tegen de tijd dat het donderdag was, kolfde ik zelfs een keer 60 ml! Door de kapotte tepels dronk mijn dochter nog niet bij mij, maar op donderdag kwam er thuis een andere lactatiekundige langs. Helaas bleek deze dame niet de juiste voor mij. Ze gebruikte moeilijke technieken die ik lastig onder de knie kreeg, maar: mijn dochter dronk bij mij en kloven had ik niet meer. Maar na twee weken met kromme tenen, angst en beven belde ik uiteindelijk Jacqueline, mijn favoriete lactatiekundige en grootste engel: zij veranderde mijn hele borstvoedinghel in borstvoedinghemel!!

verhaal-222B-2.jpgJacqueline wierp één blik op mijn zielige, rode tepels en zei droog: nou, jij hebt ook op je buik achter een auto gehangen zeg… Tja, zo voelde het inmiddels ook. Ik wist niet wat ik fout deed, ik probeerde die techniek van de andere lactatiekundige, dochterlief dronk en groeide goed, maar ja, het deed steeds zo'n pijn! Dit kon toch geen toeschietreflex zijn? Nee hoor, het bleek het allersimpelste aanlegprobleem te zijn… De moeilijke techniek van de vorige dame mocht ik vergeten. Het enige doel: ervoor zorgen dat mijn tepel zo ver mogelijk achterin haar mondje kwam. Dus als zij haar mondje opendeed. Met 50 km per uur die tepel er in mikken, en zat hij niet goed, lekker op haar rugje duwen zodat haar mondje automatisch verder openging en dus mijn tepel verder naar achteren. En spontaan was het hele probleem opgelost. Hier had ik dus bijna een maand mee zitten aanmodderen. En waarom? Omdat op het ziekenhuis niet meteen door een professional was meegekeken op de eerste dag en omdat de tweede lactatiekundige er een te moeilijk verhaal van maakte.

verhaal-222B-3.jpgInmiddels is mijn dochter elf maanden en voeden wij met veel liefde en plezier. Vanaf die dag genieten we beiden met volle teugen van borstvoeden en staat voor mij vast dat ik langvoeder ga worden. Elke voeding is een genot: als ze honger heeft, troost zoekt, even wil bijkomen op een drukke verjaardag of ziek is. Ze gaat drinken en we ontspannen alle twee. Al mijn zorgen zakken naar de achtergrond en het enige wat op dat moment telt is de mooie ogen van mijn dochter, het ontspannen sabbelen aan mijn borst, het handje dat mijn borst streelt of mijn mond zoekt.

Inmiddels krijg ik het erg warm als ik moeders hoor praten over makkelijk te voorkomen of op te lossen problemen en hierdoor overgestapt zijn op de fles. Ik voel me dan boos over de slechte hulp en voorlichting en verdrietig dat deze moeders niet mogen meemaken wat ik voel. Ik gun dit iedereen. Borstvoeding moet een genot zijn, zo is het bedoeld. Want als alle moeders borstvoeding zo fijn vinden als ik, bestaat er geen flesvoeding meer.

Emma

verhaal-221B-1.jpgNu het aftellen naar de geboorte van ons tweede kindje echt is begonnen (nog een week!) denk ik ook regelmatig terug aan alle gebeurtenissen rond de bevalling van onze blakende zoon, ruim twee jaar geleden. Met een lach en een traan. Letterlijk met een traan omdat enkele weken voor hij ter wereld kwam mijn enige zus overleed aan kanker. Met de kraamtranen kwam ook het grote verdriet over dat verlies dubbel hard aan, juist in die prille dagen als moeder. Een makkelijke of fijne bevalling was het ook al niet, dus ook op dat gebied had ik wel wat te verwerken.
Met een trotse glimlach denk ik echter terug aan de borstvoeding van mijn zoon. Na een aarzelende start tijdens de eerste dagen in het ziekenhuis, begon thuis de melk te stromen en zoon gulzig te drinken en te groeien.

Natuurlijk kijk ik er naar uit ook ons tweede kindje te gaan gaan voeden en ook het liefst zo lang als we er allebei zin in hebben. Inmiddels weet ik wel veel meer over borstvoeding maar vooral over wat er allemaal mis of moeilijk kan gaan. Ik zou bijna zeggen dat ik heerlijk onwetend was, die eerste ronde.

verhaal-221B-2.jpgIk had me wel voorbereid en ingelezen, dus de voorlichtingsavond over borstvoeding van het kraamcentrum was destijds vooral voor mijn echtgenoot een eye-opener. Omdat hij al vader was van twee kinderen, voelde hij zich meer specialist dan ik op het gebied van baby's, bevallingen en alles wat er bij hoort. Alleen: zijn eerste twee kinderen hadden destijds geen borst, maar de fles gekregen. Omdat dat veel handiger zou zijn. Na de voorlichtingsavond was hij echter om. Een wonder, vond hij het bijna, dat moeder natuur zo'n mooi systeem had bedacht, waarbij de samenstelling van de voeding precies op de leeftijd en de behoeften van het kindje werd afgestemd. Mijn advies dus: altijd meeslepen, zo'n sceptische partner.

Zoals met veel zaken bij het nieuwe moederschap, liep ik met voeden ook wel tegen dilemma's aan. ' Hoe veel, hoe vaak?', was eigenlijk één van de eerste. Zoon dronk veel, maar spuugde ook net gemakkelijk een deel weer uit als het blijkbaar té veel was geweest. Met de kraamhulp kwam ik tot de oplossing om hem tien minuten per borst te laten drinken, niet langer. Hoewel dat in gaat tegen de gouden regel om de eerste borst altijd leeg te laten drinken, hielp het wel. Zoon bleef regelmatig spugen, en met een achteloosheid die hij nu nog soms heeft als hij z'n eten er om wat voor reden ook weer uitkiepert, maar veel minder dan eerst.

verhaal-221B-3.jpgSamen slapen, zoals wordt geadviseerd voor een goede borstvoeding, leek zo fijn. Lekker knus met zoon in het hangwiegje pal naast mijn bed. Maar bij iedere zucht of beweging zat ik met mijn hoofd in de wieg om te checken of alles goed was. Soms voordat ik goed en wel wakker was. Halverwege een onrustige nacht was de maat vol, besloten man en ik unaniem, en verhuisde zoon naar het ledikantje in zijn kamer naast de onze. Ook al was hij pas twee maanden. Minder onrust voor mij, betekende ook meer rust voor hem. En het voeden ging gewoon fijn door.
Ook de draagdoek werkte niet zo voor ons. De doek omdoen vond ik bar ingewikkeld. Ik werd er wat nerveus van en zoon dus ook. En hij kreeg het zo warm. Een goede draagzak werkte al beter, maar buiten lag hij toch meestal in de kinderwagen en thuis lekker op schoot.

verhaal-221B-4.jpgZo zijn er meer voorbeelden te noemen. Tijdens de 21 maanden dat ik zoon voedde heb ik veel goede adviezen gekregen, maar ook veel adviezen of gangbare opvattingen naast me neer gelegd. Als het voor ons werkte, was het goed, besloot ik meestal. Maar vaak gingen daar wel wat hoofdbrekens vooraf.
Ik had een mooi plaatje in mijn hoofd van zo'n oermoeder die overal en op ieder moment d'r borst tevoorschijn haalt en haar kind voedt. Achteloos, bij wijze van spreken, en met het grootste gemak. Liefst met één hand vrij ook, zodat ik ondertussen in een pan kon roeren, een taart kon decoreren of een boek kon lezen. Zó eenvoudig bleek het niet. Zoon was vanaf dag één erg alert en snel afgeleid.

Voeden gebeurde dus liefst thuis, op de slaapkamer, zonder anderen in de buurt. En meestal op vaste tijdstippen.
Van de tepelhoedjes die me in het ziekenhuis waren aangeraden zijn we niet meer af gekomen. Hoewel zoon aanvankelijk ook zonder kon drinken, ging het mét makkelijker voor ons allebei en hebben we het er maar bij gehouden. Net als bij dat volumineuze voedingskussen. Mijn streven is om bij de nieuwe baby net zo fijn en harmonieus te voeden als bij nummer één, maar het liefst wel zonder die tepelhoedjes en dat voedingskussen, omdat dat minder gedoe is.

verhaal-221B-5.jpgBegin dit jaar weigerde zoon de borst ineens resoluut. Eerder dan ik nota bene, merkte hij aan de melk dat ik weer zwanger was. Als ik die grote knul nu zie lopen lijkt het bijna onvoorstelbaar dat hij tot voor kort nog zo knus bij me dronk. Maar ik heb er al die 21 maanden van genoten. Het was knus, het was gezellig en het was echt iets van ons. En als hij eens niet lekker was 's nachts of 's avonds, gaf het me zo'n trots en sterk gevoel dat hij na een minuut of tien drinken (of soms veel sneller) weer tevreden in slaap viel.

Ik ben nu niet alleen meer een overtuigd voorstander van borstvoeding, maar bijna op het militante af. Ouders die ik hun baby een fles zie geven zou ik er het liefst op aanspreken. Dan moet ik er maar aan denken dat ik ook mijn eigen weg heb moeten vinden, maar voor mij is er niets beters dan de borst.

verhaal-221-3.jpg

een jonge moeder
voedde haar eerstgeborene
met pijn en moed

hij huilde veel
kon niet ontspannen aanliggen
waar het aan lag
werd niet duidelijk

zij doorstond
alle tips en commentaar
en zette door

na verloop van
lange tijd
ging het goed
en was daar
het genieten
zonder zorgen

dit was het moment
waarop ik haar leerde kennen
het werd een periode
van volop herkennen

verhaal-221-2.jpg

wij hoorden
ook bij de borstvoedingsmaffia
sliepen
met onze kinderen bij ons in bed
voedden
zolang als onze kinderen dat wilden
en waren
volop overtuigd
van al het kostbare belang

tegen de tijd
dat hij twee was
en zijn zus zich aandiende
had hij genoeg gedronken

haar tweede kind
dronk als vanzelf
alle tips en commentaar
waren ineens niet meer nodig

ze genoot
van het gemak
van dit voeden
en had haar bij zich
zoveel ze kon

ze streed aan haar bedje
toen het RS virus
het meisje had geveld
de moedermelk
vloeide door de sonde

echter
wat vloeiend ging
moest abrupt gestelpt worden
nog maar na 4 maanden

ineens
in een week
had deze jonge moeder
kanker

verhaal-221-1.jpg

van de één op de andere dag
moesten al die kostbaarheden
al die diepe overtuigingen
losgelaten worden

want contrastvloeistof
en chemo’s zouden in haar gepompt worden

twee dagen lang
kon ze haar dochter niet zien
of aanraken

oma worstelde
een lange
lange nacht
met de fles

dochterlief
dronk
uiteindelijk
en lachte evengoed

verhaal-221-4.jpg

ik keek het grote verdriet
bij mijn vriendin in de ogen
later vroeg ik haar wat ze nu vond
van de borstvoedingsmaffia
ze was er wel anders tegenaan gaan kijken
want soms
kan borstvoeding écht niet

óók op kunstvoeding
kan een kind opgroeien
en intelligent en slim worden
en een goede hechting
met haar vader krijgen

Lydia
(17 mnd en 22 mnd borstvoeding gegeven)

verhaal-222-3.jpgVia deze weg wil ik een aantal mensen, verpleegsters, en andere hulpinstellingen bedanken.

Hoera, 7 weken geleden hadden wij een positieve zwangerschap test in onze handen, onze kleine grote meid word een grote zus, maar onze roze wolk duurde niet zo heel lang, 2 weken later was ik 6 weken zwanger, en toen begon het allemaal weer, eerst alleen 's ochtends een keer overgeven, maar al gauw werd het vaker en vaker, totdat ik 9 weken zwanger was en niks meer binnenhield ook geen slokje water.
Op een ochtend werd het zwart voor me ogen tijdens het overgeven, mijn vriend stond al achter me met een glaasje water. En wist ook dit gaat zo niet langer.
Maar wat moet je dan met een dochtertje van anderhalf die kan je toch niet in de steek laten omdat ik het ziekenhuis in moet?? !! ??

verhaal-222-2.jpgIk wist wat er ging gebeuren als ik naar de dokter ging. Die verwijst je direct door naar het ziekenhuis omdat er ketonen in mijn urine zaten. Want dit zelfde had ik met de zwangerschap van mijn dochtertje ook, en toen heb ik 2 weken in het ziekenhuis gelegen, maar dat kon nu echt niet want Dorien had me nodig. Ze kreeg nog borstvoeding, tenminste die paar druppeltjes die ik nog had, want door het overgeven was ik uitgedroogd en ja dan wordt de borstvoeding ook hard minder, maar we genoten er allebei nog zo van.

Maar goed uiteindelijk heb je geen keus ook de kleine in mijn buik is belangrijk, dus toch maar naar de dokter, en ja hoor er werd een brief uitgedraaid voor de gynaecoloog en ik kon rechtstreeks naar de afdeling.

Wij op naar het ziekenhuis met de hoop dat uit de bloedtesten kwam dat het nog wel meeviel, wel wetende dat het niet meeviel want ik was zo slap en beroerd, bloed geprikt en urine ingeleverd.

Mijn vriend en ik en ons dochtertje moesten even wachten op de uitslag dus gingen we even in het dagverblijf zitten, daar lag mooi speelgoed voor Dorien dus die vond het geweldig.
De arts kwam binnen. Haaaaii zei Dorien vrolijk, niet wetend dat die mevrouw straks zou gaan vertellen dat mama in het ziekenhuis moest blijven, we wisten het wel maar toch kwam het hard aan. Ik begon te huilen. Slik. In het ziekenhuis blijven betekenende dat ik Dorien niet 's nachts tegen me aan had liggen slapen en als ze wakker werd niet even de borst aan kon bieden.

verhaal-222-4.jpgMaar we hadden geen keus.
Ik werd naar een kamer gebracht en mijn vriend en Dorien gingen naar huis omdat ik infuus moest prikken, 's avonds tijdens het spreekuur kwamen ze nog even langs. Toen ze weg gingen moest ik echt even slikken Dorien zwaaide me vrolijk gedag, ze dacht vast mama is er zo met slapen gaan wel weer voor mij. Ik zei dat ze maar snel moesten gaan en probeerde mijn tranen in bedwang te houden zodat Dorien dat niet zag.

Ze waren weg, het was half 9. Daar lag ik dan helemaal alleen in een ziekenhuiskamer. Wat voelde ik me rot. Ik heb eerst een poos liggen huilen. Toen viel ik even in slaap.
11 uur was ik weer wakker. Waar ben ik, waar is Dorien, langzaam kwam het besef weer Dorien is hier niet die is bij papa thuis. Ik kon niet weer in slaap komen.
Totdat om 2 uur de zuster binnen kwam. Je vriend is hier met jullie dochtertje, ze kan niet slapen, oow mooi was wat ik zei! Mag ze bij je liggen om even wat te drinken voel je je daar goed genoeg voor. Ja Natuurlijk! Ik was zo blij dat ze er was.

verhaal-222-1.jpgPapa en Dorien kwamen de kamen binnen. Mama!! Riep ze. Mijn hart brak. Ze kwam lekker tegen mijn aan liggen even een slokje mama melk, en binnen 10 minuten lag ze te slapen, mijn vriend was nog even aan het overleggen met een arts op de afdeling. Maar ik heb niet meer meegekregen dat het goed was dat Dorien bij me sliep. Hij kwam mij nog even een kus geven en tot morgen zeggen.

De volgende morgen werd ik wakker gemaakt, om half 8 door de verpleegsters voor een ontbijt. Dorien lag nog lekker na te dommelen naast mij, en toen ze wat beter wakker was kreeg ik eerst een dikke kus.
Na wat overleg met de afdeling mocht Dorien bij mij blijven slapen, papa moest haar alleen wel brengen, en ochtends op tijd weer ophalen, zo gezegd zo gedaan.

verhaal-222-5.jpgDe eerste keer ziekenhuisopname was van vrijdag tot zondag, ik wou graag naar huis zodat ik de hele dag weer bij onze dochtertje kon zijn, maar ik moest heel rustig aan doen.
Thuis aan gekomen was het 1 dag goed, daarna begon het overgeven weer. De woensdag erna lag ik weer in het ziekenhuis dit keer zou het langer worden. Donderdag kwam de gynaecoloog even kijken, en zei ja ik hoorde dat je ook nog borstvoeding geeft? Ja dat klopt, dan is het ook belangrijk dat je voldoende vocht krijgt dus we laten het infuus nog zo staan. Vrijdagochtend heb ik een sonde gekregen. Want dat kan thuis ook, alleen een infuus niet. Maandagochtend stond de sonde op 2 liter per 24 uur en mocht ik naar huis wel met sonde. Maar ik mocht naar huis!!
Ik ben nu een paar dagen thuis en het gaat wel redelijk nog wel 2 à 3 keer per dag overgeven, maar niet meer zo vaak als daarvoor.

Al die nachten dat ik in het ziekenhuis lag mocht mijn dochtertje bij mij slapen.
Dat heeft mijn opname een stuk gemakkelijker gemaakt.
En door dit verhaal te schrijven wil ik mijn dank uiten, dat mijn dochtertje bij mij mocht slapen, ik kan niet uiten hoe belangrijk dat voor mij was.

Dus bij deze, Alle verplegers en anderen die mij hebben gesteund tijdens deze best moeilijke anderhalve week
Super bedankt!!
Groetjes, Joyce en Dorien

verhaal-219-6.jpgHoi Stefan, en vele mama's,
We (mijn man, onze dochter Eka (16maand) en ikzelf) zijn net terug van drie weekjes Thailand. Omdat Wouter en ik Thailand al eens doorkruist hebben, wisten we ongeveer wat ons te wachten stond en waar we moesten zijn.
We hadden besloten eerst wat dingen te bezoeken en wat rond te reizen om daarna te eindigen met een strandvakantie. Zo gezegd, zo gedaan. We vertrokken vroeg op zaterdagmorgen richting luchthaven, tien uur op de vlieger en kwamen aan in een broeiheet Bangkok. De vlucht ging heel goed, Eka at gewoon mee met de maaltijden (we hadden voor haar een volwaardige zetel geboekt) en dronk tijdens het opstijgen aan de borst.

verhaal-219-1.jpgIn Thailand is het heel gewoon dat kinderen langer borstvoeding krijgen, maar als die 'farang' dat zomaar doet op de bus/trein/stoep/brommer/tussen de temples/in de jungle/de boot..., krijg je wel rare blikken. Goedkeurend, maar toch verwonderd.

verhaal-219-2.jpgNa drie dagen Thailand kreeg Eka enorme diaree, de hitte/airco/het voedsel/de vreemde bacteriën/ het 'een beetje raar ruikende' zwembadwater/..., wie zal het zeggen?
Omdat Eka het medicijn echt niet wou, probeerden we het in haar eten, deden we elektrolyten in haar water, met als gevolg dat ons meisje niks! meer wou aannemen van ons (dom dom dom!!)

verhaal-219-3.jpgWouter en ik dachten... misschien wil ze wel een potje voeding? En gingen naar de Tesco om drie verschillende potjes te kopen. Ik deed het potje nog maar net open en Eka schudde al hevig met haar hoofdje heen en weer. Geen succes, later nog maar eens proberen. Uiteindelijk, in haar blote kont in de douchecabine met een potje en een lepel, heeft ze toch drie schepjes genomen.

verhaal-219-5.jpgIk heb heel veel voordeel gehad aan het nog steeds zelf voeden, maar deze drie dagen was ik toch echt wel heel erg blij. Ik was bijna letterlijk leeggezogen, maar mijn meisje bleef lekker verder spelen en bleef goed, en ze kreeg alles binnen dat ze nodig had.
Op het einde van de derde dag heb ik een stalletje gevonden waar ze gepofte aardappel hadden, dat was wel een groot succes, en daarna at ze weer alles. De diaree was de dag erna ook weg, en wij konden zonder zorgen verder genieten van onze vakantie.

verhaal-219-4.jpgEka at alles wat we haar aanboden en wou zelf ook andere dingen proberen, ze dronk vooral tijdens de hete verplaatsingen op de trein bij mij, maar ook op het strand was bubba heel geliefd bij haar, om al dat droge zand door te spoelen ;-)
Ik heb enorm genoten van de momenten die we samen hadden en kan het iedereen aanraden.
Thailand is een heel mooi en boeiend land, de Thai zijn gek op 'babyfarang', het is een heel kindvriendelijk land.

Groetjes, Liselot, Wouter en Eka.

Onze reis: Zaventem-Bangkok (rechtstreeks, 10 uur), trein naar Ayuthaya (3 nachten), nachttrein naar Chiang Mai (4 nachten), nachttrein en gewone trein Phetchaburi (1 nacht), minibus naar Dolphin Bay (10 nachten), minibus naar Bangkok, nachtvlucht naar Zaventem.

ps: nog even melden dat onze vorige reis (naar Egypte) een duikreis was, en dat borstvoeding en diepzeeduiken inderdaad geen problemen geeft. Enkel zorgen voor een goeie babysit.

verhaal-226-1.jpgEen bipolaire stoornis dus en ondertussen is mijn zoon drie maanden en krijgt hij volledige borstvoeding, dat terwijl mij van tevoren werd verteld dat dat niet mogelijk zou zijn vanwege mn diagnose en medicatie!

Toen ik zwanger bleek te zijn werd duidelijk dat de informatie betreffende mijn medicatie niet helemaal juist was. Ik slikte op dat moment Depakine, een medicijn dat ook wel gebruikt wordt tegen epilepsie. Mij was verteld dat dit gewoon door gebruikt kon worden, maar dat gold enkel voor zware epileptica en daar zaten echter ook wat haken en ogen aan. Waar gestopt kon
worden, moest gestopt worden of van
medicatie veranderd worden.

verhaal-226-2.jpgVanwege tegenstrijdige informatie en omdat we naar het Erasmus doorverwezen werden omdat de foetus nu ook extra risico had op het ontwikkelen van hartstoornissen en een grotere kans op spina bifida besloot ik te stoppen (onder begeleiding) met medicatie. De rest van de zwangerschap was met tijden erg zwaar en langzaamaan werden er plannen opgezet voor de bevalling en de tijd erna.
Doordat ik geen medicatie gebruikte had ik een erg grote kans op een kraambedpsychose of een terugval (depressie of manie) en de beste manier om dit te voorkomen was om na de geboorte gelijk terug op te starten met mn medicatie, echter betekende dat dat er geen borstvoeding gegeven kon worden. Ook hierin waren de adviezen tegenstrijdig, waar de ene arts zei dat het in lichte mate wel kon, was de ander pertinent tegen en dat maakte de beslissingen erg lastig.

verhaal-226-3.jpgOndanks de grote risico's besloot ik voor borstvoeding zonder medicatie te gaan, en op eerste paasdag beviel ik na een supersnelle bevalling van een gezonde zoon. De angst om een terugval te krijgen was erg groot en de eerste weken stonden dan ook in het teken van de drie R's om te zorgen dat ik niet al teveel ontregeld zou worden. En ondanks veel problemen met het opstarten van de borstvoeding (spruw, kloven en uiteindelijk hyperlactatie), af en toe het gebrek aan zelfvertrouwen en de vele onderbroken nachten kwam langzaamaan het besef en de zekerheid dat alles goed zou lopen. De terugvallen bleven uit en de borstvoeding was zo mooi om te ervaren dat dat het knokken waard was.

Op dit moment ben ik drie maanden verder, de eerste mijlpaal is gehaald en waar eerder voorzichtig gedacht werd dit tijdsbestek wel te halen, komen nu voorzichtig de plannen voor langvoeden om de hoek kijken! Mn kleine man gaat hard, groeit enorm goed en de trots te beseffen dat dit mede door mijn melk komt is groot.

verhaal-226-4.jpgIk schrijf dit niet om mensen aan te raden het zonder hun medicatie te proberen, zeker niet bij serieuze stoornissen als een bipolaire. In mijn zwangerschap (en nog steeds) heb ik gebruik gemaakt van veel hulp, sta ik onder begeleiding en is het met tijden af en toe echt heel zwaar. Wel schrijf ik dit om te laten weten dat het in sommige gevallen wel de moeite waard is om voor te vechten, dat de borstvoeding ook veel liefde en energie terug geeft.


Ik besef dat het een heel ongewone weg is geweest en als ik terug kijk sta ik versteld van mn kracht om te stoppen met medicatie en te knokken voor de borstvoeding. Het is enorm bijzonder om te merken wat zon kleintje los maakt en met welke enorme liefde ermee gepaard gaat.
Liefde is geven en nemen, en in dit geval is dat letterlijk!

verhaal-216-1.jpgOns meisje werd na een lange aanloop na een heftig half uur persen geboren. Au. Het cliché de pijn vergeet je gelijk? Ik kan mij herinneren dat ik dacht dit is niet helemaal waar, maar doet het ertoe? Nee, absoluut niet. Ik herinner mij nu vooral het eerste moment dat ons wonder op mijn buik lag en alles verder in de wereld in het niet viel. Wij hadden het grote geluk dat de bevalling verliep zoals wij gedroomd hadden, lekker in ons eigen bed waar we met zijn drietjes konden uitrusten en genieten. Weeën opvangen in een warm bad, daarna lekker schoon spoelen onder onze eigen douche.

verhaal-216-2.jpgAchteraf beseften wij ons pas echt hoe bijzonder het was voor een eerste kindje zo thuis zonder enige complicatie. De verloskundige noemde ons meisje een stoïcijnse baby, vanwege haar krachtige regelmatige hartslag. Vlak voor ze eruit kwam draaide ze zich zelfs nog één keer om in mijn buik. Wat was de bevalling een avontuur.
In hart en nieren wist ik dat ik mama wilde worden, toch had ik geen duidelijk gevoel over borstvoeding. Voor de geboorte hebben wij eigenlijk geen ervaring gehad met borstvoedende moeders. Duidelijk was dat kunstmatige zuigelingenvoeding sterk de voorkeur had rondom ons. Wat mij betreft leek het egoïstisch om op de fles over te stappen omdat ik het 'raar' zou vinden.

verhaal-216-3.jpgOok al zag ik het niet voor me, we besloten het in ieder geval een week te geven dankzij een fijn gesprek met een lactatiekundige die ondanks het advies voor borstvoeding benadrukte dat ik mij er ook prettig bij moest voelen. Natuurlijk wilde ik dat mijn meisje het belangrijke colostrum binnen zou krijgen. Ik voelde mij geen beste mama als ik haar dat zou ontnemen. Maar mijn borsten, die zijn toch van mij?
Zo gezegd zo gedaan, daar lag ze dan op mijn buik. Een klein en teer, oh zo zacht mensje dat vrij snel zocht naar mijn borst. Hoe snel weet ik niet meer precies want de tijd stond letterlijk stil voor ons onder het heerlijk warme dekbed huid op huid. Ze maakte kleine smakgeluidjes en haar gezichtje trok samen omdat ze hard aan het werk ging. Er ging door mijn hoofd, wat knap van dit kleine mensje dat het al zo duidelijk aan kan geven wat het nodig heeft! Ik was vol ontzag en vroeg dan ook direct, kan ik haar aanleggen? Ik voelde niet meer dat ik 'een keuze maakte', het ging allemaal vanzelf! Mijn kleine meisje hapte goed aan, en begon stevig te sabbelen. Wat een heerlijk gevoel!

verhaal-216-4.jpgDe borstvoeding kwam goed op gang en ons kindje dronk goed. Helaas was het begin niet compleet probleemloos. Noa huilde veel en was vaak erg overstuur. De eerste week hadden mijn man en ik al een onderbuikgevoel, maar 'krampjes horen erbij'. Dat geloofde ik ook best wel. Toch leek het niet helemaal te kloppen. Losstaand van dit heb ik de neiging alles vooruit te plannen en wilde snel weer veilig aan de anticonceptiepil (achteraf gezien geheel overbodig).
Omdat ik van de verloskundige netjes had gehoord dat niet alle middelen samen gaan met borstvoeding ben ik naar de huisarts gegaan voor voorlichting. Deze verzekerde mij dat de pil geen enkel probleem zou zijn en dus slikte ik deze, voor 1 maand. Dit was een grote fout, wij kregen vreselijk hardnekkige spruw (wat samen met de pil kan gaan) en het drinken werd voor mij en mijn kindje pijnlijk. Ook liep mijn voeding sterk terug! Wat raar terwijl ik zoveel melk had.

Ondanks dat het heel erg zwaar was in die periode, brachten de voedingen de dag in balans omdat we dan een rust moment hadden en Noa zich heerlijk ontspande tijdens het drinken. Wat was ik gebroken toen mij arts zei: 'het hoort bij borstvoeding' en 'schimmels zijn normaal'. Ging dit het echt worden??? Ik kon het gewoon niet geloven, maar wat doe je er aan na een aantal kuren nystatine, daktarin, micronazol crèmes, en een streng anti candida dieet.

Ik kwam via de verloskundige, die schrok van mijn verhaal, in aanraking met een lactatiekundige, zij heeft mij vol begrip geholpen en samen met een kinderarts en twee kuren flucunazol hebben we de spruw bestreden en overwonnen! Mijn borsten waren de eerste week na het stoppen met de pil alweer gigantisch, dus dat was bewijs genoeg en mijn melk vloeide snel weer als vanouds, gelukkig.

verhaal-216-5.jpgDe problemen met onrust werden helaas steeds heviger en Noa begon ook de borst te weigeren (sowieso de fles) en hevig te huilen tijdens en na de voeding. Ook haar ontlasting was niet oké, weer een lange weg met huisartsen. 'Hoort erbij'. Ik dacht een link te zien met koemelkproducten en begon de volle koemelkproducten te schrappen. Met twee dagen geloofde ook mijn man dat dit hielp, deze was hier eerst sceptisch over. Hij vond het naar dat ik steeds minder at omdat ik alles schrapte waar Noa mogelijk pijn van kon krijgen. Uiteindelijk op streng dieet zonder melk, ei en soja en hoera een blije baby als resultaat!! Noa had zeer in haar buik, logisch dat je het niet naar je zin heb en bij papa en mama wilt zijn!!!
Tijdens de zwangerschap zei ik tegen een mede zwangere dat ik voor alle vormen van voeden bleef open staan omdat je na de bevalling weleens te maken kon krijgen met oerdriften. Bleek dit even waar te zijn! Zij zelf heeft alvorens al voor de fles gekozen. Het enige wat ik dan denk is dat baby en mama beide wat zijn mis gelopen en dan hebben we het niet alleen over het kostbare colostrum. De innige warmte die je voelt als je kindje je stevig beet pakt, of haar koude handjes aan je lichaam opwarmt midden in de nacht en haar beentjes opkrult in de holte van jouw schoot.

Als er twee pretlichtjes aan gaan tijdens het drinken en er tussendoor toch nog even een lach vanaf kan, al was het kleintje nog zo overstuur zo vlak ervoor. Is het niet de normaalste zaak van de wereld? Ik heb nog steeds respect voor ieders beslissing. Maar toch vind ik het jammer dat sommige mensen dit mooiste gevoel nooit zullen beleven, en nee die fles is niet hetzelfde.

Ik heb ondervonden dat borstvoeding 'uit' is, voeden in het algemeen, jong zijn en voeden (überhaupt jong moeder zijn) maar vooral ook 'blijven voeden'. Tijdens de kraamvisites kwam de vraag regelmatig op: 'en wanneer ga je afbouwen?' Omdat ik door Noa's allergieën (melk, ei, soja) vrijwel alles af moet slaan bij anderen, wordt er weleens met wat onbegrip gereageerd. 'Ach dat koekje kan toch wel'.

verhaal-216-6.jpgWat naar als je de borstvoeding moet verdedigen. Dat wil ik niet! Waarom ik nou blijf voeden als ik niets mag eten en zelf geen rust krijg. Je hoort veel mensen zeggen dat ik voor mijzelf moet kiezen. Ik zie het anders, ik kies wel degelijk voor mijzelf. Ik houd van het voeden, ik houd van mijn kindje die de beste voeding verdient en de beste troost die er bestaat. En het gaat goed nu! Ik geniet van deze periode.
Borstvoeding maakt mij sterk en zorgt dat ik stevig in mijn schoenen sta. Ik ben trots op ons, mijzelf, mijn lieve dochter en mijn lieve man. Hij heeft geholpen met aanleggen als ik het zwaar had, mijn meisje ploeterde door met drinken terwijl het soms zeer deed, en ik heb mijn kracht weer hervonden, en jawel uit het voeden zelf! Wij genieten hiervan, dit voelt niet heroïsch maar gewoon natuurlijk.

Ik moet goed voor mijzelf zorgen want mijn kindje dat ín mij groeide groeit nu ván mij. Ik ga ooit stoppen met de borstvoeding, maar dan op onze voorwaarden, die van mij en mijn dochter. Niet omdat het lastig is, niet door de spruw, ook niet omdat ze al bijna zeven maanden is, niet door allergieën, ook niet door gebrek aan begrip. En zeker niet vandaag!
Wie had dat ooit gedacht.

Ingrid

verhaal-215-1.jpgHet was februari 2007 toen wij de test deden en ik zwanger bleek te zijn. We wilden heel graag een baby, dus we waren ontzettend blij. Ik kende niet zoveel jonge moeders, één vriendin die al een zoontje had en zij had hem negen maanden met veel inspanning gevoed. Door haar enthousiasme en openheid was ik wel al een beetje bekend met voeden, zoogkompressen en kolven (wat zij deed tijdens haar werk).
Ik las alles wat ik kon vinden wat te maken had met zwanger zijn en borstvoeding geven. Ik las tijdschriften, internetsites en mijn Bijbel en het boek Babylief. Ik geloofde dat het kind in mijn buik een geschenk was van God en Hij heeft het zo gemaakt dat ik een baby met mijn borsten kan voeden, dus het leek mij een logisch gevolg dat ik dat ook ging doen.

Ik volgde een borstvoedingscursus bij mijn kraambureau en ik was blij dat ik daar kon vragen of het normaal was dat ik met 28 weken zwangerschap al melk begon te 'lekken'. Dat was wel wat apart zei ze, maar kon geen kwaad en was in ieder geval al een bevestiging dat mijn borsten voor melk konden zorgen.

verhaal-215-2.jpgMet 38 weken werd onze lieve, kleine dochter Ilja geboren. Door een weeënstorm ben ik naar het ziekenhuis gegaan waar ze uiteindelijk vijf minuten na inchecken geboren werd. Ik hield haar even vast en keek naar haar en daarna werd ze snel meegenomen, wat schoongemaakt en aangekleed. Zo kreeg ik haar weer bij me nadat de placenta geboren was. Ik had geleerd dat je een baby binnen een uur moest aanleggen, dus toen de verpleegkundige vroeg of ik borstvoeding wilde geven en Ilja naar mijn borst drukte vond ik dat niet raar. De reactie van Ilja had ik niet verwacht; ze ging juist achteruit met haar hoofd in plaats van naar mijn borst toe. Ilja wilde niet echt happen of wat dan ook. We hebben het zo gelaten, zij ging bij papa en in een bedje en ik ging douchen.

verhaal-215-3.jpgUiteindelijk bleef ze heel veel vruchtwater spugen in de dagen die daarop volgden. Ze wilde niet drinken en begon op een gegeven moment al te krijsen als ze bij mij gelegd werd. Ik vond het vreselijk en het deed pijn aan mijn hart. Op advies van de kraamhulp ben ik gaan kolven en dat gingen mijn man en ik met behulp van fingerfeeding aan haar geven. Ze ging alleen niet zuigen, dus mochten we haar ook geen melk in de mond geven; ze mocht pas wat hebben als ze zoog.

verhaal-215-4.jpgZe viel alleen maar af terwijl ik melk had voor een weeshuis. Op een gegeven moment had ik zoveel dat de koelkast vol stond, een diepvriesla zat vol en ik kolfde een liter per dag (veel te veel!). De kraamhulp leerde me wel kolven en m'n productie omhoog te krijgen, maar wat dan verder wisten ze niet. Na twee weken met fingerfeeden, om de twee uur, ook 's nachts -mijn man en ik waren ook helemaal op-, kwam de lactatiekundige en op mijn aandringen nam ze haar weegschaal mee, want het zat mij niet lekker.
Inderdaad zat mijn meisjes gewicht nog onder haar geboortegewicht en moesten we met spoed naar het ziekenhuis waar we van fingerfeeding overgingen op forcefeeding; daarbij voedden ze haar een soort van recht op zittend, fles in de mond en met de fles op een bepaalde manier bewegen dat ze ging drinken. Zo leerde ze drinken, bij mij was het nog steeds brullen, dus dat hebben we toen even zo gelaten. Ze dronk wel alleen mijn melk en toen ik vroeg of ik mijn melk kon doneren werd er op gereageerd alsof ik uit de Middeleeuwen kwam.

verhaal-215-5.jpgIk voelde me in de steek gelaten door de hulpverleners; de verloskundigen, de kraamhulpen, waarvan eentje zelfs had gezegd dat mijn kind lui was terwijl ze gewoon niet meer de energie had en stille honger had!), de lactatiekundige die naar mijn mening veel te laat ingegrepen heeft en ook het ziekenhuis waar ze geboren is en het ziekenhuis waar ze opgenomen is geweest.
Van iedereen kreeg ik andere adviezen. Ik vertrouwde op die ene lactatiekundige en op de kraamhulpen omdat ik verwachtte dat zij mij van goed advies konden voorzien. Pas toen ik ging lezen op borstvoeding.nl en borstvoeding.com had ik het idee dat ik er echt wat aan had en dat het ook daadwerkelijk hielp.

verhaal-215-6.jpgToen Ilja weer thuis kwam dronk ze goed moedermelk uit de fles. Ze dronk nog steeds weinig, maar ze dronk en ze groeide. Ik kreeg veel opmerkingen over het kolven en voeden. Ik heb alle adviezen de deur uit gegooid en ben afgegaan op wat ik had gelezen van de websites en mijn eigen gevoel en dat van mijn man. Ilja dronk het best met worship muziek aan, dus dat zette ik steeds aan als ze ging drinken.
Ik kreeg veelvuldig te horen dat ze nooit bij mij zou drinken, maar ik en Ilja probeerden het gewoon veel en op ons gemak. Ik nam haar veel bij mij, veel bloot op bloot, we probeerden eerst drinken bij mama en als ze daar wat moe van geworden was kreeg ze nog een fles.

verhaal-215-7.jpgOp een gegeven moment konden we om de beurt een voeding aan de borst en een voeding uit de fles doen en zo konden wij het steeds meer uitbreiden.
We gebruikten geen schema of wat dan ook, we deden wat goed voelde in tegenstelling tot de eerste twee weken. Ondertussen moest ik mijn productie nog terugbrengen naar de hoeveelheid die zij dronk waardoor ik een borstontsteking kreeg, maar gelukkig was dit vrij snel verholpen.

verhaal-215-8.jpgToen Ilja elf weken was dronk ze volledig bij mij! Dit was een heerlijk moment. Helaas moest ik met veertien weken weer gaan werken. Ik dacht wel: 'ik heb nu zoveel moeite gedaan, nu ga ik echt niet meer snel stoppen.' Dus ik ging kolven op het werk. Toen ging Ilja flesweigeren.
Mijn man had altijd nog om elf uur 's avonds een fles gegeven zodat ze die niet zou 'vergeten', maar ze wilde nu alleen de real thing. Uiteindelijk leerde ze dat ze alleen op het dagverblijf de fles kreeg en verder niet meer. Ik heb de volle negen maanden gekolfd en aangezien ik leerkracht ben, konden we daarna genieten van de zomervakantie.

verhaal-215-9.jpgIlja heeft nooit meer dan 80 ml per fles gedronken. Heel af en toe dronk ze 100 ml, en een keertje zelfs 120, maar ze groeide en was tevreden. Ik kon het bij God leggen en zo kon ik het loslaten dat ik me druk maakte 'of ze wel genoeg binnenkreeg'.
Ze dronk bij mij zo vaak ze wilde en zo lang ze wilde, al was dat meestal vijf à tien minuten. En ze dronk één borst per voeding in verband met de hoeveelheid melk die ik had. Met een half jaar kreeg ze het ROTA virus en daarom moest ze een week in het ziekenhuis.

verhaal-215-10.jpgDaar ben ik weer volledig gaan kolven waar bij ik wederom hele vervelende 'adviezen' van de verpleging kreeg zoals; 'Je moet nu echt wel gaan stoppen' en 'Maar ze moet nu toch wel in een ritme komen' en er werden zelfs opmerkingen gemaakt dat het wel heel vervelend was dat wij wilden dat ze alleen moedermelk door de sonde kreeg omdat ze dat vaker moesten verversen. Daarna zijn we volgens Rapley begonnen met bijvoeding en Ilja vond dat heerlijk!

verhaal-215-11.jpgIk kreeg nog vaak adviezen dat ik moest doorgaan/stoppen, twee kanten/één kant moest geven, moest stoppen met kolven of juist doorgaan, geprakt eten moest geven en of ze niet zou stikken, maar ik heb gekeken naar mijzelf en naar Ilja en ik heb overlegd met mijn man en we keken wat wij fijn vonden. Toen Ilja mij met twaalf maanden begon te bijten en hier niet mee stopte, ben ik gaan afbouwen.
In haar slaap beet ze niet, dus dan voedde ik haar. Maar dit werd een soort stiekem voeden en dat voelde niet fijn. Daarom ben ik toen met dertien maanden gestopt. Maar gezien hoe we begonnen zijn ben ik daar erg trots op en dankbaar voor! Inmiddels is Ilja vier jaar en geeft ze haar poppen de borst, en de fles, en ze drinken sap. Een echte kleuter.

@anoekje

verhaal-214-2.jpgBeste Stefan,
Altijd lees ik hier de columns over mooie borstvoedingsmomenten, over moeilijke bevallingen, moeilijke borstvoedingen, langvoedsters, samenslapers en de doorzetters van moeders, waar ik bewondering voor heb. Mijn gevecht is niet lichamelijk en niet mooi. Het is een gevecht tussen mijn eigen egoïsme, de voordelen van het moderne leven en het goed voor je kindje willen doen. Maar wellicht geeft het herkenning, vandaar dat ik het naar je schrijf.

Acht maanden geleden werd mijn dochtertje geboren. Ik wilde borstvoeding geven. Punt. Ik had me niet ingelezen, op de bijeenkomst voor borstvoeding werd ik ongemakkelijk van alle hoogzwangeren en de slideshow van tepels mocht van mij over worden geslagen. Ik heb onthouden welke flessen je kon gebruiken. Maar ik moest en zou borstvoeding geven. Want dat was het beste. En die slogan mag dan niet de beste zijn, voor mijn perfectionistische aandrang is ie perfect.

verhaal-214-4.jpgNa de bevalling met 37,5 week bleek de borstvoeding helemaal niet zo makkelijk. In het ziekenhuis werd onze dochter 'aangelegd', waarna de verloskundige de papieren ging regelen. Ze zoog vrolijk drie keer zonder effect en viel daarna genoegzaam in slaap. 'Gaat goed hè', zei de verloskundige toen mijn kleine paars uitgeslagen, wit besmeurde pakketje werd overgeheveld naar de andere kant 'Ja, gaat goed!' riep ik nog onwetend, allang blij dat ze er uit was en de bevalling voorbij was. Maar thuis bleek van niet. Onze kraamzorg, José, heeft na intensieve begeleiding, aanleggen, aanleggen, kolven, voeden met een spuitje enz. de borstvoeding op gang gekregen. Dankzij mijn perfectionisme en de fantastische kennis en het doorzettingsvermogen van José was de borstvoeding een feit.

De eerste maanden vond ik superzwaar. Ik had me ingelezen over de praktische zaken van een baby, hoe verschoon ik een luier, aankleden, de benodigdheden enz. Maar een babytje volgt geen theorieboek. En onze prachtige, maar o zo onrustige dochter al helemaal niet. Ik dacht dat ze gewoon heel erg veel wilde drinken. Dus ik legde veel aan. En werd langzaam vermoeid en gestrest. Ik dacht dat iedere dag een regeldag was. Ik wilde stoppen met de borstvoeding, mijn vrije leventje weer terug en bij acht weken gaf ik mijn eerste flesje kunstvoeding.
En toen moest ik huilen. Achteraf, alleen zittend op mijn bed. Ik begreep er niets van.

Moest ik nu doorzetten met de fles of de borst? De eerste verhalen uit mijn omgeving over kunstvoeding en de voordelen en het vrije leven hadden mij al bereikt. Maar wat was dit? Schuldgevoel? Hormonen? En toen kwam mijn redding in een boek: Ria Blom. Ria Blom? Durf je dat daadwerkelijk hier op borstvoeding.com neer te zetten? Ja. Zij schreef over mijn dochter. En over mij. Ze schreef over de moeders die afgemat en uitgeput met een heerlijk mollig gevoed baby'tje in haar praktijk aankwamen. En uiteindelijk stopten met borstvoeding, wat volgens Ria niet nodig was (Ria is voorstander, ja). Haar tip: minimaal twee uur tussen de voeding. En natuurlijk heb ik ook ingebakerd, met mate laten huilen (degenen die nog steeds het dertig-minuten-kookwekker-verhaal vertellen, lees het boek dan eerst) en de regelmaat ingevoerd. Maar de twee uur, dat was mijn redding. En het besef dat mijn dochtertje moe was. Uiteindelijk hebben we onze eigen weg gevonden en Ria los gelaten, maar toen was ze mijn redding.

verhaal-214-1.jpgPas na 3,5 maand vond ik het borstvoedingsforum toevallig op internet. En sindsdien leef ik tussen twee kampen. Tussen de wat is borstvoeding heerlijk moeders en de 'wat zijn we blij dat we geen kunstvoeding hoeven te geven moeders' en aan de 'na vier maanden voelde ik me mezelf weer en had ik mijn leven terug'- moeders. Aan de ene kant trek ik me op aan het forum en de informatie en aan de andere kant luister ik naar de verhalen van de kunstvoedingsmoeders.

* Vaker voeden dan vier keer per dag is heel normaal – geef je nog zoveel voedingen? Dat is enorm zwaar voor je lichaam. * Het is 'bíj'voeding het eerste jaar, het hoeft echt nog niet – je moet echt minderen met borstvoeding en vervangen door vaste voeding, zoveel eiwitten is helemaal niet goed. * Doorslapen is niet normaal voor baby's – slaapt ze al door? * Als je tot drie jaar opvolgmelk nodig hebt, is borstvoeding dus heel normaal – een ouder kindje aan de borst? Gatver.

Er is geen middenweg heb ik ontdekt. Of je voedt, of je voedt niet, zo simpel is het. Ik bevind me in een oorlogsgebied. En ik ben in conflict. Met mezelf. Dat brengt me er driemaal per maand toe om te starten met afbouwen, omdat ik zo graag de deur uit wil.
En dat brengt me er driemaal per maand toe om toch weer te starten als ze het flesje niet wil of als ik zwicht voor het genot dat zij heeft van de voeding. Ik lees stiekem dagelijks het borstvoedingsforum en schrijf enthousiast mee. Maar ik ben ook blij als een kind met alle gratis reclame en pakketjes en lepeltjes en gadgets van de bekende kunstvoedingsmerken.
Ik wil dat ze doorslaapt en voed liever niet 's nachts, zodat ik niet meer zo moe ben als eerst. Maar geniet ervan als ze niet lekker is en wel weer kan slapen 's nachts als ik haar de borst geef en ze troost en comfort heeft.

verhaal-214-3.jpgIk heb moeite naar Tiet Zat te kijken. Maar ik bewonder de wilskracht van de moeders en de kracht om 'apart' te zijn, zodat zij hun kinderen het beste kunnen geven. Ik wil weer drankjes drinken met vriendinnen zonder dat ik uren tel. Ik wil weer de deur uit zonder kolven of stuwing. Tegelijkertijd wil ik vriendinnen die stoppen met borstvoeding overhalen om niet te stoppen, omdat dat beter is voor hun kindje.
En tegelijkertijd ben ik jaloers, omdat zij niet meer zo vast zitten aan hun kindje. Maar die band met borstvoeding krijg ik nooit meer terug. Ik wil niet meer hoeven zeggen dat ik borstvoeding geef en een excuus verzinnen waarom ik nog zelf voed (ik heb er inmiddels meerdere, maar meestal zwijg ik erover). Maar ik geniet van de momenten dat ik haar zorgeloos slapend na een voeding in bed leg en ze niet eerst even een paar minuten heeft hoeven huilen. Ik wil dat ze het beste krijgt en daar werk ik wekelijks een verstopping voor weg. En tegelijk wil ik me niet meer schuldig voelen als ik zou stoppen.

Ik schaam me voor borstvoeding en ik ben trots op borstvoeding. Borstvoeding is niet makkelijk, het is een dagelijks gevecht, waarbij ik me de ene dag in het ene kamp bevind en de andere dag in het andere kamp. Mijn dochter is acht maanden en ik geef borstvoeding. De ene dag een beetje meer dan de andere.

Leonie

verhaal-202-2.jpgMorgen, 16 juni 2012, is je vijfde verjaardag. Morgen drink je al vijf jaar vrijwel dagelijks bij mij...

Inmiddels is het al bijna zes jaar geleden dat je papa en ik je voor het eerst op een echo hebben gezien, en dat we aan je grote broer en zus hebben verteld dat er nog een baby'tje geboren zou gaan worden, iets waar ze al heel lang om aan het vragen waren.

verhaal-202-1.jpgVanaf het eerste moment dat ik wist dat jij bij ons zou gaan komen, was het vanzelfsprekend dat je borstvoeding zou gaan krijgen. Je grote broer heeft dit, vanwege een verkeerde begeleiding, maar tien weken gehad. Je grote zus was een natuurtalentje, en heeft het ruim 2,5 jaar gedronken. Daarom wist ik zeker dat jij dat ook zou krijgen, en als het aan mij zou liggen minimaal net zolang als je grote zus.

verhaal-202-3.jpgJe bent in het ziekenhuis geboren, omdat je met je hoofdje zo dicht mogelijk bij mama's hart wilde blijven liggen. Nadat je was nagekeken, heb je met moeite je eerste slokjes genomen. Gelukkig mochten we al snel naar huis: nog geen vijf uurtjes nadat je geboren was, waren we thuis. Maar het drinken ging niet van harte: je viel af, kwam wat aan, viel weer af. Maar je had genoeg plasluiers, dus ik maakte me niet zo druk. De mevrouw van het consultatiebureau kwam langs, ze wilde dat ik je een keertje extra kwam wegen, en ik mocht je zeker niet mee naar buiten nemen. Maar ja, je broer en zus moesten naar school, papa was aan het werk en er moesten gewoon boodschappen gedaan worden. En het was heerlijk weer. Dat wegen vond ik niet nodig, en ik pakte je goed in om je mee naar buiten te nemen. Na drie weken was je weer op geboortegewicht, en had je het drinken eindelijk helemaal door: je had maar een klein mondje, en mama een hele grote borst en tepel.

Na drie maanden ging ik weer werken, en dus kolven. Dit heb ik gedaan tot je ruim een jaar was, daar heb ik zelfs nog een verhaal van de week over geschreven op borstvoeding.com.

verhaal-202-4.jpgNatuurlijk zijn we langzaam gaan 'afbouwen', hoewel 'afbouwen'... Dat impliceert een actieve actie, terwijl het heel natuurlijk is gegaan. Als ik er ben, dan drink je bij me, als ik er niet ben, dan niet natuurlijk. Zo ben ik bijna twee jaar geleden met je grote broer naar Parijs geweest: jij bent op maandagmiddag naar opa en oma gegaan en hebt nog lekker gedronken voordat ik vertrok. Ik had er wel rekening mee gehouden dat dit het einde van de borstvoeding zou kunnen zijn, want je was al drie jaar geweest, en je hoort zoveel verhalen over kindjes die de drinktechniek met een paar dagen verleren. Maar toen ik je op zaterdagavond weer op ging halen bij opa en oma, was daar gelukkig niets van te merken.

En afgelopen zomer ben je, natuurlijk samen met broer en zus, anderhalve week bij opa en oma op vakantie in Frankrijk gebleven terwijl ik thuis was. Op de negende dag begonnen mijn borsten wat pijnlijk te worden, maar gelukkig was je er 's avonds weer om te drinken, ook dit was weer niet het einde van de borstvoedingsperiode.

Maar ik begon wel een beetje te twijfelen: wil ik dit nog wel, hoe lang nog, vind ik dit nog wel prettig? Ze gaat inmiddels naar de basisschool, hoe krijg ik dit geregeld met de tijd? Jij wilde nog lang niet stoppen, die twee keer per dag vond je nog steeds erg prettig. We zijn tot een compromis gekomen: een keer per dag, naar keuze in de ochtend of in de avond. Soms een snel slokje, soms heel uitgebreid, maar altijd twee borsten. En heel soms in de ochtend één borst, en dan bewaar je de andere voor de avond ***smelt***.

verhaal-202-5.jpgAl die momentjes, ik koester ze in mijn herinnering. Zoals die keer dat je 3,5 was: ik was al wakker en uit bed, want ja, je broer en zus moesten gewoon naar school. Maar dan kom jij je kamertje uitgelopen, gaat naar de wc, en zegt dan: 'ik heb nog niet bij jou gedonkûh'. Dus ik ben weer lekker in bed gaan liggen, dan lig jij al te gniffelen en je te verkneukelen op wat komen gaat: eerst de ene borst, dan een hele dikke knuffel en daarna de andere borst, gevolgd door weer een hele dikke knuffel.

Of een praatje dat ik een jaar geleden heb opgeschreven:
Ze kwam net naar me toe: mag ik bij jou dinkûh?
ik: ja hoor, kom, dan gaan we in bed liggen
We gaan in mijn bed liggen, ik had mijn flanellen opa-pyjama nog aan (met knoopjes dus)
Lieve: Ik wil die bosjt..... mama, ik heb hem vast uitgepakt
ik: is het een cadeautje dan?
Lieve: Neehee....... een beetje wel
ze ligt lekker te drinken, laat los:
jawel, ik kjijg elke dag tweex een cadeautje…

verhaal-202-6.jpgDan een maand of vier geleden: je was ziek, lag steeds te snikken in je bed, dus natuurlijk mag je dan bij papa en mama in bed. Half in slaap kruipt mijn pyjama op, waardoor mijn borst komt bloot te liggen. Jij slaapt. Je voelt in je slaap mijn tepel tegen je wang, en legt jezelf aan ***smelt***. Dat ik die nacht vrijwel niet geslapen hebt, geeft helemaal niets.

We hadden besloten om te stoppen op de negenmaandenbeurs: Elk jaar stond daar de stand met ook de borstvoedingsorganisaties, waar een fotograaf mooie borstvoedingsfoto's maakt. Deze hebben we al van vier jaar op rij, de vijfde is een mooie afsluiting, en een mooi moment om naar toe te leven. Je bent het er helemaal mee eens.
Maar dan, schrik: vanwege bezuinigingen heeft het Voedingscentrum besloten dit jaar geen stand te nemen op de negenmaandenbeurs, en er dus ook geen fotograaf neer te zetten. De reden dat ik in februari wilde stoppen, was dat ik graag af wil vallen, en dan door een crash dieet waarbij het niet verstandig is om te voeden. En nog steeds wil ik wel afvallen, maar de knop heb ik nog niet gevonden.
We hebben samen besloten om op jouw vijfde verjaardag de laatste voeding te doen. Papa zal de foto's maken, en daarmee zal er een einde zijn gekomen aan mijn allerlaatste borstvoedingsperiode, met mijn allerlaatste kindje.

verhaal-202-7.jpgDrie maanden geleden heb je leren fietsen zonder zijwieltjes. Vol vertrouwen stapte je de eerste keer op: mama heeft me vast, en die laat me niet vallen. Je fietste meteen een meter of drie, vier zonder dat ik je vast hield, en zonder dat je dàt in de gaten had. Na nog een recht stukje, lukte het sturen ook, met mama aan het zadel. Het tweede rondje met mama naast je, maar zonder hand aan het zadel.
Je bent een keertje gevallen, maar stapte ook weer op, vol vertrouwen dat je niet nog een keer zou vallen, en dat heb je ook niet gedaan. Nu gaan we samen boodschappen doen op de fiets, over een paar jaar ga je alleen naar school…

verhaal-202-8.jpgEn een maand geleden, het borstvoedingsforum: een foto van een gorilla die bij zijn/haar moeder drinkt, en ik liet 'm aan je zien. Je moest er hartelijk om lachen. Op mijn vraag waarom, antwoordde je: 'Omdat het zo raar is dat zo'n groot kind bij de mama drinkt.'
Ik vroeg je: 'maar ben jij geen groot kind dan?'
Waarop jij, na enig nadenken, weer antwoordde: 'Nee, ik ben de kleinste van het gezin. En die aap is groter dan ik.

Onze kleine gesprekjes, die intieme momentjes, ik zal ze missen. Maar jij, jij redt je wel, zult je waarschijnlijk je hele leven de momenten herinneren dat je bij mij kon drinken. Ik hoop dat ik je heel veel veiligheid, heel veel vertrouwen, mee heb kunnen geven. Het stoppen van de borstvoeding betekent natuurlijk niet dat je die veiligheid er niet meer zal zijn, het zal alleen anders worden.

verhaal-202-9.jpgMorgen is je vijfde verjaardag. Morgen is het vijf jaar geleden dat je je eerste slokje moedermelk dronk. En morgen is de dag dat je je laatste slok moedermelk zal drinken.

Lieve Lieve, lief meisje van vijf: je bent al zo groot, je blijft mijn kleine meisje, maar vanaf morgen ben je echt geen baby meer.
Ik hou van je, Mama Marguerite

verhaal-213-1.jpgOnze eerste dochter werd veel te vroeg geboren. Omdat we, samen met het ziekenhuis, de overtuiging hadden dat borstvoeding het beste was voor onze kleine meid in de couveuse, kolfde ik al mijn eerste druppeltjes af. Druppeltjes werden kleine plasjes, grote plasjes en vervolgens gevulde potjes. Ons meisje groeide en mijn borsten groeiden met haar mee, wat een wonder...
Uiteindelijk heeft ze zeven maanden volledige borstvoeding gehad, ondanks vele diepe dalen en een moeilijke start.

Toen na een lange periode van herstel een tweede meisje op komst was, zag ik erg op tegen een herhaling van de geschiedenis en besloot ik een doel voor mezelf mij te stellen. Drie maanden, en als het niet lukt is het ook goed. Maar deze zwangerschap verraste me. Allereerst omdat ze niet te vroeg werd geboren, ondanks vroegtijdige weeën. Drie maanden lag ik plat, en uiteindelijk heb ik haar op een dag na veertig weken mogen dragen.
Daar lag ze dan... en daar bleef ze liggen... niet meegenomen, maar op mijn borst lag mijn bolle baby. Het koste haar geen moeite, ze wist wat ze wilde en deed dit ook... Hoe anders, zo fijn! Voordat ik het wist genoot ze al bijna drie maanden van mijn melk en mijn doel was bijna behaald, maar het was nog helemaal geen tijd om te stoppen! Het doel werd bijgesteld, en nog eens, en nog eens...

Steeds vaker kreeg ik vanuit omgeving en werk de bekende vraag: 'wanneer ga je nou stoppen?'
En de bijbehorende vooroordelen, redenen om te stoppen en scheve gezichten. Het was een proces, maar mijn visie werd meer en meer versterkt en steeds steviger stond ik achter mijn beslissing om te blijven voeden. Het voelde zo goed!

school_danv1.jpgDe negen maanden voedingsrecht zaten er bijna op. En toen gebeurde het... Na wat rondvraag bleek dat je als voedende werknemer het recht heb om onbetaald te mogen blijven kolven, en dit in overleg met de werkgever vormgegeven dient te worden. Ik werk in de zorg, in een organisatie waar 80% vrouw is, dus ik ging het gesprek met mijn leidinggevende aan met het idee dat we samen zouden kijken naar eventuele aanpassingen, om daarna vrolijk verder te kolven. Er waren mij immers ongetwijfeld vrouwen voor geweest.

'Nee.' Sorry? 'Nee, en het blijft nee.' Sorry? 'Je hebt recht tot negen maanden en daarna zijn wij niets meer verplicht dus misschien is dit nu ook het moment om te stoppen.' Wat?! Ik was perplex. Alle mogelijke concessies die ik kon bedenken heb ik op tafel gegooid: de tijd die ik aan het kolven besteed voor of na een dienst inhalen, als we gaan eten dan zonder ik me even af, ik pas me volledig aan in overleg met mijn collega's qua timing, ik ga kolven in een slaapkamer in plaats van op kantoor boven, om sneller te kunnen reageren op een eventuele hulpvraag. Zelfs het argument dat rokende collega's wel tussendoor mogen roken sloeg volgens haar de plank mis. Ik kon het er mee doen. Klaar. De dreigende taal raakte me diep, en intens verdriet overmande me. Het is toch juist een bewonderenswaardig voornemen om te blijven voeden? Waarom werd dit dan gezien als een last?

Beperkt worden in een bewuste levenskeuze, op deze manier... en door je eigen werkgever, zo onverwacht, zo teleurstellend. Na de eerste schok ontwaakte mijn gevoel voor onrecht, en daarmee mijn vechtlust. Het klopte niet, ik had toch rechten?

Met de informatie en steun die ik kreeg via het forum van dragen-en-voeden.nl ben ik aan de slag gegaan met telefoontjes en mailtjes naar de ondernemingsraad en personeelszaken. Conclusie: er is geen beleid na de negen maanden voedingsrecht, dit is ter eigen invulling van de leidinggevende. Maar volgens het wetsartikel had ik wel degelijk recht op onbetaald voedingsrecht, en is de werkgever verplicht te zorgen dat het werk geen terugslag kan veroorzaken op de lactatie [zie voetnoot en link]

verhaal-213-2.jpgHelaas was er geen ingang meer te vinden bij mijn leidinggevende, en ondertussen moest ik wel gewoon mijn diensten draaien, het was immers 'mijn probleem'. Omdat mijn leidinggevende had vermeld dat dit een teambreed besluit was, zag ik mezelf genoodzaakt om in een wanhopige poging mijn pijnlijke borsten te ontlasten op de wc gaan kolven. Stiekem, tussendoor, als niemand het door had. O wat voelde ik me vies. Niet zozeer omdat ik op de wc zat te kolven, maar omdat ik iets in het geheim deed waar ik recht op had, en waar ik trots op was en waarvoor ik me niet hoefde te schamen.

Toen op een gegeven moment twee collega's vroegen hoe het zat met het niet meer mogen kolven omdat zij dit heel erg raar vonden, brak ik. In tranen heb ik ze alles verteld. En wat bleek? Dit was helemaal geen teambreed besluit geweest en ze stuurden me direct naar het kantoor om uitgebreid te kolven. Ik kan niet omschrijven wat een opluchting dit was, maar tegelijkertijd ook weer een extra zetje om te vechten voor het recht om te kunnen en mogen kolven.

Toch liep ik in mijn contact met Personeelszaken en de ondernemingsraad steeds tegen muren aan. De dagen werden weken, en nog steeds kwam er geen verandering in de situatie. Ik kon niet zonder kolven en stoppen was nog steeds geen optie, dus sloot ik mezelf elke dienst heel even op...

Een bezoek aan de arbo-arts wierp een ander licht op de zaak. De eerste professional die aan mijn kant stond. Wat een verademing, en een bevestiging dat ik wel degelijk in mijn recht stond. Maar omdat ik voor wat anders kwam, kon hij geen advies op papier zetten voor mijn leidinggevende. En zo bleef het weer mijn probleem.
Op een gegeven moment kwam daar dan het dieptepunt. In mijn thuissituatie gebeurde een aantal dingen die veel tijd en energie van mij vroegen, en dat samen met de borstvoeding, en de werksituatie zorgde voor een flinke daling in mijn productie. Ik kon niet meer. In een wanhopige poging heb ik weer de telefoon gepakt en na een aantal keer bellen (en niet teruggebeld worden) had ik na twee dagen de juiste persoon aan de lijn...

Ik heb alles verteld. Het tegen muren aanlopen, het enorm teleurgesteld zijn in de organisatie, de arbo-arts die achter me staat, mijn rechten die worden genegeerd en dat ik het niet meer red om mijn productie op peil te houden. En daar was dan toch opeens: een luisterend oor! Ze luisterde, en beloofde mijn leidinggevende te bellen en erop aan te sturen dat we er uit moesten komen. Als we er niet uit zouden komen wilde ze het weer weten.

De week daarna stond al een gesprek gepland dus dan zouden we het er wel even over hebben zei mijn leidinggevende toen ik haar de volgende dag telefonisch sprak... Nog drie lange diensten zonder te mogen kolven... O wat had ik een buikpijn de dag van het gesprek... Om elf uur was het zover, ik was er klaar voor.
Het gesprek begon over een andere gemaakte afspraak en daarna 'even kort' over dat ik Personeelszaken had gebeld. Ze wilde wel even zeggen dat dat niet nodig was geweest. We behoorden dit samen te bespreken, zij is mijn leidinggevende. Ik heb aangegeven dat ik geen enkele opening ervaren heb om hier bij haar op terug te komen, wat ze beaamde. Ze zei tussen neus en lippen door dat ze op haar vingers getikt was door Personeelszaken en dat ik, hoewel ik dat natuurlijk niet zou doen (huh?), bij een rechtszaak erg sterk zou staan. Ik heb gezegd dat dat lag aan de uitkomst van dit gesprek...

En toen was het binnen vijf minuten geregeld, een kwartier kolven ergens in een dienst in overleg met collega's, en dat kwartier voor of na een dienst inhalen. Klaar. Geregeld. Ze bood tussendoor nog eventjes haar excuus aan, waarop ik even moest slikken en later flink heb gejankt waar ze niet bij was.

Twee maanden, twee lange maanden... Maar het recht is niet krom, ik kan en mag weer kolven!

De volgende dag was bijzonder en emotioneel, maar ook heel erg blij en trots, ik had een enorme opbrengst en 's avonds dronk mijn meisje live bij me en keek ze me vervolgens aan met een enorme lach; en toen wist ik waar ik voor gevochten had. Voor mijn meisje en voor mezelf. Voor het recht mijn dochter het beste te geven wat ik kan. Voor collega's die ook langer willen voeden en waarvan Personeelszaken nu op de hoogte is waartoe ze zijn verplicht, voor andere mama's die borstvoeding willen blijven geven maar tegen verzet aanlopen.

We hebben het recht om te blijven kolven, en de werkgever is verplicht je de gelegenheid te geven. Geef niet op en laat je niet ontmoedigen... maak zelf de keus om wel of niet te voeden, die keus is niet aan een ander.

Janka

  • Noot: 'Onverminderd artikel 4:5 van de Arbeidstijdenwet, organiseert de werkgever de arbeid van een zwangere werknemer en een werknemer tijdens de lactatie zodanig, richt de arbeidsplaats zodanig in, past een zodanige productie- en werkmethode toe en laat zodanige arbeidsmiddelen gebruiken, dat de arbeid voor die werknemer geen gevaren met zich kan brengen voor haar veiligheid en gezondheid en geen terugslag kan veroorzaken op de zwangerschap of lactatie.'
  • Borst & Baan en de wet

verhaal-220-1.jpgNa een dag op de crèche komt hij thuis en vraagt hij of hij mag drinken. We gaan op de bank zitten en hij drinkt. Eerst de ene borst, en als die klaar is vraagt hij om de andere borst. Daarna gaat hij spelen en later eten we met het hele gezin aan tafel onze avondmaaltijd.

's Nachts drinkt hij ook. Rond een uur of vijf wordt hij wakker en vraagt of hij mag drinken. Dat mag. Eerst drinkt hij de ene borst, en al die klaar is vraagt hij om de andere borst. Daarna draait hij zich om en slaapt nog enkele uurtjes verder. Tegen me aan.

's Morgens ontbijten we aan tafel. Mijn zoon eet twee boterhammen met pindakaas en drinkt een beker thee. Na een uurtje vraagt hij om de borst. Eerst drinkt hij de ene borst, en al die klaar is vraagt hij om de andere borst. Daarna gaat hij spelen.

verhaal-220-2.jpg's Middags drinkt hij voor het slapen gaan bij mij. Het hoeft niet, maar het mag. Hij vindt het lekker, dat zegt hij. 'Hmm lekker.' Hij drinkt beide borsten leeg en wil daarna nog een kopje water.

Als ik er niet ben zorgen andere mensen voor hem. Dan drinkt hij thee, limonade, of water. Hij slaapt dan zonder borst. Dat gaat prima. Het is een vrolijk mannetje. Hij zwaait me uit als ik wegga en soms smeert hij bijna zelf zijn boterham.

Ik zag een item op tv waarbij ik het gevoel kreeg dat wij iets geks doen, mijn zoon en ik. Zou de meneer van de tv wel weten dat ik mijn borsten niet kan opdringen? Zou hij zelf ook op een aparte kamer slapen zonder zijn vrouw? Zouden zijn kinderen bij de geboorte al kunnen lopen en hoefde hij ze daarom nooit te dragen? Misschien hoort hij wel bij een aparte groep waarbij dat soort dingen normaal is .

verhaal-220-3.jpgMijn zoon en ik niet. Wij horen bij elkaar en bij de rest van mijn gezin. We doen wat we doen gewoon omdat het logisch is en goed voelt. Zonder boeken en zonder opgelegde regels. En zo groeien we elke dag een stukje ouder.
Gewoon aan de borst.

Nike

verhaal-210b.jpgMet veel plezier geef ik al ruim vijf maanden borstvoeding. Daar kwam even de klad in toen ik ineens verstopte melkkanaaltjes kreeg in mijn linker borst. Na wat gesurf op internet las ik dat masseren en warmtekompressen zouden helpen. Daar ben ik fanatiek mee begonnen doch het haalde niets uit. Er kwam nauwelijks nog melk uit en ik zat nog steeds met een dikke opgezwollen borst. In mijn wanhoop belde ik mijn moeder.

Zij vertelde me dat ze ook eens precies met hetzelfde probleem zat. Haar kraamhulp in die tijd, en dan spreek ik over de jaren 70, vertelde dat een doek gedrenkt in de jenever op de borst uitkomst zou bieden. Dit bracht direct bij mijn moeder verlossing.

Met haar hoopvolle advies ben ik als een haasje richting de slijterij gegaan om een fles jenever te kopen. Thuis gekomen, heb ik direct een hydrofiel luier in dat goedje gedrenkt en het op mijn borst gelegd, er aluminium folie opgedaan, vervolgens omwikkeld met een handdoek en om het zaakje op zijn plaats te houden, omwikkeld met een sjaal. Daar zat ik dan op de bank met een dik pakket op mijn borst geurend naar de jenever. Al snel voelde ik mijn borst gloeiend heet worden. Zo heb ik gewacht totdat mijn dochtertje weer wilde drinken en na vier uur wachten werd ik beloond met werkelijk een wonder.

Mijn dochter dronk in een teug de borst leeg en alle harde plekken waren als sneeuw voor de zon verdwenen. Wat een opluchting was dat. Ik hoop van harte dat iedereen die dit leest en ook last heeft of (niet te hopen) last krijgt van verstopte melkkanaaltjes, met dit wonderbaarlijke advies geholpen is.

Corinne

Ps. ik ben momenteel je boek Eten voor de kleintjes aan het lezen en heb er veel aan! Grappig dat de titel zo mooi bij je achternaam past!

verhaal-209-3.jpghoi Stefan,

onlangs een schrikje opgedaan,

voor mijn zwangerschap had ik een hormoonspiraaltje, heel blij mee, dus... na de zwangerschap opnieuw?
Ja hoor, geeft geen probleem bij borstvoeding.

verhaal-209-1.jpgZeven maand later heb ik een stukje van mijn baarmoederhals laten wegnemen (uit voorzorg, niks ernstig), sindsdien bleef ik maar problemen hebben met het spiraal, het bleef maar niet zitten.

In samenspraak met de gyn, na een derde bezoek in twee weken besloten we het spiraal te verwijderen en dan maar terug over te schakelen naar de Nuvaring (was ik in het verleden ook goed mee).

Alles goed, tot een week later,
mijn melkproductie begon wat terug te lopen, maar ik maakte mij geen zorgen, 'die hormonen wissel zal daar wel voor iets tussenzitten'
nog een week later was mijn melkproductie nog teruggelopen, ik kolfde nu al twee maal per dag, maar ik kreeg ze niet terug op peil.

verhaal-209-2.jpgDan toch maar eens kijken op het internet...
Geen Nuvaring tijdens Borstvoeding!

is dat even schrikken,
tja, vooral mijn eigen schuld,
geen bijsluiter gelezen...ahnee, wat ik ken het al
borstvoeding niet besproken met gyn...ahnee, want zij weet dat ik minstens 2 jaar BV wil geven
niks gevraagd aan de apotheek...ahnee, idem gyn

ik belde naar de gyn, de assistente wist mij doodleuk te vertellen dat 'de schade' waarschijnlijk onomkeerbaar is!
in volle paniek gebeld naar mijn vroedvrouw/lactatiedeskundige,
zij kon mij gelukkig geruststellen en vertelde mij dat dat zeker niet onomkeerbaar was.

verhaal-209-4.jpgOndertussen is borstvoeding weer helemaal in orde (overal en altijd, zoals hier gezellig in bad), en gebruik ik even geen hormoon-achtige dingen meer. Heb er mijn buik even van vol.
Ik zie wel binnen een paar maand of een nieuw spiraaltje misschien wel blijft zitten.

Ik wil gewoon even meegeven dat je altijd! moet melden dat je nog borstvoeding geeft, mensen vinden dat niet vanzelfsprekend als je kleintje ouder is dan drie maand!

groetjes,
Liselot en Eka

verhaal-207-1.jpgAl vanaf mijn zestiende wist ik: ik word moeder en in mijn hoofd hoorde borstvoeding daar helemaal bij. Vreselijk blij was ik toen ik in 2009 zwanger bleek! Omdat ik voornemens was borstvoeding te geven volgde ik een cursus. Ik dacht namelijk: kennis is macht. Als ik alles weet, gaat de borstvoeding vast lukken.

Eind oktober 2009 werd onze zoon geboren. De kraamzorg heeft goed geholpen met de borstvoeding, onze zoon viel echter steeds meer en meer af. Bovendien had ik pijn tijdens en na het voeden. Volgens de kraamzorg, verloskundige en de lactatiekundige maakte onze zoon een 'goede hap', was het drinken effectief en had ik voldoende productie (afgaande op mijn hoeveelheid gekolfde melk). Niemand snapte wat er aan de hand was. Dit zorgde voor een hoop onzekerheid en helaas heb ik na drie weken mijn pogingen 'moeten' staken.

verhaal-207-2.jpgToen ik na tien maanden weer zwanger bleek, was ik vastbesloten weer borstvoeding te gaan proberen. Nog in mijn zwangerschap bezocht ik een lactatiekundige om een plan van aanpak te maken. In juni 2011 beviel ik van onze tweede zoon. Omdat we even in het ziekenhuis bleven heb ik veel hulp kunnen krijgen bij de borstvoeding. Ook daarna kreeg ik veel hulp van een topkraamverzorgster, maar na een paar dagen leken dezelfde problemen te gaan spelen als na de geboorte van onze eerste zoon: mijn nieuwgeboren zoon viel teveel af terwijl de kraamhulp, de verloskundige en de lactatiekundige allen zeiden dat 'alles goed leek' en ook nu grote onduidelijkheid over het waarom. Weer allerlei onzekerheid. Wij besloten bij te voeden met kunstvoeding en daarnaast te kolven. Na veel bloed, zweet en tranen en veel lezen op jullie site en contact met een lactatiekundige is de borstvoeding toch gaan lopen!

Onze zoon is inmiddels acht maanden. Tot zes maanden heb ik volledige borstvoeding gegeven en daarna ben ik af gaan bouwen omdat het kolven op het werk me tegen ging staan. Ik hoopte nog lang te kunnen blijven voeden in de ochtend, maar helaas kreeg de kleine man niet meer genoeg.

Afgelopen weekend heb ik met pijn in mijn hart voor het laatst gevoed en zijn deze foto's gemaakt. Ik ben erg trots en blij dat mijn zoon en ik deze mooie ervaring hebben kunnen delen.

Groet, Ineke

verhaal-206-1.jpgHallo mijn naam is Ben en ik ben een trotse boob-a-holic! Mijn grote zus (45 mnd) en ik zijn dan ook lid van de grote groep baby's en kinderen die ook verslaafd zijn aan het witte vloeibare goud. Mijn grote broer is veertien maanden lid geweest.

Wij nemen volop gebruik van het drie-stappenplan voor boob-a-holics:

  • Wij geven ons volledig toe aan onze verslaving.
  • Wij zijn in staat zelf aan te geven wanneer wij willen drinken en hoeveel.
  • Ook als wij borstvoeding willen wanneer wij getroost willen worden, word dit ons met veel liefde gegeven.

verhaal-206-2.jpgEn kijk eens hoe gelukkig ik ben!
Ik ben nu al vier maanden verslaafd. Nu is het af en toe wat moeilijker, want ik vind de dingen om mij heen ook wel interessant. Een slokje en weer even met een ondeugende blik kijken of mama wel een praatje wil maken, dan weer een slokje en even kijken naar de wereld om ons heen. Dus heeft mama maar gebruik gemaakt van de speenketting en zich zelf omgetoverd in een speelrek. Grote zus maakt overigens van de pauzes goed gebruik, door zogenaamd mij een kusje te geven en dan snel een slokje te nemen, want ja dat is toch zonde als de tap vrij is en er geen gebruik van word gemaakt?

Soms als mama haar even niet kan geven omdat ze het zo druk heeft met mij, dan vraagt grote zus om een 'sakju'. Dan wil ze graag een zakje afgekolfde melk. De vriezer ligt er toch mee vol, want mama heeft hyperlactatie en een hele sterke toestroomfeflex.
Als mama even niet oplet onder het reflex, zit mijn hele gezicht onder de moedermelk. Het is soms zo erg dat het bij papa terecht komt op de andere bank. Ik denk dat ze wel mee kan doen met de Olympische Borstspelen met ver-schieten.

Liefs, Frederike

verhaal-217-2.jpgNet als de verpleging wist ook ik niet dat tandemen bestond.
Ik vier mijn eerste tandemlustrum: 21 april 2012. Als je me ruim 5,5 jaar geleden had gevraagd wat tandemen was, dan had ik waarschijnlijk gezegd: gezellig samen op de fiets een rondje rijden. Nog nooit had ik van dat woord gehoord, net als langvoeden trouwens. Ja, borstvoeding ik wist wat dat was. Dat dat beter was voor je baby dan kunstvoeding en dat het voor jou als moeder voordeel had. Het was goedkoper en je zou na de bevalling sneller op je oude gewicht terug zijn. Proberen we toch gewoon.

verhaal-217-1.jpgZo startte ruim zeven jaar geleden mijn borstvoedingsavontuur. We zien wel waar het schip strandt. Drie maanden, nou misschien een half jaar? Maar na een paar weken hadden we de smaak te pakken. Zo erg zelfs dat toen ik zwanger raakte van Jochem, Lotte nog dronk en hoe. Gewoon meerdere keren op een dag, 's nachts, als ze verdrietig was, als ze moe was, tsja wanneer eigenlijk niet. Maar 'help' schoot er gelijk door mijn hoofd. Hoe moet dat nou over negen maanden als er weer een klein hummeltje is.

Wie in Nederland is er nou zo gek om aan twee kinderen van verschillende leeftijden borstvoeding te geven? Gelukkig was er google en al snel kwam ik er achter dat het helemaal zo gek niet was om twee kinderen aan de borst te hebben. En weet je, het heeft zelfs een naam. Je kunt tandemen. Er ging een wereld voor me open. Ik vond ervaringsverhalen op het borstvoedingsforum, las stukjes op borstvoeding.com en had het er eens over met mijn verloskundige.

verhaal-217-3.jpgVol goede moed ging ik de bevalling in want ervaren als ik was, ging ik ook onze tweede wel even borstvoeding geven. Nou, dat viel tegen. Van nature een goede gulzige drinker maar wat een techniek. Ik was wat makkelijk geworden met als gevolg flinke kloven. Dat hele romantische beeld van gezellig met twee kinderen aan de borst op bed liggen was snel verdwenen. Gelukkig kwam er iemand van het cb langs die me zei een lactatiekundige te bellen. Na wat goede tips ging de pijn weg en was ik zomaar 'tandemmamma'.

verhaal-217-4.jpgEen stortvloed aan kritiek heb ik over me heen gehad. Wel honderd keer ongevraagd advies over hoe ik het best zo snel mogelijk kon stoppen met Lotte. Maar het toppunt wat betreft onwetendheid over tandemen was wel vlak na de bevalling van Noor. Lotte (toen net vier) en Jochem (toen net twee) dronken nog en helaas moest ik tijdens de bevalling naar het ziekenhuis en moesten we in verband met GBS verdenking een paar dagen blijven.
En daar lag ik dan. Kind in de couveuse, één verdieping hoger (maar het voelde als zéven), twee andere kinderen thuis en ik wilde per se borstvoeding geven.

Gek werden ze van me op de couveuse afdeling.

Een moeder die maar naast haar kind wilde zitten en zelfs 's nachts naar boven kwam om te voeden. Geheel tegen het protocol in lag Noor nog aan het eind van diezelfde nacht bij me op een kamertje. Bijvoeden gingen ze want tijdens de laatste voeding was ze 40 gram afgevallen?!?! Dat ze binnen 24 uur al boven haar geboortegewicht zat hielp niks, protocol bij antibiotica was gelijk bijvoeden. Toen ik even vroeg waarmee ze dat van plan waren werd er een heel mooi merk kunstvoeding genoemd. Wát? Wil je dat in mijn kind gaan gieten?!?!
Ik heb twee kinderen aan de borst, mega stuwing! Kom maar hier met die kolf. Ik werd aangekeken of ik spontaan gek was geworden na de bevalling maar oké, kolf kreeg ik en gelukkig genoeg melk om de hele afdeling bij te voeden.

verhaal-217-5.jpgNog steeds werd ik aangekeken alsof ik gek was maar mijn punt was duidelijk en probleem voor even opgelost. Voor even dan want de volgende ochtend stond er klokslag half negen een vriendelijke mevrouw naast mijn bed die zich voorstelde als de lactatiekundige van het ziekenhuis.
Gebeld door de verpleging dat ze gelijk moest komen want er ging iets helemaal mis met de borstvoeding van de mevrouw op deze kamer. He, ik lag alleen wat dan? De verpleging had het over allemaal melk, drie kinderen aan de borst en dat dat allemaal niet kon.

Gelukkig hebben we er samen om gelachen en heeft de lactatiekundige daarna maar eens uitgelegd op de afdeling dat dat geen enkel probleem was en een moeder prima meerdere kinderen van verschillende leeftijden kan voeden. 
Ach, ik moet het maar zo zien, 5,5 jaar geleden wist ook ik niet beter.

@zwemvogel

verhaal-205-1.jpgtoen dorien drie maanden was kreeg ik een borstontsteking toen ik wat ben gaan rond zoeken op internet kwam ik de site van borstvoeding.com tegen, wat heb ik hier veel aan gehad! en nog steeds daarom wil ik graag mijn verhaaltje met jullie delen.
mijn dochtertje dorien sylvi is inmiddels dertien maanden oud. en niemand ik ook niet had verwacht dat ik zolang borstvoeding zal geven. vanaf het begin dat we probeerden zwanger te raken heb ik besloten dat ik wou proberen om borstvoeding te geven, mijn vriend stond er helemaal achter want iets beters kun je je kind niet geven.

verhaal-205-2.jpgeen paar maanden na mijn miskraam raakten we weer zwanger, en na een zwangerschap van 38 weken kwam ons kleine wondertje ter wereld.
toen begon de periode van borstvoeding, eerst dacht ik we proberen het, na 3 maanden kwamen de eerste vragen al van familie en kennissen wanneer ik zou stoppen met de borstvoeding ik besloot sowieso door te gaan tot een half jaar.

maar na een half jaar waren ik en mijn dochtertje er nog lang niet aan toe om te stoppen, gelukkig kan mijn dochtertje mee naar de zaak, aangezien het bedrijf van mijn vriend en schoon ouders is.
daar werd gelukkig niet moeilijk gedaan over het voeden.
maar toch waren er nog wat familie leden die moesten vragen of het nu niet eens tijd werd om te stoppen, ons antwoord was nee, zolang wij er allebei nog zo van genieten stoppen we zeker niet.

verhaal-205-3.jpgtoen dorien bijna 1 jaar werd zei er iemand, nou dat aan de borst is toch helemaal niet meer nodig, of doe je dat omdat het veel goedkoper is dan melk kopen!
ik twijfelde of ik er op zou reageren, maar dat was niet nodig, want mijn vriend die er bij zat reageerde al, en behoorlijk vel, 'er is niks beters dan borstvoeding
en als dorien dat nog zo fijn vind dan mag dat!'
dit gaf mij een super gevoel, dat mijn vriend zo achter me staat.

verhaal-205-4.jpgnu 1 maand geleden was dorien jarig alweer 1 jaar.
door alle drukte wou ze die dag wat vaker drinken, dit geeft ze nu zelf aan door bij mij op schoot te klimmen en op mijn borst te tikken.
en tot mijn verbazing waren er geen rare blikken of reacties.
alles ging gewoon door, dat dorien lekker bij mij drinkt hoort er gewoon helemaal bij.

joyce

verhaal-204-3.jpgEen aantal weken geleden heb ik wat over en weer met Stefan gemaild. Dit als reactie op het verhaal van een moeder met diabetes mellitus type I. Zij kolfde voor de bevalling al colostrum af zodat zij na de bevalling haar kindje niet zou moeten bijvoeden met kunstvoeding. Omdat ik sinds 26 weken zwangerschap zwangerschapsdiabetes ontwikkelde sprak dit artikel mij erg aan. Ik moest in het ziekenhuis bevallen, niet vanwege de diabetes, maar vanwege een GBS infectie (streptococcen B). Ik zou het leuk vinden om jullie het vervolg te vertellen en wellicht kan mijn verhaal op de site geplaatst worden.

Als ik thuis had kunnen bevallen, dan was mijn kindje niet gecontroleerd qua bloedsuikerwaarden en zou hij ook niet bijgevoed moeten worden.
Bij navraag bleek dit in het ziekenhuis (waar ikzelf ook werk als verpleegkundige) anders te zijn: volgens protocol wordt een kindje, van een moeder met zwangerschapsdiabetes, drie maal geprikt om de bloedsuikerwaarden te bepalen én wordt het standaard na elke voeding bijgevoed!
Dit laatste wilde ik niet. Want als het niet noodzakelijk is, dan ga ik mijn kind niet met kunstvoeding bijvoeden.
Dit heb ik laten vastleggen in een geboorteplan en in mijn dossier van het ziekenhuis. Er werd mij gezegd dat dit wel tegen het protocol inging, maar dat het mijn eigen keus was.
Dat was dus alvast geregeld!
Voor de zekerheid ben ik ook een paar weken van te voren begonnen met kolven, en beetje bij beetje spaarde ik zo wat colostrum op. Dit ging wonderwel heel goed.

verhaal-204-1.jpg1 januari 2010 was het zover. Op notabene mijn eigen dertigste verjaardag werd ik om 06.00 wakker met weeën. Ik had al een controle afspraak om 09.00 in het ziekenhuis had staan, dus deze kon gelijk mooi door gaan. In het ziekenhuis werden de weeën meer regelmatig, na een paar uur rustig weg zuchten, bleef ik op vijf cm ontsluiting steken. De vliezen werden gebroken en het vruchtwater was meconiumhoudend. Na een half uurtje besloten we toch dat het tijd werd voor een snufje wee-opwekkers. En deze sloegen in als een bom....
Na 45 minuten had ik 7-8 cm ontsluiting, maar óók het gevoel te moeten persen. Dit mocht natuurlijk niet en ik veranderde van houding om de weeën zo goed als het ging weg te puffen.
Opeens voelde ik die bekende oerdrang op toch écht te persen en binnen vier minuten kwam onze tweede zoon Oscar ter wereld. Volgens de arts had het veranderen van houding ervoor gezorgd dat ik volledig ontsloot...
Oscar had het wat moeilijk. Hij pruttelde wat en zag nog wat bleekjes. De kinderarts heeft hem uitgezogen en toen kreeg ik een roze en rustige baby terug.

Oscar was niet de voorbeeld-borstvoedingsbaby die zelf richting de tepel kroop en als een waar talent direct ging drinken. De snelle bevalling en het inslikken van vies vruchtwater had ervoor gezorgd dat hij erg misselijk was. Hij spuugde veel.
Zijn bloedsuikers waren in orde. De verpleegkundige dacht dat Oscar zich juist misschien wat beter zou voelen met wat voeding in zijn maag. Maar aanhappen deed hij nog niet.
En zo kwamen mijn spuitjes met afgekolfde colostrum uit de vriezer toch van pas! Oscar smulde er wel van, gaf het vervolgens ook weer over, maar toch. Wat voelde het fijn om hem dit te kunnen bieden!
Ondertussen kolfde ik mijn eerste milliliters wat al snel opliep tot vijftien ml per borst.

verhaal-204-2.jpgEenmaal thuis, de tweede dag, dronk Oscar nog steeds niet aan de borst. Hij keek ernaar met een blik van 'en nu?'. De derde dag kreeg de kraamhulp het voor elkaar om hem bij mij aan te leggen. Deze dag was hij bijna driehonderd gram lichter dan bij geboorte.
Het aanleggen ging steeds beter en Oscar dronk ook steeds actiever. Aan het einde van de vierde dag lukte het mij opeens om hem zelf aan te leggen en sindsdien lijkt hij niet meer te hebben los gelaten!
Op de achtste dag zat hij 90 gram bóven zijn geboorte gewicht, hoera!
Het gaat nu heel goed met Oscar en we genieten weer als voorheen van het voeden. Net als zijn grote broer (die af en toe weer wat afgekolfde melk uit een beker drinkt) mag ook Oscar zo lang aan de borst blijven drinken als hij wil...

Met vriendelijke groeten,
Laura

verhaal-203-5.jpgNu Marijn het na zeventien maanden wel genoeg vindt, rest mij niks meer dan bedanken. Bedankt lijf. Bedankt dat je twee keer negen maanden lang onze kinderen hebt gedragen. Bedankt dat je twee bevallingen zonder al te veel kleerscheuren hebt doorstaan.

verhaal-203-1.jpgBedankt borsten dat jullie in totaal 25 maanden lang onze kinderen hebben voorzien van het meest kostbare en de beste melk die er te krijgen is. Het was niet altijd even gemakkelijk; bloedende tepels na de geboorte van Esmee, de stuwing, het vele kolven, de lange periode van nachtvoedingen bij Marijn. Maar wat was het mooi! Eerst het kleine baby'tje, compleet afhankelijk van mijn melk. En wat een kick toen beide kinderen de eerste maanden een kilo per maand groeiden op mijn melk. Wat fijn dat ze nooit hoefden te wachten, dat we nooit stress hadden over te veel of juist te weinig voeding en nooit iets mee hoefden te nemen (afgezien van de zoogkompressen).

verhaal-203-2.jpgBij Esmee duurde het 'slechts' acht maanden, Marijn kreeg zeventien. Wat een prachtige ervaring, een oudere baby aan de borst. Marijn gaf duidelijk aan te willen drinken. Mijn trui werd omlaag getrokken en na het drinken een brede lach en lieve kusjes op mijn borst of mond.

verhaal-203-4.jpgBedankt lieve Sander voor al je steun. Je trok me door dalen en steunde waar je kon. Zo hebben we de nachtvoedingen altijd samen gedaan. Jij haalde de kinderen op, verschoonde ze in het begin, ik voedde en legde ze weer terug in hun bedje.

Bedankt Stefan voor je website vol waardevolle informatie. Ik heb er heel veel aan gehad. De mooie verhalen, de informatie over bijvoeding, welke medicijnen ik wel of niet kon gebruiken of gewoon voor inspiratie.
Bedankt moeders voor het delen van jullie verhalen en foto's. Ze gaven me vaak de moed om door te gaan.
Bedankt Gonneke van Eurolac voor je inspirerende columns. Ik heb ze gretig gelezen en ontzettend veel geleerd over hoe borstvoeding werkt en wat 'normaal' is voor baby's.

verhaal-203-3.jpgBedankt Esmee en Marijn voor deze fantastische ervaring, waarin ik me meer vrouw voelde dan ik ooit zal voelen.
Afscheid nemen doet bij pijn. De babytijd is nu voorbij en komt nooit meer terug. Nooit meer een kindje aan de borst. Dat is een heel, heel raar idee, maar het is goed zo!

Thea Metz @theametz

verhaal-200-1.jpgIk (Femke) woon samen met mijn vriend en zoon Stijn in Limpopo Zuid-Afrika. Mijn vriend is hier arts op een HIV/Aids project en ik ben verloskundige en werk in een lokaal ziekenhuis. We wonen op een heerlijke plek met de apen in de tuin en wisten al snel dat we hier kinderen wilden krijgen. Na een heerlijke ongecompliceerde zwangerschap is onze zoon Stijn op 11-03-2011 geboren. Helaas eindigde de bevalling in een keizersnee vanwege foetale nood. Na een uur kreeg ik Stijn eindelijk bloot op mijn borst.

Mijn vriend had de verpleging verboden hem te wassen en aankleden, wat hier standaard gebeurt en daar ben ik hem nog altijd dankbaar voor. Stijn was nog heel goed wakker en ging meteen goed aan de borst. Na twee dagen wilde ik niets liever dan naar huis en gaan genieten van ons nieuwe gezinnetje. En aangezien ik een hele lieve nanny had gevonden die me kon helpen ben ik naar huis gegaan. Kraamzorg kennen ze hier niet maar ik had het vertrouwen in mijn lichaam en kind dat alles goed zou gaan.

verhaal-200-2.jpgDe borstvoeding ging vanaf de eerste dag erg goed. Stijn had direct door hoe hij moest drinken en de voeding kwam goed op gang. Ook ik voelde me steeds beter. Stijn kreeg borstvoeding op verzoek en groeide daar goed op. Ook 's nachts ging het goed. Doordat Stijn naast mij sliep kon ik hem pakken bij de eerste tekenen van willen drinken en sliepen we samen weer in. En 's ochtends wakker worden met een warm lijfje naast je die zelf weer de borst heeft gevonden is heerlijk.
Voor mij is borstvoeding altijd het meest natuurlijke geweest en het is voor mij dan ook geen keuze geweest om borstvoeding te gaan geven. We zijn nu negen maanden verder en we genieten alle twee nog elke dag van de borstvoeding. Stijn heeft al op de mooiste plekjes gedronken. Zo hij heeft een keer gedronken tijdens een wandeling in het Polokwane Nature reserve met op vijftig meter afstand neushoorns. En bij een prachtige zonsondergang in het Mapungubwe National Park. En zo zijn er nog heel veel meer mooi plekjes.

verhaal-200-3.jpgHet is niet altijd makkelijk gegaan. Ik moest echt zoeken naar een geschikt plekje om op mijn werk te kunnen kolven. In het begin werd ik constant gestoord wat mijn productie niet ten goede kwam. Ook mijn lange werkdagen van 7 tot 7 zijn soms lastig te combineren met het geven van borstvoeding. Maar door creatief te zijn en niet op te geven lukt het om borstvoeding te blijven geven en hoop ik dit nog een lange tijd te doen!

verhaal-200-4.jpgEen klein beetje achtergrond over borstvoeding in Zuid-Afrika. Bijna elke vrouw geeft hier in Zuid-Afrika borstvoeding en je ziet dan ook regelmatig voedende vrouwen in het openbaar. Voor ervaring en steun gaan vrouwen naar hun familie. Ook het lang voeden is populair. Wel wordt er snel bijgevoed. Vanaf twee tot drie maanden al. Ondanks het WHO advies. En zeker bij de HIV positieve vrouwen is dit een probleem. Want om het risico op transmissie te verkleinen moeten vrouwen zes maanden volledige borstvoeding geven.

Ondanks het gebrek aan profesionele steun zie je hier weinig problemen rondom borstvoeding. Ik denk dat het komt omdat iedereen met borstvoeding op groeit en het de gewoonste zaak van de wereld is.

Foto's: Mapungubwe National Park vlak voor een mooie zonsondergang; de Debengeni waterval en bij ons thuis.

Femke & Stijn

verhaal-199-1.jpgWat was ik blij (en trots!) dat dat grote gele vrouwonvriendelijke gevaarte op mijn nachtkastje vier dagen na de geboorte van Tibbe weer terug mocht naar de thuiszorgwinkel. De borstvoeding was eindelijk goed op gang gekomen en Tibbe had inmiddels de slag te pakken. We hadden dat gele monster niet meer nodig. Niet dat ik hem veel had gebruikt, maar dat vertelde ik natuurlijk niet aan de kraamverzorgster die erop toezag dat ik elke dag even mijn borsten 'aftankte'. Wat een verschrikking. Twee van die trechters op je borsten die zich ontpopten tot ware zuigmonsters wanneer je op dat ene paarse knopje drukte.

Dat aanzetten was trouwens een hele prestatie, aangezien ik maar met twee handen geboren ben en die hadden het al druk om de trechters op hun plaats te houden. Maar hulp hierbij ging ik niet vragen natuurlijk, want ik vond het zelf al verschrikkelijk om te zien, laat staan dat ik iemand anders van dat uitzicht ging laten genieten. Nee, blij toe, dat ding ging de deur uit en alleen de baby mocht al die melk aftanken. En het enige dat me nog bleef herinneren aan het gele gevaarte was de straatnaam van de straat bij ons om de hoek: de Kolfstraat.

verhaal-199-3.jpgNatuurlijk wist ik dat ik er ooit weer aan zou moeten geloven, wilde ik weer aan het werk gaan of eens zonder baby op pad. Maar dat zou voorlopig nog wel even op zich laten wachten. Helaas kwamen het gele zuigmonster en ik elkaar weer veel sneller tegen dan gehoopt. Tibbe werd op de tiende dag na zijn geboorte ziek en moest vervolgens tien dagen in het ziekenhuis liggen in verband met de toediening van zijn medicijnen per infuus. Ik week, als kersverse en bezorgde moeder, natuurlijk niet van zijn ziekenhuisbedje en gaf hem zijn voedingen als hij daar om vroeg. Het monster, ditmaal op wieltjes, negeerde ik compleet.

verhaal-199-6.jpgNa drie nachten op een opklapbedje geslapen te hebben, terwijl ik nog mank liep van de hechtingen en nog hondsmoe was van de bevalling, gaf ik het op. Wilde ik er voor Tibbe zijn, dan moest ik zelf ook rusten en dat betekende thuis slapen. Vanaf dat moment werden het gele apparaat, dat nog steeds elke dag naar me glimlachte vanuit de hoek van de kamer, onafscheidelijk. Het betekende immers dat Tibbe ook 's nachts gewoon mijn melk kon blijven drinken. Weliswaar via een flesje en van een voor hem volstrekt vreemde, maar lieve zuster. Ik had er inmiddels een goed gevoel bij en wanneer ik maar kon zette ik die zuignappen aan. Weliswaar maar 1 borst per afkolfsessie zodat ik de andere hand vrij had om iets te lezen en uiteraard met een doek eroverheen, want ik vond het nog steeds niet om aan te zien. Ik besloot er mijn voordeel mee te doen en alvast een melkvoorraadje aan te leggen voor als ik straks weer zou gaan werken. Elke keer was ik weer in mijn nopjes als ik een complete voeding van 120 cc aan de zuster kon geven voor in de vriezer.

verhaal-199-4.jpgOok thuis had ik inmiddels een geel monstertje in huis gehaald. Hij was wat vriendelijker en kleiner, maar maakte ongelooflijk veel herrie. Maar ik had inmiddels de slag te pakken en was eraan gewend geraakt. Al kolvend loop ik dan zo nu en dan door het huis: even thee zetten, nog even dit naar boven brengen. En ook gister ging het gele zuigmonstertje mee toen ik een hele dag zonder baby op stap moest. Ik moest 's avonds optreden tijdens een kerstconcert in een mooie oude kerk en de middag ervoor moest er nog flink geoefend worden. Tijdens mijn pauze haalde ik de kolf tevoorschijn. En nu…? dacht ik bij mezelf. Er lopen hier zo'n 25 muzikanten rond, de wc ziet er inmiddels niet meer zo fris uit, waar o waar kan ik even in alle rust mijn borsten legen. Ik besloot naar de kosteres te gaan en te vragen of er misschien nog ergens een kleine ruimte was waar verder niemand zou komen.

verhaal-199-5.jpgDe kosteres, een oud vrouwtje van zeker in de zeventig jaar, vond het prachtig dat ik de baby zelf voedde en wees mij naar de gebedsruimte helemaal achterin de kerk. Ik kon het hek achter me dichttrekken en het gordijn dat ervoor hing dichtschuiven. Stilletjes sloop ik naar binnen, voelde me wat ongemakkelijk bij het tevoorschijn halen van mijn borst, het was immers een gebedsruimte, en ik zette het gele ronkende monstertje aan. En toen... toen bleek maar weer wat een prachtige akoestiek er heerst in een grote mooie oude kerk!
Tsja, die kolf en ik. Nog steeds hebben we een lichte hekel aan elkaar, maar ik heb me er inmiddels bij neergelegd. Het is de enige methode om én borstvoeding te blijven geven én te blijven werken en mijn hobby's uit te blijven oefenen.

Van vloek tot zegen, zullen we maar zeggen.

Geschreven door Marjolein @lein_84

verhaal-198-3.jpgNa een intensieve (en dus slapeloze) nacht vol weeën, het eindelijk breken van de vliezen vroeg in de ochtend en dan halsoverkop naar het ziekenhuis rijden, omdat er meconium in het vruchtwater bleek te zitten, is net na zonsopgang onze prachtige dochter geboren. Van het ijverig geschreven geboorteplan kwam zowat niets terecht, de klinisch verloskundige heeft het nog wel gelezen en vroeg me nog wat dingen toe te lichten, die ik tussen de, al in de lift begonnen, persweeën door al puffend uit mijn mond kreeg. En toen was ze er. Ik keek nog eens onder het lakentje en vroeg wat het geslacht was, aangezien dit een verassing voor ons was (de laatste der Mohikanen). Een meisje! Geweldig! Het kleine popje werd direct op mijn buik gelegd en vanaf dat moment waren we pappa en mama. Vrijwel meteen tijgerde de kleine meid naar boven. Melk moest er zijn. Ze vond een borst en begon te drinken, precies wat ze nodig had na die bevalling. Wij keken elkaar en ons meisje verliefd aan, moe na een hele nacht doorhalen.

Borstvoeding, dat moest het zijn en alleen dat. Dat was het belangrijkste. Thuisgekomen na maar een paar uurtjes ziekenhuis (gelukkig maar) kwam al gauw de kraamverzorgende. Ik liep eerst nog een beetje rond in huis en ons meisje lag te slapen. Toen ze weer honger had, ging het borstvoeden niet zo goed. Vanwege mijn grote boezem ging het allemaal een beetje onhandig. Maar, zo zei de kraamhulp, ze heeft voorlopig genoeg buffer, dat komt wel goed. We hebben samen de hele nacht geslapen (de enige nacht dat ze heeft doorgeslapen tot nu toe en de enige nacht dat ze in haar eigen bedje heeft gelegen). De volgende dag bleek dat haar gewicht behoorlijk gedaald was!

verhaal-198-2.jpgNa overleg met de verloskundige is besloten om bij te voeden met kunstvoeding. Kunstvoeding! Mijn kindje?! Dat wil ik helemaal niet. Ze moet borstvoeding! Moedermelk is het enige dat goed is! Ik stelde voor om te kolven, dat had ik in mijn 'borstvoedingsbijbel' gelezen. Ik werd afgescheept met de opmerking dat 'er nog niet genoeg melk uitkomt'. Maar ze hád al gedronken! Onervaren als ik was met ons eerste kindje en de angst dat ze anders weer naar het ziekenhuis moest, kon ik er niets tegenin brengen. Natuurlijk moest er voeding in, dat snapte ik ook. Mijn partner, net zo onervaren als ik, haalde me over om naar de 'kundigen' te luisteren. Nadat de hulp naar huis was heb ik gevraagd om een theelepeltje en ben ik zelf het zo belangrijke colostrum uit mijn borst gaan drukken en heb dit aan ons meisje gegeven.

Ik was wel verward, zowel het kraambureau als de verloskundigenpraktijk verkondigen trots in hun informatie dat ze deskundig zijn op het gebied van borstvoeding! Maar het boek, dat mijn steun en toeverlaat is, kennen ze niet. In de nacht heb ik de kleine meid niet in haar bedje laten liggen maar haar lekker naast me genomen. En ze dronk weer zelf! De linkerborst ging goed, de rechterborst (die een maat groter is) ging moeilijk. Maar het lukte alleen als ik samen met haar was, zonder de hulp erbij. Het lukte dan gewoon niet goed.
Gesteund door mijn boek, ben ik gaan hameren op zelf afkolven, met de hand. De verloskundige gaf via de telefoon aan de kraamverzorgende te kennen dat dit moeilijk is en dat ik beter een elektrische kolf kon gaan kopen. Dat leek me een beetje overdreven; ik zou het wel voor elkaar krijgen dat ons meisje uit de borst ging drinken en omdat ik toch thuis ga werken, heb ik zo'n duur ding helemaal niet nodig. De kraamverzorgende was het met me eens.

Ik ben het gewoon gaan proberen. Ik had meteen een mega productie, weg met die kunstvoeding! Ze heeft gelukkig maar drie keer daar wat van hoeven krijgen. De volgende ochtend was er een andere verloskundige die dienst had. Zij heeft me de rugbyhouding uitgelegd voor de rechterborst. Dat was het ei van Columbus! Ze kon nu ook goed uit deze borst drinken. Maar het borstvoeden lukte me nog steeds alleen maar als ik in mijn eentje was, of samen met mijn partner. De andere voedingen werden afgekolfd en met een spuitje met de pink erbij gegeven. Ze heeft daar niet een al te beste drinktechniek van over gehouden. Maar ze was binnen een week wel weer terug op haar geboortegewicht!

verhaal-198-1.jpgNa acht dagen stonden we er alleen voor, de kraamhulp nam afscheid. Behalve het borstvoedingsverhaal was het wel fijn om haar in huis te hebben maar we waren er absoluut niet bang voor om het samen te doen. Op zich liep de borstvoeding goed nu. En in de nacht slaapt ze lekker tussen ons in.

In de weken die volgden en zo is het nu nog, blijkt dat we een dorstige dochter hebben. Ze wil graag en veel drinken. Inmiddels hebben we haar bestempeld als milk-a-holic. En geef haar eens ongelijk, het is toch het beste wat je kunt krijgen als baby. Ik ben bang geweest dat ze misschien spruw had, of reflux of iets anders maar ze is een meisje dat graag vaak drinkt, dus al die onzekerheid heb ik ter zijde geschoven en ik ben er aan gewend dat de melkbar vaak geopend wordt. Het komt vaak voor dat ik niet snel genoeg ben met mijn jasje open te ritsen en mijn t-shirt omhoog te doen en dan ook nog de bh open, dus dan begint ze al te huilen.

Maar zodra ze ziet dat de melkbar weer geopend is, vliegt ze erop af. Twee keer heb ik gekolfd, met de inmiddels aangeschafte handkolf, toen ze een week of zes was. Om te kijken of het kolven nog lukt (jawel, 100 ml in tien minuten) en of ze het pikt om uit een flesje te drinken, voor als dat zou moeten. Met smaak en zo gauw, dat er een kolk in de fles trok, zoog ze het flesje leeg, geen probleem voor deze met recht te noemen zuigeling. Om daarna te kennen te geven dat ze nog meer wil, aan de borst dus!

Ons meisje is nu bijna tien weken en flinke meid. Ze heeft lekkere dikke wangetjes en beentjes en zit met haar gewicht boven het gemiddelde (al trekken wij ons niet zoveel aan van 'het boekje'). Het is echt Hollands Glorie. Ze poept goed en ze plast goed (en ik maar die luiers wassen. Doe ik met plezier voor haar) en ze is gezond. Lang leve de borstvoeding! Het is een echte dagtaak voor me om haar te voeden, soms wil ze na een uur alweer drinken. In de nacht komt ze een of twee keer en schuif ik haar eenvoudig naar me toe en voed haar liggend. Dat vind ze heel prettig. Meestal val ik snel weer in slaap en ik heb geen idee hoe lang ze dan drinkt maar laatst kon ik niet meer in slaap komen en heb lekker in het schemerdonker (er brandt alleen wat licht op de gang) naar haar liggen kijken. Ze drinkt dan een kwartier en valt in slaap op haar zij, lekker tegen me aan. We vinden het heerlijk dat ze tussen ons in ligt. Haar ledikantje wordt nog wel gebruikt soms. Een van onze katten vindt het een heerlijk plekje om te liggen en over de rand kunnen we onze kleding kwijt. Ze gaat er vast nog weleens in liggen maar niet nu. Onze lieve milk-a-holic heeft liever de melkbar in de buurt.

Nachrift:

Kristel is nu vijf maanden. Ze drinkt wat minder vaak dan in het begin maar nog altijd graag. Overdag slaapt ze niet veel en soms in de avond ook niet, ze wil overal bij zijn. Ze slaapt nog altijd gezellig tussen ons in. Dat bevalt prima. De laatste voeding is rond 23:00 en daarna komt ze rond 3:00, alhoewel ze soms pas rond 5:00 komt. Ze is dan vaak al weer klaarwakker, maar wij dan nog niet... Ik denk dat we nog op zo'n tien voedingen per dag zitten. Het is goed zo. Omdat ze veel aandacht heeft voor wat wij eten, krijgt ze af en toe wat banaan. Die sabbelt ze met smaak op, er gaat zo een heel banaantje in. Van een lepeltje eet ze niet, dus alles gaat met de handjes.

Kristel heeft, zoals alle baby's, veel aandacht nodig en vraagt daar ook om, dat doen niet alle baby's. Ze kan zich nu ook wel een tijdje zelf vermaken in de box en begint gezellig te praten. Zowel mijn partner als ik werken thuis, dus we maken alles mee. Zo fijn om ons meisje te kunnen bieden wat ze nodig heeft.

Geschreven door Jessica

verhaal-196-2.jpgOp 21 september 2011 beviel ik van een wonderschoon jongetje, Maròn. Maròn is ons vierde kindje en daar ik ervaring heb met moeizame borstvoedingsperiodes heb ik voor de bevalling contact met de lactatiekundige. Met de verloskundige alvast besproken hoe ik het wil vlak na de bevalling: direct aanleggen, huid-op-huid-contact, controles zo laat en zo vlot mogelijk en voorlopig geen kleertjes aan, geen bezoek in de kraamweek... Helemaal voorbereid en overtuigd: deze keer gaat het goed!

Na een zeer snelle bevalling kan ik dan eindelijk onze zoon in mijn armen sluiten. Wat is hij mooi! Maròn ligt op mijn buik/borst en na even zoeken, op zijn eigen tempo, vindt hij de borst en hapt in één keer goed aan. De rest van de nacht ligt hij op mijn blote buik en hapt als hij wil. Ik voed via de biological nurturing-methode en dat bevalt heel goed: ik half zittend en hij op mijn buik/borst waardoor ik hem niet in een houding hoef te 'dwingen' en hij zelf ongelimiteerd bij de borst kan. Het bevalt ons allebei goed. Inmiddels ook regelmatig contact met de lactatiekundige en kolf geleend om te kunnen kolven zo nodig. Maròn valt iets af in de eerste paar dagen maar de vierde en vijfde dag is hij gegroeid! De borstvoeding is op gang, wat zijn we blij!

verhaal-196-1.jpgHelaas krijgt hij op de zesde dag een ademstilstand met ziekenhuisopname tot gevolg. Ons kleine mannetje ligt in een minibedje aan de bewaking, infuus en voedingssonde. Wat volgt is een hectische tijd van ziekenhuisschema's en geleefd worden. Gelukkig kan ik 24 uur per dag op de kinderafdeling blijven, dichtbij ons mannetje.
Mijn man blijft thuis met de andere drie kinderen. Mijn productie keldert door alle stress en ik kolf en kolf en kolf om hem te kunnen voeden via de sonde. Daarnaast donormelk van lief schoonzusje want ik wil geen kunstmatige zuigelingenvoeding bijgeven. De verpleging is verbaasd maar vindt het prima: Maròn krijgt alleen moedermelk. Veel contact met de lactatiekundige, ze geeft veel tips en helpt waar ze kan.

Halverwege de week kan hij gelukkig weer zelf drinken, maar hij ligt nog steeds op de couveuse afdeling en ik kan daar niet op verzoek voeden. Na overleg met de kinderarts en veel aandringen van mijn kant mag hij bij mij in de box, een eenpersoonskamer op de kinderafdeling. Wel met bewaking, maar hij is weer bij mij! Ik ben met Maròn in bed gaan liggen en heb hem laten drinken zoveel hij wil. Helaas blijft mijn productie aan de lage kant, dus krijgt Maròn nog steeds donormelk bij.

verhaal-196-3.jpgNa één week mag hij mee naar huis, heerlijk! Eenmaal thuis vinden we al snel weer de rust en gaat het met de productie ook beter. Maròn is een natuurtalentje en hapt de hele dag door, ik hoef niets te sturen of hem wakker te maken. We zitten samen hele dagen op bed of op de bank zodra de andere drie kinderen naar school zijn. Daarnaast draag ik hem veel in de draagdoek, wat hij heerlijk vindt.

Inmiddels ook veel tips en steun via twitter en borstvoeding.com dat helpt enorm! Zeker als blijkt dat ik de bijvoeding met donormelk niet kan afbouwen. Maròn valt opeens namelijk weer af en heeft snel weer donormelk erbij nodig. Ik zit er even helemaal doorheen, maar heb gelukkig veel steun van heel veel mensen om mij heen.
In overleg met de lactatiekundige en Stefan van borstvoeding.com begin ik met Domperidon om mijn productie een boost te geven en dat werkt! Mijn productie gaat langzaam omhoog, maar helaas nog niet genoeg. Maròn is inmiddels 2,5 maand en is een hongerig mannetje. Hij drinkt de hele dag door en heeft helaas ook meer donormelk erbij nodig. Via twitter en een forum kan ik melk krijgen van diverse moeders waar we erg blij mee zijn.

Ondanks aanleggen-aanleggen-aanleggen, kolven en Domperidon in maximale dosis slikken blijft mijn productie steken en blijft donormelk nodig. Ik plaats diverse keren oproepjes en gelukkig heb ik het tot nu toe (Maròn is nu vijf maanden) kunnen redden met donormelk.

verhaal-196-4.jpgMaròn krijgt nog steeds op verzoek de borst en daarna en beetje donormelk via de fles bij. Hij groeit goed en vindt het heerlijk aan de borst. Hij drinkt zelfs in de draagdoek, maakt hem allemaal niks uit. Soms maakt het me best nog verdrietig, als we zo genieten van elkaar tijdens het voeden en het is 'op', terwijl hij nog honger heeft, en dan fles donormelk moet.

Verdrietig dat hij niet genoeg uit de borst kan halen en hij nooit helemaal tevreden is als hij klaar is met drinken bij mij. Maar als hij dan naar me kijkt tijdens het voeden of lacht als hij de borst loslaat dan ben ik vooral trots: ondanks alle problemen krijgt hij nog steeds borstvoeding en is het elke voeding weer genieten! Wat mij betreft zo vaak en zolang hij wil.

Grietje @hipeco

Wil jij moedermelk doneren?
Neem contact op met @hipeco of mail naar de redactie van Borstvoeding.com

verhaal-195-1.jpgNa een heerlijke borstvoeding-periode van bijna twintig maanden met mijn oudste dochtertje, zat er nu weer een dochtertje aan te komen. Natuurlijk wilde ik ná de goede ervaring met de eerste de tweede absoluut weer borstvoeding geven. De eerste drie maanden met oudste dochter waren behoorlijk pittig geweest omdat ik maar pijn bleef houden bij het voeden. Iemand zei een keer dat het allicht een te kort tongriempje zou zijn, maar een echte diagnose werd nooit gesteld.

Met baby twee leek het op de eerste dag aardig goed te gaan met de borstvoeding. Ook al werd het een keizersnee, ze mocht heerlijk bij me zijn en blijven, zelfs op de uitslaapkamer. Haar meteen aangelegd en ze zoog aardig goed zover ik kon zien. Maar naarmate de dagen vorderden ging het toch weer steeds zeerder doen, totdat ik haar een keer van de borst haalde en het bloed op mijn tepels zat. Tepelkloven! Ik kon wel janken, want dat is toch een teken van verkeerd aanleggen? De verpleegkundige erbij geroepen, die zei: 'nee hoor, ze ligt prima, kloven komt wel vaker voor.' Ook merkte ik dat ze echt amper dronk, zodra ze aan de borst lag zoog ze  twee keer en viel ze in slaap. Na de tweede dag vond ik dit toch wel zorgelijk worden, maar iedereen bleef zeggen dat ze moe was van de bevalling en dat ze echt wel ging drinken zodra de 'echte' melk zou komen. Totdat op dag drie een arts de kamer op kwam lopen met de mededeling dat baby nu mee moest naar de IC want haar bilirubine was véél te hoog!

verhaal-195-2.jpgZe moest onder de lamp en ik moest elke drie uur naar de IC komen om te voeden. Daarnaast kreeg ze flessen kunstvoeding. Ondanks de stress kwam mijn productie goed op gang. Maar ik begon steeds meer tegen de voedingen op te zien omdat het zo'n pijn deed. Op Borstvoeding.com weer filmpjes gekeken over aanleggen, verpleegkundigen mee laten kijken die allemaal zeiden dat ik vast gevoelige tepels had, maar mijn kloven werden steeds pijnlijker... de twijfel over mezelf dus ook, er gaat echt iets fout, maar wat?

Eenmaal thuis meteen de eerste de beste Borstvoeding-hulpgroep gezocht en diezelfde middag nog heen gegaan. De vrijwilligsters bekeken haar mondje en zeiden meteen al dat het wel eens een tekort tongriempje kon zijn. Maar ze waarschuwden me ook meteen dat de kinderarts waarschijnlijk zou zeggen dat 'die van de borstvoedingsmaffia het altijd over te korte tongriempjes hebben' en zouden zeggen dat er niks aan de hand was.

Aangezien we de volgende dag met baby toch naar de kinderarts moesten voor controle ivm het bilirubine-gehalte vertelde ik hem meteen over het mogelijke te korte tongriempje en de problemen met de Borstvoeding. En jawel hoor, hij bekeek het mondje, zei dat het een doodnormaal tongriempje was en als het voeden zo’n zeer deed ik toch ook de fles kon geven?

Al twijfelend weer naar huis gegaan... wie had er nou gelijk? Ik geloofde toch echt meer in het tongriempjes-verhaal aangezien alle symptomen er op wezen. Baby hapt slecht aan, is snel moe, drinkt niet voldoende, moeder heeft kloven. Wonder-boven-wonder kwam ik diezelfde dag een vriendin tegen op straat en die gaf me meteen het telefoonnummer van haar lactatiekundige. Ze kwam twee dagen later bij me thuis, ik was inmiddels aan het afkolven en de fles aan het geven. Ze bleef 3,5 uur om me te helpen met aanleggen en baby te onderzoeken. De diagnose was snel gesteld: een tekort tongriempje en hoogst waarschijnlijk graad drie. Ze was er niet eens zeker van of gewoon doorknippen wel zou kunnen en of ze niet onder narcose zou moeten (help! maar ook blij!). Ze hielp me met aanleggen en gaf me tips om toch live te voeden zónder al teveel pijn ondanks het te korte  tong-riempje. Dit ging redelijk, maar baby bleef gewoon heel snel in slaap vallen, het kostte haar zoveel moeite om te drinken.

Twee dagen later zaten we, (mét ook nog een bijna borstontsteking), bij een gespecialiseerde kinderarts op de poli en werd het riempje doorgeknipt. De eerste keer dat ik baby aanlegde na de knip was op de poli en ze  dronk meteen al iets langer dan normaal. De tweede keer thuis ineens een kwartier achter elkaar! Een tevreden kindje aan de borst, die geluksgeluidjes maakt ná het drinken, heerlijk!

verhaal-195-3.jpgAls ik nu kijk naar mijn reuze-baby van negen maanden met haar elf kilo! ben ik zo blij dat ik heb volgehouden en hulp heb gezocht. Het wordt alleen maar leuker naarmate ze ouder wordt en het meer begint te begrijpen. Die wijdopen mond als ze op zoek gaat (zélfs met mijn kleren nog aan, haha), de blijheid als ze tepel ziet, haar handje liefkozend op mijn borst. Ik zou het niet willen missen!

Naschrift:

Bedenk me ineens dat het misschien goed is om je te schrijven aangezien het lijkt alsof mijn verhaal eindigt in een roze wolk en ik intussen gedwongen heb afgebouwd naar nog maar één keer borstvoeding per dag.

Het blijkt dat haar lipriempje ook tekort is en haar tongriempje ook nog steeds. Nu ze tanden heeft (en flinke) is de hap die ze kan maken niet meer groot genoeg en ná elke voeding zag ik haar diepe tandafdrukken in mijn tepelhof staan, auw auw! Na een consult met een lactatiekundige en nog een keer naar de chirurgisch kinderarts te zijn geweest besloten de borstvoeding af te bouwen, met veel pijn en verdriet van mijn kant helaas... Maar aangezien ze bijna een jaar is en al flink vast voedsel eet én de fles echt geen probleem vindt, willen we haar zo klein niet laten opereren.

Ná nog een flinke borstontsteking aan beide kanten (met behulp van het borstvoedingsforum opgelost!) geef ik alleen nog de nachtvoeding. Mijn productie houdt het hiermee uit aangezien ik prolactenemia heb en ná de borstontsteking kwam de productie bijna vanzelf weer op gang... ik moet nu erg opletten dat mijn borsten soepel blijven dus kolf af en toe handmatig af onder de douche voordat ik naar bed ga, maar tot nu toe is het zo nog te doen. De nachtvoeding doet wel zeer, de ene keer meer dan de andere keer, maar ben blij dat ik in ieder geval toch nog één keer live kan voeden!

Anyway, wilde dit toch even kwijt, anders voel ik me zo hypocriet als het verhaal op borstvoeding.com komt en het einde helemaal niet klopt. We moeten als ze een jaar of twee is weer bij de chirurg terugkomen omdat hij wil kijken of het haar geen spraakproblemen gaat opleveren later en dus om te kijken of we haar alsnog willen laten opereren.

Groetjes, Ellen
Vanuit Spanje

verhaal-192-1.jpgEen paar weken geleden begaven mijn vriend en ik ons, samen met onze vier maanden oude zoon Otto, naar een feestje van onze studievereniging, op de universiteit. Inderdaad, we studeren nog, of eigenlijk alleen mijn vriend.
Toen ik vier maanden zwanger was, besloot ik namelijk om mijn studie Pedagogiek gedag te zeggen, want deze studie met mijn zwangerschap combineren en daarbij het feit dat ik toch al best twijfelde over mijn studiekeuze, zag ik niet zitten. Voordat ik met Pedagogiek begon, studeerde ik Duits. Jammer genoeg was dat het niet voor mij, dus stopte ik daarmee. Wel richtte ik me nog op het secretarisschap van de Duitse studievereniging; zo bleef ik toch nog een beetje betrokken bij de studie en zag ik mijn ex-studiegenoten ook nog regelmatig op uitjes en reizen.

Inmiddels heb ik een goede opvolgster voor mijn functie en vervul ik de rol van fulltime mama. Dat vind ik echt heerlijk; op deze manier ben ik er altijd voor Otto, en kan ik hem precies wanneer hij wil voeden. Borstvoeden, welteverstaan: ik wist al vanaf het allereerste dubbele streepje op de zwangerschapstest dat ik dit kindje zou geven wat voor hem bestemd was.

Afijn, zin in een feestje hadden we, juist omdat het het kleine kringetje fijne vrienden en studiegenoten betrof die allemaal wisten dat we net ouders waren geworden. Natuurlijk wilde Otto ook een slokje drinken, daar had ik al rekening mee gehouden. Hij drinkt namelijk veel en vaak, zo om de twee uur. Of ik dat niet vermoeiend vind, krijg ik af en toe als vraag. Nee. Mijn zoon wil nou eenmaal zo vaak bij mij drinken en dat vind ik prima.

Op zoek naar een rustig plekje om Otto te voeden, vond ik een hoekje in de kantine. Vestje open, voedingsbh los en zo kon mijn zoon fijn de melk drinken die voor hem klaar lag. Ik voed overal, op verzoek, zo ook op de universiteit. Het viel me op dat de mensen gek opkeken van mij, wandelend door de gangen van het gebouw. Erg vind ik het niet, maar het is blijkbaar ongewoon, een studerende moeder die haar kroost ook nog eens mee naar de universiteit neemt.

verhaal-192-2.jpgZogezegd zat ik in de hoek van de kantine, toen er voor mij een meisje van mijn leeftijd (22) ging zitten, niet om zich heen kijkend. Ze pakte een boek, ging zitten, en keek op. En stond ook meteen weer op om ergens anders te gaan zitten. Waarom? Ik begreep het gewoon niet. Daar zat ik, met mijn baby, die rustig en discreet aan het drinken was, en zij, die het blijkbaar niet kon aanzien. Heel erg vind ik dat, en vooral jammer. Zeker als er dan letterlijk achter je rug om door datzelfde meisje, inmiddels vergezeld door een vriend, zachtjes wordt gefluisterd en je af en toe 'dat doe je toch niet', 'bah', 'tsss' en 'ga op de wc zitten' en 'flesje' opvangt.

Ik stond perplex. Ik dacht dat mijn generatie er eentje was die vooral openstaat voor dingen. Posters met blote vrouwen kunnen wel, net als een laag uitgesneden decolleté en broeken die op half elf hangen, maar een zogende vrouw van dezelfde leeftijd is niet om aan te zien? Ik voelde me niet eens ongemakkelijk, ik voelde me juist sterk. Ik wilde al graag het meest vanzelfsprekende tussen moeder en kind laten zien, maar nu juist des te meer. Waar en wanneer ik en mijn zoon maar willen.

Gelukkig krijg ik ook heel fijne reacties, Van een meneer in het park, die het zo mooi vond, dat samenspel tussen moeder en kind. Het maakt me blij, maar vooral ook trots. Trots op mij als moeder, maar vooral op mij en mijn zoon, we zijn een goed team!

Geschreven door Maartje

verhaal-194-1.jpgVol verbijstering luister ik naar de jonge moeders om mij heen. Ze vertellen me over hun baby's en jonge kinderen en de problemen die ze tegen komen. Zo komt vaak het slechte slaapgedrag aan bod en ook het vaker willen drinken als wat de schema's aangeven. Hoe lastig als Mama of Papa er 's nachts uit moeten voor alweer een voeding, en een baby van acht weken moet toch wel eens gaan doorslapen? Ook iedere keer als je het in zijn bedje legt, gaat het huilen... vervelend hoor! Laten huilen dan maar, dan leren ze het wel af. Borstvoeding is voor vele onder ons lastig en hooguit een korte periode vol te houden. Onze borsten lijken er niet tegen opgewassen, vreselijk die kloven en borstontsteking, een fles is toch ook prima?

verhaal-194-2.jpgVol verbijstering en verdriet hoor ik deze en vele andere verhalen aan en denk waar is toch ons instinct? Wat is ermee gebeurd? Er zijn geen andere zoogdieren die schema's maken of die denken; ojee... mijn tepels doen zeer bij het voeden van mijn jong daar moet ik dan maar mee stoppen... Nee, natuurlijk niet! Zo heeft de natuur het niet bedoeld. Alle zoogdieren kunnen het! Maar veel mensen kunnen het volgens eigen zeggen niet. Vreemd toch? Waar is toch het instinct van veel moeders om je kind bij je te nemen en te voeden met melk die speciaal voor hem of haar is gemaakt uit de verpakking die daar speciaal voor bedoeld is. Nee, volgens vele is melk van de koe uit een plastic fles toch veel makkelijker...?? Is dit nu meer ontwikkeld zijn dan andere zoogdieren?? En ja, borstvoeding kan de eerste periode wat gevoelig zijn en kloofjes komen veel voor, maar even flink doorzetten kan zo onwijs veel voordelen op leveren voor het kindje en ook voor de moeder, dus het is het zeker waard! Het is zo natuurlijk!

verhaal-194-3.jpgOok laten huilen is bij andere zoogdieren ondenkbaar. Het moeder instinct vertelt hun dat ze in de buurt moeten zijn, zolang het jong/kind nog afhankelijk van hun is en ze willen niet anders! Ook 's nachts ligt het gewoon bij moeder en kan het zo vaak bij ze drinken als het nodig heeft om zich geborgen en veilig te voelen, omdat de natuur het zo bedoeld heeft. Dit geldt voor alle zoogdieren, dus het zou ook voor ons mensen moeten gelden! Uit de vele studies en onderzoeken die mij in de jaren onder ogen zijn gekomen, is toch duidelijk naar voren gekomen dat ook mensen kindjes van nature lang bij moeder drinken en haar toegewijde aandacht en liefde de eerste jaren heel hard nodig hebben om zich goed te ontwikkelen en later een goed zelfstandig en zelfverzekerd volwassene te worden. Waarom denken zoveel ouders dan dat een jonge baby al alleen in een bedje de hele nacht kan, en zou moeten doorbrengen? En dat laten huilen geen kwaad kan. Waar is toch dat instinct? Een kindje hebben kost tijd aandacht en heel veel liefde en wij zoogdieren zijn afhankelijk van onze moeder van haar warme armen en van haar borsten met haar melk van haar bescherming omdat de natuur het zo bedoeld heeft.

verhaal-194-4.jpgIk denk bij mezelf: ze worden al zo snel groot, het is maar voor een aantal jaren dat ze je zo hard nodig hebben. Voor je het weet maken ze zelf de afstand al steeds groter en gaan ze de wereld ontdekken, vol zelfvertrouwen omdat ze weten dat er een veilige haven is bij mama en papa. Voor je het weet gaan ze naar school en daarna buiten spelen en naar sport en doen ze hun eigen ding vol zelfvertrouwen. Voor je het weet zijn ze volwassen en willen ze hun eigen weg gaan, hoe heerlijk is het dan dat je weet dat je ze alles hebt gegeven wat ze nodig hebben, en nee niet qua materiële dingen maar qua liefde, aandacht en geborgenheid toen ze dat zo hard nodig hadden waardoor ze zelfstandige en zelfverzekerde mensen zijn geworden, die op hun beurt weer liefde kunnen geven en ontvangen, gewoon omdat ze niet beter weten... Het zit in hun instinct.

  • Geschreven door Imke

verhaal-193-3.jpgTrotse mama ben ik van twee zoontjes. Eentje uit het hart, gedragen door mijn vrouw, en eentje uit mijn buik. Hadden we bij onze eerste zoon Robijn ook maar van het bestaan geweten van Borstvoeding.com, want helaas door de slechte begeleiding en de weinige informatie, is het toen niet gelukt en is mijn vrouw snel overgestapt naar kunstmatige zuigelingenvoeding. Ik zal dan ook de laatste zijn die antiflesvoeding is. Belangrijk vind ik vooral, dat een kind gevoed wordt met liefde, op welke manier dan ook gegeven.
Een jaar na de geboorte van onze eerste besloten we voor de tweede te gaan.

Helaas was zwanger raken voor mij iets minder vanzelfsprekend. Het kostte een flink vruchtbaarheidstraject. Uiteindelijk bleek ik zwanger na de tweede IVF poging.Deze zwangerschap ging niet van een leien dakje. Diverse keren werd ik opgenomen in het ziekenhuis met flinke bloedingen. Na week 20 mocht ik niet meer werken. Mijn placenta lag bij de uitgang. Nog onduidelijk of deze in zijn geheel voor de uitgang lag, of slechts een deel.

Door de gevolgen van placenta prevea braken met 32 weken mijn vliezen. Wederom lag ik in het ziekenhuis, deze keer aan de weeënremming en corticosteroïden voor de longrijping. Na vijf dagen, op de geboortedag van onze eerste zoon, zetten mijn weeën door. Helaas was er geen ontsluiting, een indicatie voor een spoedkeizersnede. De placenta lag in zijn geheel voor de uitgang. Normaal bevallen was onmogelijk geweest.

Met 32+5 werd onze tweede zoon Yulan geboren. Hij woog 1820 gram. Een flinkerd. Hij deed alles wat hij moest doen, ademde zelf. Een dag met een dubbel gevoel. Mijn eerste zoon was jarig en daar lag ik in het ziekenhuis net bevallen van de tweede, die in een 'glazen huisje' lag.

Het was pas 's avonds toen ik hem voor het eerst op mijn borst kreeg. Hij was wakker en alert. Zijn kleine lijfje kronkelde over mijn borst en hij hapte naar mijn tepel. Niet eerder had ik er goed over nagedacht of ik borstvoeding wilde geven.Vanuit het ziekenhuis was weinig begeleiding en het was pas de volgende dag dat ik mijn borsten voelde stuwen en om een kolf vroeg, ruim 20 uur na de bevallig. De eerste druppels colostrum werden zorgvuldig opgevangen.
Helaas was op neonatologie kunstmatige zuigelingenvoeding aan mijn zoontje gegeven. Zijn darmen nog te onrijp om dit te kunnen verwerken. Alle voeding werd stopgezet en zijn infuus ging omhoog. Stug bleef ik doorkolven en mijn productie liep snel op. Na een tweetal dagen kreeg Yulan mijn voeding door de sonde. En hij deed het er goed op, zo goed dat zijn infuus eruit mocht blijven toen het na een week sneuvelde.

verhaal-193-1.jpgMaar toen begon slechts het gevecht. Yulan kon niet goed aanhappen en was nog te zwak om zelf goed uit mijn borsten te drinken. Het werd een gevecht van tepelhoedjes, wegen, aanleggen, wegen en alsnog de voeding door de sonde. Fingerfeeden ging iets beter. Lactatiekundigen duwden zijn gezichtje richting mijn borst zonder resultaat. Helaas kwam daar ook nog spruw bij kijken (wat pas na ruim acht weken en de Gentiaan Violet over was). Mijn borsten en tepels deden pijn, tot bloedens toe.
Vastberaden was ik toch om mijn zoontje mee naar huis te krijgen. De voorwaarde was dat hij goed groeide, zichzelf op temperatuur kon houden en zelf zijn voedingen tot zich kon nemen. Als het niet uit mijn borst kon, dan maar middels fingerfeeden. Tijdens het inroomen, vier weken na zijn geboorte, moest ik bewijzen dat ik mijn zoontje kon voeden. Spontaan gingen mijn borsten op slot, mijn toeschietreflex was ver te zoeken. Mijn voorraad in de vriezer was echter wel toereikend en hij dronk alle voedingen met fingerfeeden. Zo kreeg ik hem de volgende dag mee naar huis.

Maar ook daar was het aanhappen een drama en lukte het Yulan niet om uit de borst te drinken. Ik bleef kolven. De lactatiekundige van Neonatologie bracht ons een bezoek. Helaas was dat ook zonder resultaat. Na vijf weken had ik mijn zoontje nog altijd niet aan de borst. Mijn borsten voelden keihard, stuwden constant door de overproductie van het kolven. Ik was ten einde raad en wilde er mee stoppen. Ik gaf mezelf nog een week en sprong het internet op, waar ik Borstvoeding.com tegenkwam en de protocollen om je prematuur aan de borst te krijgen. Het voelde als een verademing.
Gesteund door mijn vrouw begonnen we opnieuw. Het tepelhoedje verdween meteen in de prullenbak. Na zes weken vechten leek hij het door te hebben, hij hapte aan en liet niet los. Ik voelde mijn borst leegstromen en verzadigd lag hij tegen me aan.Het was gelukt. Te moe was hij echter nog om alle voedingen live te drinken. Vanuit het ziekenhuis kregen we mee op schema te voeden. Het consultatiebureau zei ons gelukkig te gaan relaxen, dat hij zelf wel zou komen. En dus begonnen we op vraag.

Na acht weken begonnen mijn borsten zich aan te passen op vraag en aanbod en was voeden niet langer een gevecht. Helaas kwamen we er toen ook achter dat Yulan koemelkallergie heeft. Ik werd op een streng dieet gezet. Iets wat het weer niet makkelijk maakte het borstvoeden vol te houden. Weer zette ik door.

verhaal-193-2.jpgIk ben er trots op dat ik hem, ondanks de slechte begeleiding en de onwetendheid van prematuren aan de borst, toch aan de borst heb gekregen. Het is jammer dat iedereen pro-borstvoeding is, maar als puntje bij paaltje komt, niemand je kan helpen je prematuur goed aan de borst te krijgen.Ik heb doorgezet, maar had dat niet gekund zonder de steun van mijn vrouw en jullie website.

Ook krijg ik vanuit mijn werk alle steun om zelf te voeden. Met mijn onregelmatige diensten lukt het toch altijd om naar huis te gaan en hem te voeden. Yulan wacht geduldig tot ik er weer ben en haalt de schade lekker 's nachts in.
Na ruim negen maanden heb ik hem nog steeds aan de borst en ik ben nog lang niet van plan te stoppen. Mijn schuldgevoel van het te vroeg bevallen en het wantrouwen in mijn lijf verzacht naarmate ik langer voed. Het is een onbetaalbaar moment als zijn lijfje ontspant aan mijn borst en hij zijn stralendste lach opzet.

Ook zijn doorkomende tanden zullen we overleven (@mama_liefie @twitter) Over drie weken vervalt mijn recht om naar huis te gaan voor het voeden. Yulan is echter een écht borstenkind en heeft veel de fles (met gekolfde melk) geweigerd. Eenmaal aan de borst, liet hij nooit meer los. Gelukkig heb ik na negen maanden voldoende vertrouwen in de borstvoeding en in Yulan. Wij zijn van de nachtelijke voedingen op dagen dat ik er niet ben, en dat loopt fantastisch.

15 november 2011
Geschreven door Maureen
@mama_liefie

Update 19 januari 2012

Bijna een jaar inmiddels, en ik geef nog altijd gezellig borstvoeding. Yulan is verslaafd aan mijn borsten, en ik verslaafd aan de momenten. Ik draai wisselende diensten en dat valt prima te combineren met voeden op vraag, Yulan past zich goed aan.
Er is geen beter geneesmiddel geweest voor al het hartenzeer dat ik heb opgelopen vorig jaar dan borstvoeden.
We gaan er nog even gezellig mee door, want hoewel alles mislukte rondom zwanger raken en blijven... dit lukt wel.

verhaal-191.jpgIk ben blij dat ik stevig in mijn schoenen sta... maar ik vind het spijtig dat ik stevig in mijn schoenen moét staan.
Ik ben van nature nogal 'koppig'. De ontelbare keren dat dit me gezegd is door mijn zussen en ouders... En, ja, nu kan ik wel toegeven dat ze gelijk hebben. Als ik vind dat mijn mening de juiste is, zal ik er niet van afwijken. Het is een eigenschap die me vaak verweten is. En één van de dingen die mijn ouders waarschijnlijk soms tot de rand van krankzinnigheid gedreven heeft. Ik kon het dan ook nogal bont maken als kind... Maar op dit moment kan ik in alle eerlijkheid zeggen: ik ben blij dat dit één van mijn karaktertrekken is.

Mijn zoontje is elf maanden en krijgt borstvoeding waar en wanneer hij wil. Of we nu gewoon thuis zijn of op een feest, in de speeltuin, op een bouwwerf of om het even waar. Dorst is dorst, dan mag je toch drinken. En is het niet van de dorst, maar is er alleen troost nodig, dan krijgt mij ventje ook de borst. Geborgenheid is naar mijn mening één van de belangrijkste dingen die je je kindje kan bieden. Spijtig genoeg is dit niet altijd even evident. Onze westerse maatschappelijke norm is hieraan niet aangepast. Zo zat ik vorige week op een "babyborrel". Veel mensen, veel kindjes, veel baby's. Ik vind dat op een babyborrel, ook de baby's toch zouden moeten mogen borrelen. Arend is een heel vrolijk kind, en heeft altijd voor iedereen zijn mooiste glimlach klaar, maar op zo'n groot feest is mama toch de 'veilige haven'. Dus als hij geborgenheid, vertrouwdheid, troost nodig heeft komt hij naar mama. En dan vraagt hij zijn slokje melk. En dan krijgt hij zijn slokje melk.

Alle volwassenen zitten toch ook aan tafel met een drankje? En van zodra het glas leeg is, wordt het bijgevuld. Dat er dan een opmerking gemaakt wordt over mijn zoontje die ook gewoon zijn slokje drinkt, net als alle anderen op het feest, dat vind ik spijtig.

Maar gelukkig ben ik dus gezegend met een dosis koppigheid en zetten we gewoon door!

Van mijn dochter, die nog maar drie jaar is, wordt ook gezegd dat ze koppig is. En ja, ze heeft een sterk karakter. Maar als dit betekent dat ze later sterk genoeg is om de juiste keuzes te maken voor haar en iedereen die haar dierbaar is, dan kan ik dat alleen maar toejuichen.

Hanne

verhaal-190-1.jpgOnze kleine vriend, zoals we Robin vaak noemen is bijna 16 maanden. Hij wordt steeds groter. Gelukkig natuurlijk, dat is de bedoeling hè dat kleine kindjes groot worden. Maar hoe 'groot' hij nu al is, onze kleine vriend drinkt nog vaak eens bij mamma. Hoe anders gaat het nu als destijds met de oudste. Onze oudste is bijna vijf. En wat waren we toen jong. En dan bedoel ik niet onze leeftijd, al waren we ook niet oud.

Dat Jamie met een schisis geboren werd was voor ons geen verassing. Dat hij mamamelk zou krijgen was wel spannend. Want er werd toen gezegd dat uit de borst drinken niet zou kunnen. Dus was ik al wel vastberaden om te gaan kolven, en dan zou ik wel zien. Mijn productie was toen, na een spoedkeizersnee wel vlot op gang. Alleen kreeg ik in de derde dag een borstontsteking, mijn linkerborst stuwde wel, maar er kwam amper melk uit. Van alles geprobeerd, maar uiteindelijk in overleg met de lactatiekundige gestopt met de linkerborst en verder gegaan met kolven van de rechter borst. Waar overigens meer dan genoeg melk was en kwam! Dat heb ik vervolgens ook een half jaar gedaan. Daarna ben ik gestopt met kolven, toen had ik het wel gehad met de kolf en al het extra werk.

Al voordat ik überhaupt zwanger was, riep ik dat ik de tweede veel langer zou gaan voeden als het ons gegeven was om ook echt aan de borst voeden. Nou Robin had geen schisis en dronk na een geplande keizersnee na een klein uur uit de borst. Hoe blij was ik! Dit had ik gemist bij de oudste, het gemak van gewoon voeden op verzoek. Maar ook nu was de linkerborst wel een probleem, en daar ben ik na een kleine week weer mee gestopt en gewoon met rechts blijven voeden.
Voeden op verzoek, wat een geschenk en gemak. Ik heb me niets aangetrokken van commentaar of goed bedoelde adviezen als 'hij kan ook wel een extra flesje krijgen, kan je wat langer slapen' die al in het ziekenhuis werd aangeboden. Of 'heeft hij nu alweer honger?' Natuurlijk wist ik beter en ik vond het heerlijk om vaak te voeden. Zoals ik toen al zei (en nog steeds zeg) 'als je moet huilen, kom maar bij mij'.

En natuurlijk was het niet altijd rozengeur en maneschijn, ik heb ook heus 's nachts boven de wasbak gehangen om de eerste druk met de hand af te kolven, zodat onze kleine vriend niet 'zou verdrinken' in mijn melk. En ook heb ik nog wel (vaker dan eens) een ontsteking gehad en dat in combinatie met een flinke bloedarmoede, was dat best zwaar in het begin. Maar na een week of zes (en veel contact met de lactatiekundige) werd het makkelijker. Na drie maanden wist ik absoluut zeker dat ik niet 'al' na zes maanden zou stoppen, het ging nou net makkelijk waarom zou ik dan in de vredesnaam mijn kind kunstvoeding gaan geven. Nee, deze moeder was al pro-borstvoeding.

Maar na het gemak van het voeden op verzoek was en ben ik nu enorm pro-borstvoeding! Wat niet zeggen wil dat ik geen respect heb voor vrouwen die kiezen voor kunstvoeding. Want dat is een keuze die je maakt, hoe moeilijk en lastig dat misschien is geweest. Maar het zal niet mijn keuze zijn.

Anyway, na een half jaar wist ik wel zeker dat ik een jaar sowieso zou gaan voeden, onze kleine vriend was het daar natuurlijk mee eens. Mijn vriend heeft wel eens gezegd dat borstvoeding na een jaar wel klaar moest zijn, dan was het mooi geweest. Dan zijn baby's, geen baby meer etc. (tanden,kiezen you name it)

verhaal-190-2.jpgIk dacht toen al, dat dit wel eens een discussiepunt zou kunnen zijn of worden. Dus na een maand of negen, heb ik wel eens laten vallen dat ik niet de intentie had om als Robin een jaar was te gaan stoppen. Zo zachtjes aan is pappa dus gewend aan de dreumes aan de borst. Voor mij of voor ons eigenlijk, is het heel normaal dat Robin bij mama drinkt. Ook als dat niet alleen maar is voor honger, want dat is het vaak niet meer als Robin overdag een extra slokje krijgt. Dan is het meestal puur voor troost of rust.
Want het is wel uniek dat een bewegelijke dreumes tien minuten stil zit. Ik krijg wel eens vragende blikken als het ter sprake komt dat Robin nog aan de borst is. Men heeft blijkbaar het idee (of onwetendheid) dat als je kind aan de borst drinkt op deze leeftijd hij geen vast voedsel krijgt. Want dat is namelijk een veel gestelde vraag: 'eet hij dan geen brood of warm eten of fruit?'.

Natuurlijk krijgt Robin net als elk ander kind zijn ontbijt, fruit etc. Het drinken bij mij is als extra. Extra troost, extra drinken, extra aandacht. Extra- what ever.
Maar nu zijn we dus bijna zestien maanden verder en soms vraag ik me af, of hij al te groot word om bij mij te mogen drinken. Maar steeds weer kom ik tot de conclusie, dat het ons kind is en mijn lijf. En als Robin aan het eind van de dag bij mij drinkt, tot rust komt of in slaap valt. Dat er dan maar één ding belangrijk is, en dat is 'wij'.

Geschreven door Kim

Lees- en kijktip van de redactie: TIET ZAT, langer voeden heel gewoon


verhaal-189.jpgOnze dochter is geboren als dysmatuur. Voor ons toen een totaal nieuw woord. We schrokken ervan, maar het bleek dat ze gewoon wat lichter was als 'normaal'. Ze woog bij geboorte 2730 gr en viel af tot 2500 gr.. Ze was met 3 uur en 45 minuten geboren, best rap. Gelukkig maar want ze had in het vruchtwater gepoept.

Eenmaal geboren keek ze super sacherijnig en hadden wij als ouders zoiets van: 'hmmmm hebben wij weer'. Later bleek waarom ze zo sacherijnig keek, ze had zeer waarschijnlijk meconium houdend vruchtwater in haar longetjes/buikje gekregen. En zeg nou zelf, dat lijkt u toch ook niks. De nacht hebben zij mij wakker gemaakt omdat ze ons meisje niet stil kregen. Een nacht niet geslapen dus.

En toen ging het even mis. Papa stond op het punt om te vertrekken om haar aan te geven bij de gemeente toen er melk uit haar neus en mond kwam, papa pakt haar op maar ineens werd ze paars en haar nekje stijf: stikken. Papa heeft dat gelukkig niet gezien, maar ik wel net als haar grote zus. Ik drukte op de paniek knop maar niks, dus met al mijn maandverbanden bij de bips als een gek rennen en roepen. Niet als een hysterisch iemand maar redelijk rustig want ik was me bewust van de aanwezigheid van mijn oudste dochter. Ze namen haar gelijk op de arm onderste boven mee en zogen haar helemaal leeg. Toen ze vertelden dat ze weer ok was, wilde ik dat toch echt met eigen ogen zien. Ons arme meisje lag helemaal leeggezogen op een tafel, wat kwam daar veel uit zeg. Ik snap nog steeds niet waarom ze haar niet hebben leeggezogen, want ze wisten dat ze in het vruchtwater had gepoept (bruin vruchtwater). Die nacht wederom amper geslapen natuurlijk! Met mij ging het in de kraamweek ook de verkeerde kant op want ik wou voor een trein springen, niet echt maar ik voelde me zó anders en leeg. Toen de verloskundige dat hoorde heeft ze ingegrepen en moest ik verplicht slapen, want dat had ik inmiddels ook amper gedaan.

De kraamweek verliep ook niet zoals we hoopten. Ons meisje huilde en spuugde ontzettend veel. Zeker omdat ze zo licht was: vreselijk onzeker. Achteraf vermoeden wij sterk dat ze honger heeft gehad. Maar ja als ze alles weer uitspuugt, wat bij mij weer vervelende beelden gaf, was dat geen pretje. In de kraamweek werd ons verteld dat ons meisje mogelijk het KISS syndroom zou hebben. Dit omdat ze niet aan de borst wou en wat bewegingen maakte die daarop lijken. Zit je dan met je hormonen ~knak~

Ik heb in mijn zwangerschap al gezegd als de borstvoeding niet wil lukken, ga ik kolven, geen discussie over mogelijk. Alsof het een voorgevoel is: het lukte natuurlijk niet. Ik mag in mijn bescheidenheid zeggen dat ik ervaring heb aangezien ik bij de oudste een jaar borstvoeding heb gegeven. Later werd mij bekend dat een dysmatuur soms de kracht niet heeft om uit de borst te drinken. Hadden we dat maar eerder geweten. Na veel proberen (met een verdrietige en boze meid en ik gefrustreerd) op allerlei manieren heb ik besloten het niet meer te proberen. Ik heb een 2-fase kolf aangeschaft en kolf alle voedingen af. In het begin was het nog op verzoek, maar dat werkte niet helemaal prettig met het kolven. Ik ben overgestapt naar vaste tijden voeden en dus ook vaste tijden kolven. Dit werkt ontzettend prettig en ons meisje krijgt toch alles binnen.

Mensen vragen mij weleens of ik borstvoeding geef of kunstmatige zuigelingenvoeding. Nou inmiddels is bekend dat ik totaal geen kunstvoeding geef. Als ik zeg dat ik kolf vragen ze hoe vaak of vragen ze of het is voor mijn werk. Wanneer ik ze vertel dat ik alles afkolf krijg ik verbaasde blikken. De maatschappij is dat niet gewend blijkbaar. Wat jammer is, is dat ze zelden vragen waarom dat is en soms pak ik mijn kans en leg het ze zelf uit.

Ik hoor van zwangere mensen om mijn heen dat ze borstvoeding drie dagen proberen en dat het pijn doet en dat ze dan maar stoppen. Ik vind dat zo ontzettend zonde, want het begin is soms ook niet leuk, daar weet ik alles van. Wanneer er wat rust is, is het juist super leuk om te doen. Ook daar weet ik alles van. Ik heb al zoveel dingen gehoord over vooroordelen van borstvoeding dat ik het weleens zonde vind dat mensen zich niet inlezen. Ik zou hangtieten krijgen: nou wanneer je zwanger bent krijg je die al en de borstvoeding zal daar niets aan veranderen. Of ik heb ook een keer gehoord dat ik de deur amper uit zou kunnen. Nou ik heb onze oudste dochter op de meeste gekke plekken gevoed en dat ging prima. Niks geen gedoe met flessen opwarmen of stress als de melkpoeder op is!
Nu ik alle voedingen kolf (vlak voordat onze meid voeding krijgt), geeft het mij soms ook de vrijheid even weg te gaan zodat iemand anders haar kan voeden. Dat is wel prettig, maar ik ben streng voor mezelf en ik kolf niks vooruit! Hoe verser hoe beter nietwaar.
In het begin was het tijdrovend maar inmiddels ben ik er zo aan gewend dat ik overal kan kolven. Wanneer ik de deur uit ga, moet ik bedenken of de kolf mee moet of niet.

Ik heb nooit opgegeven en hou vol en op deze manier krijgt onze meid alle belangrijke stoffen binnen die ze moet hebben. Ik heb me ook nooit vervelend gevoeld dat ze de borst niet wou, totaal niet. Het gaat erom dat ze het binnen krijgt en hoe is niet belangrijk.

Ik hoop dat mijn beknopte verhaal iedereen moed geeft door te zetten want borstvoeding is echt super handig en gezond!

Naschrift:
Ondertussen is mijn dochter bijna acht maanden en kolf ik nog steeds alle voedingen, tot haar eerste verjaardag wil ik dat blijven doen. Wellicht een positieve motivatie voor andere moeders ;)
En: wanneer iemand contact met mij wil dan vind ik dat ok. Ik heb dat namelijk best gemist toen ik in de onderstaande situatie zat.

Groetjes Stephanie

verhaal-188-1.jpgAl eerder in mij leven na een heftige operatieve ingreep met complicaties bleek deze spreuk al op mijn lijf geschreven te zijn, Luctor et Emergo. Saillant detail is dat deze ingreep plaats vond in een ziekenhuis in Zeeland en laat Luctor et Emergo nou de wapenspreuk van Zeeland zijn!

De borstvoeding ging bij mij helaas niet zo natuurlijk en gemakkelijk zoals dit vaak aangeprezen wordt. Ik had boeken verslonden, websites in me opgenomen, oude VBN-nummers gelezen, een borstvoedingsvoorlichting bijgewoond en met een langvoedende zus kon het haast niet mis gaan, dacht ik.
Heel mijn zwangerschap werd er bij elke echo al opgemerkt dat ik een 'lange dunne' baby zou krijgen, een acht-ponder zou het niet worden. Toen bij 36 weken mijn zoon niet veel zwaarder dan 1900 gram bleek gingen de alarmbellen rinkelen. Ik werd opgenomen in het ziekenhuis om mijn zoontje door middel van CTG's in de gaten te houden. Gelukkig kon dit traject ook thuis voortgezet worden en mocht ik zodra er een plekje vrij kwam in het thuismonitoringstraject weer naar huis, onder strikte rust wel te verstaan.

verhaal-188-2.jpgAl snel kwam er resultaat, gestaag groeide hij naar die felbegeerde vijf pond. Als hij dat zou halen dan mocht ik hem in ieder geval mee naar huis nemen bij de geboorte mits er geen complicaties waren. Bij 39 weken en twee dagen begonnen 's avonds de eerste rug weeën, ik heb die nacht geen oog dicht gedaan, niet eens van de pijn maar van de spanning. De volgende avond om 22.43 was ons wonder geboren, een bevalling uit het boekje! En de kleine man woog 2855 gr en was 46 cm, maar daar was ook alles mee gezegd, klein maar fijn. Hij maakte het zo goed dat hij direct op mijn borst kon liggen.

Toen hij begon te zoeken vroeg ik om hulp bij het aanleggen en dat ging al erg onhandig. Een grote zusterhand greep in de nek van mijn zoon en duwde zijn mondje op mijn tepel. Hij begon te zuigen op het puntje, het voelde niet fijn maar ik dacht dat zo hoorde en dat het gevoel over zou gaan, dat ik er even aan moest wennen.

verhaal-188-3.jpgDe volgende ochtend vroeg ik weer om hulp bij het aanleggen, ik was nog veilig in het ziekenhuis (een erkend borstvoedingsziekenhuis!) en hoopte hier wat techniek te leren. Weer werd dezelfde methode als de avond ervoor gebruikt en was het geen enorm succes.

Die middag mochten we naar huis waar de kraamhulp (welke borstvoeding hoog in het vaandel heeft staan) me zou helpen met aanleggen. Ook deze dames grepen hem stevig in zijn nek en duwde hem op mijn borst. Mijn 'petite' zoon met dito mondje was niet in staat een groot genoege hap te maken op mijn ook nog eens vlakke tepels. Toch was het allemaal prima zo volgens de kraamhulp, mijn tepels deden inmiddels al erg zeer. Het aanleggen bleef een enorm gevecht elke keer, soms was ik er een uur mee bezig en dan bleek hij achteraf gezien nog niet juist aan de borst te hebben gezeten.

Na drie dagen wisselde de kraamhulp en deze nieuwe dame schrok enorm van mijn tepels, ze waren helemaal 'kapot', kloven, wondjes, bloed, de stukken hingen er los bij. Gelijk kreeg mijn man de instructie om Mother's Mates te halen en dit werkte erg goed op de linker kant, rechts was er helaas geen redden meer aan.

Het aanleggen ging nog steeds bijzonder moeizaam, uiteindelijk met een tepelhoedje kreeg ik het voor elkaar. Later heb ik met behulp van een lactatiekundige het tepelhoedje er weer tussenuit gekregen en dronk mijn zoontje goed en was ik in staat om hem goed aan te leggen en hem een goede hap te laten maken. Maar wat een pijn deed het, tranen met tuiten als hij moest drinken aan de rechterkant. De kloof was ruim een centimeter breed en kreeg geen kans om te helen, een pasgeboren baby drinkt immers om de twee uur, al dan niet vaker daar ik op verzoek voed. Wekenlang heb ik gevoed met tranen, tanden op elkaar, mijn schouders gespannen, kromme tenen van de pijn. Ik kon het niet opgeven, ik wilde zo graag borstvoeding geven.

verhaal-188-4.jpgAls tijd het enige was wat de kloven zou helen dan hield ik het wel vol. Elke dag las ik op websites en forums over pijn en kloven en steeds vaker passeerde 'spruw' de parade. Ik herkende wel veel in de omschrijving van pijn, en vooral pijn na het voeden. Van de huisarts kreeg ik miconazol zalf en nistatine voor mijn zoontje. Dit had werkelijk geen enkel effect, alleen een ontevreden kindje die dat spuitje met nistatine in zijn mondje al gauw beu was.

Omdat de etter en pus uit mijn kloof ook niet verminderde had ik het gevoel dat er toch meer aan de hand was. De lactatiekundige dacht aan een bacteriële infectie en stuurde me weer naar de huisarts. Ik werd met een antibiotica kuur naar huis gestuurd. Dit had geen enkel effect, het voeden werd echt haast ondoenlijk zoveel pijn deed het. Ik ben toen zelfs op zondag met pinksteren naar de ehbo gegaan, wanhopig. Deze arts schreef een bacteriedodende zalf voor die direct op de kloof aangebracht kon worden. Dit had ook geen enkel effect.

Gewapend met een pdf van de VBN over hardnekkige spruw ben ik weer naar de huisarts gegaan waar ik de Fluconazol tabletten kreeg voorgeschreven. Weer had dit geen enkel effect. Als allerlaatste middel ben ik aan de Gentiaan Violet begonnen. Het hielp niet en maakte mijn kloof weer erger, en nog was ik letterlijk en figuurlijk aan het voeden met bloed, zweet en tranen. Het kon gewoon geen spruw zijn, ik had alle middelen geprobeerd. Ik wilde graag dat het uitgesloten werd zodat ik kon gaan oefenen met kolven.

verhaal-188-5.jpgTotdat Kenniscentrum Borstvoeding een artikel postte over Vasospasmen en het Syndroom van Raynauds. Wat een herkenning, ik ben normaal niet van de zelf-diagnose maar dit kon niet missen. De pijn na het voeden en wanneer er kou op de borst kwam en de kleur die ontbrak op mijn tepel. Ik heb het laten lezen aan de lactatiekundige en ze vroeg direct of ik ook winterhanden had. Dit kon ik met een volmondig 'ja' beantwoorden. Ik sta elke ochtend in de winter met mijn handen onder de warme kraan als ik naar mijn werk gefietst ben.
Zouden we dan eindelijk het probleem gevonden hebben?

Ze adviseerde me een warmte-compres aan te schaffen en dit te gebruiken bij het voeden. De pijn op de tepel was niet weg vanwege de kloof maar die pijn in mijn borst, oksel en rug verminderde, wat scheelde het om de boel warm te houden na het voeden, de bevestiging was compleet.
Er kwam een rust over me, die ik in die tien weken nog niet gehad had. Het beestje had een naam, en ik kon gaan beslissen of ik hiermee kon leven. Het was me absoluut waard om de borstvoeding door te zetten, ik had al zoveel doorstaan, ik ging niet opgeven.

Omdat alle spruw-middelen nu de prullenbak in konden ben ik gaan smeren met Purelan zalf en na elf weken kon ik eindelijk constateren dat de kloof dicht was.
Het voeden vond ik al mooi en bijzonder ondanks de pijn, maar het kon nog beter. Zonder pijn, het warme lijfje van mijn zoontje tegen me aan, heerlijk drinkend bij zijn mama.

Inmiddels weegt hij 6700 gram, dus ondanks alle problemen was de mama-melk wel 'het' middel om van mijn 'petite' een 'grande' te maken, en dat allemaal op mijn melk. Trots ben ik!
Ik ben zo trots op mezelf, dat ik heb doorgezet, dat ik ben blijven zoeken naar het probleem, dat ik me niet heb laten wegsturen ondanks de geringe kennis van de huisarts.

Ik vind stiekem dat ik een lintje verdiend heb, elke andere moeder had het waarschijnlijk opgegeven, welk advies ik ook wel 100 keer gehad heb. Dit heb ik al beloond met een mooie professionele voedingsfoto, maar een er staat nog wel een mooi borstvoedingssieraad op mijn verlanglijstje. Als cadeau maar ook als herinnering aan deze periode en wat het me uiteindelijk gebracht heeft.
Ik heb doorgezet en heb nu een geweldige borstvoedingstijd met mijn zoontje die nog heel lang mag duren.

Luctor et Emergo!

Ik wil mijn ervaring graag delen met andere voedende moeders omdat ik me zelf vaak erg alleen heb gevoeld met mijn problemen, en hoop dat het een inspiratie mag zijn voor andere voedende moeders met problemen met Raynauds en Vasospasmen want daar zijn helaas weinig tot geen ervaringsverhalen over te vinden.

Geschreven door Regina

verhaal-186-1.jpgHet is niet echt een verhaal, maar ik wilde graag mijn kolf gedichtje met jullie delen.
Mijn dochter is inmiddels ruim twintig maanden en drinkt natuurlijk nog bij mij, mede dankzij mijn kolf :)

Mijn kolf
Je was mijn weg naar meer vrijheid
Even wat meer tijd voor mij
Een avondje weg zonder mijn kindje
Stom hè, maar het maakte me blij

verhaal-186-3.jpgVoor mijn kind alleen maar het beste
Dus kolfde ik mamamelk met succes
Kon ik weer lekker naar de sauna
En komt mijn melk eventjes uit de fles

verhaal-186-4.jpgDaarna moest ik ook weer werken
Mijn kolf mee en koeling in een tas
Ik had al even kunnen sparen
Dus bevroren melk mee naar de oppas

verhaal-186-5.jpgEn toen ging ik een hele week varen
En ja hoor, ook jij ging weer mee
We bleven niet echt dikke vrienden
Op het eind deed kolven al pijn bij het idee

verhaal-186-6.jpgMaar mijn melkproductie bleef op peil
En het mocht ook echt niet slinken
Want na een week gekolfde melk
Wilde mijn dochter graag weer bij mij drinken

verhaal-186-7.jpgWe bleven elkaar nog lang trouw
Naar mijn werk ging je altijd mee
Dankzij jou was het alleen maar melk van mama
Waren we allemaal heel tevree

verhaal-186-2.jpgDe eerste verjaardag die brak aan
En al drinkt ze nog steeds bij mij
We redden het nu ook wel zonder jou
Kolven is er niet meer bij

Nu sta je op zolder in een doos
Te wachten op nummer twee
Want die gaat ook zeker weer aan de borst
En dan mag jij weer met me mee!

Ilse

verhaal-185-1.jpgIk wilde graag mijn afsluitende verhaal met jullie delen. Bedankt voor de drie jaar steun en informatie!

Ik realiseer me vanavond dat het echt voorbij is. Ze probeerde het nog wel, maar na nog geen minuut vertelde ze me dat er niets meer uit kwam. Net als de laatste twee weken al wanneer we het probeerde.
Het is goed zo. Dank jullie wel, goddelijke borsten. Dank jullie wel voor het geven van het vloeibare goud aan onze dochter. Dank jullie wel voor het geven van troost en geborgenheid.

Het is niet altijd makkelijk geweest. Na acht weken is onze dochter pas aan de borst gekomen. Daarvoor lukte het niet, vanwege een vroege geboorte, vanwege te weinig kracht en geelzien, vanwege heftige spruw. Wat niemand had verwacht lukte toch: Nyke ging na acht weken zelf drinken.

Daarvoor kolfde ik liters melk. De kolf en mijn borsten werd een geolied team, een team wat goed was samen. Zo goed dat toen Nyke aan de borst kwam ik een gigantische overproductie had, zij kon niet drinken wat mijn borsten wilden geven. En dus werd een extra vriezer aangeschaft, een melkvriezer. De melkvriezer raakte vol en de melk werd gedoneerd.
Dank jullie wel geweldige borsten, voor het voeden van mijn kind, maar ook het voeden van andere kindjes die het toen zo nodig hadden. Eén van de meest dierbare voedingsgerelateerde momenten was het krijgen van een brief. Een brief van een ontvangmoeder met daarbij een foto van haar kindje. Het kindje wat toen hij zo ziek was, wat van mijn melk gedronken heeft.

verhaal-185-2.jpgNa drie maanden kwamen wij erachter dat onze dochter ziek werd van mijn melk. Het voelde als verraad. Mijn melk, waar we zo voor geknokt hadden, daar kreeg zij pijn van. ik ging op dieet en dat was niet makkelijk. Zeg maar gerust; het was heel zwaar. Ik viel kilo's af, en at als een bootwerker. ik at alles wat los en vast zat, zolang er maar geen melk, ei of soja inzat. en toen werd mijn melk weer het goud, het goud waar onze dochter zo goed van groeide. Net geen twee jaar ben ik op dieet geweest voor haar, en mijn borsten lieten haar groeien, groeien tot heerlijke ronde baby, groeien tot dreumes en peuter.

Met name 's nachts werkten mijn borsten overuren. Zes tot acht keer voeden was geen uitzondering in de nacht. Ik was gebroken, maar mijn borsten werkten gewoon door. Totdat de melkbar 's nachts gesloten werd, vlak voor Nyke's tweede verjaardag. Mijn borsten kregen weer normalere proporties, mochten weer in een leuk bh-tje rondhobbelen. Voedingsbh's had ik niet meer nodig.

Het laatste jaar kregen mijn een nieuwe functie: louter slaap- en ontwaakborst. En natuurlijk die belangrijke taak als troostborst. Het was vorige week dat Nyke voor het laatst aan de borst in slaap viel. Ik zie haar slapende gezichtje voor me, heerlijk in mijn armen.

verhaal-185-3.jpgWat hebben ze veel moeten doorstaan, mijn borsten. Zovele malen spruw, vaak tegen het randje aan van borstontsteking, en zelfs een paar maanden geleden nog een echte borstontsteking. En dan de oordelen van buitenstaanders. Het was niet altijd makkelijk om de blikken van afschuw, van onbegrip langs me te laten glijden.

En nu... het is goed zo. Dank jullie wel borsten. Of eigenlijk moet ik zeggen: dank jullie wel Tieties. Want dat is hoe Nyke jullie noemt. En de tranen rollen over mijn gezicht. Afscheid nemen van een zo dierbare periode doet heus wel pijn.

verhaal-187-0.jpgVrijdagochtend 26 februari 2010 om 06:45 melden we ons in het ziekenhuis. Ik moet worden ingeleid in verband met langdurig gebroken vliezen. Na een paar uur wordt er dan ook daadwerkelijk een infuus bij me geprikt (auw!) en een tijdje daarna wordt het infuus aangesloten.
De weeën vielen me in principe behoorlijk mee, maar door lage rugpijn en weeën die naar mʼn rug toe schoten kon ik maar op 1 manier liggen: op mʼn rug. En ik kan je vertellen: die ziekenhuisbedden mogen in het begin dan wel comfortabel zijn, na een paar uur zijn ze dacht echt niet meer (vooral niet als je niet anders kan gaan liggen).

verhaal-187-1.jpgOmdat ik tijdens de zwangerschap al wist dat ik borstvoeding wilde geven had ik de gynaecoloog een geboorteplan gegeven waarin, onder andere, stond dat ik niet wilde dat er bijvoeding gegeven werd, tenzij dit echt niet anders kon (en alleen in overleg). En uiteraard dat ik dus borstvoeding wilde geven. Omdat ik borstvoeding wilde geven was ik ervan overtuigd dat ik geen pijnstilling wilde. Tot de ik de rugweeën niet meer trok. Gelukkig bestaat er ook pijnstilling die maar een paar uur werkt, wat heb ik heerlijk geslapen!
Toen de pijnstilling was uitgewerkt en de weeën me op een gegeven moment weer teveel werden wilde ik graag nog eens pijnstilling. Bleek alleen dat ik al 9cm ontsluiting had en pijnstilling dus geen optie meer was. Niet lang daarna kreeg ik persdrang en ja hoor: volledige ontsluiting!

verhaal-187-2.jpgNa zoʼn drie kwartier persen was ik nog niks verder, de baby bleef zitten waar hij zat. Met behulp van een katheter is mʼn blaas leeggehaald (en die bleek behoorlijk vol), maar dat was niet de reden dat hij niet verder kon. Na ongeveer een uur is de vacuümpomp erbij gehaald. Het inbrengen daarvan is niet bepaald een pretje.
Na vier keer trekken was onze zoon dan eindelijk geboren! Hij was wat blauwig en behoorlijk slap en ze namen 'm naar de kamer ernaast om lucht bij te geven. Het duurde even maar uiteindelijk liet hij toch van zich horen.
Bleek dat hij de navelstreng om zʼn nek had gehad, de navelstreng was ook nog eens compleet doorgescheurd waardoor we beide behoorlijk wat bloedverlies hebben geleden.
Na de bevalling kwam het volgende obstakel: de placenta. De weeën waren gestopt zodra onze prachtige zoon geboren was.

verhaal-187-3.jpgEr werd op mʼn buik gedrukt, aan de navelstreng getrokken: het hielp helemaal niks. Er is geprobeerd om met aanleggen naweeën te krijgen maar ook dat mocht niet baten.
Bij de laatste poging, voor ik naar de OK gebracht zou worden om de placenta operatief te verwijderen, liet 'ie gelukkig alsnog los.
Nadat Angeal was nagekeken door de kinderarts en bloed was afgenomen (infectiegevaar in verband met mijn langdurig gebroken vliezen) werden we naar onze kamer gebracht.
Ik wilde niet dat we uit elkaar gehaald zouden worden en gelukkig hoefde ik hier niet op te staan: Angeal mocht gewoon bij me blijven.

Het was alweer praktisch ochtend toen we op de kamer kwamen, maar dat was niet de enige reden dat ik niet zo heel veel sliep. Ik was veel te druk met naar Angeal kijken! En ook al zijn die ziekenhuisbedden niet echt gemaakt om op je zij te liggen: ik had het er zeker voor over!
De zusters waren lief en probeerden echt te helpen met de borstvoeding. Natuurlijk moesten ze vaak weg, ze hebben immers meer mensen waar ze moeten helpen. Er werd me wel gevraagd of het voeden goed ging en aangezien het geen pijn deed was ik in de veronderstelling dat alles goed ging, dus mijn antwoord was telkens ja. Op zondagmiddag mochten we weer naar huis en onze kraamverzorgster zou nog even langskomen voor een kennismaking en even te helpen met wennen in huis. Toen ik Angeal aanlegde zag ze meteen dat het niet goed was: Angeal dronk niet, hij sabbelde alleen.

verhaal-187-5.jpgZe heeft Angeal daarna gewogen en hij was bijna 10% gewicht kwijt, als we dus nog een nachtje in het ziekenhuis hadden gelegen was hij over die 10% heen gegaan!
Gelukkig was de C1000 toen net op zondagmiddag open, dus manlief kon datgene halen waarvan ik had gezegd dat onze zoon het nooit zou krijgen: kunstvoeding. De kraamverzorgster haalde een grote spuit uit de auto zodat we konden vingervoeden. Maandagochtend is manlief meteen een huurkolf gaan halen, ik wilde namelijk nog altijd gewoon borstvoeding geven.
Met de kolf kwam mijn productie al gauw op gang. Het drinken bij mij wilde nog niet helemaal lukken, dus kreeg Angeal ook nog kunstvoeding tussendoor. Uiteraard ook dat wat ik gekolfd had.
Volgens de kraamverzorgster deed Angeal te lang over het drinken, ik kon 'm in principe wel de hele dag aangelegd houden. Omdat hij niet goed aanhapte haalde de kraamverzorgster een tepelhoedje uit de auto, daar ging het al een stuk beter mee.

Na een paar dagen waren we gestopt met de kunstvoeding, Angeal dronk bij mij met het tepelhoedje en kreeg daarna nog wat gekolfde melk.
In de tussentijd was Angeal aan de Ferrofumaraat vanwege het bloedverlies tijdens de bevalling en laxeermiddel om de verstopping van de ferro tegen te gaan.
Een paar weken later had Angeal witte vlekjes in zʼn mond. In eerste instantie dacht ik gewoon aan melk, maar omdat het maar niet weg ging moest ik meteen aan spruw denken. Mee naar de dokter geweest en we kregen Nystatine mee, ik moest na elke voeding maar een druppel op elke tepel doen.

verhaal-187-6.jpgOmdat de spruw zeer hardnekkig bleek te zijn heb ik gekeken of er toevallig huis-tuin- keuken middeltjes waren die konden helpen. Volgens heel veel posts hielp azijnwater goed. Dus dat uitgeprobeerd. Na een paar dagen zat Angeal zʼn mond echt helemaal vol met de spruw en begon het er ook erg pijnlijk uit te zien, dus weer begonnen met de Nystatine. Ik las ook overal dat Daktarin goed werkte, maar daar was hij nog te jong voor. Gentiaan Violet had ik ook wel over gehoord, maar het mengen ervan zag ik niet zitten, dus niet uitgeprobeerd.
Na zoʼn 4-5 weken was de spruw eindelijk weg. En toen begonnen bij mij de steken en kreeg ik het vermoeden dat mijn tepels er wel ineens heel anders uit zagen. Het leek net alsof er een lichtroze hoedje op de tepel van mijn rechterborst was gezet, eentje die ik er niet af kreeg. De linkerborst had ook een felroze tepel, maar was niet zo erg opgezwollen als de rechter.
Van de dokter kreeg ik gewone antischimmel crème, die werkte in het begin wel, maar ik kreeg het gevoel dat de felroze kleur maar niet wegging.
Omdat ik steeds vaker pijn had bij het voeden en wel graag van het tepelhoedje af wilde schakelde ik een lactatiekundige in. Zij kwam meekijken en zag ook dat de tepels een wat vurige kleur hadden. Toen ik net alles weer had rechtgetrokken voelde ik weer de pijn in mʼn tepel, ze vroeg of ze de tepel mocht zien en deze was helemaal wit. Ik wist wel dat dat gebeurde, maar had het zelf vergeleken met het sap uit een waterijsje zuigen. Achteraf
een vreemde vergelijking (want tja, de melk wordt niet in je tepel gemaakt/opgeslagen), maar op dat moment klonk het logisch.

verhaal-187-7.jpgDe lactatiekundige had een uitleg voor me: vasospasme. Zij had van veel cases gehoord dat alleen het slikken van vitamine B6 al wonderen deed, daarnaast moest dan nog extra calcium en magnesium geslikt worden en eventueel Nifedipine. Alleen de vitamines hielpen bij mij niet zoveel, dus ook Nifedipine opgehaald bij de huisarts. Die had hier verder geen kennis van, maar begreep de uitleg van mij wel (heb er overigens ook bij vermeld dat ik de info van de lactatiekundige en van borstvoeding.com had).

Het duurde even voor ik de Nifedipine ook daadwerkelijk durfde te slikken, manlief werkt namelijk in ploegendienst en was net aan een nieuwe cyclus begonnen. Dus wachten tot hij weer vrij was (ik wou niet riskeren dat ik hier bijwerkingen had van de Nifedipine en in mʼn eentje met een baby zat). Na een weekje leek de Nifedipine zʼn werk te doen, het deed allemaal niet meer zoʼn pijn.
De lactatiekundige had het idee dat het vurige van mʼn tepels door een bacteriële infectie zou kunnen komen, of dat de spruw nog niet helemaal weg was. De huisarts ging meteen uit van de tweede en ik kreeg weer anti-schimmelcrème mee.
Deze anti-schimmelcrème leek ook niet echt te werken, naar mijn idee werd de kleur niet anders.

Rond de tijd dat Angeal 5-6 maanden was kon ik aan zijn bijten merken dat hij weer tanden kreeg. Hij heeft me in mʼn rechtertepel zelfs zo erg gebeten dat de tepel er uitzag alsof 'ie er zo af kon vallen. Hielp natuurlijk ook niet mee dat er weer behoorlijke spruw in zat.
Toen wist ik dat ik een Gentiaan Violet oplossing kon bestellen via het Eurolac, dat gedaan en gestopt met Angeal aan te leggen aan de rechterkant. Dat kolfde ik allemaal.
Dit keer was de spruw zo verdwenen. Angeal zag er 's ochtends wel uit alsof hij op een vulpen had zitten sabbelen, maar dat was ook zo weer weg.
De melk die ik kolfde heeft ons een behoorlijke voorraad opgeleverd in de vriezer. Ja, ik heb de melk gewoon bewaard en later ook gewoon gebruikt.
Naast dit allemaal hebben we saampjes meerdere malen in het ziekenhuis gelegen. Eenmaal omdat hij mogelijk uitgedroogd zou raken, hij was vreselijk aan het spugen en aan de diarree. Hij dronk nog wel, maar het kwam er dus net zo hard weer uit.

verhaal-187-8.jpgHij heeft toen een sonde gekregen om RS toe te dienen, via de fles wilde hij het niet drinken. Ik heb toen een kolf kunnen lenen in het ziekenhuis en heb ook flesjes ed gekregen. Manlief heeft 's avonds dat wat ik had gekolfd meegenomen naar huis.
De volgende ochtend samen met Angeal op de stretcher liggen slapen.
Een andere keer was omdat ik samen met Angeal van de trap af was gevallen. Hij was mogelijk met zʼn hoofd tegen de trap aan gekomen dus wilden ze 'm voor de zekerheid een nachtje daar houden. Ik bleef uiteraard weer bij 'm, gelukkig kreeg ik een gewoon ziekenhuisbed in plaats van een stretcher, ik had namelijk een gekneusde voet en liep met krukken. Nog een voordeel was dat dit ziekenhuisbed omhoog kon, waardoor ik op dezelfde hoogte lag als Angeal in zʼn ziekenhuisbedje.

verhaal-187-4.jpgOndertussen genieten we al ruim 16 maanden van de borstvoeding en slaapt ons ventje nog heerlijk naast me in bed (wel zo gemakkelijk).
We hebben al met al dus behoorlijk wat meegemaakt met de borstvoeding en ja, het heeft af en toe echt wel als volhouden gevoeld, maar ik had het allemaal absoluut niet willen missen!
Achteraf gezien had ik in de eerste week al een lactatiekundige in moeten schakelen. Ik had de kraamzorg er namelijk op uitgekozen dat het eerste uur met een lactatiekundige in de kraamperiode inbegrepen was, maar durfde dit niet hardop te zeggen tegen de kraamverzorgster.

Maar gelukkig is alles alsnog goed gekomen :-)

Geschreven door Hiranthi

verhaal-181-1.jpgZoals verwacht, bij dochter Hana had ik er ook last van, had ik in de kraamweek 'n flinke overproductie. Dat klinkt als luxeprobleem, maar 't is knap lastig: pijnlijke stuwing, dreigende borstontsteking en 'n kindje dat elke keer bijna stikt in de voeding; vooral voormelk krijgt en vreemd genoeg juist flink afvalt.
Anderhalve dag na de geboorte begint de stuwing al. Mijn borsten lekken soms zo erg dat ik er gewoon een flesje onder kan houden. Ik ben gaan blokvoeden. Daarbij blijf je op verzoek voeden, maar geef je elke drie uur steeds dezelfde borst. De andere borst is dan gestuwd waardoor de productie remt. Maar die borst is dan bijna onmogelijk aan te happen voor mijn zoon Junho.

verhaal-181-6.jpgDaarom kolf ik bij het wisselen van blok, de gestuwde borst steeds even kort af. In vier minuten heb ik dan 60 en soms zelfs 90 cc. Al snel heb ik zoveel (800 ml!) dat ik er wel pannenkoeken van kan bakken. Anderhalve dag na de geboorte begint de stuwing al. Mijn borsten lekken soms zo erg dat ik er gewoon een flesje onder kan houden.

verhaal-181-3.jpgNa tweeënhalve dag weer gestopt met kolven om de productie niet nog verder op te voeren. Na die tweeënhalve dag kwam Junho ook weer aan, dus wellicht dat dat kwam door het wegvangen van de voormelk. De kraamweek sluit ik ondanks de moeilijkheden feestelijk af met moedermelkpannenkoeken.

verhaal-181-5.jpgOok de kraamhulp smult ervan. Ik heb afgelopen week dus niet alleen mijn pasgeboren zoon, maar ook mijn dochter van twee jaar, mijn man, mijn ouders én de kraamhulp gevoed!

verhaal-181-4.jpgGroetjes, Diana
Fotomedewerkster van Kenniscentrum Borstvoeding

verhaal-182.jpgOpeens had ons Hannahtje super hoge temperatuur en zij was slap en prikkelig en voeden was heel moeilijk. Tandjes! Drie, opeens. Eerste dag dacht ik, ja het komt ok, laat kindje maar een beetje uithongeren, dan zal ze beter eten. Maar dan midden van de dag wilde ze nog steeds niet eten, ik heb haar beetje thee gegeven. Toen waren het van die warme dagen in juli en ik wilde geen uitgedroogd kindje krijgen. Dus thee in de fles. Dat vond ze fijn. Maar ze wilde de hele dag niets eten, en dat voelde ik op mijn borsten. Pijn, pijn, pijn!

's Avonds, voor het slapen probeerde ik een beetje te voeden, maar het lukte nog steeds niet. Zij was wakker en weigerde te eten. Toen heb ik gewoon gekolfd. Ik kon niet meer. Ik wilde mijn kindje tegen mij aan voelen, maar de pijn was te veel.
En toen werd ik ook bang. Ik heb verhalen gelezen op de internet over baby's die op een of ander moment niet meer aan de borst wilden en ik was echt bang dat mijn baby ook zo zou zijn.
Tweede dag, dezelfde situatie. Mijn man heeft mijn melk met de fles gegeven. Ik kon er niet bij zijn, ik moest snel de kamer uit, en ik ging hard zitten janken (zelfs nu als ik daar aan denk, begin ik te huilen). De hele dag was ik aan het kolven en flesjes aan het wassen en huilen. De dag daarna was het hetzelfde (het was weekend).
De vierde dag kon ik niet meer. Te veel desperation. Dus ik ging op internet er over lezen. Toen vond ik deze borstvoedingsite, kwam ik op twitter en ik dacht, even proberen. Ik heb niets te verliezen en er zou wel iemand kunnen helpen.
Dus ik heb in het engels geschreven iets van 'Help! My baby is teething and doesn't want to breastfeed any more. How to get her back to me?' En toen heeft U mij terug getwitterd met uw telefoonnummer.
En dan het telefoongesprek. U heeft met mij gesproken en toen dacht ik, hey, dat is die meneer van wie ik het boek over introductie van eten ga kopen.

Nou wat U zei was dat ik gewoon rustig moet blijven; ja, dat wist ik wel, maar het is zo moeilijk als je kind je weigert.
En de tips:
1 - geen water of thee, gewoon laten wachten tot ze echt niet meer kan en naar mij komt. En eventueel wat voeden met afgekolfde moedermelk in de fles of met een bekertje. Ik was beetje van, 'hmmmm... droogt mijn kind niet uit van deze strategie' maar wat ik dan ook verder gelezen heb is dat kinderen kunnen best een tijdje zonder drinken/eten, plus moeder melk is ook verdund in de zomer, dus eerst komt veel water-melk om de dorst te stoppen, en daarna komt eten-melk voor de honger.
2 - veel bloot rond lopen, i.e. met mijn borsten open. Dus als je kindje op mijn schoot zit, dan kan ze gewoon zelf een beetje aanraken en de borst pakken als ze echt zin in heeft. Dat was lachen, die dag. Het huis was volledig donker, ik had alle ramen dicht en ik liep rond topless. In het begin was het beetje raar, maar daarna voelde het geweldig! Ik heb al negen manden mijn borstvoeding bh aan, altijd aan (ok, niet als ik ga douchen), dus die vrijheid en koele gevoel onder mijn borsten vond ik geweldig! En weet U wat het beste was? Dat ze echt op een van deze momenten, toen we samen zaten op de bank, toen probeerde ze weer te drinken. Ik voelde mijn hart in mijn mond, maar bleef rustig, like nothing happened, zoals alles normaal is en zoals het moest zijn. Joepie!!!!!
3 - 's avonds kindje niet wakker maken, maar gewoon zo slaapend aan de borst leggen, het is het instinct van de baby dat zij je borst gaat zoeken. Het is waar!!!! Ik deed het en het lukte! Om 23h lag ik naast haar, beetje nuzzled en ze kwam! Toen moest ik beetje huilen. Ik kon het niet meer houden.

De vijfde dag begon ik topless en ik was zo hele dag. En ons Hannahtje was er echt op verzoek. Als ze zin in had heeft ze beetje gegeten, anders speelde ze gewoon door.
Mijn man wilde haar flesje gegeven, maar ze weigerde! Jammer voor de melk (bijna 120ml die we moesten weggooien), maar ik was zo blij! Ze wil bij mij blijven! Yesss!!!!

Nog een ding dat ik moet toevoegen: rustig blijven is echt, echt, echt belangrijk. Hannah zag me huilend en onrustig en niet blij en gestressed. Ze voelde het allemaal, en ik voelde haar weigering. Zij wilde echt niet iets met mij te maken hebben. Pas toen ik mijzelf bij elkaar geraapt had, toen voelde ik dat ze terug naar mij keek. Pas toen was ze geïntereseerd in mij. Toen was ik haar oude mama: ik deed blij en rustig en zingend. Ja, zo is haar mama, dus nu kan ze beter opletten. :D

Nou U geeft nog een paar tips gegeven, maar ik kan ze niet meer herinneren.

In ieder geval ik wil U hartelijk bedanken voor het gesprek en de tips, jammer dak ze niet allemaal heb onthouden heb (U heeft nog twee of drie dingen gezegd, maar toen waren ze niet van de toepassing, dus ik ben het vergeten. :D)

Nogmaals bedankt en ik ga meer artikelen op borstvoeding.com lezen.
Met vriendelijke groeten,
Tihana

verhaal-180-1.jpgIk had nooit gedacht dat ik er bij hoorde. Het laatste dat ik wil is iemand anders vertellen wat ze moet doen, maar vandaag heb ik ontdekt dat ik er toch bij hoor: de borstvoedingsmaffia…

Waar ik dat aan merk? Nou, behalve dat ik intens kan genieten van de momenten die ik door het borstvoeden met mijn dochter heb (en voor haar met mijn zoon), kan ik mij ook ontzettend storen aan vrouwen die zeggen: ik heb het heus wel een keer geprobeerd hoor, maar het deed zeer. Of: ik had niet voldoende voeding want de baby huilde. Of: ik had onvoldoende voeding want als ik kolfde kwam er niets. Of, helemaal mooi: de baby kreeg er niets uit.

Ja, joh, geef zo'n dreumes lekker de schuld. Die komt net uit een lekkere warme baarmoeder, hoefde daar niets te doen, weet niet wat honger is, heeft bovendien net een hele belevenis achter de rug en dan moet hij opeens aan het werk. Mag hij even wat tijd om daaraan te wennen?

Nee, in de huidige tijd moet alles van een leien dakje gaan, alles moet ons in de schoot worden geworpen. Nou ja, soms werkt dat niet zo. Voor sommige dingen (en dat zijn vaak wel dingen die de moeite waard zijn) moet je nu eenmaal wat harder werken. Dat kan ook wel eens pijn doen of ongemak veroorzaken. Daar moet je wellicht even doorheen. Je hebt net een kind gebaard (natuurlijk of via een keizersnede, beide geen pretje) dus wat loop je nu te zeuren over een beetje stuwing, of een tepelkloofje.

Je hebt net negen maanden goed voor jezelf gezorgd om een gezonde baby op de wereld te zetten en nu maak je je druk over de hoeveelheid voeding die je 'erin krijgt', maar niet om de kwaliteit van die voeding? Je hebt je lichaam negen maanden lang vertrouwd. Je bent ervan uitgegaan dat dat lijf van je in staat was om een minimensje te maken met tien vingertjes en tien teentjes en alles wat daar tussen zit, maar je heb geen enkel vertrouwen in je lijf dat het dat minimensje ook kan voeden? Ga je schamen!

verhaal-180-2.jpgNu ik de tweede heb hoor ik het niet vaak meer, maar na de geboorte van mijn zoon kreeg ik uit alle hoeken complimenten omdat ik zelf voedde. Oh, al drie maanden en dan nog zelf voeden… Na een maand of zes begon die 'bewondering' langzaam om te slaan in een soort ongeloof, soms misschien zelfs wel weerzin.
Ik heb me er nooit veel van aangetrokken want na een vreselijke zwangerschap en een dramatische bevalling die eindigde in een keizersnee, was dit mijn roze wolk en die pakte niemand mij af. Ik heb heel wat tranen van geluk weggepinkt als ik knus in ons grote bed zat met mijn kleine man.

Ik gun iedereen dit geluk, dit bijzondere gevoel van wederzijdse afhankelijkheid. Iedereen kan een fles geven, maar niet iedereen kan de borst geven…

Als ik waag iets te zeggen over de grote voordelen van borstvoeding, krijg ik naar mijn hoofd geslingerd dat het mij heel makkelijk is afgegaan, maar dat zij het heel moeilijk had. Maar dat is natuurlijk onzin. Ik heb ook mijn moeilijke momenten gehad. De twijfels in de eerste weken of hij wel genoeg binnen zou krijgen. Het vechten met aanleggen en happen. De tepelkloven die het aanzuigen zo pijnlijk maken. Ik heb ook geworsteld met borstontstekingen. En ik heb ook moeten kolven op een wc op het werk. Bovendien belandde mijn vader in het ziekenhuis toen mijn zoon net drie maanden was en ik weer aan het werk moest.

verhaal-180-3.jpgHij lag op de IC afdeling van het Brandwondencentrum en daar mag een kind niet komen. Ik moest dus samen met iemand erheen die dan op de gang bleef zitten of oppas regelen. Door de stress die dit alles met zich meebracht liep mijn melkproductie hard achteruit, maar met een goed plan en een koel hoofd, kom je ook daar weer door. Het gaat uiteindelijk maar om één ding: wil je het?

En als je het niet wil, zeg dan ook niet dat je het hebt geprobeerd, want daarmee doe je die jonge moeders tekort die wel willen en echt proberen en uiteindelijk moeten opgeven.

Wanda

verhaal-179.jpgInmiddels is Divano zes weekjes geweest en alles gaat goed hier.

Ik kijk nu terug op een totaal andere start met borstvoeding dan ik bij Jayson had. Bij Jayson heb ik alleen in het begin wat geïrriteerde tepels. Bij Divano flinke bloedende kloven. Divano heeft een stevige bite en na het voeden zijn mijn tepels ovaal van vorm doordat hij stevig zijn kaakjes om mijn tepel klemt. Soms verbreek ik met mijn pink het vacuüm om hem wederom opnieuw aan te leggen. Divano is gelukkig een vrij geduldige baby en neemt er ook de tijd voor. Maar het lijkt alsof hij gespannen drinkt aan de borst. Ik kon me eerder niks voorstellen bij kloven en andere problemen maar nu heb ik het ook ervaren en ik weet nu dat doorzetten, een goede aanlegtechniek, kloven zalf, engelengeduld de boel weer doen genezen.

Bij Jayson nam binnen twee dagen de stuwing al af omdat hij ondanks de strakke en vlakke tepel goed kon aanhappen terwijl het voor Divano gewoon echt niet te doen was. Bij Divano moest ik voor het voeden met een warme doek de ergste druk laten wegspuiten en als de druk weg was moest ik hem aanleggen. Ik denk dat mede hierdoor hij ook te veel was afgevallen en gelukkig had men vertrouwen in de borstvoeding en Divano (omdat alles verder goed was) want al snel was hij weer op gewicht. Er werd mij aangeraden om Divano een keer tussendoor te wegen op het consultatiebureau. Ik heb echter gewoon goed naar Divano gekeken en besloten op mijn gevoel te vertrouwen. Uiteindelijk was'ie 11 april meer dan de minimale 200 gram per week aangekomen.
Zo zie je maar dat je borstvoeding iedere keer weer als anders kunt ervaren.

Zo heeft Divano nog iets erg grappigs aan zich. Als de voeding er in het begin uit spuit dan laat hij het vacuüm los om vervolgens de lading melk gewoon naar binnen te sabbelen. Hij houd hierbij wel de lipjes om het tepelhof heen gekruld. Erg slim want als je dan nog eens harder aan de tepel zuigt dan komt het er met bakken tegelijk uit en zo heeft hij het toch onder controle.

Nadat de ergste druk weg is zuigt hij weer aan en drinkt vervolgens gewoon de borst leeg. Erg grappig vind ik dat zelf.
Ik ben toch echt wel weer gewoon trots op het feit dat ik ook Divano weer van voeding kan voorzien.
Ik heb vertrouwen in mijn lichaam en in Divano. Ook hij zal profijt hebben van de borst zolang hij bij mij drinkt.
En zolang hij drinkt blijf ik gewoon lekker genieten van die knusse momentjes met hem.

Deze blog is geschreven toen Divano zes weken oud was. Inmiddels is hij bijna vijf maanden en drinkt hij echt super goed. Hij is erg geduldig drinkt goed en hapt ook goed aan. Ik heb nergens meer last van gehad. Ik heb zelfs maar twee keer een regeldagje gehad maar zo mocht je het niet eens noemen want hij drinkt gewoon ineens wat meer en sliep 's nachts verder goed. Nog een maandje en dan gaan we weer met stukjes ete beginnen. Dus het boek van Stefan Eten voor de kleintjes van borst tot boterham ligt alweer op tafel om mijn kennis hierover weer eens bij te schaven.

En ik blijf er lekker van genieten!

Dit verhaal staat ook op hyves (20 april 2011) alleen de laatste alinea heb ik zojuist toegevoegd. Maar ik zie dus nu ook dat Divano ook een puntzuigertje was... nooit geweten dus...

Groetjes Esther

Fotograaf Dennis Ebben

verhaal-178.jpgLieve Tygo,

Je bent nu 'al' 9,5 maand, maar nog steeds een baby. Je bent super vlot in je lichamelijke ontwikkeling (behalve met je haar en tandjes ;-)) en toch ben je nog steeds mijn allerliefste 'kleintje'. Dit zal natuurlijk altijd zo blijven, maar nu zijn we toe aan een belangrijk omkeerpunt. We gaan nu echt beginnen met langzaam de borstvoeding (gedeeltelijk) af te bouwen.

Ik weet nog goed dat ik in verwachting van je was en dat mij de vraag werd gesteld of ik borstvoeding zou gaan geven. Nu wist ik vrij weinig van het geven van borstvoeding, alleen de ervaringsverhalen uit mijn omgeving. Van daaruit hoorde ik vooral dat het 'bijna nooit lukt', 'kunstvoeding veel makkelijker is en net zo goed' en tja... ik ben zelf ook goed groot geworden op kunstvoeding (en potjes). Ik moet dan ook eerlijk zeggen dat ik in eerste instantie meer naar niet-geven neigde dan wel-geven. Maar hoe verder ik kwam in de zwangerschap en meer en meer contact met dat kleine wezentje kreeg wat groeide in mijn buik, hoe meer ik ervan overtuigd raakte dat ik jou het beste wilde meegeven wat ik kon doen! Daarom ging ik meer informatie inwinnen en dankzij de tip van je tante Rebekka hebben je vader en ik samen (!) een borstvoedingscursus bijgewoond waarin alles werd uitgelegd. Ok, dit wist ik allemaal niet! En hoe logisch allemaal! Borstvoeding is het meest natuurlijke wat je je kindje kunt geven, want het is door de natuur en door de evolutie heen ontwikkeld als special custom made voor elk zoogdier. Toen ik ook nog tijdens een 'praatmomentje' met jou in mijn buik aan jou vroeg mij in een droom te laten weten wat jij wilde en ik vervolgens droomde dat jij zoet aan m'n borst lag, was mijn beslissing gemaakt! Dat je vader mij daarin volledig zou steunen maakte het volmaakt: Ik ga je borstvoeding geven!

En daar was je dan, 30 september 2010. Het mooiste wezentje wat ik ooit in mijn hele leven had gezien! Na een vrij heftige en lange bevalling lag je als bloot, warm hummeltje op mijn blote borst en lag je voor het eerst aan mijn borst. Nog niet gelijk 'echt' drinken, maar het zag er hoopvol uit! De periode erna probeerde we je regelmatig aan te leggen, maar het happen lukte niet goed. Hierin raakte ik op een gegeven moment ook wat gefrustreerd want je moest toch drinken! Gelukkig werd ik al snel gerustgesteld dat je wel even zonder voeding kan. In het ziekenhuis werd een lactatiekundige erbij gehaald omdat, voordat we naar huis mochten, je nog steeds niet goed dronk. Maar wat wel veelbelovend was. Ik kolfde al gelijk 30 cc! Dat konden we dan door middel van fingerfeeding geven.

De dagen erop bleek hoe veelbelovend die hoeveelheid kolven was. Ik kreeg een enorme overproductie!!! En wij samen maar worstelen om je goed te laten happen. En als je al hapte verzoop je in mijn melk, het spoot eruit!! De kraamverzorgster adviseerde om de spanning eraf te kolven. Later bleek dat ik beter eerder een lactatiekundige had kunnen bellen, want pas na tien weken kreeg ik eindelijk het juiste advies van leegkolven en blokvoeden. Daarna ging het dan ook een stuk beter. De eerste drie maanden was wat betreft borstvoeding echt bikkelen, maar lieve Tygo, we hebben het echt samen gedaan! Ook dankzij de steun en hulp van je vader hebben we ervoor gezorgd dat we daarna heerlijke momentjes met z'n drietjes hebben gehad waarbij jij je borstvoeding binnen kreeg. En die twee keer borstontsteking en pijnlijke kloven in de eerste maanden en je enorme eetlust met om de twee uur voeden, zorgde er alleen maar voor dat ik nog meer gebrand was op doorzetten (ook al zei ik meerdere malen te willen stoppen, nogmaals dank Jochem en Rebekka en natuurlijk de BBmeiden voor de motivatie)! Doordat het aanleggen in het begin niet helemaal soepel ging of doordat jij je er niet lekker bij voelt, voed ik alleen liggend. Dit maakt het in het openbaar voeden onmogelijk, maar dit weten we goed te omzeilen... Ach en liggend voeden is natuurlijk ook erg rustgevend voor beide.

De afgelopen maanden heb ik veel informatie vergaard over borstvoeden en moedermelk en hoe meer ik erover las, hoe meer ik gemotiveerd ben om jou mijn melk te laten drinken. En het mooiste en beste bewijs is te zien hoe jij gegroeid bent van mijn homemade voeding! Zo bijzonder, maar ook zo natuurlijk!

Nu is dan de tijd aangebroken dat we langzaam aan gaan afbouwen. De avondvoeding (rond 18 uur) krijg je al pap en dat vind je gelukkig heerlijk! Overdag wil je eigenlijk zelf al niet meer, omdat je het 'echte' eten veel te interessant vindt. Prima, je bent een heerlijk ventje met een eigen wil die goed zijn grenzen aan geeft. Dat willen we zo houden! Er zijn meerdere redenen waarom ik langzaam minder borstvoeding wil gaan geven, maar de belangrijkste reden is dat mijn gevoel zegt dat het nu tijd is, en raadt eens wat.... Vanmiddag heb je voor het eerst sinds maanden echt weer een keer rustig een middagvoeding beneden bij me gedronken en daarna kreeg ik drie natte kwijlzoenen. Alsof je daarmee ook een beetje afscheid wilde nemen van het dagvoeden en aangaf dat het zo goed is.

Lieffie, ik ben heel blij dat we dit samen hebben mogen meemaken en hopelijk kunnen we nog tot je eerste verjaardag doorgaan met een enkele borstvoeding per dag. Ik kan in ieder geval met veel liefde zeggen dat ik van alle momenten heb genoten!

Heel veel liefs en een dikke knuffel en kus van je mamma Angelique.

verhaal-177-2.jpgEind 2008 op borstvoeding.com en nu 2,5 jaar later geef ik nog steeds borstvoeding.
Nina, de oudste, heeft 27 maanden borstvoeding gehad. Mooie, warme en gezellige momenten samen die een stevige basis hebben gelegd voor onze band van nu en hopelijk voor de toekomst. Ook tijdens mijn zwangerschap dronk Nina (toen 1,5 jaar) gewoon door.

verhaal-177-1.jpgEven hebben mijn meiden samen gedronken, wat een bijzondere ervaring! Toen Eva geboren werd, had ze meteen melk en kon ze meteen drinken, dankzij haar zus die de productie op peil had gehouden...
In de kraamweek gezellig met z'n allen op bed. Voor Nina kennismaken met haar nieuwe zus Eva via (de vertrouwde borst van) mama. En ook toen Eva in het ziekenhuis lag de tweede week van haar leventje, was het borstvoeding die Eva er weer bovenop hielp. Voor mij was de borstvoeding die week de reden om Eva de hele dag en nacht dichtbij me op mijn buik te hebben, met infuus en apparatuur aan haar lijfje.
Die zware week was het ook de borstvoeding wat vertrouwd en veilig was voor Nina die op bezoek kwam in het ziekenhuis en zo dichtbij mama kon zijn in dat vreemde ziekenhuis met de angst en het verdriet van papa en mama en haar kleine zus met al die kabeltjes.
En na een paar maanden zei Nina dat de borstvoeding voor haar zus was, het was goed zo.

verhaal-177-3.jpgInmiddels dus nog mijn jongste dochter Eva aan de borst, die volgende maand alweer 1 jaar wordt. Wat maakt dat ik dus op dit moment bijna drie jaar non-stop aan het borstvoeden ben, elke dag genieten!
Het gaat vanzelf, en levert me nog minstens vier keer per dag een heerlijk moeder-dochter moment op!

Kirsten

verhaal-176.jpgOp 12 mei 2010 is ons zoontje Joël geboren. Ik wist al lang van tevoren dat ik borstvoeding wilde geven, ik had me dan ook goed voorbereid met een cursus en een hoop boeken.
De eerste keer net na de geboorte was prachtig! Echt genieten samen en hij deed het meteen super! In de daaropvolgende maanden ging het ook super, één keer spruw gehad, maar dat was ook zo weer over. Mijn streven was zes maanden, maar toen hij eenmaal zo oud was moest ik er niet aan dénken om te stoppen! Rond die tijd heb ik borstvoeding.com ontdekt en verschillende lactatiekundigen op twitter, dat heeft me ontzettend gestimuleerd om door te gaan!

verhaal-175-1.jpgAangezien ik elke dag meerdere malen zit te kolven om mijn eeneiige tweeling Anna en Floor van moedermelk te voorzien check ik regelmatig via Twitter jullie site.
Als inspiratiebron, informatief of gewoon voor de gezelligheid. Van mijn lactatiekundige kreeg ik al de opmerking dat ik een aardige expert in borstvoeding begin te worden, dat heb ik aan jullie te danken :-)

De reden dat ik deze mail stuur is dat ik afgelopen vrijdag aangenaam werd verrast toen ik samen met mijn man een dagje naar de sauna ging. Even helemaal lekker uit de sleur van het voeden en het verschonen, lekker een dagje qualitytime met manlief.

verhaal-175-2.jpgWe gingen naar de Veluwsebron in Emst en ik had mijn kolf mee genomen, inclusief een koeltas, koelelementen en extra flesjes in de hoop dat ik ergens een plek zou kunnen vinden om rustig te kunnen kolven. Bij de receptie toch maar even gevraagd of ze een kolfruimte hebben. 'Jazeker mevrouw, u kunt in de EHBO ruimte terecht'. Ik was allang blij, want daar zou ook vast wel een stopcontact zijn voor mijn elektrische dubbele kolf.
Ik werd keurig begeleid naar de EHBO ruimte, het bordje 'niet storen' kwam op de deur en tot mijn grote verbazing stond er een koelkast waar ik mijn opbrengst in kon bewaren!

Ik heb het personeel gecomplimenteerd en kreeg te horen dat er heel veel gebruik van werd gemaakt. Mijn man en ik hebben heerlijk een dagje lekker kunnen relaxen zonder de klok in de gaten te hoeven houden of eerder weg te moeten. Super!

Vriendelijke groetjes, Marieke

verhaal-174-1.jpgIk ben een echte voorstander van borstvoeding, of eerder, een fan van borstvoeding. Volgens een vriendinnetje ben ik zelfs van de borstvoedingsmaffia. Het klopt wel dat ik redelijk fel kan reageren op, in mijn ogen, rare dingen die hierover gezegd worden.

Als er bijvoorbeeld iemand vertelt dat de kleine last heeft van koemelkallergie, dan wil ik roepen: 'dan moet je je baby ook geen koemelk geven'. Ik weet ook wel dat borstvoeding geven dat niet uit kan sluiten, maar toch… waarom willen mensen zo graag 'gewoon de fles geven' omdat borstvoeding 'zo'n gedoe' is.

verhaal-174-2.jpgPersoonlijk vind ik niks 'gewoon' aan een fles, en juist een 'gedoe': baby heeft honger en gaat huilen, mama gaat flesje klaarmaken, baby moet wachten en gaat nog harder huilen, fles is te warm, baby moet weer wachten en gaat nog harder huilen, baby is moe van huilen, maar mag eindelijk drinken, door vermoeidheid (van huilen) drinkt baby niet zo goed, melk koelt af, baby gaat weer huilen. Resultaat: moeder en kind zijn niet blij, tenminste, dat zou ik zijn als ik moeder of kind zou zijn in deze situatie. En dan heb ik het nog niet eens over de nachtvoeding. Ik zie mezelf al staan slapen bij de flessenwarmer…
Borstvoeding is toch veel gemakkelijker, de baby geeft een seintje, borst gaat uit de bh, in de baby en klaar is Kees.

Ik moet toegeven, het vraagt in het begin iets meer werk, maar dat heeft zich al snel terugverdiend, neem alleen al de hormonen die erbij vrijkomen; een natuurlijk slaap- en kalmeringsmiddel, krijg je er zomaar voor niets bij, wat is de natuur toch mooi.

verhaal-174-3.jpgOver de natuur gesproken. In het blad kraamtijd lees ik: 'Je baby moet tot de leeftijd van drie maanden 25 microgram vitamine K per dag krijgen als je borstvoeding geeft. Als je kunstvoeding geeft is dit niet nodig'. 'Ja', denk ik dan sarcastisch, 'want daar zit het al van nature in'. Alsof er iets natuurlijks aan is, en het klinkt bijna alsof borstvoeding niet volledig aan de behoefte van je baby voldoet, terwijl het toch echt beter is dan kunstvoeding. Het heet niet voor niets kunstvoeding, en dat is echt niet omdat het in zo'n mooie kunstzinnige verpakking zit, want borstvoeding is nog steeds het mooist verpakt, toch?!

Blijkbaar denkt niet iedereen hier zo over, in het blad BV lees ik met open mond de mening van een 42 jarige vader over het geven van borstvoeding in het openbaar: 'ik wil het niet zien omdat ik het niet hygiënisch vind. Ik vind het ook vies als mijn eigen kinderen die borsten moeten zien.' Huh2 is dit een man, een vader? Betekent dit dat zijn vrouw heel erg lelijke borsten heeft? Maar kom op, dan nog, als ze niet mooi zijn, zijn ze nog niet vies, en al helemaal niet onhygiënisch… of zou ze er de hele dag mee in de poep liggen roeren?

Echt waar, sommige mensen snap ik echt niet, maar zo zullen anderen mij misschien ook niet snappen. Toch blijf ik lekker bij mijn eigen standpunt: Borstvoeding? Daar word je toch blij van?!

Janneke

verhaal-vakantie2011.jpgIn de vakantie geen verhalen van de week.
Het eerstkomende verhaal plaatsen we op 2 september. Toch zin in een verhaal? Kies hier uit 170 verhalen in het verhalenarchief.

Tot na de zomer!!

verhaal-172-1.jpgIk wil graag mijn verhaal doen. Ik ben moeder van een prachtige zoon Riley Delano van twee jaar en een dochtertje Luna Fay van één maand oud.
Bij mijn zoontje heb ik gerelacteerd. Dat kan je hier lezen.
Ik wilde bij mijn dochter gewoon vanaf dag 1 borstvoeding geven en gaf dit aan in het ziekenhuis.


verhaal-172-2.jpgEenmaal geboren na een super snelle bevalling, legde Luna Fay zich praktisch zelf aan, en hapte ze goed, en zoog ook goed aan. Ik was zo trots als het maar zijn kon. Na een dag of twee kwam er stress, kreeg Luna Fay voldoende melk? Ze ging van 3130 (geboorte gewicht) naar 2760 gram. En na extra aanleggen kwam ze aan naar 2880, en daar bleef ze bijna een week op stilstaan.

Mijn kraamhulp was niet de meest juiste persoon die mij kon begeleiden met haar instekers als 'Ze krijgt niet genoeg', 'Je moet stoppen', 'Je kan beter overstappen op
kunstvoeding, is makkelijker ook met een zoontje van twee jaar'.
Ik werd onzeker, en heb dagenlang gesmeekt tijdens het voeden dat Luna Fay, ook al was het maar 20 gram, moest aankomen.

verhaal-172-3.jpgToen kwam het consultatiebureau op bezoek.
Ik was nerveus en bang tegelijk, Luna Fay was aangekomen, maar niet voldoende, haar fontanelletje was ingedeukt, wat duidde op te weinig vocht.
Ons werd aangeraden bij te voeden, op welke manier dan ook. Ik ben toen een volle week gaan kolven, ze was twee weken oud en ik kolfde 150 cc per keer.
Daarmee hebben we haar gevoed, en als ze niet meer wilde, legde ik haar alsnog aan, om de laatste melk uit de borst te krijgen. En dit wierp zijn vruchten af, ze kwam aan! Beetje bij beetje kreeg ik een volle baby!

verhaal-172-4.jpgIk ben zekerder, en ik weet dat ik het, maar ook Luna Fay, het echt kan! Wat bij mijn zoontje niet mocht (medicijnen), zou mij nu wel lukken, links om of rechts om!
We zijn nu (bijna) 1 maand verder, en Luna is van haar laagste gewicht (2760gr), vandaag naar 4125 gram gegaan. Uiteraard, op mama melk!

Update April

De strijd tegen een borstontsteking is begonnen. Ik heb het onwijs warm, en heb koorts. Ik voel mij niet lekker, en besef dat mijn borst gloeit! Ouch, ik vermoed een ontsteking, ben ik mooi klaar mee nu het zo goed gaat! Ik kolf mijn pijnlijke (rechter) borst, en besef dat het een ware strijd gaat worden, het is woensdag, en ik bel de huisarts.
Die wil dat ik langs kom, maar ik zeg dat ik dat niet kan. Ik voel mijzelf zo onwijs beroerd, draaierig dat ik mezelf niet vertrouw.
Maar die donderdag word het niet minder, en vrijdagmorgen ga ik er toch heen. Ik gloei, en val flauw in de wachtkamer.
Ik krijg water, een kuur voorgeschreven, en er wordt mij op het hart gedrukt volgende keer eerder te bellen. Het schijnt niet goed te zijn om met 38,4 binnen te komen, en tien min later 39,8 te hebben, joh! dat snap ik!
Ik neem het kuurtje braaf in, kolf mijzelf een onmacht, leg Luna aan, die probeert te drinken maar niks, nada, krijgt ze er uit, hierdoor wordt ze zo boos!!
Er zit een 'schijfje' voor die alles blokkeert, het doet zeer! Het kuurtje begint te werken, het aanleggen, het kolven, het werkt! Ineens schiet er iets uit, wat erg dik, vet het lijkt wel opgedroogd frituurvet, zo dik is het! en ineens spuit de melk er met grote bogen er uit. Ik duw een flesje onder mijn borst, kolf de andere kant af, en laat in het flesje de melk lopen..

Update Mei

Mijn productie loopt terug, van 150/200cc kolven per keer, kolf ik niet meer dan 40cc. Ik leg Luna elk uur aan. Kolf tussendoor en eindig de dag met 150cc. Het schiet niet op! Luna is net zo min tevreden met de productie en drinkt rustig na de voeding uit mijn borst de voorraad afgekolfde melk leeg. Ik voel me machteloos, en bedenk wat te doen, doorzetten of stoppen?
Mijn dagen bestaan uit kolven, aanleggen, kolven, aanleggen. Dit was niet mijn droom! Sowieso was mijn droom niet om bijna fulltime te kolven, en dit er bij. Trek ik het wel?! Terwijl ik dit bedacht, komt er ineens het eind in zicht, ga ik van 60cc, naar 120, naar 180cc!

Joepie!! Doorzettingsvermogen Rules!
We besluiten in plaats van Luna volledig via de fles het 50/50 te doen, we geven haar 's ochtends één keer, 's middags twee keer en 's avonds de borst, de rest per fles wat ik kolf.
De borst 's avonds is aan haar hoe lang en hoe vaak. Ze drinkt 's avonds bijna twee uur met kleine pauze's, valt in slaap tegen tienen. En 's nachts komt ze ergens, waar mijn partner dan in het donker een flesje geeft, kolf ik in bed.
Dan gaat het kolven makkelijker zodat mijn voorraad groter wordt.

Inmiddels is het begin juni, en besluit Luna door te slapen van 10 tot 7 of soms zelfs van 7 tot 7. Ze is een pienter meisje, en ik ben de enige die haar stil krijgt door haar te troosten met de borst. We genieten samen van de momenten dat ze bij mij drinkt, tussen de bedrijven door wat Riley mee brengt.

Groetjes, Lesley

verhaal-171.jpg'Wat heerlijk borstvoeding geven hè?' Als ik de verlaatte kraamvisite, David is dan acht maand, te woord sta beaam ik dat. Maar dat het niet zonder slag of stoot ging in de kraamperiode laat ik vandaag maar even achterwege. De borstvoeding ging na vijf maanden pas echt vlekkeloos. Bij de geboorte was David Hugo een, in medische termen, macrosoom kind: 5180 gram en 58 cm lang bij een voldragen zwangerschap. Zwaar dus, maar geen zwangerschapsdiabetes vastgesteld (de twee zussen van David waren ook zwaar, beide negen pond). Diagnose: 'baby's hebben het 'te'goed bij jou tijdens de zwangerschap.

Na de geboorte direct bijvoeden vanwege eventuele sterk wisselende bloedsuikers. Pro-borstvoeding als ik was direct na ontslag uit het ziekenhuis aanleggen aanleggen en nog eens aanleggen om de voeding goed op gang te helpen. Ik weet uit ervaring van mijn dochters dat de voeding pas na de stuwing goed op gang kwam. Helaas door dat vele aanleggen en lekken van melk (samen met warmte broedplaats voor candida) tepelkloven en met name stekende pijn in de borst, vooral na voeden.

De eerste borstontsteking diende zich aan, ziek dat ik was! Gelukkig die lieve lach van zoon tijdens het voeden en zijn stijgende lijn in het gewicht (hij viel eerst 10% af) maakten dat ik doorzette. Behandeling bij huisarts voor de spruw/candida volgde met weinig succes. Gentiaan violet hielp uiteindelijk redelijk. Zes (6!) volledige borstontstekingen (niet meegeteld de verstopte melkkanaaltjes en dreigende ontstekingen) volgden met een mammografie en echo als gevolg om abcessen (of erger) uit te sluiten.

Heb dit onderzoek wel af moeten dwingen want de huisarts manipuleerde ietwat om te stoppen. Met lichte tegenzin heb ik twee antibiotica kuren gehad en stapte uiteindelijk naar de homeopaat. Dé oplossing voor mij, mijn weerstand kwam terug, de candida ging in 'sluimerstand' (schimmel dragen we immers allemaal bij ons maar worden pas actief bij 'gunstige' omstandigheden). Ik kreeg korrels die waren toegespitst op mijn persoon. Zelf werkend in de tweede lijnszorg was ik eerst sceptisch maar met symptoombestrijding was ik wel klaar. Ik werd weer aanspreekbaar, fitter en nu acht maanden later drinkt David nog steeds uit volle borst! Vanwege het zware geboortegewicht vind ik het belangrijk zo lang mogelijk te voeden hij zit nu al op de gemiddelde lijn (ingevuld op groeicurve online). Maar boven alle medische diagnosen, curven, adviezen en dergelijke : voor mij geldt borstvoeding: natuurlijk!

Johanna

verhaal-170-1.jpgDe avond voor de bevalling heb ik weeën om de tien minuten. Ik bel toch nog maar niet. Je belt immers pas als de weeën elkaar sneller opvolgen, toch? Afwachten dan maar, net zoals Jozef en Maria in de kerstnacht. Zij moesten ook afwachten of er nog plaats was voor hun in de herberg. Donderdag overdag is weer alles rustig.

's Nachts om 0.00 uur begint het weer, om de tien minuten. Ik wacht nog met bellen, het kan immers nog lang duren. Een uur later komen de weeën om de zeven minuten. Ze worden krachtiger, maar of dit al het 'echte' is?
Om 01.30 uur komen ze om de drie a vier minuten en ga ik toch maar bellen. Zodra ik heb opgehangen, breken m'n vliezen en dan gaat het wel heel erg snel. Ik heb meteen het gevoel dat ik naar de wc moet en loop samen met mijn man naar beneden. Zodra ik op de wc zit, herken ik het gevoel, de baby wil er nu uit. Dit herkende ik van de bevalling van Janne en Saartje, onze oudste dochters. M'n man vraagt nog of ik naar boven kan gaan, maar dat is een onmogelijke opdracht. Zo vangen we samen onze derde dochter op, met z'n tweeën op de koude wc. Net zoals Jozef en Maria in de koude stal.

verhaal-170-2.jpgMadelief is roze en huilt meteen. Gerben haalt handdoeken en samen lopen we naar boven met de navelstreng nog bengelend tussen mijn benen. Ik ga op bed liggen en daar wordt de placenta vijf minuten later ook geboren. Een paar minuutjes later is de verloskundige er ook, pfff, toch wel fijn.

Ze schrikt, de navelstreng is doorgescheurd, maar er zit geen klem op. Dit doet ze alsnog. De natuur lost dit blijkbaar zelf goed op. Madelief is een beetje afgekoeld van de wc bevalling, we gaan samen in de douche. Nadat het huis is schoongemaakt, nieuw beddengoed en wij weer uit de douche zijn, worden Janne en Saartje uit hun bedjes om hun nieuwe zusje te bewonderen. Met ons nieuwe gezinnetje zitten we dan nog even op bed.

verhaal-170-3.jpg

Madelief is 49 cm en weegt 3220 gram. Ik leg haar aan en na een paar minuutjes begint ze heerlijk te drinken, alsof ze nooit anders heeft gedaan. Ze komt natuurlijk wel in een gespreid bedje, Janne en Saartje drinken ook nog steeds bij mama.

Voor ons een droombevalling, al was het niet zo gepland om het alleen te doen.

Sandra

verhaal-168-1.jpgWe zitten nu aan het einde van onze borstvoedingsperiode van ons eerste kindje. We hebben als 'doel' gezet twee jaar omdat WHO dat als advies geeft.
Wij wonen in Nieuw Zeeland en 'langvoeden' is hier redelijk normaal als je het kan en wilt doen. Wij zijn aan het stoppen om met behulp van medicijnen een tweede kindje hopelijk te kunnen krijgen.
Ik kwam in onze periode vaak tegen dat mijn intuïtie juist het beste is geweest. De eerste hap ging goed en zo zijn we soms met erg lange voedingen en veel voedingen er goed doorgekomen op een ontsteking na dan.
Als ik nu terugkrijg is het vaak erg zwaar geweest als ik het voeden bijzonder zwaar inzag. Zoals onze eerste lange reis met een klein kindje naar Nederland. Ik zag er erg tegenop. En ik moet zeggen de heenreis, waar ik zo zenuwachtig over was, was best zwaar. Casper wilde veel borstvoeding of we moesten hem wat geven om hem rust te geven. De terugreis ging doordat ik op mijn intuïtie vertrouwde erg goed. (tips over vliegen en jetlag hieronder)

Nederland

verhaal-168-2.jpgAangezien ik ook verhalen had gelezen van borstvoeding in Nederland werd ik daarbij toch wat zenuwachtig van. Casper is gelukkig niet eenkennig dus ging hij bij iedereen zitten en meelopen. Omdat hij al 1½ was, hoefde hij niet veel borstje te hebben. De enige keren die we openbaar hebben 'moeten' voeden was in de Efteling, een cafe en op een rondvaartboot. En het leuke was dat mijn schoonvader heel erg verwonderd en zeer positief was dat ik Casper nog de borst gaf. Dat is toch een mooi compliment van een man van 86 jaar. Natuurlijk hebben zijn kinderen allemaal borstvoeding genoten minimaal zes maanden.

Vast voedsel

verhaal-168-3.jpgOnze kleine kreeg na zes maanden ook vast voedsel. Ik probeerde met bloemkool, worteltjes, boontjes, broccoli. Maar nee hij gooide het weg of keek er niet naar!
Als ik bij andere mensen kwam probeerde we nogmaals wortels of selderij maar ook dat werkte niet. Ik heb het rauw gegeven en gekookt (eventjes of wat langer) maar nee meneer deed er niet aan mee. Toen toch maar gepureerd en dat werkte maar dan vooral met een lepel en even later ging hij het zelf op lepelen. Wellicht ook omdat we Kumera hebben dat is een soort lokale zoete aardappel en dat is erg lekker maar dan wel gepureerd.
At hij nooit vast voedsel soms wel. Een stukje boterham of peperkoek. Het lekkerste is nog steeds gedroogde bananenstukjes,rozijntjes, abrikozen en ananas (gedroogd of vers). Eindelijk na 1½ jaar ging hij de groente zelf eten en vooral met tomatensaus vond hij heerlijk.

Apart eten koken dat deed ik op het begin wel en ik hield de rijst of macaroni apart zodat het niet te pittig zou zijn. Maar hij vond dit toch niet goed want wij hadden iets anders dus na 1 jaar eet hij gewoon lekker met de pot mee. Soms wil hij wat macaroni voordat we gaan eten omdat Papa nog niet thuis is. En de lekkere dingen zoals kroepoek en/of kaas over de macaroni geef ik vaak wat later anders komt er niets van het eten. Alhoewel met de kroepoek neemt hij ook de rijst/saus in de kroepoek dat doen wij namelijk ook. Of gewoon lekker naanbrood.
Ik ben een voorstander om het eten gewoon te presenteren zoals het is maar het lukt niet altijd bij iedereen. Ik heb dus gewoon mijn intuïtie gevolgd en dat lukt natuurlijk altijd!

Annecdote

verhaal-168-4.jpgIk vertelde Casper op een ochtend toen hij nog drie voedingen wilde dat als hij een klein baby'tje (broertje of zusje) wilde hebben (veel vrienden van ons hebben een tweede) dat hij toch van de borst moest. Hij keek me heel serieus aan en ging van de borst! Dat was trouwens niet de laatste keer hoor maar hij heeft het door dat we moeten stoppen.  En zo zijn we aan het eind van ons borstvoedingsverhaal. En ik hoop dat we binnenkort een volgend borstvoedingsverhaal mogen meemaken.

Een aantal tips voor vliegen zijn

  • Het personeel is altijd erg goed met kinderen en vaak buitenlandse (wij hadden Emirates) zijn vaak bijzonder goed ingesteld op kinderen en borstvoeding;
  • Neem niet teveel en te groot speelgoed mee. Veelal hebben ze in het vliegtuig leuke dingen te doen en te zien. En ze krijgen vaak een speeltje;
  • Probeer veel te lopen; gewoon naar de keuken en Casper is een meidenjager en had meteen sjans;
  • Borstvoeding is echt een uitkomst want we waren op een (deel)vlucht van negen uur en 24 kinderen en Casper was de rustigste van allemaal;
  • Bij zeer lange vluchten probeer een tussenstop te maken van twee nachten of meer. Als we de mogelijkheid hebben zullen we de volgende keer twee tussenstops doen;
  • Indien je een groots tijdsverschil hebt verwacht niet dat je kind gaat slapen en wakker wordt wanneer jij het wil. Go with the flow en gelukkig kon ik dat doen. Slapen wanneer je kind slaapt het wordt lastiger als je twee (of meer) kinderen hebt die op een andere tijd gaan slapen;
  • Melatonine kan een uitkomst bieden voor de eerste paar nachten om in slaap te komen en een volledige nachtrust te hebben. Wel twee uur voor het slapen gaan innemen. Dit kan ook bij baby's/peuters/kinderen ingenomen worden het is een homeopatisch middel.

Ingrid

verhaal-167.jpgDit is ons tweede wondertje, en de eerste keer dat ik borstvoeding geef. Daarom wil ik mijn verhaal doen. Omdat ik het toch wel erg leuk en bijzonder vind hoe het allemaal gelopen is.

Bij onze zoon, van inmiddels anderhalf hebben we drie dagen lang lopen tobben met aanleggen. Het mannetje raakte zo overstuur dat hij op een gegeven moment al begon te huilen voordat hij de borst maar aanraakte. Ik raakte daar enorm gespannen van, en mijn zoontje begon steeds meer te huilen. Na drie dagen had hij geen plasluiers meer, werd erg geel. Ik heb toen met pijn in mijn hart de beslissing genomen om flesvoeding te gaan geven. Een paar dagen heb ik het er wel lastig mee gehad, maar als je zag hoe tevreden mannetje ik had, sta ik helemaal achter die beslissing.

Toen onze tweede zich aankondigde ben ik erg gaan twijfelen of ik weer borstvoeding wilde gaan geven. Een drukke dreumes over de vloer… En zometeen wordt het weer net zo'n 'drama' als de vorige keer. Ik was heel onzeker of het me deze keer wel zou lukken allemaal. Naarmate de zwangerschap vorderde en na een aantal gesprekken met de verloskundige heb ik toch besloten dit kindje ook de kans te geven van mijn melk te laten genieten. Ik dacht bij mezelf, ik zie wel hoe het gaat en waar het schip strandt, niet geschoten is altijd mis.
Ze is in het ziekenhuis geboren, en na alle controles door de arts gedaan, heb ik haar voor de eerste keer aangelegd. Ze begon meteen gulzig te zuigen of ze nooit anders gedaan had. Echt een natuurtalentje.

Hopelijk gaat het thuis ook zo goed met alle drukte om me heen. Even dreigde ik het bijltje erbij neer te gooien. Het aanleggen wilde weer niet echt lukken en ik zag gelijk het 'drama' met onze zoon voor me. Maar hulde aan de kraamverzorgster. Dank zij haar ben ik door gaan zetten! En na twee dagen hadden we de smaak te pakken. Maar toen kwamen er tepelkloven, en aanleggen werd vrij pijnlijk. Mezelf echt ingeprent door te gaan zetten. En we zijn overgegaan op één borst per voeding zodat de andere tepel voldoende rust had om te herstellen. En ook dat werd heel natuurlijk door mijn lichaam en onze dochter opgepikt!!

En ja hoor, ons tweede wondertje voed ik op verzoek. En we genieten heerlijk van onze momentjes samen. Tja, echt lang duren de momenten niet want ze doet het zo goed dat ze met tien minuutjes drinken vaak voldaan in slaap valt. Tja en drinkt ze niet goed of te weinig omdat haar drukke dreumes broer er omheen staat te springen. Nou dan drinken we iets later, als de rust weer gekeerd is gewoon weer wat.

Ik had nooit van te voren gedacht dat ik het geven van borstvoeding zo leuk zou vinden. En daarbij is het ook heel makkelijk. Je hebt het altijd bij je, het is op de goede temperatuur en je geeft nooit teveel. En daarbij hebben we natuurlijk het geluk dat het allemaal heel makkelijk gaat, want dat kan ook anders realiseer ik mij. Ik heb een super tevreden dochter, en zelf tot nu toe nog nergens last van!

Marlies

verhaal-164a.jpgBeste mensen van borstvoeding.com,
De laatste tijd lees ik regelmatig verhalen over het consultatiebureau op borstvoeding.com en ook in de media kom je steeds vaker verhalen tegen. Een tijdje terug stond er zelfs een paginagroot verhaal in de Volkskrant waaruit blijkt dat ouders steeds minder vertrouwen hebben in het consultatiebureau.

Wat ik uit al die verhalen oppik: baby's wereld wordt geregeerd door angst en paniek. En, laat ik daar nu een fervent tegenstander van zijn. Ik ben namelijk voorstander van vertrouwen. In jezelf, in je kindje en in jullie samen. En: wees vooral assertief en laat je door niemand van de wijs brengen.

Dus, hieronder mijn consultatiebureau-ervaring. Zoals ik ook gesterkt wordt door de verhalen van anderen, lever ik nu ook graag mijn steentje bij.

Toen mijn zoontje vier maanden oud was, ging mijn man met hem naar het consultatiebureau voor de routinecontrole. Hij kwam terug met een afspraak voor een maand later. Met vijf maanden, dus. Ik keek het 'groene boekje' er nog even op na en inderdaad: Routinecontroles met vier en zes maanden. Niet met vijf maanden.

Ik besloot er een telefoontje aan te wagen. Een paar dagen later werd ik teruggebeld door de wijkverpleegkundige. Het gesprek ging als volgt:

Ik: Hallo, ik zou graag willen weten waarom er een afspraak met vijf maanden is ingepland, terwijl de routinecontroles met vier en zes maanden zijn. Wellicht dat het een foutje is.

Zij: Nee hoor, dat hoort zo. We plannen altijd een afspraak met vijf maanden omdat WE met vijf maanden gaan starten met DE bijvoeding.

Ik: Nou, in dat geval hoeft de afspraak niet door te gaan, omdat WE met vijf maanden nog helemaal niet gaan starten met DE bijvoeding. Ik volg het advies van de WHO en het kenniscentrum Borstvoeding op en ga het eerste half jaar uitsluitend borstvoeding geven.

Zij: Maar, er is onlangs een onderzoek uitgevoerd in het ziekenhuis hier in de stad en daar blijkt uit dat er met vijf maanden gestart moet worden met de bijvoeding.

Ik: Ja, dat klinkt mij bekend in de oren. Dat hebben jullie laatst op het bureau ook tegen mijn man gezegd. Ik was nogal nieuwsgierig naar de inhoud van dat onderzoek en heb dus wat research gedaan. Maar ik heb nog niemand in het ziekenhuis kunnen vinden die überhaupt op de hoogte is van dat onderzoek. Waarop baseren jullie dat advies dus eigenlijk?

Zij: Ow.

Ik: Maar ik ben er nog steeds wel benieuwd naar, dus als jullie het mij kunnen toesturen? (Tot op de dag van vandaag heb ik nog niets ontvangen);

Ik: Maar nog even terug naar die afspraak. Ik heb er geen behoefte aan. Ik heb mijzelf de laatste tijd al verdiept en ik ga mijn kindje laten kennismaken met eten via de Rapley methode.

Zij: Ja, daar hebben we een keer een training in gehad. Heel interessant. Maar wat nu als hij niet direct wil eten?

Ik: Ik heb alle vertrouwen in mijn kindje dat hij vanzelf wel gaat eten wanneer hij daar aan toe is. En of dat nu met zes, acht of tien maanden is. Daar maak ik mij eigenlijk niet zo druk over.

Zij: Ja, maar er komen hier heel veel ouders die in paniek raken omdat hun kind niet direct wil eten.

Ik: Mevrouw, ik ben niet die 'heel veel ouders'. Ten eerste raak ik niet zo snel in paniek en word ik niet geregeerd door angst en nogmaals: Mijn kind krijgt nu borstvoeding op verzoek. Hij weet het prima aan te geven wanneer hij honger heeft en wanneer hij genoeg heeft. Dus dat zal met eten ook vast wel zo gaan.

Zij: hakkelen....

Ik: Ik stel dus voor dat we gewoon met zes maanden voor de volgende routinecontrole komen. En mocht ik ooit tegen problemen met eten aanlopen, dan weet ik jullie altijd zelf ook nog wel te vinden.

Mijn conclusie: Het consultatiebureau laat zich vooral leiden door situaties waarin het niet goed gaat. Daarop stemmen zij hun standaardprocedures af. In sommige gevallen zal dit best nodig zijn. Maar ik ben van mening dat je als ouder te allen tijde kritisch moet en mag zijn. Ik lees regelmatig in verhalen dat vrouwen de moed opgeven en bepaalde borstvoedingszaken al helemaal niet meer vertellen. Houd vooral niet je mond, maar wees assertief! Juist door een positief tegengeluid te horen laat je de ander zien dat de wereld er ook heel anders uitziet dan zij denken. Door je mond te houden bevestig je hen alleen maar in de beleving dat zij gelijk hebben en baby's wereld er inderdaad een van angst en problemen is en waar allerlei procedures op moeten worden geschreven. En dat is zonde!

Inmiddels is mijn zoontje 16 maanden. Hij eet als een bouwvakker en lust bijna alles (hij is zelfs dol op haring, oude kaas en olijven). Het is een genot om naar hem te kijken wanneer hij zijn eten naar binnen zit te smikkelen. Potjesvoeding kennen we hier in huis niet, hij eet gewoon met de pot mee, indien nodig in aangepaste variant. En daarna, samen op de bank om nog even bij mama te drinken.

Groetjes, Stefanie

verhaal-166.jpg
Borstvoeding is de norm, nog niet in Nederland, maar zeker wel in de Maternal & Child Health Center in Sharjah, de Verenigde Arabische Emiraten, waar ik nu al drie jaar woonachtig ben. Ik zelf heb opstart probleempjes gehad en ben ook regelmatig naar MCH gegaan voor begeleiding, nu ga ik er nog steeds iedere maand heen om gewoon met de arts/lactatiekundige te praten over borstvoeding en verwante zaken. Ook omdat ik vrijwilligerswerk doe als Breastfeeding Peer Counselor bij de borstvoedingsorganisatie die nauw samenwerkt met de lactatiekliniek in MCH. Tot mijn grote verbazing zag ik enkele maanden geleden al posters hangen die borstvoeding promoten, maar dat niet alleen! Er hangen ook posters in de gang die het samen slapen en het dragen van je baby promoten. Geweldig om te zien hoe een zorginstelling dit soort dingen promoot!

Posters met foto's waarop moeders met hun kindje samen slapen, of hun kindjes dragen zijn er op te zien. Dat niet alleen, ook posters die duidelijk maakt dat vaders ook een belangrijke rol hebben bij de zorg en opvoeding van hun kind. Borstvoeding en natuurlijk ouderschap wordt in de Kliniek als normaal gezien; er is een apart gedeelte in het gebouw waar zich de lactatiekliniek bevindt. Een ruimte die verdeeld is in zeven kleinere knusse zitjes, om zoveel mogelijk moeders te kunnen helpen.
Er zijn ook aparte borstvoedingsruimtes te vinden in het gebouw, voor vrouwen die lekker knus en rustig met hun kindje alleen willen zitten. De ruimte zelf is afgeschermd met een kamerscherm, je kunt daar lekker rustig zitten op een 'beanbag', bank of op een stoel. De ruimtes zelf zijn mooi aangekleed met planten en mooie foto's van borstgevoede kindjes.

Geweldig vond ik het om dit te zien, een kliniek waar je overal borstvoeding kunt geven, zonder raar aangekeken te worden, maar die ook mooie gezellige ruimtes heeft voor vrouwen en kindjes die een rustige omgeving nodig hebben om te voeden. Ik liep verder en mijn oog viel op een poster: een foto van een moeder en kindje afgedrukt die voeding uit een fles kreeg met de tekst eronder: 
'Sorry! Dit is een babyvriendelijke instelling, flessen zijn hier strikt verboden. Wil je deze echter wel gebruiken, vraag een personeelslid om je de weg te wijzen naar de 'flesvoedingskamer' (kamer 3).

Nieuwsgierig liep ik door naar de 'flesvoedingskamer'. Een grijze deur, dit was kamer nummer 3. Op de deur van de 'flesvoedingskamer' is een poster te zien met de tekst
'Flesvoedingskamer, heb je borstvoedingsproblemen? Wij zijn er om je te helpen, het is nooit te laat.
Oei dacht ik, dit zal in Nederland nooit geaccepteerd worden. Men zal maar al te bang zijn dat moeders een 'schuldgevoel wordt aangepraat'.

Door het raampje in de deur keek ik naar binnen. Er stond een rij simpele stoelen tegen de grijze muur. Verder hingen er in de kamer posters over hoe je kunstvoeding op een veilige manier kunt bereiden. De kamer is echter helemaal niet knus en gezellig wat het zitje ernaast voor moeders is die hun kindje borstvoeding geven wel was!
Zo kan het dus ook dacht ik toen ik weer verder liep. Ik moest zelf wel even wennen aan deze vorm van benadering, omdat ik gewend was dat borstvoedende moeders letterlijk in een hokje worden gestopt, waar niemand ze kunnen zien. Maar deze benadering lijkt wel logischer.

In MCH nemen ze borstvoeding als de norm, iets normaals, natuurlijks. Iets wat je ook in de islamitische cultuur niet weg moet stoppen onder een kleedje of in een apart hok. Het mag gezien worden, en  wordt zonder enige schaamte of angst om een 'schuldgevoel aan te praten' gepromoot! Ook denken de hulpverleners hier erg na over hun woordkeuze en de manier waarop ze dingen brengen. Je zult ze hier ook niet over de voordelen van borstvoeding horen praten. Maar over de nadelen van het niet borst voeden.

'Breastfeeding is the gold standard, any other option is inferior', is de leus hier en dat mag dan ook gezegd worden.
De kliniek wordt druk bezocht, iedere dag worden er meer dan 15 vrouwen geholpen! Lactatiekundigen en peer counselors werken samen om moeders te ondersteunen met borstvoeding. Een groot deel daarvan zijn vrijwilligersuren. Vorig jaar alleen al waren dat ruim 20.700 uren. En het mooiste is nog: de lactatieconsulten zijn gratis!

Iedere moeder heeft haar eigen verhaal. Het meest voorkomende zijn moeders die hun kindje weer (volledige) borstvoeding willen geven. Er zijn hier ondanks dat er veel ziekenhuizen 'baby friendly' worden ook nog steeds ziekenhuizen die standaard kunstvoeding bijgeven, of hulpverleners die onjuiste informatie geven die er voor zorgt dat moeders geen borstvoeding geven.
Ook zijn er moeders die hun adoptiekindje borstvoeding willen geven. Gisteren zag ik nog een moeder met een tweeling van twee weken haar kindjes borstvoeden. Het maakt niet uit wat hun verhaal is; het lukt ze bijna allemaal om succesvol borstvoeding te geven!

De gehele Kliniek werkt samen om borstvoeding te promoten; ze nemen geen relatiegeschenken aan van kunstvoedingsfabrikanten, en ze zetten zich echt in voor de gezondheid en het welzijn van moeder en kind. Iedere hulpverlener zal de moeders dan ook informeren over de risico's van het niet-borstvoeden.
Borstvoeding wordt als normaal gezien, kunstvoeding als laatste alternatief, maar in geen enkel geval gelijkwaardig aan borstvoeding. Ik liep weer naar de uitgang; ik zag nog enkele posters op de muur van een baby met een fles en de gezondheidsrisico's van kunstvoeding erbij vermeld. Op de deur een laatste poster en mogelijkheid om moeders te informeren. Dit keer met een citaat uit de Koran die precies hetzelfde zegt als WHO & Unicef: geef je kindje minimaal twee jaar borstvoeding.

Ik verliet het gebouw met een glimlach op mijn gezicht, zoveel mensen die samen werken om zoveel mogelijk vrouwen te bereiken en te ondersteunen in het geven van borstvoeding en de juiste informatie.
Er is niets mooiers dan als een moeder die borstvoeding wil geven, de juiste informatie en steun ontvangt en haar doel bereikt. Wat het beste lukt in een omgeving die haar steunt, en borstvoeding als de norm ziet.

Geschreven door Anurati.com.

Copyright

© Kenniscentrum Borstvoeding | Kleintjesconsult | Op dit artikel rust copyright

verhaal-164b-1.jpgAl ver voordat mijn eerste kindje geboren was, wist ik zeker dat ik borstvoeding wilde geven. Na een prachtige thuisbevalling eind augustus, leek niets daarvoor in de weg te staan. Helaas kreeg ik al in de kraamweek pijn. Hoewel 'borstvoeding geen pijn hoort te doen', is het voor veel vrouwen in het begin gevoelig. De aanzuigpijn is bij velen best pittig en menig vriendin kon mij over hun eerste kloofjes vertellen. Gewoon even doorzetten dus. De tijd verstreek, maar de pijn nam niet af, maar juist toe. Kloven had ik niet, er was überhaupt niets afwijkends te zien en, zo op het oog, was mijn dochter goed aangelegd. Maar waar kwam dan toch die pijn vandaan?

Na vijf weken was het voeden zo pijnlijk, dat ik het regelmatig niet zonder tranen kon volbrengen. Ik zag tegen iedere voeding vreselijk op. Mijn dochter wilde 's avonds clusteren, maar dat kon ik niet aan. Ze spuugde veel en kwam niet genoeg bij, die clusteruurtjes had ze dus nodig. Dus ik verbeet de pijn, zo goed en zo kwaad als het kon.

Inmiddels had ik mijn huisarts natuurlijk al wel een bezoekje gebracht. Ik was zelf tot de conclusie gekomen dat spruw de veroorzaker moest zijn. Na wat doordrammen kreeg ik een nystatine kuurtje; helaas geen effect. Eerste flucanozol kuur; minimaal effect, tweede langdurige flucanozol kuur; geen effect. Toch geen spruw?

verhaal-164b-2.jpgOndertussen at ik suikerarm, nam ik geen zuivel en waren mijn boterhammen van een zuurdesem variant. Ik waste zo'n beetje alles dagelijks op 60 graden en slikte extra Vitamine B6, met calcium en magnesium, voor het geval het geen spruw, maar Raynauds was. Volgens de lactatiekundige legde ik mijn dochter goed aan, haar 'hap' was groot genoeg. Ik probeerde warmte kompressen en koude kompressen en smeerde wolvet bij de vleet. Maar het hielp niets. Soms gebruikte ik pijnstilling, maar dat wilde ik ook weer niet te vaak met zo'n kleintje aan de borst. Er was geen oorzaak en geen oplossing. De deskundigen; lactatiekundigen en artsen, stonden met hun rug tegen de muur. En ik dus ook.

Hoewel elke voeding pijnlijk was, ging het de ene dag beter dan de ander. Op die betere dagen kon ik toch van het voeden genieten. Het is zo bijzonder, zo'n lief klein mensje aan de borst. Nu ze uit mijn buik was, was dit het beste wat ik haar kon bieden. Stoppen (een zeer veel gehoord advies) was voor mij geen optie. Uiteindelijk wende het ook wel een beetje. Zo ging ik vier maanden door. Gelukkig zat ze wel weer goed op gewicht, daar deed ik het voor.

verhaal-164b-3.jpgHet nieuwe jaar brak aan en ineens realiseerde ik me dat ik al drie 'goede' dagen had gehad. Soms waren voedingen zelfs pijnloos. Een unicum. Natuurlijk was de volgende dag weer prut, maar toch. Langzaam werden de goede dagen beter en de slechte dagen minder slecht. Op onverklaarbare wijze. Tot de pijn helemaal weg was.
Ik ben nog wel serieus bang geweest dat de pijn weer terug zou komen, maar dat gebeurde niet. De oplossing is net zo onduidelijk als de oorzaak. De lactatiekundige noemt het mysterieus.

Inmiddels voed ik al bijna vier maanden grotendeels pijnvrij, net zo lang als het pijn heeft gedaan. En ik geniet er verschrikkelijk van. Mijn meisje gelukkig ook. Ik ben zo blij dat ik niet heb opgegeven. M'n dochter is een flesweigeraartje en stiekem vind ik dat best wel een compliment!

Jojanneke

verhaal-163-1.jpgMijn dochtertje, Quirine, is geboren op 13 juli 2010. Ik wilde dolgraag borstvoeding geven en had me in de zwangerschap op alle mogelijke manieren ingelezen (het boek 'Borstvoeding' vond ik een heel prettig en duidelijk boek) en voor laten lichten.

Onze eerste dochter heb ik helaas niet goed en lang kunnen voeden, de reden is vaag, dus nu wilde ik het zeker anders doen!!
In de kraamweek had ik een heel lieve kraamhulp en we gingen ervoor! Het leek heel goed te gaan, ze hapte heel goed. Maar na 4 dagen moest ze toch bijvoeding, omdat het niet voldoende was. Ze werd wat sneller moe en een beetje geel en ze was 10% afgevallen.
Ik heb alles uit de kast gehaald om de borstvoeding op gang te krijgen.
Op dag 4 actief gaan kolven. Om de 2 uur kolven, zo vaak als het kon aanleggen. En om de 3 uur fingerfeeding met 'kunst'-voeding (we wilden niet meer dan 30 cc per keer geven) Helaas kwam er zeer weinig melk bij het kolven. 15/40 cc per dag. Dus dat was behoorlijk teleurstellend.

Ze dronk de melk beter, als ze met zo'n spuitje en een vinger de melk naar binnen dronk. Dus ik hoopte dat ze de borst ook nog goed zou blijven pakken. Gelukkig ging dat goed.
Op dag 7 is de lactatiekundige geweest en haar conclusie was zeer waarschijnlijk; onvoldoende klierweefsel….. Quirine hapte goed, zoog goed, maar raakte snel gefrustreerd. Er leek niet genoeg melk te komen.

Op dag 8 ben ik haar gaan bijvoeden met een sondeslangetje. Ik legde haar dan aan de borst, liet heel voorzichtig een sondeslangetje langs mijn borst haar mond in gaan en spoot dan heel langzaam de melk door het slangetje. Zo stimuleerde ze de productie door te blijven zuigen aan de borst, en kreeg toch melk binnen.
Maar het was een aardig gedoe en uiteindelijk heb ik haar de flesvoeding gegeven met een flesje vanaf dag 10.

Op dag 10 ben ik gaan clusterkolven. Ik heb toen 2½ uur lang, 5 minuten gekolfd- 20 minuten rust- 5 kolven, enz. enz. met resultaat; 45 cc…..
Uiteindelijk hebben ze me toch, zachtjes, verteld dat het er zeer waarschijnlijk niet inzat, om zelf te voeden, er is gewoon niet genoeg.
Dat vond ik vreselijk en ben gewoon doorgegaan met stimuleren. Ik heb haar zo vaak en lang aangelegd als ze kwam.

verhaal-163-2.jpgUiteindelijk heb ik haar eerst steeds aangelegd en daarna kreeg ze een flesje van 60cc. Ze dronk het vaak helemaal op, maar soms dronk ze meer bij mij en liet ze er wat van staan
Nu (ze is inmiddels 8 maanden!) geef ik haar nog steeds gedeeltelijk borstvoeding. Ik ben supertrots op haar en mezelf!
Ze krijgt nu max. 120 cc per flesje en de rest bij mij. Soms slaat ze een hele fles over, omdat ze vaker bij mij heeft gedronken.
Ze dronk 400 cc flesvoeding per dag en de rest bij mij!!
Ik vind het te gek dat het me gelukt is, ondanks alle adviezen van deskundigen.
Wat ik wel voor ogen hield, was dat het wel op een rustige manier moest blijven gaan, want zodra je gestrest wordt, gaat het niet meer.
Ik hoop dat ik een voorbeeld kan zijn voor andere moeders, waar het er in eerste instantie niet positief uit ziet om zelf te voeden. Laat je niet gek maken. Doe wat je prettig vindt en luister naar je 'innerlijke stem'!

Liefs Louise en Quirine

verhaal-162.jpgAl vanaf het eerste ogenblik dat ik zwanger was wist ik dat ik borstvoeding wilde geven. De geboorte van Henk verliep anders dan we gehoopt hadden. Hij werd met 39.5 graden koorts geboren, dat was reden om hem op de kinderafdeling op te nemen. Toen hij geboren was heb ik hem, met navelstreng, een minuutje op mijn buik gehad, toen de navelstreng doorgeknipt was werd hij meteen meegenomen om zuurstof te krijgen en onderzocht te worden door de kinderarts. Een heftige ervaring, en daar ging mijn droom van mijn kindje op mijn buik en direct de borst geven.

Henk heeft uiteindelijk vier dagen op de kinderafdeling gelegen en ik heb mijn borstvoeding op gang gebracht met de kolf. Gelukkig werd ik in het ziekenhuis erg goed ondersteund in mijn wens borstvoeding te geven.
Ik ging zoveel mogelijk op de voedingstijden naar de kinderafdeling om Henk aan te leggen. Hij moest een bepaalde hoeveelheid melk drinken om zijn glucosespiegel op peil te houden, dit betekende wegen voor en direct na de borstvoeding.

In die eerste twee dagen heeft hij nog kunstvoeding gekregen omdat ik nog niet genoeg melk had om aan de benodigde hoeveelheid melk te voldoen. Ook is de kunstvoeding 1 dag via een maagsonde toegediend.
Toen Henk naar huis mocht ging het snel beter, ik had meer rust waardoor de borstvoeding echt goed op gang kwam.

De tweede dag thuis was Henk ruim 100 gram gegroeid. Deze foto is genomen op onze eerste dag thuis. Door deze start was de wil bij mij nog veel groter om een succes van de borstvoeding te maken. Mijn doel, zes maanden volledig borstvoeding geven, is behaald.

Toen ik na zes maanden weer ging werken wist ik nog niet of ik de borstvoeding nog lang zou volhouden. Het kolven verliep niet prettig op het werk, maar uiteindelijk heb ik daar ook mijn draai in gevonden.
Inmiddels is Henk negen maanden en krijgt hij nog altijd borstvoeding, we stoppen nog niet! Hij groeit er heerlijk op, is heel tevreden en we genieten er allebei nog iedere dag van!

Groeten, Bertina en Henk

verhaal-159.jpgToen ik vorige week aan de kassa stond en er achter mij een mama een groot pak kunstvoeding op de band smakte, dacht ik 'wat moet dat wel niet kosten?' Ik heb daar totáál geen idee van maar ik hoor altijd van anderen dat die kunstvoeding toch zo veel kost.
Op die situatie schoot er mij volgende conversatie te binnen:
Situatieschets: Mama1 is haar winkelwaar nog aan het inpakken terwijl het winkelwaar van Mama2 al wordt gescand; een groot pak kunstvoeding…

Mama1: Amai, dat is duur! Gelukkig heb ik bij de geboorte van mijn zoontje 'een leven lang gratis babyvoeding' gewonnen.
Mama2: Hoe dan?
Mama1: Met een wedstrijd.
Mama2: Welke wedstrijd?
Mama1: Ik denk iets van het ziekenhuis uit of zo want de vroedvrouw stelde mij een eenvoudige vraag 'zou jij graag levenslang gratis babyvoeding willen?' waarop ik uiteraard 'ja' antwoordde…
en ik had gewonnen!
Mama2: Amai, dat had ik ook wel willen winnen!
Mama1: Ja en het is niet alleen gratis maar ook nog eens héél handig verpakt en altijd klaar voor gebruik door het speciale verpakkingsmateriaal. Maar met 1 ding moet ik wel rekening houden…
Als mijn voorraad bijna op is en ik bel voor een nieuwe lading, moet ik daar meestal wel 1 tot maximum 3 dagen op wachten…
Mama2: Oei, dat is dan wat minder…
Mama1: Ja, dat is even een dagje wat lastiger maar echt prima babyvoeding want mijn zoontje is bijna nooit ziek!
Mama2: Waw zeg! En van welk merk is dat dan?
Mama1: Het heet 'MM'.
Mama2: Nog nooit van gehoord.
Mama1: Volgens de fabrikant bestaat het al lang maar verkoopt het de laatste jaren heel slecht en nu maken ze reclame door het gratis weg te geven.

Wie durft (ik niet), mag deze conversatie altijd eens IRL voeren en dit hoeft niet per se aan de kassa te zijn ;-) Ik ben alvast razend benieuwd naar de reacties en/of gezichtsuitdrukkingen van 'Mama's2'!

Chris

verhaal-158-1.jpgTranen lopen over mijn wangen en twijfel slaat me toe als ik me bedenk of ik ga stoppen met de borstvoeding of niet...
Al voordat ik zwanger was wist ik 100% zeker dat ik borstvoeding wilde gaan geven. Daar hoefde ik helemaal niet over na te denken. Het is de natuur, het hoort bij moeder en kind. Iets logischer is er niet. Op het moment dat ik zwanger was, werd dat gevoel nog sterker. Ik kon niet wachten op de dag dat ons kindje geboren zou worden en zelf op zoek zou gaan naar de tepel...

Dat borstvoeding een logische keuze is, bleek voor mij niet zo logisch. Ik heb twee vormen van reuma en al tijdens het zwanger worden bleek dat ik niet zonder medicatie kon. Er was voor mij op dat moment maar één alternatief; prednison. Gelukkig bleek (na navraag bij lactatiekundige, kinderarts, gynaecoloog, reumatoloog en uit het boek Medications and Mother's Milk van Thomas Hale.) dat prednison samengaat met borstvoeding.
Samen met mijn man, mijn reumatoloog en mezelf maakte ik een 'afspraak'. Ik zou borstvoeding geven zolang het goed gaat met mijn eigen gezondheid. Ik zou realistisch blijven en eerlijk zijn tegenover mijn eigen lichaam. 'Niet ten koste van alles...' hoor ik mezelf nog zeggen.

Bewust besloot ik nog voordat ik moest bevallen mijn ouderschapsverlof op te nemen aansluitend aan mijn zwangerschapsverlof. (Ik werk twee dagen in de week). Op die manier hoefde ik me alleen maar bezig te houden met de verzorging van onze kleine en hoefde ik mijn lichaam niet meer te laten doen dan dat...
Onze zoon Ami werd op 30 juli 2010 geboren na een, door mijn reuma, zware zwangerschap. De bevalling ging moeizaam en omdat Ami niet ademde werd hij direct na de geboorte naar de kinderafdeling gebracht... Helaas heeft hij niet direct en rustig zelf de tepel kunnen zoeken, maar oké, dat kwam ook wel weer goed.

verhaal-158-2.jpgWat volgde was een lang herstel van mij en een lastige tijd met Ami. Er werd door de arts bij Ami het KISS syndroom vastgesteld. Mijn lichaam had tegelijkertijd niet voldoende aan de prednison waardoor ik én mijn handen vol had aan mijzelf én mijn handen vol aan Ami... Hem tillen en dragen ging bijna niet. Een lekker stukje wandelen met de wagen zat er tot hij een aantal maanden was niet in en omdat hij overdag de eerste tijd alleen maar huilde was het vaak onmogelijk zelf ook nog wat te slapen. Ami in de draagdoek dragen ging de eerste weken nog wel, maar ook dat werd snel te zwaar. Gelukkig sprongen mijn ouders regelmatig bij.

Ondanks dat alles overwon de sterke wil wat volgens mij hoort bij het moeder zijn. Ik moest en zou borstvoeding blijven geven, want iedere keer dat Ami weer gegroeid was, weer met een lach op zijn gezicht de borst losliet, heerlijk in slaap viel als hij klaar was met drinken, was dat voor mij de bevestiging dat ik hem gaf wat het beste was voor hem.
Maar nu zit ik dus hier achter mijn computer... huilend, want nog twee weken dan is de tijd gekomen dat ik weer ga (en wil) werken. Dat er dus nog meer van mijn lichaam gevraagd gaat worden. De pijn in mijn gewrichten en spieren is nog steeds en de vermoeidheid speelt me parten. En dan hoor ik mezelf weer zeggen; 'Niet ten koste van alles...' Ik moet gewoon weer terug naar de medicijnen die ik altijd gebruikte en daarbij is borstvoeding geven écht níet mogelijk.

Maar ik kan het niet! Waarom kan ik niet accepteren dat het nu eenmaal zo is! Ik kan het niet loslaten! Ik kan mijn ventje niet laten drinken van melk wat niet voor hem gemaakt is. Ik kan het gevoel dat ik heb als hij teder en tevreden ligt te drinken aan mijn borst niet loslaten. Ik kan het niet... en toch weet ik dat ik ook voor mijn eigen gezondheid zal moeten kiezen... En weet ik ook dat ik hem die (bijna) zes maanden al het beste heb gegeven wat hij kon krijgen...

Misschien moet ik er nog maar eens een nachtje over slapen, en dan nog een nachtje en weer een nachtje en nog één...

Ellen

Drie maanden later, na publicatie op borstvoeding.com schrijft Ellen

Wat leuk om te lezen weer en wat maakt het me weer super trots op mezelf! Ik ben namelijk nog steeds niet gestopt met de borstvoeding! Op advies van @bvpuntcom heb ik lactatiekundige Gonneke van Veldhuizen nog om een medicijnadvies gevraagd. Zij gaf aan dat het met mijn oorspronkelijke medicatie wel zou mogen, maar het is me door verschillende artsen ten strengste afgeraden! Dit mede omdat de bijwerkingen van de medicatie op lange termijn nog helemaal niet bekend zijn. Dus nu nog aan de prednison en flinke ups en downs met de gezondheid.

Maar wat een vreugde geeft de borstvoeding me nog! Dat geeft me ook zeker energie op een ander level! Laatst had ik het er met mijn lactatiekundige over. We kwamen tot de conclusie dat ik me liever mentaal in orde voel en lichamelijk wat minder, dan mentaal niet in orde vanwege het idee van het stoppen met de borstvoeding, en lichamelijk top fit. Zo zie je maar...

Borstvoeding overwint alles!

verhaal-154.jpgToen ik net zwanger was van ons tweede kindje kreeg ik eczeem op mijn onderrug. Ik had nog nooit eerder eczeem gehad en bedacht me dat dit wel eens met de baby in mijn buik te maken kon hebben. Ik besloot de homeopathische arts te bezoeken die ik al ruim 25 jaar ken om achter de oorzaak van de huiduitslag te komen. Dit in plaats van een bezoekje aan de huisarts, ik was bang dat die alleen naar een oplossing zou zoeken in de vorm van een zalfje.

Mijn homeopathische arts gebruikt kinesiologie. Hierbij stelt hij je lichaam door middel van spiertesten vragen. Al snel was duidelijk dat het eczeem werd veroorzaakt door tarwe. Vandaar dat ik momenteel met lange tanden bij de bakker stond en geen verse bolletjes meer kocht, alleen het 'broodnodige'. Als alternatief zou spelt kunnen dienen. Spelt is een zogenaamd oergraan dat vele malen lichter verteerbaar is dan het relatief nieuwe graan tarwe.

Behalve brood moest ik ook pasta en koekjes laten staan maar gelukkig zijn daar ook speltalternatieven voor. Het eczeem verdween en de zwangerschap verliep verder uitstekend en zonder bijzonderheden.
Onze dochter werd bij wijze van verrassing twee-en-een-halve week te vroeg geboren op een zonnige vrijdagmiddag in oktober. Wat een gezellig middag werd dat. En de borstvoeding ging meteen met succes van start, heel anders dan bij haar grote broer die het drinken aan de borst echt moest leren. In verband met die borstvoeding besloot ik tarwe nog maar even te laten staan. En ook knoflook, pinda's en peulvruchten omdat onze zoon daar destijds krampjes van kreeg.

Maar de krampjes kwamen toch. En niet zo'n beetje ook. Precies twee uur na een voeding barste het geweld los. Anne's handjes balde zich tot vuistjes, haar beentje spartelde en ze krijste het uit van de pijn. Een dergelijke aanval kon wel drie kwartier duren. Ik hield haar goed vast, met m'n hand op haar buikje maar kon verder niets doen. Het consultatiebureau schreef Infacol voor, en dat hielp best goed. Een aanval duurde nu slechts tien minuten. Maar Anne keek bedrukt, had meestal een frons op haar kleine gezichtje. Ik denk dat ze ook tussen de krampen door last had van pijntjes.
Na tien weken ging het opeens beter. Anne's frons maakte plaats voor een bijna constante lach. Ze werd een vrolijk meisje, haar darmpjes waren gewend geraakt aan de borstvoeding. Wat een opluchting voor haar en voor ons.

De nachten werden makkelijker, we hoorde haar af en toe nog een kreetje geven, en soms kon ik haar windjes in onze slaapkamer horen. Maar ze sliep steeds vaker zelf weer in zonder getroost te hoeven worden.

Toen we rond de zes maanden begonnen met bijvoeding hebben we eerst gekozen voor rijstemeel van Biobim (in plaats van rijstebloem) om pap mee te maken. Dat ging goed. Fruit ging ook prima en groenten ook. Later zijn we ook speltpap van Biobim gaan maken. Fijn dat dit alternatief op tarwepap er is! Anne vond al die nieuwe voeding heerlijk. Soms ging het mis, nadat Anne op een stuk paprika had gesabbeld moest ze 's nachts heel veel pijnlijke windjes laten.

Toen ze 11 maanden oud was kreeg ik zelf allerlei kwaaltjes; verkouden, blaasjes op mijn tong, veel te lange menstruaties en sterk geurende plas. Eenmaal bij de homeopathische arts bleek dat ik het spoorelement palladium te kort kwam. Hij had er nog nooit van gehoord en zocht op waar dit dan in zit. Tarwe.

Ik heb de borstvoeding toen afgebouwd en ben weer brood gaan eten. Het smaakte me ook weer heel goed. Anne heeft natuurlijk ook palladium nodig maar kan nog steeds geen tarwe verdragen. Ze krijgt nu regelmatig geitenkaas, geitenyoghurt en geitenmelk, hierin zit ook palladium en gelukkig vindt ze dit lekker. Haar grote broer trouwens ook, terwijl ik de smaak echt te sterk vindt. Geitenzuivel heeft als ander voordeel dat het licht verteerbaar is, geen overbodige luxe in Anne's geval.

Met ruim een jaar eet Anne in principe met de pot mee, maar nog geen steeds geen tarwe en ook nog geen vlees. Omdat ik zelf al zeven jaar geen suiker eet doet zij dat natuurlijk ook niet. Maar van een suikervrij speltbiscuitje wordt ze gelukkig ook heel vrolijk!

verhaal-157.jpgVertrouwen in je eigen lijf staat naar mijn mening aan de basis van een succesvolle borstvoedingsperiode (samen met de steun van je dierbaren). Vertrouwen kan groeien door het lezen van ervaringen van andere borstvoedende vrouwen. Daarom wilde ik jullie mijn ervaringen niet onthouden.

Ik heb twee prachtige kinderen; Lieve van bijna drie en Julian van zeven maanden (ze hebben al eens eerder op de site gestaan). Julian krijgt nog steeds borstvoeding en Lieve heeft dat zestien maanden gehad. Toen ik in 2007 zes maanden zwanger was van Lieve had ik al geregeld natte plekken in mijn bed van mijn lekkende borsten. Lieve is thuis geboren, maar vlak na de bevalling moesten we voor de zekerheid nog naar het ziekenhuis. Daar ging ik de eerste keer kolven. Ik kreeg een pipet om de melk in te doen als ik klaar was. Alleen had ik wel een handvol van die pipetten nodig, zoveel kolfde ik er de eerste keer uit. De periode dat ik Lieve verder zelf gevoed heb, was een heerlijke tijd. Ik vond het ook erg jammer toen het voorbij was en heb menig traan gelaten.

Na een aantal maanden was ik weer zwanger en tijdens deze tweede zwangerschap merkte ik al dat het qua borstvoeding anders was. Ik had tijdens de zwangerschap geen lekkende borsten en op het moment dat ik Julian voor het eerst aanlegde hoorde ik hem nog niet 'klokken'. Het duurde iets meer dan een dag voordat de voeding echt op gang kwam en toen kwam Julian enorm snel aan. Het liep weer goed. De dag nadat de kraamhulp weg was, kregen we helaas spruw. dat hebben we verholpen met bessensap.
Daarna twee keer een borstontsteking, mijn vorige ingezonden verhaal ging daarover. Het geven van borstvoeding vind ik geweldig. Het trotse gevoel dat mijn kinderen zo goed groeien op iets wat ik produceer, maar ook de wetenschap dat het zo gezond is. Ik merk wel dat op het moment dat er al een kindje rondloopt er iets meer schommelingen zijn in de hoeveelheid melk die ik heb. Gelukkig is mijn lieve vriend een geweldige steun als ik soms heel even onzeker ben.

Lieve is een lief behulpzaam meisje dat graag helpt haar broertje verzorgen en hem zelfs later - als ze groot is - zelf borstvoeding wil gaan geven. En Julian is een goedlachse, tevreden jongen. En ik? Ik ben een gelukkige, borstvoedende moeder.

Geschreven door Esther

verhaal-156-1.jpgRond vijf uur in de ochtend op 27 december werd mijn zoontje, toen bijna zeven maanden oud, spugend naast me wakker. In zijn leven tot dan toe had hij nog nooit gespuugd, dus dit was volkomen nieuw voor ons. Hij leek zich er weinig van aan te trekken en dronk zich aan mijn borst weer lekker in slaap. Om even later alles er opnieuw uit te gooien. En zo bleef het gaan die ochtend. Ook water met druivensuiker wat de huisarts adviseerde hield hij niet binnen.

's Middags bij de huisarts langs, die schreef zetpillen voor tegen het overgeven. Hij adviseerde een zetpil toe te dienen en dan één tot anderhalf uur later weer te voeden.
De eerste zetpil kwam er na tien minuten met de ontlasting uit en een tweede stootte zijn lichaampje onmiddellijk af. En ik liet hem drinken, want hij had zo'n honger. En jawel, hij hield mijn melk binnen, om drie uur 's middags weer voor het eerst.

verhaal-156-2.jpgDe volgende dag waren mijn man en ik aan de beurt, wat een venijnige buikgriep, zeg! Wat waren we ziek, een beroerde 24 uur, waarin ik maar bleef overgeven, zelfs toen ik al helemaal leeg was. Tussen het overgeven door legde ik mijn zoon aan, om mijn melkproductie op gang te houden. Na een dag was het spugen over, maar wat maakte mijn lichaam nog maar akelig weinig melk. Mijn linkerborst, die al een aantal maanden mijn 'mindere borst' was, stond nu helemaal droog en de rechter produceerde kleine beetjes.

En zo vond ik mezelf, zeven maanden na mijn bevalling, mijn zoon weer als een pasgeboren baby'tje, om de twee uur aan het voeden. Hij ging niet huilen, werd niet boos of gefrustreerd. Nee, hij ontwikkelde een nieuwe techniek: na het aanhappen ging hij heel hard, heel snel zuigen, net zo lang tot er een toeschietreflex kwam, die dan een paar slokjes melk opleverde en dan was het weer op.

Ik zette alles op alles: behalve hem heel vaak aanleggen, ging ik extra met hem onder de douche, droeg ik hem in de draagdoek onder mijn kleren, op mijn blote borst, sliep ik overdag en 's nachts met hem.
Nu, drie weken na de griep, had ik zojuist rechts weer een mooie volle borst, hoewel nog steeds minder dan voorheen. Links blijft nog achter. 'sNachts wordt mijn zoon nog steeds herhaaldelijk hongerig wakker, als een diertje op zoek naar mijn tepel.

verhaal-156-3.jpgIk sta er erg van te kijken, hoe lang mijn lichaam nodig heeft, om weer voldoende melk te gaan produceren, na één dag buikgriep. Terwijl ik alles wat ik weet over het stimuleren van de melkproductie toepas. Maar hoe lang het ook duurt, hoeveel nachtvoedingen het ook kost, ik ga nog heel lang door met voeden.
Mijn zoon heeft nog nooit een flesje gedronken (hij gaat mee naar mijn werk) en daar heeft de buikgriep niets aan veranderd.

  • Geschreven door Jamaika

verhaal-153C.jpgGraag wil ik ook mijn foto met jullie delen, niet omdat het nou de meest fantastische foto is, maar omdat ik trots op mezelf ben dat ik heb doorgezet.
Na een moeilijke start gaat het voeden nu geweldig en genieten we met volle teugen.
Op dinsdag 5 oktober moest ik me melden voor inleiding, ik was op dat moment 38 weken en zes dagen zwanger. De reden was de grootte van mijn zoon.
Door zwangerschapsdiabetes groeide hij erg hard en werd hij inmiddels op zo'n negen pond geschat. Ook had ik hevige bekkenklachten al vanaf 18 weken zwangerschap, dus het was tijd dat mijn kindje geboren zou worden.

Ik kreeg hormoongel ingebracht en al na tien minuten had ik pittige weeën. Helaas deden de weeën niet wat ze moesten doen.
Pas een dag later had ik voldoende ontsluiting om de vliezen te breken. Al gauw kwam ik in een weeënstorm terecht, maar wederom vorderde de ontsluiting niet.
Na 36 uur weeën en pas 6/7 cm ontsluiting werd besloten over te gaan tot een keizersnede.
Al snel was daar dan onze zoon Jelmer! 4280 gram schoon aan de haak.

Vanwege de keizersnede zou de borstvoeding wat moeizamer op gang kunnen komen. Omdat borstvoeding geven voor mij erg zwaar weegt, heb ik al voor de inleiding aangegeven, dat mocht het een keizersnede worden, ik wilde dat ik binnen een uur mijn kind mocht aanleggen. Gelukkig kon dit ook.

Mijn zoon hapte gelijk, hij werd door het personeel bestempeld als natuurtalent. Omdat het zo makkelijk leek te gaan, hebben ze de dagen erna er weinig aandacht aan besteed.
Na een dag gaf ik al aan kloven te hebben en vroeg ik of ik misschien verkeerd aanlegde. Nee hoor, ging allemaal prima, het hoorde er allemaal bij. Een tubetje zalf op het nachtkastje en dat was dat.
Eenmaal thuis kwam de borstvoeding gelukkig goed op gang, maar de kloven bleven. Wat een pijn. Toen mijn zoon een week oud was, zat ik huilend van de pijn te voeden.
Ik stond op het punt om op te geven. Gelukkig heeft mijn man me gemotiveerd om door te gaan. Die nacht heb ik de uren weg gekeken tot de kraamhulp weer kwam. Zij is mijn reddende engel geweest. Ze gaf een tepelhoedje. Wat een opluchting. Pijnloos was het nog niet, maar het werd draaglijk en de kloven kregen kans om te helen.
Al snel waren de kloven weg, maar daar was alweer de volgende drempel, een borstontsteking. Wat was ik beroerd.

Een antibiotica-kuurtje en we konden weer verder. Helaas, anderhalve week later, weer een borstontsteking, nu aan de andere kant, zo mogelijk nog pijnlijker dan de vorige keer.
De wanhoop nabij heb ik een lactatiekundige ingeschakeld. Gelukkig wist zij mij van goede tips te voorzien. Warmte was de oplossing. Zodra ik klachten kreeg die op een beginnende borstontsteking leken, legde ik voor het voeden een warme pittenzak op mijn borst, zodat de melkkanaaltjes goed open gingen staan. Zo heb ik meerdere keren een borstontsteking kunnen voorkomen.
Helaas na de tweede antibioticakuur, spruw gekregen, dus moest dat weer behandeld worden.

Nu is mijn zoon zes maanden en we zijn klachtenvrij en we genieten volop van onze momenten. Hij geniet van mama's melk en groeit als kool. En ik geniet van dat heerlijke warme lijfje tegen me aan en zijn tevreden snoetje. Regelmatig laat hij even mijn borst los om breeduit naar me te lachen.
Geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om te stoppen. Zolang Jelmer nog van mijn melk wil genieten, gaan we door. Hopelijk nog heel erg lang.

Het is een veel langer verhaal geworden dan de bedoeling was!!!

Groeten Renske

Noot van de redactie: Lees hier over de juiste aanpak van verstopte melkkanaaltjes, borstontsteking en spruw.

verhaal-153B-1.jpgIk ben jonge dame van 21 jaar en geef nu mijn 3,5 maand oude dochtertje borstvoeding vanaf 7 november 2010. Vandaag ging ik naar de consultatie bureau en daar werd weer duidelijk dat niet alle artsen iets afweten borstvoeding. Hier mijn verhaal ter inspiratie voor andere (jonge) moeders.

Een dagje consultatiebureau

De arts: Welke melk krijgt ze?

Ik: Ze krijgt borstvoeding.

De arts: Hoeveel keer per dag?

Ik: Ik weet niet, ik kijk niet naar de klok, ik voed op verzoek.

De arts: O, krijgt ze het in een fles en er moet wel wat ritme in zitten tegen deze leeftijd?

Ik: Nee, ze heeft tot nu toe maar drie keren uit een fles gedronken.

De arts: Probeer elke dag een voeding uit een fles te geven, zo went ze aan een fles, is goed voor de zuigbehoefte en straks als ze vruchtensap mag, moet dat ook uit een fles.

Ik: Er zijn ook oefenbekers.

De arts: Dan gaat ze morsen, heeft ze geen speen, doekje?

Ik: Nee.

Ik: Er zit wel ritme in... 20.30, 01.30, 04.30, 06.30, 10.30, 13.30, 16.30… volgens mij iets van acht voedingen.

De arts: Zo dat is te veel voor haar leeftijd, daarom kan je een fles geven.

Ik: Nou borstvoeding is anders van samenstelling.

De arts: En nachtvoeding, dat houd je niet lang vol.

Ik: Nou ja.

De arts: Nou ja? Goed hoor, je moet het zelf weten.

Ik: Is ze verder goed gegroeid?

De arts: Ja hoor, mooi op het middelste gewichtslijntje.

verhaal-153B-2.jpgConclusie:

Je moet soms heel sterk in je schoenen staan om borstvoeding te kunnen geven in deze flesvoedingsmaatschappij. Me dochter groeit prima dus er is niks mis met die acht voedingen per dag, ik geef tenslotte borstvoeding. Er is dus geen drink-limiet. Gelukkig heb ik niet verteld dat ze bij ons in bed slaapt.

P.s. Heb geen idee of het goed genoeg is om op jullie website geplaatst te worden, maar ik verspreid mijn verhaal wel aan iedereen die het wil horen.

Groetjes, Bobbie-Ann

verhaal-153a.jpgSoms waan ik me in een borstvoedingwereld. Ik ben medewerker bij de VBN, medewerker van het kenniscentrum borstvoeding en ben actief op een forum waar borstvoeding geven, aan baby's maar óók aan jonge kinderen de norm is. Ook heb ik een aantal langvoedende vriendinnen om me heen. Ik prijs me gelukkig met alle kennis die ik in de loop van de jaren heb opgedaan. Wat ik zelf eens geleerd heb als nieuwe kennis kan ik nu weer aan anderen doorgeven zodat zij er wat aan hebben.
En ik lees mooie verhalen van moeders die dóórzetten om hun kindjes het beste te geven wat ze hebben: moedermelk. In die borstvoedingwereld waarin kunstvoeding de vreemde eend in de bijt is, lijkt het zélfs soms een beetje overdreven, al dat gelobby, al dat 'werken' om moeders te bereiken. Borstvoeding is normaal, is natuurlijk, is doodgewoon. Moeten we daar echt zo op hameren?

Maar vrijwel altijd als ik een poosje in die borstvoedingwereld heb gedraaid, krijg ik weer een deksel op mij neus. Ditmaal in korte tijd zelfs meerdere malen. Ik hoor van een een vrouw dat haar negen weken oud kleintje tijd 'moet' rekken tussen de voedingen. De klok wordt angstvallig in de gaten gehouden, want één keer per vier uur is voldoende, aldus het consternatiebureau. En dus wordt een ontevreden baby'tje dat driftig op de hand sabbelt, en af en toe klagelijk huilt, afgescheept met een speentje.

Een ander vijf weken oud baby'tje deed het ook al niet goed genoeg volgens dezelfde instantie. Zij kreeg (maar) zeven voedingen, maar dat was natuurlijk te veel. Het moest naar zes voedingen. Recepten voor mislukking: de productie neemt af, de groei neemt af, het kindje zal bijgevoed moeten worden en het is het begin van het einde.

Als klap op de vuurpijl hoorde ik vandaag het verhaal van een baby'tje van acht weken dat inmiddels geen borstvoeding meer kreeg. Omdat het kindje veel spuugde, was de conclusie dat haar voeding, de moedermelk dus, te dun was. Bovendien moest het kindje flessen van 120 cc drinken, en ze kolfde maar 90 cc, dus ze had vast ook te weinig voeding.

Och, er vallen zoveel bijdehante opmerkingen te maken om op dit soort situaties te reageren. En ze liggen zó vaak op het puntje van mijn tong. 'Worden baby's dan met horloges om geboren?' en 'Hoe zouden ze dat gedaan hebben voor uurwerken uitgevonden waren?' Maar ook de bekende: 'Hoe vaak eet en drink jij eigenlijk per 24 uur?' En dan bedenk ik me… die moeders zijn allemaal onzekere moeders. En ze kijken naar andere moeders en instanties op en hopen daar hun informatie vandaan te halen. Ze denken het beste te doen. Ze weten niet beter.

En dus moeten we doorgaan. Moet er aandacht gevraagd worden voor alle borstvoedingorganisaties. Moeten we ons blijven inzetten tot elk consultatiebureau gecertificeerd is door stichting Zorg voor Borstvoeding. En moeten we ons blijven inzetten om aanstaande en kersverse moeders te bereiken. Met goede, onderbouwde en eerlijke informatie. Zodat ze niet meer vertrouwen op de slechte informatie van anderen, maar dat ze kunnen vertrouwen op zichzelf, op hun lichaam, op de natuur.
Zoals het hoort. Natuurlijk en doodgewoon.

Geschreven door Lisette, alias @liesje28

verhaal-152.jpgDit is de allereerste borstvoedingsfoto van onze dochter, ongeveer 15 minuten oud. Ze is nu (half december) twee maanden en het gaat super met de borstvoeding. Wat is het leuk om de verhalen te lezen op de site en af en toe even bevestiging te zoeken dat het inderdaad goed gaat. Ik denk dat elke moeder wel een paar keer obstakels tegen komt die opgelost moeten worden. Deze site vind ik daar erg geschikt voor. Nu ik zelf moeder ben wordt wederom bevestigd hoeveel onwetendheid er nog bestaat over borstvoeding, alleen al als we het hebben over op verzoek voeden, doorslapen etc. De sleutel voor een succesvolle borstvoedingsperiode heeft met heel veel factoren te maken en begint al in de zwangerschap.

Daar ontstaan al snel beslissingen en opvattingen over borstvoeding. Veelgehoorde argumenten om niet te kiezen voor borstvoeding hebben te maken met onvoldoende kennis of met een negatieve eerdere ervaring. Opmerkingen die ik voorbij heb zien komen zijn: dan kan mijn man ook meehelpen met de voeding (en de nacht...), ik heb zelf ook de fles gekregen en ben daar ook groot mee geworden, in mijn omgeving is een kindje allergisch en astmatisch en die kreeg ook borstvoeding dus dat zegt ook niks, ik heb gehoord dat je haar uit gaat vallen als je borstvoeding geeft en de vorige keer had ik niet voldoende melk of had ik een borstontsteking e.a.

Altijd fijn om uit te kunnen leggen dat deze opmerkingen niet kloppen. Regelmatig kwam het voor dat vrouwen dan toch kozen voor borstvoeding als je uitlegt hoe een borstonsteking ontstaat en hoe ze gevoed hebben. Met een goede uitleg en afspraken en adviezen voor dit nieuwe kindje durven veel vrouwen het gelukkig toch weer aan.
De kraamverzorgster speelt hierbij ook een hele belangrijke rol. Zij is degene die in de kraamweek de basis legt (indien voldoende motivatie van moeder) voor de periode daarna: Het geven van zelfvertrouwen en durven vertrouwen op je kindje en de natuur.

Loslaten van controle, tijd en schema. Wat hebben we wat dat betreft toch een mooi systeem in Nederland met kraamzorg. Iets wat volgens mij nog wel beter kan is de zorg daarna. In mijn omgeving hoor ik dat veel vrouwen niet voldoende steun hebben ervaren na de kraamweek. Ik pleit voor beter en vaker contact na de kraamweek ten behoeve van de borstvoeding, iedere wijkverpleegkundige zou wat mij betreft ook lactatiekundige moeten zijn.
Een borstvoedingsmaatje voor iedere vrouw zou dat ook iets zijn? Wellicht bestaan er al van dit soort initiatieven in NL?

Groeten, Aaltje, verloskundige en moeder

verhaal-149-1.jpgMijn dochter is vlak na haar eerste verjaardag ernstig ziek geworden. Aanvankelijk leek er niet veel meer aan de hand dan hoge koorts ten gevolge van haar BMR-vaccinatie. Maar hoe langer haar koorts aanhield, hoe slechter haar algemene toestand werd. Vaste voeding weigerde ze na enkele dagen pertinent. En de occasionele hap die er dan toch in ging, kwam er langs dezelfde weg weer uit. Gelukkig is er dan altijd nog de borst! Maar na een kleine week aanmodderen begon ze ook die te weigeren. Toen ook een bekertje of een spuitje geen oplossing meer bood, ben ik met haar naar de huisarts getrokken. Die beginnende uitdroging vaststelde…

Onze huisarts vertrouwde het zaakje niet helemaal. Kleine, vrolijke pop was na een volle week ziek zijn niet veel meer dan een hangerig, kreunend vodje… We werden dus door verwezen naar de spoeddienst van het ziekenhuis, voor een grondige check-up door een kinderarts. Daar aangekomen bleek al snel dat het niet goed ging met ons liefje. Mijn dochter kreeg een individuele kamer toegewezen en werd aan het infuus gelegd. Intraveneus vocht en breed spectrum-antibiotica druppelden traag haar aders in. Een Streptokokken A Pyogenes bacterie had niet alleen haar bloed vergiftigd, maar ook nog eens een zware longontsteking cadeau gedaan…
Prima verzorging daar in het ziekenhuis, hoor! Geen klachten over, ware het niet dat er volledig voorbij gegaan werd aan het feit dat mijn dochtertje nog fulltime borstvoeding krijgt. En slechts weinig bijvoeding eet.
Alle protocols waren afgestemd op kunstvoeding. En het personeel had duidelijk geen kaas gegeten van zelfs maar de geringste borstvoedingskennis.

'U geeft nog bórstvoeding?'
'Uw dochtertje drinkt nog élke twee tot drie uur bij u? Ook 's nachts? Op die leeftijd hebben ze zoveel voedingen echt niet meer nodig, hoor!'

verhaal-149-2.jpg'Ja, dat Glucion-infuus geeft haar 800ml intraveneus vocht per 24u, ja. Dat is de hoeveelheid vocht die ze op dit moment nodig heeft.'
'Dat geloof ik niet, hoor, dat uw dochter nog 800-1000ml moedermelk per dag drinkt. Ze haalt ook vocht uit haar bijvoeding, hoor!'
'Uw dochter krijgt 35ml intraveneus vocht per uur toegediend. Dat is peanuts, hoor. Echt niet zo veel.'
'Ja, in moedermelk zitten ook suikers en zouten, net als in dat infuus, dat klopt. Maar moedermelk bevat die suikers en zouten slechts in geringe mate. Uw dochter heeft dat infuus écht wel nodig op dit moment. Die borstvoeding is even bijzaak nu.'

'Als u al zo lang voedt, dan gaat uw melkproductie niet lijden onder enkele dagjes niet voeden, hoor.'
'U wilt kolven, zegt u? Daar hebt u zelf het nodige materiaal voor bij, neem ik aan?'
'En hoe wilt u haar die afgekolfde melk dan geven? Ze heeft geen tut, zegt u? En ze krijgt ook geen flesjes?'

verhaal-149-3.jpg'U mag van ons samen met uw dochter in hetzelfde bed slapen, hoor.'
'Nee, die bedden zijn inderdaad niet echt berekend op samen slapen met een dreumes die al rondkruipt en loopt…'
'Neen, jullie kamerdeur mag onder geen enkel beding op slot!'
'Een 'Niet storen! Ik geef borstvoeding-plaatje' voor aan de deurklink? Oei, dat hebben wij hier niet, hoor. Dat zullen we op de kraamafdeling gaan vragen.'

'Vitamine D? Krijgt ze die nog??? Oh ja, geen kunstvoeding… Tja, hebben wij dat wel, vitamine D-druppels? Dat moet ik even navragen, hoor…'

verhaal-149-4.jpg'U wilt geen ijspack om uw dochters koorts te laten dalen? Dat is anders de normale procedure als ze aan de maximumdosis koortswerende medicatie zitten, hoor.'
'Oh, u hebt uw dochter gewoon aan de borst gelegd? En haar lichaamstemperatuur is met een volle graad gedaald?'




Gelukkig heb ik de nodige borstvoedingsknowhow in huis om artsen en verplegend personeel van repliek te dienen. Zodat onze melkproductie niet kwam te lijden onder de hele toestand. En mijn dochter, ondanks haar ziek zijn, toch zo veel mogelijk volgens de attachment parenting-principes behandeld werd.
Onze jongste en haar borstvoeding hebben dat ziekenhuisverblijf dus goed verteerd. We genieten nog steeds van onze vele tutmomenten, ook 's nachts. En gaan daar nog een hele tijd mee door! Popje en ik zijn nog lang niet toe aan spenen. Het WHO-advies van minstens twee jaar borstvoeding is hier de norm.

verhaal-149-5.jpgMaar mag ik via deze weg even de noodzaak van het Baby-Friendly Hospital Initiative onder de aandacht brengen? Borstvoeding is immers véél meer dan enkel en alleen voeding en vocht. En zéker voor doodzieke kinderen! Ook als die (veel) ouder zijn dan een jaar!

Voor mijn dreumesdochter was de borst wekenlang een geruststellertje en iets vertrouwds in een voor haar vreemde ziekenhuisomgeving. Een prima troostmiddeltje na pijnlijke prikken en beangstigende onderzoeken. Een uitstekende pijnstiller als ze last had van haar maagje, haar hoofdje of longetjes. Een extra koortswerend middel als de maximumdosis Paracetamol en Ibuprofen bereikt waren. Medicatie-ondersteuning door de antistoffen in de moedermelk. Een ideaal antistress-middeltje, om haar hartslag naar beneden en het zuurstofgehalte in haar bloed naar omhoog te krijgen. Basisvoeding om op te overleven als de vaste voeding haar te veel was. En een handig slaapmiddeltje als ze de weg richting dromenland niet goed kon vinden, met al die vreemde geluiden om haar heen.

Baby-Friendly Hospital Certificaat? Voor de kraamafdeling, ja. Absoluut! Maar óók voor de pediatrie-afdeling graag!

verhaal-149-6.jpgOnze kleine woelewater is onlangs opnieuw opgenomen geweest. Voor een kleine operatieve ingreep deze keer. En het viel me op dat het ziekenhuis in kwestie deze keer wél moeite deed om onze borstvoedingsrelatie te ondersteunen. Toen ik bij aankomst op de spoed meldde dat mijn 15,5 maanden oude dochter borstvoeding krijgt, werd er niet vreemd op gekeken. En toen bleek dat ze onder narcose zou moeten en dus een tijdje niets meer mocht eten en drinken, werd me een kolf en steriel bewaarmateriaal ter beschikking gesteld. Op de kinderafdeling heeft de dienstdoende verpleegster (met succes!) over de telefoon gelobbyt bij het operatiekwartier om de tijd tussen de laatste voeding en de eigenlijke operatie zo kort mogelijk te houden. En na het ontwaken uit narcose mocht mijn dochtertje direct aan de borst. Ik kreeg op de uitslaapkamer zelfs een comfortabele zetel en een afgeschermde ruimte aangeboden voor de voedingen.

verhaal-149-7.jpgEen hele verademing en dag en nacht verschil met onze eerdere ervaring! Heeft het feit dat mijn (bijna) volledig borstgevoede dochtertje en ik de keer daarvoor wekenlang op de pediatrieafdeling verbleven hebben er iets mee te maken? Heeft mijn vasthoudende vechten voor borstvoeding-als-meer-dan-voeding-alleen ogen geopend? Of heeft onze kinderarts enkele borstvoedingsonvriendelijke ziekenhuisprotocols aangekaart? Geen idee... Feit is wel dat er duidelijk een mentaliteitswijziging gebeurd is ten opzichte van enkele maanden geleden. Een mentaliteitswijziging die ik alleen maar kan toejuichen!

Ik wil bij deze dus alle borstvoedende moeders oproepen om te blijven vechten voor de gezonde voeding van je kind. Voor borstvoeding als wezenlijk onderdeel van het algemene welzijn van kinderen. En als extra ondersteuning om zieke kleintjes er weer bovenop te helpen.
Vechten voor borstvoeding heeft wel degelijk nut, is mijn ervaring!

Groetjes, Katrien

verhaal-151.jpgIk ruik pindakaas. Niet gek, mijn dochter van net twee is er dol op. Op ieder willekeurig moment van de dag komt ze me vragen om een broodje 'taas'. De indringende geur van pindakaas hangt om haar en mij heen. Ik veeg de laatste restjes van haar wangen en hoop daarmee het euvel opgelost te hebben.

Nadat we broerlief naar school gebracht hebben, gaan we boodschappen doen. En weer ruik ik pindakaas. Ik check haar lange blonde haren op sporen van het bruine goedje, maar kan niets vinden.

Thuisgekomen ruik ik het weer. De pot pindakaas op het aanrecht, die daar bijna woont gezien de grote hoeveelheid boterhammen pindakaas die er gegeten worden, staat open. Ah, dop dicht, probleem opgelost?

Rond de lunch, met, jawel, boterhammen pindakaas, ruik ik het weer. Ik controleer mijn en haar kleding op vlekken, vegen en vingertjes. Met een doekje veeg ik iets weg wat op een veegje pindakaas lijkt.

's Middags ruik ik… pindakaas. Onder de bank ontdek ik een korstje van iets wat ooit een broodje pindakaas was. Deze breng ik snel naar de container in de hoop de boosdoener ontdekt te hebben. Niet dus.

Onder het koken ruim ik de pot pindakaas maar eens op. Misschien dat die geur dan eventjes verdwijnt? Tevergeefs. Hoewel de geur van gebakken aardappels zijn best doet, vlak na het eten, bij het inruimen van de vaatwasser ruik ik het weer.

's Avonds voor het slapen gaan, bereid ik me al voor op een leven lang pindakaasgeuren. Het is me duidelijk, ik kom er nooit meer van af. Ik kleed me uit en de geur wordt sterker. Hoe kan dat nou? Op de slaapkamer wordt écht geen pindakaas gegeten.

En dan ontdek ik een grote bruine veeg op mijn rechterborst, want naast broodjes pindakaas is en blijft drinken aan de borst toch ook wel heel lekker.

Geschreven door Martine

verhaal-150-1.jpgHet afgelopen jaar heb ik al diverse malen jullie site bezocht. Mijn dochter en ik hebben een lastige opstartfase gehad. Met 38 weken geboren leek er niets aan de hand, maar het aanhappen ging gewoon niet. Uiteindelijk heb ik drie maanden lang alle melk gekolfd. Op een ochtend toch maar weer eens geprobeerd, en ineens snapte ze het wel! Inmiddels is ze ruim dertien maanden en hebben we de voedingen afgebouwd naar eenmaal op een dag, de ochtendvoeding.

verhaal-150-2.jpgIk heb eerlijk gezegd niet veel ervaringen gelezen van moeders die al wat sneller afbouwden (met negen maanden zat ze op drie live-voedingen, met één jaar zat ze op twee voedingen met koemelk tussen de middag, nu dus alleen nog 's ochtends bij mij). Oké, die middagvoeding heb ik vlak na haar eerste verjaardag vervangen door koemelk (waar ze gelukkig goed op reageerde), maar verder heb ik het afbouwen volledig aan haar overgelaten. De avondvoeding had ze voor mijn gevoel al niet meer nodig, toen ze me steeds vaker begon te bijten. Met twee tot hooguit vijf minuten hield ze het drinken
sowieso al voor gezien. Dat was voor mij een duidelijk
teken om met die voeding te stoppen.

verhaal-150-3.jpgNu dus alleen nog 's ochtends en volgens mij is ze er nog lang niet aan toe om die te laten vallen. Als ze mij 's ochtends ziet, zeurt ze net zolang totdat ze mag drinken, daarna is ze weer haar vrolijke zelf. De rest van de dag vraagt ze er niet om. Ze drinkt als ontbijt voor mijn gevoel nogal veel. Het is ook heerlijk om nog even na te doezelen in bed, hoewel, als ze uitgedronken is, heeft ze energie voor tien en wordt het bed gebruikt als trampoline en mama als klimtoestel.

verhaal-150-4.jpgIk ben heel benieuwd wanneer ze aangeeft dat ze genoeg heeft gedronken, en hoe het afbouwen van die laatste voeding gaat. Ik had van tevoren nooit kunnen denken dat het zo zou lopen. Mijn eerste gedachte was: we proberen het, we zien wel. Daarna (toen het met drie maanden dus eindelijk goed ging) vond ik het zonde om te stoppen, dus verlegde ik de grens naar zes maanden. Daarna werd het negen maanden, want je hebt tenslotte recht op kolftijd. Toen één jaar, want kolven hoefde niet meer, en ach, het liep toch goed zo? Dan hoefde ik geen kunstvoeding in huis te halen en kon ze meteen op de koemelk over.

verhaal-150-5.jpgEn nu, nu weet ik het niet. De grens ligt ergens in de toekomst. Ik ben heel gelukkig dat ik mijn meisje zelf heb mogen en kunnen voeden en dat ze zelf zo goed aangeeft wat ze wil. We zijn echt een team, samen verbonden. Het geeft mij een heel warm gevoel. Het maakt me trots als ik zo'n gezond, klein meisje rond zie lopen. Wat is natuur toch bijzonder!

Liefs, Susanna

verhaal-148.jpgSsst, stil zijn! Mama nog even laten liggen, wij gaan eerst het cadeautje halen...
Een momentje later wordt ik officieel wakker gemaakt door mijn vriend en tweejarige zoon Erik met cadeau, veel kusjes en een prachtige uitvoering van het alom bekende lied 'er is er een jarig'. Zodra de serenade over is en het cadeau uitgepakt (jippie, mijn nieuwe draagdoek!) vraag ik mijn vriend om met ons zoontje naar beneden te gaan, ik heb namelijk last van wat pijnscheutjes...

Die pijnscheutjes bleken al snel wat meer te zijn en die middag om half twee wordt na een supervlotte bevalling mijn tweede zoon Jeroen geboren! Een mooier verjaardagscadeau had ik me niet kunnen wensen.
De vlotte geboorte werd gevolgd door een paar heerlijke uurtjes. Precies zoals we hadden gevraagd zijn we helemaal met rust gelaten. Twee en een half uur lang hebben ze helemaal niets met Jeroen gedaan. Al die tijd is hij gewoon bij mij geweest. Ik heb hem tien minuten na de geboorte zelf aangelegd en daar aan mijn borst bleef hij lekker drinken terwijl hij met zijn grote ogen naar mij bleef staren. Dat ik ondertussen onderaan gehecht werd kon me eigenlijk niet zo veel storen.

Wat een verschil met de geboorte van mijn oudste die in een stuit lag en uiteindelijk met een keizersnede ter wereld kwam. Hij werd meteen naar de kinderafdeling vervoerd waar ik hem weliswaar anderhalf uur later wel aan de borst had, maar omdat hij volgens de verpleegster niets gedronken had kreeg hij toen wij er even niet waren een fles kunstvoeding. Ik kan er nog boos om worden.
De borstvoeding kwam bij Erik gelukkig wel goed op gang, maar het aanleggen ging moeilijk. Aan het einde van de kraamweek had ik dikke korsten en kloven zo groot als de Grand Canyon. Uiteindelijk heeft het zes weken geduurd voordat ik pijnloos kon voeden.

Maar goed, deze keer was de start dus totaal anders en deze keer ging de borstvoeding pijnloos. Jeroen is nu al weer negen maanden en de borstvoeding gaat nog steeds vlekkeloos. Zo kan het dus ook! We genieten er van en Erik geniet nog lekker mee. Al tijden probeer ik een mooie foto te krijgen van onze borstvoedingsmomenten en hoewel ik ondertussen best wel een aantal foto's er van heb, springt er helaas geen eentje uit waarvan ik denk 'die wil ik delen'! Wel heb ik een filmpje waar ik laatst op een verloren momentje weer eens naar zat te kijken en in eens viel het me op dat ik dus wel een mooi borstvoedingsfilmpje heb! Dit is dus de film die mijn vriend heeft gemaakt van de eerste maand van Jeroen. Een echte tranentrekker hebben een aantal andere moeders me al verzekerd...

Groet,
Annemieke (@annehoog op #bv-forum en #twitter)

verhaal-147-1.jpgLiefde kent een nieuwe ode in en rond de vrouwenborst,
voedt de mens met kleine stromen warm-wit smaakvol boezemvocht.
Feminien ruilt zij haar bloed in eeuwig dienst geboren roeping:
lang leve de moeder die zich overgeeft aan borstvoeding!

En...

verhaal-147-2.jpgBorstvoeding

Een handvol borst wordt warm
en puntig naar het kinds gezicht gebracht.
Gretig wordt er toegehapt
toch is een man al afgeknapt.

Wat meewarig zoekt een preuts
stel snel zijn spullen bij elkaar.
Wanneer de moeder naar ze lacht
wordt zuur het eind toch afgewacht.

Al drinkend en genietend maait het
kind zijn armpje door de lucht.
Zacht legt de moeder hem weer aan
ze vult zijn hele klein bestaan.

Zo gaat het doorgaans elke dag,
elke drie uur, en elke nacht.
Al blijkt meer weerstand, schrander-, slankheid,
borstv...-taboe vult gans de mensheid.

Geschreven door de man van Noortje.


verhaal-146-1.pngDag!! Vorige week was het zover; op 7 september gaf ik en genoot Ariëlle al 1,5 jaar van borstvoeding. Ondanks de normale hobbels zoals; hoe leg ik aan, een wat ingetrokken tepel, spruw, ongeduldige dreumes, mams soms aan de medicijnen (en dus een tijdje moeten kolven), maar ook wat andere hobbels zoals de leveraandoening van Ariëlle en een ziekenhuisdiëtiste die niet mee wilde werken aan mijn wens om volledig borstvoeding te blijven geven tot Ariëlle zes maanden was.
Ook al wist ze dat borstvoeding super opneembaar is, wat echt een pre is bij kindjes met leverproblemen, maar borstvoeding was niet meetbaar genoeg. Of het was niet vooraf meetbaar, zoals schepjes kunstmatige zuigelingenvoeding wel zijn.

verhaal-146-2.jpgMet veel vastberadenheid, doorzettingsvermogen en een ferme ruggengraat bij de bezoeken aan de diëtiste is het ons samen gelukt, ook dankzij papa die al die tijd volledig achter de borstvoeding stond en staat! En dankzij borstvoeding.com met alle info en persoonlijk advies van Stefan Kleintjes.




verhaal-146-3.jpgEn nu ben ik tien weken zwanger van een kleine beeb en nu neemt de borstvoeding wat af. Ik hoop Ariëlle nog zo lang mogelijk te mogen voeden en het lijkt me fantastisch als we over een week of 30 kunnen tandemen met zijn drietjes. Want dat borstvoeding het beste is voor elk kind, daar ben ik van overtuigd. En ook al is het niet altijd gemakkelijk -zoals alles in het leven-, het blijft prachtig, zo'n in slaap vallend dreumesje aan je borst. Die dan heerlijk tegen mama aan slaapt, ook al zitten we op de drukste verjaardag ooit, of midden in de stad achter een kopje koffie...

Groetjes, Christa

verhaal-145-1.jpgWat begon met een biologische insteek, ik ben een zoogdier, dus ik zoog mijn kinderen, werd een strijd tegen vrijwel alle mogelijke borstvoedingskwalen (en later ook de omgeving). En nu? Nu genieten we van de borstvoeding. Van onze momentjes samen. Van het feit dat het zoveel meer is (geworden) dan een voedingsmiddel. Van het idee dat ik haar het beste van mezelf geef, en dat zij er ook zo van geniet. Hieronder volgt mijn verhaal.

Bij de eerste heb ik vier maanden borstvoeding gegeven. Het begon allemaal prima, maar toen ik ging werken, kreeg ik achter elkaar drie borstontstekingen in vijf weken. Dat was meer dan wat ik er voor over had om te voeden, dus exit borstvoeding.

Eenmaal zwanger van de tweede heb ik me nogmaals goed ingelezen, in de hoop en verwachting dat het nu beter zou gaan, en ik niet voortijdig hoefde te stoppen. Voordat mijn dochter geboren was, kreeg ik al de eerste vraag: 'Wil je deze keer borstvoeding gaan geven? De vorige keer had je er zo'n last van. Waarom zou je de moeite doen en het risico nemen?'

Na de bevalling (begin januari) kwam de borstvoeding goed op gang, en alles leek goed te gaan. De kraamverzorgster was zeer tevreden hoe alles ging. Ik had haar nog expliciet gevraagd goed mee te kijken bij het aanleggen, vanwege mijn geschiedenis met de oudste, maar zij had er niets op aan te merken. Dus we gingen een goede borstvoedingsperiode tegemoet. Tot de vijfde week. Eerste borstontsteking. Balen. Nou ja, lage weerstand, het is winter, domme pech.
'Zou je niet gewoon stoppen? Ze heeft nu vijf weken borstvoeding gehad, dat is een prima basis, toch?'
Nee, ik heb bij de oudste vier weken borstvoeding gegeven, en drie borstontstekingen overleefd, ik ga het niet nu al opgeven.

Toen mijn dochter twee maanden was, diende de tweede borstontsteking zich aan. Twee borstontstekingen in twee maanden, vond ik niet zo'n goed idee. Dus we gingen naar de lactatiekundige, die vaststelde dat ik 'tepelvoeding' gaf. De hap was veel te klein. Bijkomend resultaat: melkblaartjes en Raynauds. En niet zo'n klein beetje ook. Ieder klein vlaagje tocht of aanraking van de tepel gaf al een zeer scherpe reactie. De lactatiekundige was hoogst verbaasd dat ik nog voedde, gegeven het trauma dat mijn tepels hadden door de slechte aanlegtechniek. 'Waarom stop je niet? Je hebt er zo'n pijn van? Heeft je dochter niet meer aan een gelukkige moeder? Van flesvoeding wordt ze ook groot! 'Nee, we hebben nu een oorzaak van de pijn en de borstontstekingen gevonden. Zul je zien dat tegen de tijd dat we afgebouwd hebben, de Raynauds opgelost is doordat we nu wel goed aanleggen. Ik ga zeker nog niet stoppen.

verhaal-145-2.jpgDrie weken later had ik weer een borstontsteking te pakken. Three strikes and you're out. Mijn dochter beet, krabte, kneep, en ik was het gewoon zat. De productie was toch al sterk verminderd door de (zoveelste) borstontsteking, 's avonds een volle fles kunstvoeding erin, 's ochtends een volle fles kunstvoeding erin, het is klaar. Totdat madam anderhalf uur na een volle fles weer om de borst vroeg. Inmiddels had ik wel weer een beetje vollere borsten, en legde haar nog even aan. Tsja, en toen was het toch wel heel erg fijn weer. Zoveel fijner dan een flesje geven. Ik wil helemaal niet stoppen! Samen met mijn man hebben we besloten de borstvoeding nog één allerlaatste kans te geven. Als ik weer zo ziek zou worden van de borstvoeding dat ik niet meer voor mijn oudste kon zorgen, was het klaar.

Inmiddels was mijn dochter 3,5 maand oud en weer ging de Raynauds meer vlammen, ik snapte er niets van. Weer een consult bij een lactatiekundige: spruw. Oké, aan de medicatie, de spruw ging weg. Maar door de spruw had ik kloofjes gekregen, en door de kloofjes diende borstontsteking nummer vier zich aan. Deze keer werd ik niet hondsberoerd door de koorts. (Rillend van de koorts in combinatie met zeer heftige Raynauds, zoals bij de vorige borstontsteking, is geen aanrader.) Hierdoor kon ik nog prima voor mijn oudste zorgen, dus was er geen reden om te stoppen. De huisarts wilde de borstontstekingen nu wat grondiger aanpakken, en gaf me een dubbele dosis antibiotica. Een standaard kuurtje (dus de helft van de pillen) verder, zat de plek er nog steeds. Dus terug naar de huisarts, die me met spoed doorstuurde naar het ziekenhuis, poli chirurgie op verdenking van een abces. Drie uur later was ik weer thuis. De score: 3,2 cm abces leeggezogen. Inmiddels was het bijna grappig. Ik kon kwartet spelen met borstvoedingscomplicaties: Raynauds, kloofjes, spruw, borstontsteking, abces. Kwartet!

'Waarom stop je er niet mee? Al die complicaties zo achter elkaar, dat kan toch niet fijn zijn?' Nou, nu heb ik toch werkelijk alle borstvoedingsgerelateerde kwalen gehad. Vanaf nu vind ik gewoon dat het goed gaat. En daarbij, mijn retourtje ziekenhuis was overdag, dus daar heeft de oudste niets van mee gekregen.

En toen werd mijn dochter zes maanden.
'Is zes maanden een goed moment?' Werd me gevraagd.
'Ja, zes maanden is een goed moment om te beginnen met bijvoeding!'
Eindelijk loopt de borstvoeding naar wens, dan ga ik toch niet stoppen om een surrogaat te gaan geven?

verhaal-145-3.jpgNa 7,5 maand moest ik voor iets heel anders aan de medicatie. En u zult het niet raden, maar de medicatie kon zogenaamd niet samen met borstvoeding. Een aantal vriendinnen heeft van alles uitgezocht, en welja, mijn medicatie zou in mijn geval wel samen kunnen met borstvoeding. Zeker omdat ze bijna acht maanden is tegen de tijd dat we beginnen met de medicatie. 'Waarom stop je er niet mee? Waarom zou je het risico lopen op bijwerkingen bij je dochter? Je hebt je burgerplicht toch gedaan met acht maanden voeden? 'Nee, ik ben nog niet klaar met voeden. Mijn dochter is nog niet klaar met de borstvoeding, waarom zou ik stoppen? Inmiddels is de medicatie is ingeregeld, en mijn dochter heeft geen enkele last gehad van mogelijke bijwerkingen. We voeden dus gezellig verder.

Wat ben ik blij dat ik niet gestopt ben! Ik heb gestreden om borstvoeding te kunnen geven, en nu plukken we er de vruchten van. We genieten allebei van de borstvoeding. En daarbij, hoe ouder ze wordt, hoe duidelijker ze kan aangeven dat ze (nog) bij me wil drinken. Geweldig, hoe ze helemaal ontspannen bij me ligt. Hoe tevreden ze naar me kijkt na een voeding. Wat een voorrecht is het, om je kindje op de meest natuurlijke manier te kunnen troosten. En dat zij ook om die troost vraagt. Prachtig, om te zien hoe ze al drinkend met mijn kleding speelt. Hoe fijn is het, dat je kindje half slapend weer bij je aanhapt. Ik geniet, zij geniet. En zolang dat het geval is, gaan we niet stoppen.

Tamara

verhaal-144-12.jpgHallo, vandaag is onze jongste, Korneel, zijn verjaardag: drie jaar! Drie jaar geleden werd hij zes weken te vroeg geboren, maar de borstvoeding had hij meteen beet. Met heel veel pijn in het hart neem ik - door allerlei omstandigheden - nu afscheid van de borstvoeding. Eigenlijk zijn we er niet klaar voor, maar het 'moet'.
Omdat het me zoveel verdriet doet, wilde ik het afscheid neerschrijven, vandaar in bijlage de foto van de ochtendvoeding van vandaag en mijn gedicht.
Groetjes, Mama Tineke & Korneel


Niets
is als moederliefde
Er is een fase
weer voorbij
Maar je bent
uit mij geboren
dus is er altijd
Een wij

Spring maar
in het diepe
Je kan het
zonder mij
Natuurlijk kom ik
achterna,
blijf ik altijd
toch nabij

Jij groeit
en ik groei mee
Soms is het zoveel groeien
dat het pijn kan doen
Het is me wat …

Niets
is als moederliefde
Er is een fase
weer voorbij
Ik laat je
nooit meer los…
wel vrij!

Mama Tineke

verhaal-144-5.jpgMijn dochter Lisa nu 3 en half jaar precies … 42 maanden lang geef ik haar al de borst.Met veel liefde en ook veel plezier. Samen ontspannen genieten van het moment. Ik zwijmel met het geven van haar laatste avondvoeding en kijk terug ... Zo'n 3 jaar geleden moest ik doorzetten met de borstvoeding, kon niet anders want dan zou mijn kleinte verhongeren want ze weigerde pertinent de fles gekolfde melk. Mijn gevoel, mijn oermoederkracht , elke vezel in mijn lichaam ging recht tegen in alle zogenaamde goede adviezen. Nee dit voelt niet goed, dit voelt helemaal niet goed. Is dit het moederschap? Je kindje zo laten huilen omdat ze dan wel vanzelf gaan eten van de honger? Nee dat was het niet … Dus besloten te stoppen met werken. In een eerder verhaal van de week kon ik mijn boosheid, mijn frustratie kwijt en beschreef mijn motivatie.

verhaal-144-6.jpgMijn onderste regel van dat verhaal is uitgekomen... ik ben een borstvoeding-motivator geworden en wat voor eentje! Een heuse lactiviste is geboren toen haar kleintje 8 maanden werd. Stoppen? Nee joh dat doen we toch niet want ik had immers hier gelezen dat mijn gevoel wat ik zo sterk voelde en voel normaal is ! Overal voedde ik en gaf haar precies wat ze nodig had op elk moment van de dag/nacht.De nachten waren voor mij erg zwaar omdat na Lisa haar eerste verjaardag mijn relatie is verbroken en dat gaf stress een hoop stress. Maar de borstvoeding werkte louterend, het hield mij en Lisa voldoende 'rustig' in die periode. De nachten werden erger en erger en leken oorproblematiek gerelateerd. Veel weerstand vanuit de omgeving, die motiveerde me juist!!

verhaal-144-7.jpgToen Lisa 16 maanden was ben ik weer gaan werken. Ik voedde haar zeker 8 x pd en langzaam aan bracht ik dat terug in vier maanden tot 4 tot 6 x per dag.

verhaal-144-10.jpgInmiddels werd het meisje 3, nog altijd die nachtvoedingen 2 tot 4 x per nacht! Gelukkig doe ik aan co-sleepen maar oefff …. Elke 3 uur 24/7! Dat ging opbreken. Overdag voedde ik al vanaf haar tweede verjaardag niet meer. Na verschillende kanten over KISS/KIDD te hebben geho